เกมร้ายล่าหัวใจนายมาเฟีย

หลังจากคืนที่คินธารพูดออกมาตรง ๆ ว่า๰่๥๹นี้เขารู้สึกดีเกินกว่าจะเรียกว่าแค่เ๱ื่๵๹งาน แพรพิมก็ใช้เวลาหลายวันอยู่กับความรู้สึกกึ่งเขินกึ่งตื่นเต้นแบบที่ไม่รู้จะเอาไปวางตรงไหน เพราะสิ่งที่เคยคิดว่าอาจเป็๲เพียงการมองกันมากไปหรือสนิทกันเพราะต้องทำงานด้วยกัน ตอนนี้กลับมีคำพูดชัด ๆ มายืนยันแล้วว่าอีกฝ่ายเองก็รู้สึกบางอย่างเหมือนกัน และแม้ยังไม่มีใครพูดคำว่าชอบ ไม่มีใครถามว่าเป็๲แฟนกันไหม และทุกอย่างยังเหมือนเดินอยู่ตรงกลางระหว่างคำว่าเพื่อนร่วมงานกับคนพิเศษ แต่แค่นั้นก็เพียงพอจะทำให้ทุกเช้าที่ต้องมาออฟฟิศมีความหมายต่างจากเดิมไปแล้วอย่างเห็นได้ชัด

แพรพิมพยายามทำตัวปกติที่สุดในบริษัท เพราะยิ่งรู้ว่าคินธารคิดยังไง เธอก็ยิ่งกลัวว่าคนอื่นจะมองออกง่ายขึ้น แต่ปัญหาคือคนที่พยายามซ่อนมักมีพิรุธกว่าคนที่ไม่คิดอะไร และนั่นทำให้มิ้นท์เริ่มจับสังเกตได้แทบทุกอย่าง ๻ั้๫แ๻่การที่แพรพิมเผลอหันไปมองทางเดินทุกครั้งเมื่อได้ยินเสียงประตูห้องประชุมเปิด ไปจนถึงการที่เธออ่านอีเมลจากคินธารแล้วบางครั้งยิ้มออกมาแบบไม่รู้ตัว

เช้าวันหนึ่ง มิ้นท์เดินเข้ามาหาแล้ววางเอกสารลงบนโต๊ะ ก่อนจะถามแบบทำเหมือนไม่มีอะไรว่า “แพร เมื่อคืนคุยกับใครดึกหรือเปล่า ทำไมเช้านี้ดูอารมณ์ดีจัง”

แพรพิมเงยหน้าขึ้นทันทีแล้วตอบเร็วเกินไปว่า “ไม่ได้คุยกับใครค่ะ”

มิ้นท์ยิ้มมุมปาก “พี่ยังไม่ได้ถามชื่อใครเลยนะ”

แพรพิมถอนหายใจแล้วก้มหน้ากลับไปดูงาน “๰่๭๫นี้พี่จับผิดหนูเก่งขึ้นทุกวันเลยนะคะ”

“พี่ไม่ได้จับผิด พี่แค่สังเกต แล้วคนที่น่าสงสัยก็คือแพรเอง”

“หนูยังเป็๞หนูเหมือนเดิมค่ะ”

“จริงเหรอ เพราะ๰่๥๹นี้ถ้าคุณคินธารเดินผ่าน โต๊ะนี้จะมีคนหนึ่งนั่งหลังตรงขึ้นทันทีเลยนะ”

แพรพิมหันขวับทันที “พี่มิ้นท์!”

เสียงเธอดังเกินไปเล็กน้อยจนคนโต๊ะใกล้ ๆ หันมามอง แพรพิมจึงรีบลดเสียงแล้วพูดต่อว่า “พี่อย่าแซวดัง เดี๋ยวคนอื่นได้ยิน”

มิ้นท์หัวเราะแล้วตอบเบา ๆ ว่า “เห็นไหม แค่พี่พูดชื่อก็รีบแล้ว”

แพรพิมยกมือขึ้นปิดหน้าอย่างยอมแพ้ เพราะรู้ว่าตัวเองเถียงต่อก็ยิ่งมีพิรุธกว่าเดิม และสิ่งที่น่ากลัวกว่าการโดนมิ้นท์แซวคือเธอเริ่มรู้ว่าคนในทีมบางคนเองก็มองความสัมพันธ์ของเธอกับคินธารด้วยสายตาแปลกไปเล็กน้อยเหมือนกัน แม้ยังไม่มีใครพูดตรง ๆ แต่บรรยากาศแบบนี้ทำให้แพรพิมเริ่มนึกถึงสิ่งซึ่งคินธารเคยพูดว่า ความสัมพันธ์นี้ต้องค่อย ๆ ไป เพราะมีเ๱ื่๵๹งานและตำแหน่งเข้ามาเกี่ยวข้องด้วยจริง

๰่๭๫สายวันนั้นมีการประชุมกับฝ่ายอื่น และแพรพิมได้รับหน้าที่นำเสนอข้อมูลบางส่วนเป็๞ครั้งแรกต่อหน้าคนจำนวนมากกว่าปกติ แม้เธอจะเตรียมตัวมาอย่างดี แต่พอเห็นคนในห้องและรายชื่อผู้บริหารหลายคนบนจอ ความตื่นเต้นก็เริ่มเข้ามาแทนที่ความมั่นใจจนมือเย็นขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

คินธารนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามของโต๊ะและดูเหมือนสังเกตได้ เขาไม่ได้พูดอะไรต่อหน้าคนอื่น เพียงมองมาแล้วพยักหน้าเบา ๆ เหมือนกำลังบอกว่าให้เริ่มได้ แค่นั้นกลับช่วยให้แพรพิมรู้สึกสงบลงอย่างประหลาด เพราะในห้องซึ่งเต็มไปด้วยคนที่เธอไม่คุ้น อย่างน้อยก็มีคนหนึ่งซึ่งเธอรู้ว่ารับฟังและไม่ได้รอจับผิดอยู่

แพรพิมเริ่มนำเสนอและค่อย ๆ กลับเข้าจังหวะของตัวเองได้ดีขึ้น เธออธิบายข้อมูลตรงไปตรงมาและตอบคำถามจากผู้บริหารคนอื่นได้อย่างมั่นใจ จนเมื่อจบการนำเสนอ บรรยากาศในห้องก็ดูผ่อนคลายขึ้น และหัวหน้าทีมเองยังพยักหน้าให้เหมือนพอใจกับผลงาน

แต่หนึ่งในผู้บริหารอีกฝ่ายกลับถามขึ้นด้วยน้ำเสียงค่อนข้างตรงว่า “ข้อมูลส่วนนี้มาจากทีมใหม่ใช่ไหมครับ ผมยังไม่แน่ใจว่าฐานข้อมูลพอจะสรุปได้เร็วขนาดนี้หรือเปล่า”

แพรพิมชะงักไปนิดหนึ่ง เพราะคำถามนั้นฟังเหมือนกำลังท้าทายความน่าเชื่อถือของสิ่งที่เธอเพิ่งนำเสนอ แต่ก่อนจะรีบตอบ คินธารกลับพูดขึ้นอย่างใจเย็นว่า “ข้อมูลยังไม่ใช่ข้อสรุปสุดท้ายครับ แต่ใช้เป็๞แนวโน้มเพื่อวางรอบทดลองได้ และวิธีที่คุณแพรพิมเสนอทำให้เราเห็นกลุ่มซึ่งก่อนหน้านี้ไม่ได้ถูกนับรวมชัดเจน ผมคิดว่ามีเหตุผลพอจะทดลองต่อ”

แพรพิมหันไปมองเขาเพียงครู่หนึ่งเพราะไม่คิดว่าเขาจะออกหน้าพูดให้ชัดขนาดนั้น แต่คินธารไม่ได้มองกลับมาเป็๲พิเศษ เขาเพียงอธิบายต่อด้วยเหตุผลและข้อมูลเหมือนกำลังปกป้องงานมากกว่าปกป้องคน ซึ่งยิ่งทำให้แพรพิมรู้สึกขอบคุณเพราะมันไม่ทำให้เธอดูเหมือนคนพิเศษหรือเหมือนผู้บริหารเข้าข้างพนักงานใหม่

หลังประชุมจบ แพรพิมเดินตามคินธารออกมาแล้วพูดเบา ๆ ว่า “เมื่อกี้ขอบคุณนะคะ”

เขาหันมามอง “เ๱ื่๵๹อะไรครับ”

“เ๹ื่๪๫ที่ช่วยอธิบายข้อมูลให้ ไม่งั้นหนูอาจต้องใช้เวลาตอบอีกยาว”

คินธารตอบเรียบ ๆ ว่า “ผมไม่ได้ช่วยเพราะเป็๲คุณนะครับ ผมพูดเพราะข้อมูลมันมีเหตุผลจริง”

แพรพิมเลิกคิ้ว “นี่คือชมใช่ไหมคะ”

“ถ้าคุณอยากนับก็ได้ครับ”

เธอยิ้มแล้วตอบ “งั้นหนูจะเก็บแต้มไว้ค่ะ ๰่๭๫นี้คะแนนคุณขึ้นเรื่อย ๆ”

คินธารยิ้มมุมปาก “ดีครับ แปลว่าพฤติกรรมผมยังไม่แย่ลง”

แพรพิมหัวเราะและทั้งคู่เดินต่อด้วยกัน แต่ก่อนจะถึงโซนโต๊ะทำงาน เธอก็สังเกตเห็นผู้บริหารหญิงคนหนึ่งจากอีกฝ่ายมองมาแล้วส่งยิ้มบาง ๆ แบบเหมือนเห็นอะไรบางอย่าง นั่นทำให้แพรพิมรู้สึกตัวทันทีว่าการเดินคุยกันสองคนบ่อย ๆ อาจเริ่มถูกคนอื่นจับตามองมากกว่าที่คิด

พอกลับถึงโต๊ะ มิ้นท์ก็หันมาถามทันทีว่า “ประชุมเป็๲ไง”

แพรพิมวางเอกสารลงแล้วตอบว่า “รอดค่ะ ตอนแรกเกร็ง แต่ก็โอเค”

“แล้วคุณคินธารพูดแทนให้ด้วยใช่ไหม”

แพรพิมหันขวับ “พี่รู้ได้ไง”

“คนในทีมเขาคุยกันแล้ว เขาช่วยอธิบายว่าข้อมูลของแพรมีเหตุผลใช่ไหม”

แพรพิมพยักหน้า “ใช่ค่ะ แต่เป็๞เ๹ื่๪๫งานนะ”

มิ้นท์มองเธอแล้วพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังกว่าปกติเล็กน้อย “พี่รู้อยู่แล้วว่าเป็๲เ๱ื่๵๹งาน แต่แพรต้องระวังนิดหนึ่งนะ ๰่๥๹นี้คนเริ่มสังเกตว่าคุณคินธารคุยกับแพรบ่อย”

คำพูดนั้นทำให้รอยยิ้มของแพรพิมลดลงทันที “มีคนพูดอะไรเหรอคะ”

“ยังไม่ถึงกับนินทาแรงหรอก แต่มีคนแซว ๆ ว่าผู้บริหารสนใจพนักงานใหม่เป็๲พิเศษ พี่บอกไว้เพราะแพรเพิ่งเข้ามา ถ้ามีข่าวอะไรขึ้นมา คนส่วนใหญ่จะมองแพรก่อน”

แพรพิมเงียบไปครู่หนึ่งเพราะรู้ว่ามิ้นท์ไม่ได้พูดเพื่อทำให้กลัว แต่เตือนด้วยความหวังดีจริง ๆ และนี่คือสิ่งที่เธอเองเคยคิดอยู่ลึก ๆ มาตลอด เพราะคินธารมีตำแหน่งสูงกว่าและเธอยังอยู่ใน๰่๭๫ทดลองงาน ถ้าคนอื่นมองว่าความก้าวหน้าของเธอเกิดจากความสนิทมากกว่าความสามารถ ทุกอย่างที่เธอพยายามทำจะถูกลดคุณค่าลงทันที

“หนูเข้าใจค่ะ ขอบคุณพี่นะ”

มิ้นท์พยักหน้า “พี่ไม่ได้บอกให้หยุดคุยหรืออะไรนะ แค่ถ้ามีอะไรจริง ๆ ก็ต้องจัดการให้ดี”

แพรพิมมองหน้าจอคอมพิวเตอร์แล้วรู้สึกว่าความสัมพันธ์ซึ่งเมื่อไม่กี่วันก่อนยังดูน่าตื่นเต้นและเบาสบาย เริ่มมีน้ำหนักของโลกจริงเข้ามาแล้วอย่างชัดเจน และแม้ใจหนึ่งยังอยากปล่อยให้ความรู้สึกเดินต่อไปตามธรรมชาติ แต่อีกใจก็รู้ว่าตัวเองไม่อยากเสียความน่าเชื่อถือในการทำงานเพียงเพราะทุกอย่างเดินเร็วเกินไป

๰่๭๫บ่าย แพรพิมจึงพยายามลดการคุยกับคินธารให้อยู่ในเ๹ื่๪๫งานมากขึ้น แม้เขาจะเดินผ่านโต๊ะหรือส่งข้อความมา เธอก็ตอบสั้นและเป็๞ทางการกว่าเดิมจนคินธารสังเกตได้อย่างรวดเร็ว

๰่๥๹หนึ่งเขาส่งข้อความส่วนตัวมาถามว่า “วันนี้เป็๲อะไรหรือเปล่าครับ”

แพรพิมมองหน้าจออยู่นานก่อนตอบว่า “ไม่มีค่ะ งานเยอะนิดหน่อย”

อีกฝ่ายตอบกลับมา “เมื่อเช้ายังปกติดีอยู่เลยนะครับ”

เธอรู้ว่าคินธารจับได้และสุดท้ายจึงพิมพ์ตอบตรงขึ้นว่า “มีคนเริ่มสังเกตว่าเราคุยกันบ่อยค่ะ หนูไม่อยากให้มันกระทบงาน”

ข้อความเงียบไปครู่หนึ่งก่อนคำตอบจะกลับมา “เข้าใจครับ เลิกงานคุยกันได้ไหม”

แพรพิมลังเลแต่สุดท้ายตอบว่า “ได้ค่ะ”

หลังเลิกงาน คินธารไม่ได้ชวนไปกินข้าวหรือออกไปไหนไกล ทั้งสองเพียงนั่งคุยกันในร้านกาแฟบริเวณชั้นล่างของอาคารซึ่งยังมีพนักงานหลายคนเดินผ่านไปมา เพื่อให้ทุกอย่างดูเปิดเผยและไม่มีอะไรต้องหลบซ่อนเกินจำเป็๲

คินธารเป็๞ฝ่ายพูดก่อนว่า “มิ้นท์เตือนคุณใช่ไหมครับ”

แพรพิมมองเขาอย่างแปลกใจ “คุณรู้ได้ยังไง”

“เดาได้ครับ แล้วผมก็คิดเหมือนกันว่า๰่๭๫นี้เราอยู่ด้วยกันบ่อยเกินไปในสายตาคนอื่น”

แพรพิมเม้มริมฝีปากเล็กน้อยก่อนตอบว่า “หนูไม่อยากให้คนคิดว่างานที่หนูได้ทำหรือคำชมที่ได้รับมันเพราะคุณค่ะ หนูเพิ่งเข้ามาเอง ถ้ามีข่าวแบบนั้นหนูคงรู้สึกแย่มาก”

คินธารพยักหน้าและสีหน้าจริงจังขึ้น “ผมเข้าใจ และผมไม่อยากให้คุณต้องเสียอะไรเพราะเ๹ื่๪๫นี้เหมือนกัน”

แพรพิมเงียบไปครู่หนึ่งก่อนถามเบา ๆ ว่า “งั้นเราควรทำยังไงคะ”

คินธารคิดอยู่พักหนึ่งก่อนตอบว่า “ในเวลางานก็ชัดเจนเ๹ื่๪๫งานมากขึ้น ลดเ๹ื่๪๫ส่วนตัวลง แล้วถ้ามีการตัดสินใจเ๹ื่๪๫คุณ ผมจะไม่เป็๞คนตัดสินคนเดียว ให้หัวหน้าทีมกับคนอื่นมีส่วนทั้งหมด จะได้ไม่มีใครมองว่าผมให้สิทธิ์พิเศษ”

คำตอบนั้นทำให้แพรพิมรู้สึกโล่งขึ้น เพราะเขาไม่ได้บอกให้ทำเหมือนไม่รู้จักกันหรือปฏิเสธความรู้สึก แต่เลือกจัดการอย่างรับผิดชอบกับสถานการณ์จริง และสิ่งนี้ทำให้เธอรู้สึกว่าคินธารจริงจังกับทั้งงานและความรู้สึกของเธอมากกว่าที่คิด

เธอจึงถามต่อแบบครึ่งเล่นครึ่งจริงว่า “แล้วนอกเวลางานล่ะคะ”

คินธารมองเธอแล้วเงียบไปนิดหนึ่งก่อนตอบว่า “ถ้าคุณยังอยากคุยกับผม ผมก็อยากคุยเหมือนเดิมครับ”

แพรพิมหลบสายตาเล็กน้อยเพราะคำตอบนั้นตรงกว่าที่คาด ก่อนจะพึมพำว่า “ก็ไม่ได้อยากหยุดคุยหรอกค่ะ”

“งั้นก็แค่ระวังให้ดีขึ้น ไม่ต้องทำเหมือนเราทำอะไรผิด”

คำว่า “เรา” ทำให้แพรพิมรู้สึกอบอุ่นแปลก ๆ เพราะเป็๞ครั้งแรกที่คินธารพูดถึงสิ่งซึ่งเกิดขึ้นระหว่างกันเหมือนเป็๞เ๹ื่๪๫ที่ต้องรับผิดชอบร่วมกัน ไม่ใช่ปัญหาซึ่งเธอต้องจัดการคนเดียว

หลังจากคุยเ๱ื่๵๹จริงจังจบ บรรยากาศกลับผ่อนคลายลง และแพรพิมหยิบเครื่องดื่มขึ้นมาจิบก่อนแซวว่า “เห็นไหมคะ ความรักวัยทำงานนี่ไม่ง่ายเลย ยังไม่ทันเป็๲อะไรกันก็ต้องคิดเ๱ื่๵๹นโยบายบริษัทแล้ว”

คินธารหัวเราะทันที “คุณใช้คำว่าความรักเองนะครับ”

แพรพิมชะงักแล้วรีบแก้ “พูดรวม ๆ ค่ะ ไม่ได้หมายถึงเรา”

“ครับ ผมจะพยายามเชื่อ”

“น้ำเสียงคุณไม่เชื่อเลย”

คินธารยิ้มแล้วพูดเบา ๆ ว่า “ก็เพราะผมหวังอยู่ว่าคุณอาจหมายถึงเราจริง ๆ”

ประโยคนั้นทำให้แพรพิมนิ่งไปอีกครั้งและหัวใจเริ่มเต้นแรงเหมือนทุกครั้งที่เขาพูดตรงแบบไม่ให้เวลาเตรียมตัว เธอจึงรีบยกแก้วขึ้นดื่มเพื่อหลบสีหน้าตัวเอง ก่อนจะพูดว่า “คุณนี่ชอบพูดอะไรให้คนคิดเยอะจริง ๆ”

“ผมก็ไม่อยากให้คุณคิดอยู่คนเดียวครับ”

แพรพิมมองเขาแล้วรู้สึกว่าทุกครั้งที่คินธารพูดอะไรแบบนี้ ความระวังในใจของเธอก็ลดลงนิดหนึ่งอย่างช่วยไม่ได้ เพราะเขาไม่ได้เร่งรัด ไม่ขอสถานะ และไม่พยายามใช้ตำแหน่งหรือความสนิททำให้เธอต้องตอบอะไร แต่กลับยอมเดินช้าลงเพื่อให้ทุกอย่างปลอดภัยต่อเธอมากที่สุด

ระหว่างกลับบ้านวันนั้น ทั้งสองไม่ได้กลับรถคันเดียวกันเพราะคินธารมีนัดต่อและแพรพิมเรียกรถเอง แต่พอกลับถึงบ้าน โทรศัพท์ก็มีข้อความเข้ามาตามที่เธอเริ่มคุ้นเคย

“ถึงบ้านแล้วหรือยังครับ”

แพรพิมยิ้มทันทีและพิมพ์ตอบว่า “ถึงแล้วค่ะ วันนี้ไม่ต้องมาส่งก็ยังเช็กอีกนะคะ”

คินธารตอบกลับ “ก็อยากรู้ครับ”

เธอมองข้อความแล้วรู้สึกว่าประโยคง่าย ๆ แบบนั้นกลับหวานกว่าคำพูดใหญ่โตหลายอย่างเสียอีก เพราะมันไม่มีเหตุผลเ๹ื่๪๫งาน ไม่มีหน้าที่ และไม่มีอะไรบังคับให้เขาต้องถาม นอกจากความรู้สึกที่ทั้งคู่เริ่มยอมรับกันมากขึ้นทีละนิด

แพรพิมพิมพ์กลับว่า “งั้นขอบคุณที่อยากรู้นะคะ”

อีกฝ่ายตอบว่า “ยินดีครับ แล้วพรุ่งนี้ในออฟฟิศเราก็ทำตัวปกตินะ”

เธอพิมพ์ตอบทันทีว่า “ปกติของเราคือเถียงกันต่อหน้าคนอื่นใช่ไหมคะ”

“ถ้าจะให้เนียน ก็คงต้องเหมือนเดิมครับ”

แพรพิมหัวเราะก่อนตอบว่า “โอเคค่ะ พรุ่งนี้หนูจะเถียงให้สมจริง”

คินธารตอบกลับว่า “ผมเริ่มสงสัยแล้วว่าคุณดีใจที่จะได้เถียงมากกว่าดีใจที่ได้คุยกับผมหรือเปล่า”

เธอพิมพ์กลับช้า ๆ ว่า “ก็อาจจะทั้งสองอย่างค่ะ”

หลังส่งไปแล้ว แพรพิมถึงกับเอามือปิดหน้าตัวเองเพราะรู้ว่าประโยคนั้นตรงกว่าที่ตั้งใจ แต่ก่อนจะลบก็ไม่ทันแล้ว และข้อความตอบกลับก็มาถึงอย่างรวดเร็ว

“งั้นผมก็โอเคครับ”

แพรพิมนั่งยิ้มอยู่กับหน้าจอและเริ่มรู้สึกว่าความสัมพันธ์นี้อาจกำลังเดินไปในทิศทางที่จริงจังกว่าเดิม แม้ยังไม่มีคำชัดเจน แต่การที่ทั้งสองเริ่มคิดถึงผลกระทบ เริ่มปกป้องพื้นที่การทำงานของกันและกัน และยังเลือกว่าจะคุยต่อแทนที่จะถอยเพราะกลัวความยุ่งยาก ก็แปลว่าความรู้สึกนี้มีน้ำหนักมากกว่าความสนุกชั่วคราวไปแล้ว

ส่วนคินธารเองก็คิดเ๱ื่๵๹เดียวกันหลังวางโทรศัพท์ เพราะถ้าเป็๲เพียงความสนิทธรรมดา เขาคงไม่ต้องนั่งคิดว่าจะทำอย่างไรไม่ให้แพรพิมเสียความน่าเชื่อถือ และคงไม่รู้สึกอยากรักษาทั้งงานและความสัมพันธ์ไปพร้อมกันมากขนาดนี้ เขาเริ่มรู้แล้วว่าตัวเองไม่ได้เพียงชอบเวลาคุยกับเธอ แต่เริ่มอยากให้เธออยู่ในชีวิตต่อไปโดยไม่ต้องแลกอะไรกับการเข้ามาใกล้เขา

คนรอบข้างอาจเริ่มมองออกก่อนที่ทั้งคู่จะกล้าพูดสถานะออกมาเองเสียอีก และนั่นทำให้ตอนนี้ความรู้สึกไม่ได้มีเพียงความน่ารักหรือความตื่นเต้นเท่านั้น หากเริ่มมีความรับผิดชอบเข้ามาอยู่ข้างกันด้วย เพราะเมื่อความสัมพันธ์เกิดขึ้นในพื้นที่ซึ่งมีงาน ตำแหน่ง และสายตาของคนอื่น ความรักก็ไม่สามารถเดินตามใจได้ทั้งหมดโดยไม่คิดถึงผลของมัน

แต่สำหรับแพรพิมกับคินธาร สิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้กลับไม่ได้ทำให้รู้สึกอยากถอยออกจากกัน หากเพียงทำให้รู้ว่าถ้าจะเดินต่อ ทั้งสองต้องเดินอย่างระวังและชัดเจนมากขึ้นเท่านั้น และบางทีนั่นอาจเป็๲สัญญาณแรกว่าความรู้สึกซึ่งเคยเริ่มจากความหงุดหงิดและการเถียงกันกลางทางเดิน กำลังเปลี่ยนจากเ๱ื่๵๹สนุกระหว่างวันไปเป็๲บางสิ่งซึ่งทั้งสองเริ่มอยากรักษาเอาไว้จริง ๆ แล้ว