[นิยายแปล] I Am Fated Villain ยึดครองใต้หล้าด้วยระบบมารร้ายแห่งโชคชะตา

ตอนที่ 171 มิมีสิ่งใดยิ่งใหญ่เหนือเกินกว่าข้า จิตใจเมตตาที่เกลียดชังการฆ่าฟันโดยไร้เหตุผล

        แม้แต่บรรพจารย์ในขอบเขตว่าที่มหายุทธ์สูงสุด ก็ยังไร้ซึ่งหนทางต่อต้านกู้ฉางเกอ

        ภาพเหตุการณ์นี้ทำให้เหล่าผู้คนในตระกูลพญาอินทรีแห่งรัตติกาลต่างสิ้นหวังไปโดยสิ้นเชิง 

        พวกเขาซึ่งเคยยืนอยู่บนจุดสูงสุดของฟากฟ้านั้น มิอาจยอมรับได้ว่าจะมีผู้ใดมายืนอยู่เหนือศีรษะของพวกเขา

        ดังนั้น เมื่อเย่หลิงซึ่งเป็นผู้สืบทอดแห่งมหาเทพวัฏสงสาร ปรากฏตัวขึ้น สิ่งแรกที่พวกเขากระทำนั้นหาใช่การต้อนรับไม่ ทว่ากลับเป็นการพยายามหาวิธีสังหารเขาเพื่อป้องกันภัยในอนาคต

        ทว่าเมื่ออยู่ต่อหน้ากู้ฉางเกอแล้ว อำนาจอันยิ่งใหญ่ที่กดทับพวกเขาไว้นั้นน่าหวาดหวั่นเสียยิ่งกว่าสัญลักษณ์ตราทาส

        ตราทาสนั้นเพียงแต่ผนึกพลังฝีมือของพวกเขา ทำให้ยากจะลงมือกับเย่หลิงได้

        ทว่ากู้ฉางเกอนั้นกลับควบคุมชีวิตของพวกเขาได้โดยตรง แม้แต่บรรพจารย์ในขอบเขตว่าที่มหายุทธ์สูงสุดก็มิอาจหาวิธีปลดปล่อยได้

        เพียงหนึ่งความคิดจากเขา ก็สามารถปราบปรามพวกเขาได้อย่างง่ายดาย

        วิธีการอันลี้ลับเช่นนี้ ทำให้ทุกคนต่างสั่นสะท้านหวาดหวั่น

        "เป็นไปได้อย่างไรกัน… เขามิใช่ผู้แข็งแกร่งระดับมหายุทธ์สูงสุด… ทว่าเหตุใดจึงมีพลังอันลี้ลับเช่นนี้ได้…"

        แม้แต่เฮยหมิงที่รีบรุดมาถึง ก็ยังยืนแน่นิ่งมองดูเหตุการณ์เบื้องหน้าด้วยความตกตะลึง

        เขามิรู้เลยว่ากู้ฉางเกอเป็นผู้ใด 

        ทว่าในร่างของกู้ฉางเกอกลับเปี่ยมไปด้วยกลิ่นอายอันลึกลับ คล้ายคลึงกับเมื่อคราวที่เขาเผชิญหน้ากับมหาผู้สูงสุดในอดีต

        สีหน้าของเขาแปรเปลี่ยนเป็นความตกตะลึงอย่างยิ่ง และคิดไปโดยสัญชาตญาณว่ากู้ฉางเกอนั้นก็คงจะเป็นผู้ที่ได้รับความโปรดปรานจากมหาผู้สูงสุดเช่นเดียวกันกับเขา

        ขณะเดียวกัน กู้ฉางเกอก็กวาดสายตามองไปยังเฮยหมิงเพียงครู่หนึ่ง รอยยิ้มอันลึกลับปรากฏขึ้นบนมุมปาก

        หมากตัวนี้มีค่ามิใช่น้อย ยังจำต้องใช้งานให้คุ้มค่าเสียก่อน

        “เชิญคุณชายกู้”

        เสียงอันลึกล้ำดังสะท้อนก้องมาจากส่วนลึกของแนวเขาที่เงียบงัน บรรยากาศถูกขับเคลื่อนด้วยการปรากฏตัวของชายชราในชุดคลุมขาว ผู้ซึ่งใบหน้าเหี่ยวย่นทว่ายังคงเปี่ยมไปด้วยพลังแห่งชีวิต

        ดวงตาของเขาลึกโหล แฝงด้วยความตกตะลึงจนมิอาจปกปิดได้ 

        กลิ่นอายว่าที่มหายุทธ์สูงสุดแผ่กระจายจากร่าง ก่อนจะสงบลงอย่างรวดเร็ว

        เขาคือบรรพจารย์อีกผู้หนึ่งแห่งตระกูลพญาอินทรีแห่งรัตติกาล ผู้ที่ก่อนหน้านี้ถูกกู้ฉางเกอปราบลงด้วยเพียงหนึ่งความคิด และยังมิได้แสดงตัวจนกระทั่งบัดนี้

        กู้ฉางเกอเพียงพยักหน้ารับ ยืนอย่างสง่างามด้วยท่าทางสงบนิ่งอย่างเป็นธรรมชาติ

        ก้าวย่างของเขาทำให้ความว่างเปล่ารอบกายพลันพร่าเลือน

        บรรพจารย์ผู้นั้นนำทางไปยังเบื้องหน้า

        ในมิช้า พวกเขาก็มาถึงมหาวิหารศักดิ์สิทธิ์ของตระกูลพญาอินทรีแห่งรัตติกาล

        ภายในมหาวิหารนั้นล้อมรอบไปด้วยเหล่าสายตาแห่งความหวาดเกรงและเคารพนับถือจากชนชั้นสูงแห่งตระกูล กู้ฉางเกอก้าวเข้าสู่ใจกลางที่แห่งนั้น

        มิว่าผู้ใดในตระกูลพญาอินทรีแห่งรัตติกาล มิว่าจะกำลังบำเพ็ญเพียรหรือจัดการกิจธุระอันสำคัญ ก็ต่างล้วนละทิ้งสิ่งที่ทำอยู่และเร่งรุดมายังที่แห่งนี้ สีหน้าตื่นตระหนก สั่นสะท้าน และมิกล้ากล่าววาจาใด

        ภายนอกมหาวิหารยังมีเหล่ารุ่นเยาว์ของตระกูลพญาอินทรีแห่งรัตติกาลยืนเบียดเสียดกันด้วยความสงสัย

        พวกเขาต่างมิรู้เลยว่าเกิดสิ่งใดขึ้น เพียงแต่ได้ยินว่ากู้ฉางเกอ ผู้ซึ่งเป็นศัตรูของเหล่าตระกูลเซียนโบราณ กลับปรากฏตัวขึ้นในเขตแดนของพวกเขา

        และยิ่งไปกว่านั้น แม้แต่บรรพจารย์ก็ยังต้องเชิญเขาเข้ามายังตระกูลด้วยความเคารพ

        ข่าวนี้สร้างความตกตะลึงให้กับพวกเขายิ่ง

        กู้ฉางเกอคือศัตรูของเหล่าตระกูลเซียนโบราณทั้งปวง แล้วเหตุใดจึงต้องปฏิบัติต่อเขาอย่างให้เกียรติเช่นนี้เล่า หรือว่าพวกเขาจะหวาดกลัวเขากันแน่

        มิมีผู้ใดอธิบายถึงเหตุผลให้พวกเขารับรู้ ความลี้ลับนี้ซับซ้อนเกินไป แม้แต่หลายคนเองก็ยังมิอาจทำความเข้าใจได้

        ด้วยสถานะอันพิเศษ เฮยเหยียนอวี้และเฮยหมิงจึงได้รับอนุญาตให้เข้าสู่มหาวิหารในครั้งนี้

        “เชิญคุณชายกู้ประทับที่บัลลังก์สูงสุด”

        เสียงอันแหบแห้งของบรรพจารย์อีกผู้หนึ่งดังขึ้น นางปรากฏตัวขึ้นในมหาวิหาร

        นางเป็นสตรีชราผู้เยียบเย็น ซึ่งมีสายโลหิตแท้ของตระกูลพญาอินทรีแห่งรัตติกาล โดดเด่นด้วยปีกมหึมาสีดำสนิทที่ราวกับสามารถบดบังท้องนภา

        ดวงตาของนางที่จับจ้องไปยังกู้ฉางเกอนั้นเต็มไปด้วยความหวาดหวั่นจนมิอาจปกปิดได้มิด ความลึกลับและอำนาจที่นางได้ประสบเมื่อครู่นั้นยังคงสะท้อนในจิตใจ

        ในเส้นทางแห่งการบำเพ็ญเพียรอันยาวนาน นี่คือครั้งแรกที่นางเผชิญหน้ากับตัวตนอันน่าสะพรึงกลัวถึงเพียงนี้

        เพียงความคิดหนึ่งที่แผ่กระจายในจิตสำนึก ก็ทำให้แม้แต่จิตวิญญาณของผู้บำเพ็ญในขอบเขตว่าที่มหายุทธ์สูงสุดของนางนั้นแทบแหลกสลาย ราวกับจะกลายเป็นเถ้าธุลี

        ความรู้สึกนั้นช่างน่าหวาดหวั่นเกินกว่าจะบรรยายได้

        ผู้ซึ่งดูเยาว์วัยถึงเพียงนี้ กลับครอบครองเคล็ดวิชาอันน่าขนลุกเช่นนี้ได้

        กู้ฉางเกอนั่งลงบนบัลลังก์สูงสุดด้วยท่าทีที่เป็นธรรมชาติ สีหน้าผ่อนคลายแฝงแววสนุกสนานเล็กน้อย พลางกวาดสายตาอันเย็นเยียบมองดูผู้คนในมหาวิหาร

        บรรยากาศพลันเงียบงัน เสมือนกาลเวลาถูกแช่แข็ง

        แม้แต่เหล่าผู้อาวุโสในขอบเขตศักดิ์สิทธิ์ ซึ่งปกติเป็นเสาหลักของตระกูล ต่างก็เหงื่อซึมเต็มหน้าผาก มิกล้ากล่าวคำใด

        มิมีผู้ใดคาดเดาได้ถึงความคิดของกู้ฉางเกอ

        เพียงการกระทำด้วยความพลั้งพลาดอันเล็กน้อย ชีวิตของพวกเขาก็คงดับสิ้นไปในพริบตาได้

         ความรู้สึกของการถูกควบคุมชะตากรรม ราวกับกระบี่คมแขวนอยู่เหนือศีรษะ

        นำพาให้ทุกย่างก้าวเป็นดั่งการก้าวเดินบนขอบเหวลึก

        “เหยียนอวี้ จัดชาให้คุณชายกู้” บรรพจารย์ว่าที่มหายุทธ์สูงสุดเอ่ยสั่งด้วยน้ำเสียงเรียบสงบ ทว่ายังคงแฝงไว้ด้วยความตึงเครียด

        “เจ้าค่ะ ท่านบรรพจารย์” เฮยเหยียนอวี้รับคำ แม้ภายในใจจะเต็มไปด้วยความหวาดกลัวต่อกู้ฉางเกอ

        การคาดเดาถึงตัวตนที่แท้จริงของเขา ทำให้ความหวาดหวั่นนี้ยิ่งทวีขึ้น

        ทว่าคำสั่งของบรรพจารย์นั้นย่อมมิอาจขัดขืนได้

        นางก้มศีรษะ มือเรียวขาวสั่นไหวเล็กน้อยขณะถือถาดชา แล้วก้าวเข้าไปใกล้กู้ฉางเกอ

        แม้ในยามปกตินางนั้นมักจะสง่างามและสงบเยือกเย็นในสายตาของเหล่าผู้คนแห่งตระกูล

        ทว่าท้ายที่สุดแล้ว นางก็ยังเป็นเพียงหญิงสาวในวัยเพียงยี่สิบกว่าปีเท่านั้น

        ในยามนี้ หัวใจของนางจึงเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ความตายเป็นสิ่งที่นางมิอาจเผชิญได้

        “คุณชายกู้… นายท่าน โปรดดื่มน้ำชา”

        เฮยเหยียนอวี้เริ่มเอ่ยเรียกขานกู้ฉางเกอด้วยคำสุภาพ ทว่าเมื่อคิดถึงอุปนิสัยของเขา นางจึงรีบเปลี่ยนคำเรียกเป็นนายท่านในทันที

        เพียงแค่คำเรียกขานที่ผิดพลาด ก็อาจนำพาความตายมาสู่นางได้ และนั่นก็เป็นเคราะห์ร้ายที่เกินจะทานทน

        ยิ่งไปกว่านั้น ความคิดของนางนั้นเรียบง่ายยิ่ง

        แม้แต่บรรพจารย์ในขอบเขตว่าที่มหายุทธ์สูงสุดก็ยังมิอาจต่อต้านเขาได้

        เรื่องที่ตระกูลพญาอินทรีแห่งรัตติกาลต้องยอมสยบต่อกู้ฉางเกอนั้นจึงเป็นความจริงที่มิอาจเปลี่ยนแปลง

        ดังนั้น นางจึงเลือกที่จะแสดงความภักดีต่อเขาอย่างชัดเจน เสมือนประกาศเจตจำนงต่อตนเองและผู้อื่น

        ภาพนี้ทำให้เหล่าผู้อาวุโสของตระกูลพญาอินทรีแห่งรัตติกาลหลายคนในมหาวิหารต่างได้แต่เงียบงันอยู่ในใจ พลางถอนหายใจด้วยความรู้สึกซับซ้อน

        ความคิดของเฮยเหยียนอวี้ล้วนสะท้อนถึงความคิดของพวกเขา ในเมื่อทุกสิ่งดำเนินมาถึงจุดนี้ พวกเขาก็ทำได้เพียงแต่ยอมรับชะตากรรม

        กู้ฉางเกอรับชาถ้วยนั้นไปอย่างเรียบง่าย พลางมองเฮยเหยียนอวี้ด้วยสายตาที่ลึกซึ้ง

        หญิงสาวตรงหน้าดูเหมือนจะมีวัยเพียงสิบเจ็ดหรือสิบแปดปี ใบหน้าละม้ายคล้ายรูปแกะสลักอันงดงาม

        ผมสีดำดุจม่านรัตติกาลถูกรวบไว้ด้วยปิ่นเก้าหงส์ อาภรณ์ประดับลวดลายสายธารและภูผา หยกชั้นเลิศที่นางสวมใส่ ยิ่งขับให้นางดูบริสุทธิ์ดุจดอกบัวศักดิ์สิทธิ์

        มิเพียงแต่มีรูปโฉมงดงามยิ่ง อีกทั้งนางยังแสดงความเฉลียวฉลาดและรู้จักกาลเทศะ

        นอกจากนี้ นางยังคาดเดาถึงตัวตนของเขาได้อย่างแม่นยำ

        “เจ้ามีนามว่าอันใด”

        กู้ฉางเกอเอ่ยถามขึ้นเสียงเรียบขณะรับถ้วยชา

        คำถามนี้เอ่ยออกจากปากเขาอย่างไร้ความตั้งใจเสียยิ่งกว่าอะไร 

        เขาล่วงรู้ถึงนามของเฮยเหยียนอวี้อยู่แล้ว อีกทั้งยังรับรู้ถึงตัวตนและความคิดในใจของนาง

        ทว่าเขามิต้องการจะให้ชนชั้นสูงของตระกูลพญาอินทรีแห่งรัตติกาลล่วงรู้ว่า ความคิดของพวกเขานั้นถูกเขามองเห็นอย่างทะลุปรุโปร่ง

        เพราะหากพวกเขารับรู้เข้า ก็จะหลงเหลือแต่เพียงความสิ้นหวังที่มิต่างจากหุ่นเชิด เป็นชีวิตที่ขาดจุดมุ่งหมาย

        กู้ฉางเกอต้องการให้พวกเขาเป็นผู้ร่วมมือ

        มิใช่เป็นเพียงหุ่นเชิดที่ต้องคอยรับคำสั่งทุกอย่าง

        หากเป็นเช่นนั้น เขาคงเลือกที่จะกลืนกินพวกเขาด้วยวิชามหามารกลืนเทพไปเสียตั้งแต่แรก

        ทว่าต่อให้ทำเช่นนั้น ก็ยังมิเพียงพอที่จะทำให้เขาทะลวงขอบเขตศักดิ์สิทธิ์ได้ อาจจะทะลวงได้เพียงถึงขั้นกลางของว่าที่ผู้ศักดิ์สิทธิ์เท่านั้น

        การกลืนกินสองว่าที่มหายุทธ์ขั้นสูงสุดเช่นนี้ ย่อมเป็นการสิ้นเปลืองเกินไปนัก

        “ขอกราบทูลนายท่าน ข้ามีนามว่าเฮยเหยียนอวี้” เฮยเหยียนอวี้รีบเอ่ยตอบคำถามด้วยน้ำเสียงนอบน้อม ทว่าในแววตากลับปรากฏประกายแห่งความยินดีขึ้นครู่หนึ่ง

        เมื่อครั้งถูกหลงเถิงจับตามอง นางยังคงมีจิตคิดขัดขืน มิยอมจำนนง่ายๆ และวางแผนเพื่อจะหลีกหนี

        ด้วยความทะเยอทะยานอันยิ่งใหญ่ที่เป็นของนางเอง

        ทว่าบัดนี้ ชีวิตของนางกลับมิอาจอยู่ในกำมือของตนเองได้อีกต่อไป

        แม้จะมิเต็มใจ ทว่าเฮยเหยียนอวี้ก็มิอาจหลีกเลี่ยงชะตากรรมนี้ได้

        กู้ฉางเกอเพียงพยักหน้ารับเล็กน้อย โดยมิเอ่ยสิ่งใดอีก

        สายตาอันเย็นชากวาดมองเหล่าผู้คนเบื้องล่าง

        “พวกเราขอคารวะนายท่าน!”

        ด้วยการนำของเฮยเหยียนอวี้ เหล่าผู้อาวุโสในตระกูลพญาอินทรีแห่งรัตติกาลหลายคนต่างก็เริ่มเปลี่ยนคำเรียกขานเพื่อแสดงความภักดีต่อกู้ฉางเกอ

        มินานนัก เสียงเรียกขานนั้นก็ดังระงมไปทั่วทั้งมหาวิหาร

        “ข้ารู้ดีว่าพวกเจ้าเกลียดชังข้า และหวังจะให้ข้าสิ้นชีพไป” กู้ฉางเกอยกถ้วยชาขึ้นจิบ ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น พร้อมเผยรอยยิ้มบาง

        “ดังนั้น…”

        เขาชี้นิ้วออกไปยังเบื้องหน้า พร้อมคำกล่าวที่ติดจะเย้ยหยัน

        “เจ้า…”

        “เจ้า…”

        “และเจ้า…”

        ผู้ที่ถูกชี้เรียก พลันเผยใบหน้าซีดเผือด แววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

        จากนั้น ร่างของพวกเขาก็พลันระเบิดขึ้นกลางอากาศ เลือดเนื้อกลายเป็นละอองโลหิต จิตวิญญาณล้วนสูญสลายไปเสียสิ้น

        “อย่าได้คิดที่จะมีความเกลียดชังต่อข้าแม้แต่น้อย เพราะข้านั้นล่วงรู้ถึงทุกสิ่ง” กู้ฉางเกอกล่าวด้วยรอยยิ้มบาง

        “จงจำเอาไว้ให้มั่น ว่าในใต้หล้านี้ มิมีสิ่งใดยิ่งใหญ่เหนือเกินกว่าข้า คนที่ขัดขืนข้าก็จะมีจุดจบดังเช่นพวกเขา”

        กู้ฉางเกอเปล่งถ้อยคำออกมาด้วยน้ำเสียงอันนุ่มนวล ทว่ากลับแฝงความหมายอันโหดเหี้ยมประหนึ่งเหล็กกล้าที่พร้อมจะฟาดฟันทุกสิ่ง

        เมื่อเหตุการณ์นั้นจบลง ความหวาดกลัวพลันแผ่กระจายไปทั่วทั้งมหาวิหาร ผู้คนในที่แห่งนั้นต่างรู้สึกเย็นเยียบไปทั่วร่าง

        ความตายที่ปรากฏขึ้นอย่างกะทันหันและรวดเร็วราวกับฟ้าผ่าลงกลางใจเช่นนี้ ทำให้พวกเขามิอาจตั้งรับได้ทัน

        อำนาจของกู้ฉางเกอนั้นช่างน่าสะพรึงกลัวนัก ราวกับว่าเขาสามารถมองทะลุถึงจิตใจและความรู้สึกภายในของพวกเขาได้

        ความคิดเช่นนี้ทำให้ใบหน้าของหลายคนซีดขาวจนไร้สีโลหิต ทั้งหมดถูกข่มขู่จนมิอาจเอ่ยคำใดได้

        แม้แต่บรรพจารย์ทั้งสองผู้อยู่ในขอบเขตว่าที่มหายุทธ์สูงสุด ก็ยังต้องรีบโค้งคำนับและกล่าวคำอย่างเร่งร้อน “ขอนายท่านโปรดระงับโทสะ ตระกูลของเรายินดีสยบต่อนายท่านอย่างแท้จริง”

        พวกเขาล้วนดำรงชีวิตอยู่มาอย่างยาวนาน จนทุกเส้นขนตาล้วนหลุดร่วงมิหลงเหลือ พวกเขาจึงหวาดกลัวที่จะสูญสิ้นชีวิต

        แม้แต่มดปลวกนั้นยังดิ้นรนเพื่อเอาชีวิตรอด

        แล้วมนุษย์เล่าจะเป็นข้อยกเว้นได้อย่างไร

        ยิ่งไปกว่านั้น ในอดีตอันยาวไกล บรรพชนของพวกเขายังเคยยอมจำนนต่อมหาเทพวัฏสงสารมาก่อน

        วันนี้พวกเขาซึ่งเป็นทายาทสืบทอดของพวกเขาเหล่านั้น ก็ย่อมต้องยอมสยบต่อกู้ฉางเกอ นี่ก็มิใช่เรื่องที่เกินกว่าจะรับได้

        ตราบใดที่พวกเขาทำงานรับใช้อย่างซื่อสัตย์ กู้ฉางเกอก็คงมิสังหารพวกเขาโดยไร้เหตุผล

        “ข้าชอบคนที่รู้จักกาลเทศะ”

        กู้ฉางเกอเอ่ยขึ้นพร้อมเผยยิ้ม ท่าทีนั้นสงบเยือกเย็นยิ่ง ก่อนที่เขาจะยืนขึ้นอย่างสง่างาม “แค่รู้จักวางตัวให้ถูกต้อง ก็ช่วยลดจำนวนผู้สิ้นชีพลงได้มิใช่หรือ”

        รอยยิ้มของเขาที่แผ่กว้างกลับทำให้ผู้คนในมหาวิหารต่างสั่นสะท้าน

        “พวกเราทราบแล้ว นายท่าน”

        ในชั่วขณะนั้น ทุกคนในมหาวิหารต่างเปล่งเสียงตอบรับอย่างเป็นหนึ่งเดียว โดยมิกล้าแสดงท่าทีใดที่เป็นการต่อต้านอีก

        กู้ฉางเกอรับรู้ถึงความเกลียดชังในจิตใจของพวกเขาที่มลายหายไปในพริบตา ดวงตาแฝงไว้ด้วยความพึงพอใจ

        เขาชื่นชอบวิธีการปราบปรามที่เฉียบขาดและสะอาดหมดจดเช่นนี้

        มันช่วยประหยัดเวลาและจัดการได้อย่างง่ายดายยิ่ง

        แน่นอนว่า เขาก็มิได้ตั้งใจที่จะกล่าวบอกวิธีการที่ใช้ควบคุมชีวิตและความเป็นความตายของพวกเขา

        ด้วยเพราะความเกรงกลัวต่อสิ่งที่มองมิเห็นและมิอาจเข้าใจได้นั้น คือพลังข่มขวัญที่ทรงอำนาจที่สุด

        ความลับของเคล็ดวิชาอาภรณ์เซียนแห่งการอุทิศ จะมิมีวันถูกเปิดเผยอย่างง่ายดายเช่นนั้น

        “พวกเจ้ามิต้องกังวลไป ข้านั้นเป็นผู้มีจิตใจเมตตา แต่ไหนแต่ไรมาก็เกลียดชังการฆ่าฟันโดยไร้เหตุผลเป็นที่สุด”

        “ตราบใดที่พวกเจ้าทำงานให้ข้าอย่างซื่อสัตย์ ข้าก็สามารถช่วยให้พวกเจ้ากลืนกินเผ่าพันธ์ุเซียนโบราณอื่นๆ และก้าวขึ้นสู่การครอบครองแผ่นดินเซียนโบราณได้ทั้งผืน”

        กู้ฉางเกอเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเอื้ออารี พร้อมรอยยิ้มบาง

        แม้ว่าในใจเขามิได้คิดจะช่วยเหลือคนพวกนั้นจริงๆ

        ทว่าการกล่าวคำมั่นสัญญาด้วยวาจา ก็มิได้ทำให้เขาสูญเสียสิ่งใดเลยแม้แต่น้อย

        “ขอบพระคุณนายท่านยิ่งนัก!”

        เมื่อได้ยินคำพูดของกู้ฉางเกอ เหล่าผู้คนในตระกูลพญาอินทรีแห่งรัตติกาลต่างก็แสดงท่าทีซาบซึ้งใจอันล้นพ้น เผยสีหน้าตื่นเต้นและแสดงความขอบคุณอย่างสุดซึ้ง

        ทว่าความรู้สึกที่แท้จริงของพวกเขาเป็นเช่นไรนั้น ก็คงมีเพียงพวกเขาเองที่รู้ได้ กู้ฉางเกอกลับมิได้เอ่ยกล่าวเพื่อเปิดโปงออกมา

        ในฐานะผู้สืบทอดของตระกูลกู้แห่งชีวิตอันยืนยง และศิษย์เอกแห่งตำหนักเซียนมรรคาสวรรค์

        คำกล่าวของเขานั้นย่อมทรงพลังและน่าเชื่อถือกว่าผู้ใดดังเช่นเย่หลิงเสียอีก

        แม้แท้จริงแล้วก็มีผู้คนจำนวนมิน้อยซึ่งเลือกที่จะเชื่อถือโดยมิกล้าตั้งคำถาม

        ในเวลาต่อมา บรรพจารย์ผู้ซึ่งอยู่ในขอบเขตว่าที่มหายุทธ์สูงสุดผู้หนึ่งก็ได้ออกมาแถลงการณ์แก่เหล่าผู้คนในตระกูลพญาอินทรีแห่งรัตติกาล

        ตระกูลพญาอินทรีแห่งรัตติกาลได้ยอมสยบต่อกู้ฉางเกอ ยกย่องเขาให้เป็นนายเหนือหัว และปฏิบัติตามคำสั่งอย่างซื่อสัตย์

        เมื่อคำประกาศนี้แพร่สะพัดออกไป ตระกูลพญาอินทรีแห่งรัตติกาลต่างก็เกิดความสั่นสะเทือนและตกตะลึง

        เสียงโต้แย้งและการแสดงความมิพอใจดังขึ้นจากทั่วทุกสารทิศ หลายคนนั้นมิอาจยอมรับได้

        กู้ฉางเกอนั้นเป็นเพียงคนรุ่นเยาว์เท่านั้น

        เขามีคุณธรรมอันใด มีความสามารถเพียงใด จึงจะสมควรได้รับการยอมศิโรราบจากพวกเขาเช่นนี้ได้

        บรรพชนของพวกเขาในอดีต ต่างเคยกางปีกอันยิ่งใหญ่ปกคลุมฟ้าดิน ยืนหยัดอยู่บนยอดสุดของใต้หล้า มิเคยพ่ายแพ้ให้แก่ผู้ใด

        ในสายโลหิตของพวกเขา ยังคงไหลเวียนด้วยพลังแห่งบรรพชนอันไร้เทียมทาน

        ไฉนจึงต้องยอมสยบต่อผู้อื่นด้วยเล่า

        สำหรับความโกลาหลนี้ บรรพจารย์ของตระกูลพญาอินทรีแห่งรัตติกาลก็ได้ใช้วิธีการที่ง่ายดายทว่ากลับทรงพลังยิ่ง นั่นคือการลงมือปราบปรามอย่างเฉียบขาด ผู้ต่อต้านทุกคนถูกขับออกจากตระกูลโดยมิมีข้อยกเว้น

        กู้ฉางเกอนั้นแสดงความเย็นชาและไร้ความปรานีต่อผู้ที่ขัดขืน

        ด้วยเหตุนี้ บรรพจารย์จึงเร่งรีบแสดงอำนาจอย่างแข็งกร้าว เพื่อป้องกันมิให้เกิดการต่อต้านที่ยืดเยื้อ

        มินานนัก เสียงโต้แย้งและการต่อต้านทั้งปวงก็เงียบสงัด

        ความรวดเร็วนี้ ทำให้กู้ฉางเกอรู้สึกพึงพอใจยิ่ง

        เขามองออกได้มิยากว่า ตระกูลพญาอินทรีแห่งรัตติกาลนั้นเต็มไปด้วยความต้องการที่จะเอาชีวิตรอดอย่างสุดกำลัง!

        “เจ้านั้นดูมีไหวพริบมิน้อย นับแต่นี้ไป จงช่วยข้ารวบรวมเหล่าผู้มีพรสวรรค์ที่ครอบครองพลังต้นกำเนิดมาให้ข้า”

        “มิว่าจะเป็นเผ่าพันธุ์ใดก็ตาม หลังจากนี้ ดินแดนเซียนโบราณก็จะมิถูกปิดตัวอีกต่อไป…”

        “ที่นี่จะกลายเป็นแหล่งบำเพ็ญเพียรชั้นยอด”

        “หากเจ้าทำได้สำเร็จ ข้าก็ย่อมจะตอบแทนเจ้าอย่างงาม”

        ในขณะที่พวกเขาเดินทางลึกเข้าสู่เขตแดนของตระกูลพญาอินทรีแห่งรัตติกาล และมุ่งหน้าไปยังแท่นมรรคาวัฏสงสาร กู้ฉางเกอก็ได้กล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงรื่นรมย์ ทว่าแฝงความหมายลึกซึ้งต่อเฮยเหยียนอวี้ ผู้ที่คอยติดตามอยู่ด้านหลังอย่างระมัดระวัง

        เฮยเหยียนอวี้ชะงักงันไปชั่วขณะ ก่อนที่ร่างจะสั่นไหวด้วยความหวั่นเกรง นางรีบตอบรับในทันที “นายท่านโปรดวางใจ ข้าย่อมทำหน้าที่นี้ให้สำเร็จลุล่วง”

        นางมิคาดคิดเลยว่า กู้ฉางเกอจะกล่าวกับนางในลักษณะนี้

        กระทั่งมอบหมายภารกิจอันน่าสะพรึงกลัวเช่นนี้มาให้

        รวบรวมผู้มากพรสวรรค์ที่ครอบครองพลังต้นกำเนิดอย่างนั้นหรือ

        เพียงคำพูดนี้ก็ชัดเจนในตัวอยู่แล้ว

        แม้เขาจะมิได้อธิบายอย่างละเอียด ทว่านางก็เข้าใจในความหมายนั้นโดยทันที

        นี่มิใช่เพียงการสนทนาที่เข้าใจได้โดยที่มิต้องกล่าวอันใดออกมา ทว่ากลับเป็นเพราะกู้ฉางเกอนั้นเกียจคร้านที่จะมิเอ่ยทุกสิ่งให้ชัดเจนเท่านั้น…

        เฮยเหยียนอวี้มิใช่คนโง่ นางรู้ดีว่าเรื่องบางเรื่อง หากเก็บมันไว้ในใจอย่างลึกที่สุด นั่นคือหนทางที่ยอดเยี่ยมที่สุดแล้ว

        การเป็นผู้สืบทอดของวิชามหามารกลืนเทพ คือสิ่งที่น่าหวาดกลัวเกินกว่าจะเอ่ยถึง นั่นยังเป็นความลับซึ่งกู้ฉางเกอเก็บงำไว้จากสายตาทั้งใต้หล้า

        โลกทั้งปวงต่างตกอยู่ภายใต้การควบคุมของเขาโดยที่มิมีผู้ใดล่วงรู้

        เพียงแค่คิดถึงเรื่องนี้ เฮยเหยียนอวี้ก็รู้สึกหนังศีรษะตึงชา ความเย็นเยียบแทรกซึมไปทั้งร่าง

        คำว่าน่ากลัวนั้น คงมิอาจนำมาบรรยายชายหนุ่มผู้นี้ได้อีกต่อไป

        มินานนัก พวกเขาก็เดินผ่านภูผาอันคดเคี้ยวและวังอันวิจิตร จนกระทั่งมาถึงแท่นมรรคาวัฏสงสาร

        แท่นที่สลักสร้างด้วยศิลาแห่งวัฏสงสารนี้ กล่าวกันว่าเป็นสิ่งที่มหาเทพวัฏสงสารได้สร้างไว้ในยุคเซียนโบราณ

        แท่นนี้คือที่ซึ่งมหาเทพวัฏสงสารเคยแสดงมรรคาให้เหล่าสรรพชีวิตทั้งปวงฟัง

        ร่องรอยแห่งพลังและสัญลักษณ์ของมหาเทพวัฏสงสารยังคงปรากฏชัดอยู่บนแท่นนั้น ราวกับสะท้อนความยิ่งใหญ่ที่มิอาจลบเลือนของยุคสมัยที่ผ่านพ้นไป

        “นายท่าน ที่แห่งนี้คือสถานที่ตั้งของแท่นมรรคาวัฏสงสาร ปกติแล้ว มีเพียงผู้อาวุโสในตระกูลผู้มีพลังบำเพ็ญขั้นสูงเท่านั้นที่จะสามารถเข้าใกล้เพื่อที่จะสัมผัสถึงความลี้ลับของกฎวัฏสงสารได้” เฮยเหยียนอวี้กล่าวขึ้นด้วยความเคารพ

        เมื่อมาถึงบริเวณนี้ มีเพียงนางผู้เดียวที่ได้รับมอบหมายให้นำทางกู้ฉางเกอ ผู้ติดตามคนอื่นกลับถูกเขาสลายไปด้วยเพียงพลิกฝ่ามือ

        แท่นมรรคาวัฏสงสารนั้นล้ำค่า ทว่าเมื่อเทียบกับชีวิตของคนทั้งตระกูลแล้วนั้น มันก็กลับไร้สิ้นซึ่งความสำคัญ

        เฮยเหยียนอวี้ครุ่นคิด หากกู้ฉางเกอหลอมรวมแท่นมรรคานี้เข้าไว้กับตนเอง

        เหล่าเผ่าพันธุ์อันทรงพลังอย่างอสรพิษโบราณและจระเข้ศักดิ์สิทธิ์ ก็ย่อมจะมิพึงพอใจและก่อเรื่องขึ้นได้

        ด้วยเพราะแท่นมรรคาวัฏสงสารนี้เต็มไปด้วยตราประทับของแต่ละเผ่าที่เคยมาเยือน เพื่อตรวจสอบและป้องกันการยึดครองโดยผู้ใดผู้หนึ่ง

        “แท่นมรรคาวัฏสงสาร...”

        กู้ฉางเกอยืนอยู่บนหน้าผา ก่อนแหงนมองขึ้นไปยังเมฆหมอกที่ปกคลุมหนาแน่น ท่ามกลางม่านหมอกนั้น เผยให้เห็นเงารางๆ ของแท่นสูงที่ซ่อนอยู่

        ครืน!

        ทันใดนั้น ดวงตาของเขาพลันเปล่งประกายแสงสีดำและสีขาว ดั่งกระบี่เทพอันไร้เทียมทานที่แทงทะลุฟากฟ้า เสียงกังวานสะท้อนไปทั่ว ก่อนจะพุ่งตรงไปยังแท่นสูงเบื้องหน้า

        “นี่คือ…พลังแห่งวัฏสงสาร…”

        เฮยเหยียนอวี้ถึงกับสะดุ้ง เผยให้เห็นว่าความคิดที่นางคาดเดานั้นเป็นความจริง

        ผู้สืบทอดตัวจริงของมหาเทพวัฏสงสารนั้น… ถูกกู้ฉางเกอกำจัดไปจนเสียสิ้นแล้ว

        เพราะเหตุนี้ เขาจึงได้ครอบครองเคล็ดวิชาอันน่าอัศจรรย์ของมหาเทพวัฏสงสาร

        ตูม!

        เสียงระเบิดดังสนั่น เสมือนท้องฟ้าสะท้านสะเทือน

        แสงอันเจิดจรัสพรั่งพรูออกมาดั่งฝนทิพย์ตกโปรยปรายปกคลุมไปทั่วทุกทิศ

        แท่นมรรคาที่เคยเลือนราง ปรากฏชัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ ดั่งขุนเขาศักดิ์สิทธิ์ตั้งตระหง่าน ก่อให้เกิดความรู้สึกสั่นสะท้านไปทั่วจิตวิญญาณ

        อักษรโบราณพลันปรากฏขึ้นกลางอากาศ ราวกับถูกเขียนขึ้นด้วยพลังอันสูงส่ง เส้นสายคมกล้าและหนักแน่น ทรงพลังประหนึ่งมังกรท่องเมฆา

        ตัวอักษรเปล่งแสงดั่งดวงตะวัน สื่อถึงความเก่าแก่อันไร้ซึ่งกาลเวลา

        กู้ฉางเกอสะบัดมือเบาๆ ทำให้พลังแห่งแท่นมรรคาถูกกระตุ้น จากนั้นจึงก้าวขึ้นไปยังแท่นสูงอย่างมิลังเล

        แท่นมรรคานี้ยิ่งใหญ่เกินกว่าที่ผู้ใดจะคาดถึง

        พื้นที่แห่งนั้นพลันเปล่งประกายสีหมอกมรกต งดงามประดุจศิลาแห่งเซียน แสงเจิดจ้าพุ่งขึ้นจากแท่น ประกายรุ้งพาดผ่านตัดกับพลังแห่งมรรคา

        ม่านแสงสีดำและสีขาวพลิ้วไหวที่เบื้องล่าง เปี่ยมด้วยพลังอันลี้ลับแห่งวัฏสงสาร

        กู้ฉางเกอเริ่มนั่งสมาธิอยู่บนแท่นสูงนั้น

        เวลาค่อยๆ ล่วงเลยผ่านไป มิมีผู้ใดกล้ารบกวนเขาได้

        เฮยเหยียนอวี้มองดูเหตุการณ์เบื้องหน้าอยู่ห่างไกลด้วยความตกตะลึงถึงขีดสุด

        แท่นมรรคาวัฏสงสารที่เผ่าพันธุ์ใช้เพื่อศึกษากฎแห่งวัฏสงสาร กู้ฉางเกอกลับใช้มันเพื่อกลืนกินและหลอมรวม!

        ความกล้าหาญเช่นนี้ทำให้นางสั่นสะท้านในใจ

        ครืน!

        ร่างของกู้ฉางเกอนั้นสงบนิ่งประดุจระฆังศักดิ์สิทธิ์

        เส้นสายอักขระมรรคาสีดำสนิทปรากฏขึ้นกลางอากาศ ก่อนจะแปรเปลี่ยนกลายเป็นขวดแห่งมหามรรคาอันทรงพลัง และเริ่มดูดกลืนแสงสีดำและขาวที่หมุนวนรอบแท่นนั้น

        ตูม…

        ทันใดนั้น พลังศักดิ์สิทธิ์อันล้นหลามก็แผ่กระจายปกคลุมไปทั่วบริเวณ

        ประหนึ่งสายธารแห่งดวงดาราที่ถล่มลงมา ความเกรียงไกรนี้เกินกว่าที่ผู้ใดจะต้านทานได้

        กู้ฉางเกอหลอมรวมพลังแห่งวัฏสงสารอย่างต่อเนื่อง การควบคุมพลังวัฏสงสารของเขาเพิ่มพูนขึ้นอย่างรวดเร็ว

        ในที่สุด สัญลักษณ์แห่งวัฏสงสารสีดำและขาว ประกอบด้วยอักขระมรณะแห่งมรรคานับมิถ้วนก็ปรากฏขึ้น

        สัญลักษณ์นั้นประทับลงในจิตแห่งเทพศักดิ์สิทธิ์กำเนิดฟ้าของเขา

        “สัญลักษณ์แห่งวัฏสงสาร…ถือเป็นชีวิตอีกหนึ่งสาย แม้จิตแท้ของข้าจะแตกสลาย ข้าก็สามารถหวนคืนสู่โลกอีกครั้งผ่านมันได้…”

        “เช่นนี้ วิธีการรักษาชีวิตของข้าก็เพิ่มขึ้นอีกวิธีหนึ่งแล้ว”

        กู้ฉางเกอลืมตาขึ้น ในขณะนั้น ดวงตาของเขาพลันสะท้อนแสงสีดำและขาวส่องประกายลึกลับออกมา

        เขารู้สึกได้ว่า ตนเองเริ่มแตะต้องเข้าสู่ประตูของขอบเขตมิติแห่งกาลเวลาแล้ว

        พลังวัฏสงสารนั้นเกี่ยวพันกับหลายสิ่ง ทว่าแก่นแท้ของมันนั้นคือชีวิต ความตาย และกาลเวลา

        จากนั้น กู้ฉางเกอก็ก้าวเดินออกจากแท่นสูง ก่อนกลับคืนสู่พื้นเบื้องล่าง

        แท่นมรรคาวัฏสงสารซึ่งสูญเสียพลังอันลี้ลับของวัฏสงสารไปแล้วนั้น ย่อมมิมีคุณค่าใดสำหรับเขาอีก

        แม้จะนำไปใช้หลอมอาวุธ มันก็ยังด้อยไปกว่าศิลาศักดิ์สิทธิ์แห่งเซียนมากนัก

        “ขอแสดงความยินดีกับนายท่าน”

        เมื่อเห็นกู้ฉางเกอสามารถหลอมรวมกฎแห่งวัฏสงสารได้สำเร็จ เฮยเหยียนอวี้ที่ยังคงเต็มไปด้วยความตกตะลึงก็รีบก้าวเข้ามาแสดงความยินดี

        “ไปยังที่ซ่อนสมบัติของตระกูลเจ้ากันเถิด…”

        กู้ฉางเกอกล่าวอย่างเรียบง่าย ก่อนจะหมุนกายจากไป

        ตระกูลพญาอินทรีแห่งรัตติกาลที่สืบทอดมาอย่างเนิ่นนาน ย่อมมีสมบัติมากมายให้ค้นหา กู้ฉางเกอที่ยึดมั่นในนิสัยมิละเว้นสิ่งใด ย่อมต้องแวะไปเยือนอยู่แล้ว

        ขณะเดียวกัน เมื่อกู้ฉางเกอหลอมรวมกฎแห่งวัฏสงสารที่สลักไว้บนแท่นมรรคา บรรดาเผ่าพันธุ์อันทรงอำนาจอย่างอสรพิษโบราณและจระเข้ศักดิ์สิทธิ์ ก็เริ่มสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลง

        “ตระกูลพญาอินทรีแห่งรัตติกาลลงมือทำสิ่งใดกัน เหตุใดตราประทับของเผ่าข้าบนแท่นมรรคาวัฏสงสารนั้นจึงถูกกระตุ้นขึ้นได้”

        ชายชราผู้มีดวงตาเรียวยาวซึ่งถือไม้เท้าหัวงูนั้นกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น

        เขาสัมผัสได้ว่าตราประทับบนแท่นมรรคาถูกกระตุ้นขึ้น แม้จะมิถึงขั้นที่แท่นมรรคาถูกนำออกไป ทว่าก็เพียงพอที่จะทำให้เกิดความระแวงขึ้นได้

        “ในยามที่ตระกูลเซียนโบราณกำลังปั่นป่วน และโลกภายนอกกำลังส่งสำนักมรรคาลงมา เผ่าของข้าควรหาหนทางเอาตัวรอดในสถานการณ์ครั้งนี้”

        เขากล่าวจบ ก็เรียกเหล่าผู้คนในเผ่ามาประชุมหารือ

        ขณะเดียวกัน ในเขตแดนภายนอกดินแดนเซียนโบราณ ณ ดินแดนอนันต์สวรรค์ ก็ได้เกิดระลอกคลื่นที่ปั่นป่วนยิ่งนัก

        ข่าวการสังหารหมู่ของตระกูลเซียนโบราณถูกส่งออกไปยังโลกภายนอกโดยเหล่าอัจฉริยะทั้งหลาย ข่าวนี้ทำให้เหล่าสำนักมรรคาภายนอกต่างโกรธเกรี้ยว

        ทันทีที่ข่าวนั้นแพร่กระจายออกไป สำนักเหล่านั้นก็รีบส่งผู้แข็งแกร่งมายังดินแดนเซียนโบราณ

        เหตุการณ์นี้สร้างแรงสั่นสะเทือนอย่างใหญ่หลวง

        แม้แต่ผู้อาวุโสใหญ่ผู้เคยให้คำมั่นสัญญากับเหล่าผู้ทรงอำนาจแห่งดินแดนเซียนโบราณในอดีต ก็ยังเผยสีหน้าซับซ้อนและส่ายศีรษะเบาๆ

        เขานั้นคงจะหยุดยั้งเรื่องนี้ไว้มิได้

        ตูม!

        ฟากฟ้าสั่นสะเทือน แสงศักดิ์สิทธิ์อันน่าหวาดหวั่นบดบังทั่วท้องนภา

        เรือศึกโบราณ ลำเรือเหาะขนาดมหึมา และขุนเขาศักดิ์สิทธิ์ลอยฟ้า ต่างปรากฏขึ้นเรียงราย…

        บนยานเหล่านั้น ยังมีเหล่าผู้บำเพ็ญเพียรอันทรงพลังมากมายที่ต่างแผ่กลิ่นอายอันน่าหวาดหวั่นออกมา

        จิตแห่งเทพอันล้นหลามกวาดผ่าน ทำให้ผู้บำเพ็ญเพียรในนครโบราณทั้งหลายต่างตัวสั่นสะท้านไปด้วยความหวาดหวั่น

        การฝึกฝนครั้งนี้ กำลังจะนำพาหายนะมาสู่โลกหล้า!