เกิดใหม่ในเรื่องแนวยูริ

ตอนที่หกสิบสอง ไม่ใช่เลิฟคอมมีดี้

ผมเข้าใจผิดว่าตนเองเป็นพระเอกแนวเลิฟคอมมีดี้ไปนิดหนึ่ง

[โอตะเป็นจริงๆ-ผู้เขียน]

ความสุขและอะไรหลายๆอย่างลอยมาอยู่ในหัวเหมือนกับความทรงจำที่หลงลืมกลับคืนมาอีกที

พระเอกอุ้มเจ้าหญิงออกไปจากเมืองหนีคนตามล่าและปกป้องเธอให้ได้

มันฟังดูโรแมนติกแต่ความโรแมนติกจะดูหายไปหากเราเขียนภาคต่อหลังจากการเป็นโฮคาเงะว่าดินแดนนินจาต่างๆยังไม่สงบแต่ประการใดและบางที เพนอาจจะคิดถูกแล้ว

นั่นคือผลร้ายของการเขียนภาคต่อนั่นเอง

บางครั้ง Happy Ending นั้นไม่ได้มีอยู่ตลอดไปเราต้องต่อสู้เพื่อรักษา Happy Ending นั้นไว้

ผมเป็นอะไรไปเนี่ย?เป้าหมายของผมคือผงาดฟ้านะ บ้าเอ๊ย

[VanGuard]

แสงสีขาวส่องสว่าง

ล้อมรอบร่างกายของผมและคานาเอะไว้

เส้นทางบางอย่างโดนตัดออกไปทำให้ผมเหลือทางเลือกไม่มากนัก

คานาเอะอาจจะไม่เป็นอะไรหากหอกจะไปหาเธอเพราะ [Wheel of Fortune] ของเธอน่าจะหลบได้อย่างง่ายดาย

แต่ทำไมเราต้องเสี่ยงด้วยล่ะ?

กึ้ง

อาวุธปามาและราวกับปะทะเข้ากับผนังที่แข็งแกร่งไม่สามารถฝ่าเข้าไปได้

พวกสูทดำพร้อมจะโจมตีมาอีกครั้งแต่กลับขยับไม่ได้

ไม่ใช่เพราะมีภูตจิ้งจอกที่มาอยู่ข้างหลังพวกเขาแต่เพราะ

[The Beast]

ความประสงค์ร้ายจากโอตะแผ่นมาจากร่างกายราวกับขย้ำพวกเขาให้หมดเรื่อง

เมื่อการหลีกเลี่ยงไม่ได้ผลก็คงต้องสู้กันเท่านั้น นั่นคือแนวคิดของโอตะ

แต่เขาเหลือบตาไปมองภูตจิ้งจอกในชุดกิโมโน

ก็ทำให้เขาสงบลง

ทำตามเป้าหมายที่คิดไว้อย่าให้ผิดพลาดกลางคันอย่างนี้

[King’s Aura]

ความประสงค์ร้ายและความโกรธกดทับไปที่เหล่าคนชุดดำ

ที่ทำให้ร่างกายของพวกเขาแข็งทื่อ

แม้พวกเขาจะขยับไม่ได้แต่บางคนก็สลบไป

แต่ก็ไม่ได้ทำให้พวกเขาร่างกายหายไปแต่ในเกมส์แต่ประการใด

“โคโคโระ โคโคะโระ อย่าได้ตีกันเลยนาเจ้า”

หญิงสาวในชุดกิโมโนร่างเล็กน่ารักกล่าวห้ามการทะเลาะกัน

“ตกลงครับผม แค่อยากเข้าพักสักสองสัปดาห์เท่านั้นเอง”

ผมรีบดึงออร่าของผมกลับมาจากการข่มขู่พวกชุดดำ

โคโคะโระและเหล่าสูทดำทำท่าตกใจที่ผมเปลี่ยนใจเร็วขนาดนั้น

ช่วยไม่ได้

โคโคโระ นั้นนอกจากเล่นคำกับคำว่า K.O knock out

ที่มีกระบวนท่า One Hit K.O.

ใส่เราได้ไม่ว่าเราจะมีพลังสูงแค่ไหนแต่เหนืออื่นใดเธอคือจิ้งจอกห้าหาง

ผมไม่คิดจะสู้กับเธอ

แผล๊บ

โคโคโระ เลียใบหน้าของผมที่ผมพยายามจะไม่ขยับหรือทำร้ายตอบโต้

ผมเล่นเกมส์และอ่านนิยายมามากจนรู้ดีว่าไปตอบโต้จิ้งจอกก็ยิ่งสนุกมากขึ้นเท่านั้น

“โคโคะโระ โคโคะโระ รสชาติดีจริงๆนะนี่ได้มาร่วมงานเทศกาลคงสนุกขึ้นแน่ๆ”

โคโคะโระกล่าวโดยปิดปากยิ้มไปด้วย

ฟิ้ว

ปากการูปแมวลอยมาทางโคโระแต่ผมจับเอาไว้ได้ทัน

“ชิสึกะจัง ทำอย่างนั้นไม่ดีเลยนะ”

ผมทนได้แต่ท่าทางคานาเอะจะปาโจมตีมาที่โคโระอย่างไม่ลังเลท่าทางผมคงต้องลำบากหน่อยล่ะกว่าจะทำตามแผนการของผมได้

ทำไมระบบเกมส์มันสะดวกที่จะให้สมาชิกปาร์ตี้ตามเรามาโดยไม่มีปากมีเสียงอะไรบ้างกันนะ?

โลกความจริงมันไม่มีระบบอย่างนั้นโว๊ย