“อื้ออ…”
เมื่อแสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าสาดส่องมากระทบที่คนตัวเล็กที่เริ่มรู้สึกตัวจากการหลับใหลภายใต้ความฝันเมื่อยามค่ำคืน
ขยับนิดหน่อย แต่เอ๊ะ! อะไรหนักๆ ที่เอวก้มลงไปมองก็เห็นแขนแกร่งพาดทับที่เอวคอดของตัวเองเอี้ยวตัวไปมองก็เห็นคนตัวสูงหลับใหลไม่รู้เื่อยู่
ค่อยๆ ขยับตัวหันไปหาคุณเค้าเบาๆ กลัวเค้าตื่นตายิ้มพิจารณาดวงหน้าคมของคนตรงหน้าใช้มือเล็กไล้ไปตามเส้นคิ้วต่อด้วยสันจมูกโด่งลงมาที่ปากบางที่ชอบส่งมาปิดปากอิ่มของเราเมื่อมีโอกาส
ไล้ไรหนวดเบาๆ ที่มันเริ่มขึ้นมาเหนือริมฝีปาก โอ๊ย!! นี่คุณเค้าเป็ลูกรักพระเ้าหรือยังไงกันนะ
“โอ๊ะ!”
คนตัวเล็กสะดุ้งนิดหน่อยที่คนตัวสูงขยับจึงรีบหลับตาลงแสร้งว่าหลับอยู่ไม่รู้เื่
“อึหึ…”
“ ^_^ ”
คนตัวสูงหัวเราะในลำคอเบาๆ ที่เห็นคนตัวเล็กทำตัวเนียนแกล้งหลับ
(จริงๆ ผมตื่นก่อนเธอแป๊บนึงครับ)
(แต่พอเห็นเธอขยับผมเลยแกล้งหลับต่อ)
(อยากรู้ว่าเธอจะแอบทำอะไรกับผมบ้างตอนที่ผมหลับ)
(แล้วเธอก็ทำจริงๆ อิอิ)
“ใครแอบจับหน้าพี่…”
“โดยไม่ขออนุญาตครับ”
ประโยคแรกที่คุณเค้าเอ่ยทักเช้านี้ คนตัวเล็กเมื่อถูกจับได้ ค่อยๆ ลืมตาขึ้นก็พบว่าคุณเค้าจ้องมองอยู่ใบหน้าไม่ได้ห่างออกไปมากนัก
“จับ…”
“จับไม่ได้หรอ…”
แหน่ะ! ลอยหน้าลอยตาถามออกไปกวนแต่เช้า
“อึหึ”
คนตัวสูงเห็นแล้วคิดว่ามันน่าฟัดสักยกให้หายปากเก่ง
“จับไม่ได้ครับ”
“หน้าพี่มีไว้หากินนะครับ”
“จับมั่วๆ ไม่ได้”
คุณเค้าพูดอวดบ้าง หวังแกล้งให้คนตัวเล็กหมันไส้ คนตัวเล็กทำท่าคิด
“…”
“อื้มม…”
“ถ้าจับด้วยมือไม่ได้”
“แล้วจับด้วยสิ่งนี้ได้มั้ยคะ”
ไวเท่าคำพูด
จุ๊บบ
คนตัวเล็กส่งปากอิ่มไปจุ๊บที่ปากบางที่คุณเค้าใช้พูดโม้แต่เช้าทำเอาคนตัวสูงตาเบิกโพลงไม่คิดว่าคนตัวเล็กจะจู่โจมเขาก่อน
จุ๊บบบ
“จับแบบนี้ได้มั้ยคะ”
ครั้งนี้ส่งไปประทับที่จมูกโด่ง
“แล้ว...จับแบบนี้ได้มั้ยคะ”
เล็งเป้าหมายไว้ที่หน้าผากคุณเค้าแต่คนมากประสบการณ์พลิกตัวเองขึ้นแล้วดันคนตัวเล็กลงก่อนจะจู่โจมกลับด้วยอาวุธที่คนตัวเล็กใช้
จุ๊บบบบบบ…
จ๊วบบบบบบบบบบบบบบ…
ส่งจูบหนักๆ หน่วงๆไปที่ปากอิ่มงับๆ ดูดๆ ดึงๆ ปากอิ่มให้อ้าเผยอออกมาแล้วส่งลิ้นร้อนเข้าไปทักทายลิ้นเล็กในโพรงปาก
จ๊วบบบบ…
“อ๊อาาาาา า”
“อื้ออออ อออ อ”
เสียงดังจากการที่ทั้ง2 ปากประกบเข้าหากันดังขึ้นเป็ระยะๆ สลับกับเสียงหายใจ
“อื้อออ…”
“อ่า…”
“อื้มมมม…”
จ๊วบบบบบ…
“อ๊ะ!…”
คนตัวสูงคงจะลืมตัวไปหน่อยเผลอกัดปากล่างของคนตัวเล็กยืดติดฟันคมออกมาเล็กน้อยจนเ้าตัวร้องประท้วง
“อื้ออ…”
“พี่จอมมม”
“หนูเจ็บ”
“โอ๊ะ”
“ขอโทษครับ”
เอ่ยขอโทษทันควันก่อนจะมอบจุ๊บเบาๆไป 2 3 ที เพื่อเป็การปลอบประโลม หลังจบกิจกรรม morningkiss คนตัวสูงเค้าก็ยังไม่ปล่อยให้คนตัวเล็กใต้อาณัติได้เป็อิสระนอนควบคุมมองหน้าอยู่แบบนั้น จนกระทั่ง...
“ลุกได้ยังคะ”
คนตัวเล็กเอ่ยถามเพราะคุณเค้าเอาแต่จ้องหน้าแบบนี้มาหลายนาทีแล้ว
“พี่ไม่อยากลุกครับ”
ตอบกลับไป
“แต่หนูอยากลุกแล้ว”
“เช้าแล้วจะกลับห้องไปอาบน้ำ”
คนตัวเล็กบอกความ้า
“เอ๊อะ”
(จริงอยู่)
คนตัวสูงฉุกคิดขึ้นมาได้
(วันนี้เป็วันfree day นี่)
ลุกพรวดขึ้นแล้วดึงคนตัวเล็กขึ้นมาตาม
“ไปครับ”
“เดี๋ยวพี่ไปส่งที่ห้อง”
พูดแล้วจัดผมจัดเพ้าให้คนตัวเล็กใช้เวลาไม่ถึง 10 นาที คนตัวสูงก็เดินมาส่งคนตัวเล็กถึงที่หน้าห้อง
“อีก1 ชั่วโมงมาเจอกันที่ล็อบบี้นะครับ”
“พี่จะพาไปเที่ยว”
บอกความ้าให้คนตัวเล็กฟังมอบจุ๊บไปที่หน้าผากมน 1 ที ก่อนจะเดินกลับไปทำเอาคนตัวเล็กยืนงง เอาแต่พูดๆๆๆ แล้วก็เดินจากไป
.
.
1ชั่วโมงผ่านไปไวเหมือนโกหก
ติ๊ง…
คนตัวเล็กเดินออกมาจากลิฟต์ลากกระเป๋าเดินทางมา 1 ใบ เดินตรงไปยัง ล็อบบี้ตามที่ใครบางคนนัดไว้
เมื่อเดินมาถึงก็พบว่าคุณคนนัดนั่งจิบกาแฟชิวๆไถ ipad อยู่
“พี่จอม”
“ ^^ ”
เอ่ยเรียกดึงความสนใจคุณเค้าจากipad
“เอ้า… น้องแคท”
“ไปครับ”
ลุกขึ้นเก็บ ipad ลงกระเป๋า อีกมือคว้ากระเป๋าเดินทางของสาวเ้าไปลากแทนอีกมือคว้ามือเล็กมากอบกุมไว้หลวมๆ ก่อนจะเดินพาออกไป
.
.
“Happy Ending สักทีนะ”
พิมพ์พูดขึ้นหลังจากที่เดินออกมาจากลิฟต์แล้วเห็นคู่รักกำลังจะออกไปข้างนอก
“ฉันว่า…”
“ปี้ั้แ่เมื่อคืนแล้วหล่ะ”
ลิลลี่สาย 18+เอ่ยตาม
“ยัยลิลลี่!!!”
พิมพ์แหวใส่
“หมายถึงHappy อ่ะ”
“น่าจะั้แ่เมื่อคืนแล้ว”
“คิดมากน่า…”
ลิลลี่พูดแล้วทำเป็ไม่รู้ไม่ชี้
“แล้วแกอ่ะ”
“Happy เหมือนคู่นั้นป่ะ”
พิมพ์แกล้งถามเพื่อนสาวข้างๆบ้าง
“อิอิอิอิ”
ลิลลี่ยกยิ้มมีเลศนัย
“ฉันว่า…”
“คู่ฉันก็ไม่ต่างจากคู่นั้นหรอก”
“จนตอนนี้ผู้ของฉันยังไม่มีแรงตื่นเลย”
“อิอิอิอิ”
กระซิบกับพิมพ์เบาๆก่อนจะเดินนำไปอีกทาง
“ไอ่ลิลลี่”
“ไอ้บ้า!!!”
พิมพ์หัวเราะขึ้นในความบ้าบอของเพื่อน
.
.
“พี่จอม”
“จะพาหนูไปไหนคะ”
คนตัวเล็กถามขึ้นขณะที่คนตัวสูงกำลังขับรถเพลินๆ
“หนูอยากไปไหนเป็พิเศษหรือเปล่าครับ”
ถามคนข้างๆ กลับมา
“เดี๋ยวหนูหาในเน็ตก่อน”
“มาหัวหินต้องไปเที่ยวที่ไหน”
พูดขึ้นแล้วก็หยิบโทรศัพท์มากดๆๆ
ผ่านไปหลายนาที…
“อืมมม…?”
“อืมมมมม….??”
“ตกลงคิดออกหรือยังครับ”
“ว่าอยากไปเที่ยวที่ไหน”
คนตัวสูงถามอีกครั้ง
“เฮ้ออออออ ออ อ อ~”
คนตัวเล็กถอนหายใจส่ายหัว
“หนูไม่รู้จะไปที่ไหนดีอ่ะค่ะ”
ทำเอาคนตัวสูงต้องหันหน้ามามองไวๆ
“อึหึ”
หัวเราะให้กับความท้อแท้นี้
“งั้น…”
“ไปที่นี่ก็ได้ครับ”
พูดไว้แค่นี้ก่อนที่จะเหยียบคันเร่งเพิ่มความเร็วรถนิดหน่อย
.
.
ไม่ถึงชั่วโมง เบ๊นซ์ดำก็มาถึงสถานที่แห่งหนึ่ง
“ที่นี่หรอคะ?”
คนตัวเล็กถามขึ้นทันทีเมื่อเครื่องยนต์ดับสนิท
“ครับ”
“ไปครับ”
คนตัวสูงเอ่ยขึ้น ก่อนก้าวลงจากรถนำคนตัวเล็กไปขาเล็กก้าวตามลงมาและเดินตามคนตัวสูงไปไวๆ
เมื่อเข้ามาภายในร้านเล็กๆดูคลาสสิคหน่อยๆ ก็พบงานศิลปะมากมาย
“โหหห…”
คนตัวเล็กอุทานด้วยความตื่นเต้น
“มีที่แบบนี้ด้วยหรอ”
“ทำไมหนูหาในเน็ตไม่เจอละ”
“อึหึ”
หัวเราะเบาๆ
“ที่นี่เป็สถานที่ลับครับ”
กระซิบบอกคนตัวเล็กข้างๆก่อนที่จะจับมือพาเดินไปห้องๆ หนึ่ง
“สวัสดีครับ… ลุง”
จู่ๆ คนตัวสูงก็เอ่ยทักใครบางคนที่กำลังนั่งหันหลังเหมือนกำลังทำอะไรอยู่
“อ้าว…”
“จอม...”
หันมาเพ่งมองก่อนจะเอ่ยทักทาย
“พาสาวที่ไหนมาด้วยเนี่ย”
“น่ารักเชียว”
“อึหึ”
คนตัวสูงยิ้มๆ ก่อนจะเดินจูงมือสาวที่ลุงเค้าทักว่าน่ารักเข้าไปใกล้ยิ่งขึ้นคนตัวเล็กมองคนตัวสูงสลับกับลุงตรงหน้าไปมา
“สวัสดีค่ะ”
“ ^^ ”
เอ่ยทักทายคุณลุงเค้าไปคงเป็คนรู้จักกับพี่จอมล่ะมั้ง
“สวัสดีจ้ะหนู”
“ ^^ ”
“หน้าตาจิ้มลิ้มเชียว”
“ชื่ออะไรล่ะ”
คุณลุงวัย 60+สนใจถาม
“แคทค่ะ”
ตอบไปแล้วยิ้มหวานให้
“ชื่อก็น่ารักเหมือนหน้าตา”
คุณลุงมองผ่านแว่นมาที่หญิงสาวตรงหน้า
“หาเก่งนะเรา”
ประโยคหลังนี้หันมาพูดกับคนตัวสูงจนทำให้คนที่ถูกพูดถึงถึงกับยิ้มภูมิใจ
“หลานคนนี้”
“ไม่เคยทำให้ผิดหวังอยู่แล้วครับ”
(หลาน…?)
คนตัวเล็กคิดตาม
(จริงซิ…)
(คบกันมาจะปีหนึ่งและ)
(คนตัวสูงไม่ค่อยเล่าเื่ที่บ้านหรือคนในครอบครัวให้ฟังเท่าไหร่เลย)
(ไอ้เราก็ไม่ได้อยากถามเซ้าซี้อะไร)
“น้องแคท”
คนตัวสูงเรียกให้คนตัวเล็กเดินตามมาดูสิ่งหนึ่ง
“โอ๊ะ!”
“เครื่องปั้นดินนี่”
“อยากลองทำมั้ยครับ”
คนตัวสูงเอ่ยถาม
คนตัวเล็กพยักหน้าหงึกๆอยากลองทำมันน่าจะสนุก
“ป่ะ…”
ว่าแล้วคนตัวสูงก็พาคนตัวเล็กมาหยุดยืนตรงเครื่องปั้นดินเผา
“เดี๋ยวใส่ผ้ากันเปื้อนก่อนนะครับ”
ว่าแล้วสวมผ้ากันเปื้อนให้คนตัวเล็กจับเธอหมุนไปหมุนมาเอื้อมมือไปเกี่ยวเชือกมาผูกที่เอวคอดแล้วดันคนตัวเล็กให้นั่งลงตรงหน้าเครื่องปั้นดินเผา
“ตามสบายนะจอม”
“เดี๋ยวลุงขอไปพักก่อน”
เสียงชายชราเอ่ยขึ้นก่อนจะเดินออกไป
“พี่จอมไม่ปั้นด้วยกันหรอคะ”
เมื่อเห็นเครื่องปั้นอีกเครื่องยังว่างแต่คุณเค้าลากเก้าอี้มาซ้อนหลังของฉันเนี่ย
“ปั้นซิครับ”
“นี่ไง”
ว่าจบคุณเค้าก็นั่งลงที่เก้าอี้โน้มตัวลงมาจากทางด้านหลังของคนตัวเล็ก มือทั้งสองโอบเธอไว้ปลายคางคมเกยมาที่ไหล่เล็กสวย
หน้าเล็กหันขวับไม่ทันระวังทำให้ปลายจมูกรั้นชนเข้ากับแก้มขาวของคนตัวสูงจังๆ
“โอ๊ะ!”
ร้องขึ้นใ
“อึหึ”
คนตัวสูงหัวเราะ
“อยากหอมพี่”
“ก็บอกดีๆก็ได้ครับ”
“ ^_^ ”
จุ๊บบ
ส่งจมูกคมฝังลงไปที่แก้มยุ้ยบ้าง
“พี่จอม!!!”
คนตัวเล็กโวย
“แกล้งกันนี่”
“ -///- ”
“55555555”
“มาๆๆ”
“เดี๋ยวพี่สอนปั้น”
คุณเค้าพูดจริงจังก่อนที่จะเอามือทั้ง 2 ข้างของตัวเองจับมือคนตัวเล็กให้เริ่มขึ้นรูปทรงมือหนาคอยควบคุมมือเล็กให้บีบๆ จับๆ ก้อนดินให้ขึ้นเป็รูปที่ละนิด ทีละนิด
“เออะ… พี่จอม”
“พี่บอกหนูเฉยๆก็ได้นะ”
“เดี๋ยวหนูทำเอง”
คนตัวเล็กรู้สึกเกร็งนิดหน่อยที่คนตัวสูงมาควบคุมการปั้นดินแบบใกล้ชิดขนาดนี้
“ไม่ได้หรอกครับ”
“ลูกศิษย์คนนี้”
“ต้องดูแลเป็พิเศษ”
กระซิบข้างหูเบาๆ ชวนขนลุกแล้วมือก็ยังควบคุมการบีบๆจับๆ ดินให้ขึ้นเป็รูปทรงต่อไม่นานนักจากก้อนดินก็เริ่มกลายเป็รูปทรงคล้ายแก้วน้ำ
“ว้าวว”
“เป็แก้วน้ำแล้ว”
คนตัวเล็กดูมีท่าทีตื่นเต้นที่เห็นก้อนดินกลมๆกลายเป็รูปเป็ร่างมากยิ่งขึ้น
“เสร็จแล้วครับ”
ไม่นานนัก... แก้วทรงสูงฝีมือคู่รักก็เสร็จสิ้น
“เก่งมากครับ”
คนตัวสูงเอ่ยชมคนตัวเล็กในอ้อมแขนต่อ
“เดี๋ยวระหว่างเอาไปอบ”
“เราไปหาชาไทยกินกันมั้ย”
คนตัวสูงจงใจพูดชื่อเครื่องดื่มสุดโปรดของคนตัวเล็กอยากเห็นท่าทีแล้วก็ไม่ผิดหวังเมื่อคนตัวเล็กตาลุกวาวเมื่อได้ยินคำว่า “ชาไทย” ยิ้มกว้างพยักหน้าหงึกๆ เห็นด้วย
“อยากกินต้อง...”
พูดแล้วยื่นหน้าไปหาคนตัวเล็กคนตัวเล็กหันมองก็รู้ทัน แต่ก็ยอมโดยดีเพราะคำว่า “ชาไทย” นี่แหละ
กำลังจะส่งหอมไปให้คุณเค้าแต่เค้าดันหันทิศทางของหน้าในจังหวะที่ฉันส่งจมูกและปากไปหานี่ซิ
จุ๊บบบบบบ เต็มๆ
(ปากของเราจุ๊บกันเต็มๆ)
“ -3- ”
“ -3- ”
“พี่จอมมมม!!!”
คนตัวเล็กส่งเสียงโวยที่โดนแกล้งอีกแล้ว
“55555555555555”
คุณเค้าพ่นหัวเราะออกมาพอใจก่อนที่จะลุกขึ้นจากการควบคุมคนตัวเล็กจากทางด้านหลังปล่อยให้เธอได้เป็อิสระ
.
.
ครู่ดดดดดด!!!
“อาหร่อยยยยย!!!”
“ =w= ”
หลังจากสูบบ ใช้คำว่าสูบชาไทยเข้าปากคนตัวเล็กก็หันมาทำหน้าตาฟินเว่อร์และพูดออกมาว่าอร่อยนักอร่อยหนาอดไม่ได้ที่มือแกร่งจะส่งไปบีบแก้มยุ้ย หมันเขี้ยวสุดๆ
“อิอิอิ”
เธอดูจะอารมณ์ดีขึ้นมาอีกเท่าตัวที่ได้เอาของหวานเข้าร่างกายภายในร้านเครื่องปั้นดินเผาสุดคลาสสิคก็มีคาเฟ่เล็กๆ อยู่ด้วย
“โอ๊ะ!นั่น!!”
คนตัวเล็กเห็นอะไรบางอย่างสะดุดตาจึงเดินเข้าไปดูใกล้ๆมีกรอบรูปประมาณ 8 9 รูปที่ติดอยู่ที่ผนังอย่างสวยงามเป็อีกหนึ่งมุมที่ดูแล้วคลาสสิคไม่ทิ้งคอนเซ็ปของร้าน เธอไล่ดูรูปไปเรื่อยๆ จนสะดุดเข้ากับรูปรูปหนึ่งคล้ายรูปครอบครัว
คนตัวเล็กใช้สายตามองไปทั่วๆก็เห็นเด็กน้อยคนหนึ่งนั่งอยู่ที่ม้านั่งในมือมีหุ่นยนต์ใบหน้ายิ้มแย้มมีความสุขสุดๆ ด้านขวามีผู้หญิงสวยนั่งอยู่ข้างๆ ด้านซ้ายมีชายหนุ่มโอบเด็กและหญิงสาวไว้ดูแล้วก็เดาได้ว่าต้องเป็ภาพครอบครัวที่มีความสุขมากๆ อีก 1 ครอบครัว
“นี่พี่จอมหรอ?”
“ใช่พี่จอมมั้ย??”
คนตัวเล็กคาดเดาเด็กในรูปว่าเป็คนตัวสูงที่ยืนอยู่ข้างๆเพราะหน้าตาก็คล้ายๆ คิ้วเข้มๆ จมูกเป็สันและรอยยิ้มจริงใจั้แ่เด็ก
“ใช่ครับ”
“พี่เอง...”
“ ^^ ”
“ส่วน2 คนนี้…”
“พ่อกับแม่พี่”
“ว้าวววว”
คนตัวเล็กสนใจที่ได้เห็นพ่อกับแม่ของคนตัวสูงเป็ครั้งแรกเพราะที่ผ่านมาคุณเค้าไม่เคยพาไปเจอและไม่ค่อยเล่าอะไรเกี่ยวกับเื่พวกนี้ให้ฟัง
(แต่เอ๊ะ!)
(ทำไมคุณเค้าดูเศร้าๆลงล่ะ)
เมื่อคนตัวเล็กหันไปมองคนข้างๆมือเล็กส่งไปสอดประสานเข้ากับมือแกร่ง ใบหน้าหวานมองคนตัวสูงและส่งรอยยิ้มอ่อนให้ยังไม่รู้หรอกคุณเค้าเป็อะไรแต่พอเดาจากอาการได้ว่าเค้าคงมีอะไรอยู่ในใจ
คนตัวสูงส่งยิ้มกลับมาให้มือแกร่งอีกข้างยกขึ้นมาลูบหัวคนตัวเล็กเบาๆ ราวกับจะตอบเธอมาว่าคุณเค้าไม่เป็ไรคุณเค้าโอเค
“ไปดูแก้วกันครับ”
“ป่านนี้อบเสร็จแล้ว”
พูดจบคุณเค้าก็เดินจูงมือฉันกลับไปที่ห้องปั้นดินเหมือนเดิม
“เอ้า!…”
“เอาออกมาให้แล้วหรอครับ”
เมื่อเดินกลับไปยังห้องที่เดินออกมาก็พบว่าชายวัย60 เอางานฝีมือของเราทั้งคู่ออกมาวางผึ่งไว้ให้แล้ว
“อืมม”
“เดี๋ยวรออีกนิดหน่อย”
“ค่อยลงลายนะ”
เอ่ยบอกไปอย่างชำนาญ
“่นี้งานยุ่งละซิ”
“หายไปนานเลยนะ”
ชายสูงวัยเอ่ยถามสารทุกข์สุขดิบคนตัวสูง
“ครับ”
เพ่งมองผ่านแว่นตา
“งานยุ่งหรืออย่างอื่นยุ่ง?!”
พร้อมปลายสายตามาที่คนตัวเล็กที่ไปหยิบๆจับๆ สี เตรียมจะลงลายที่เครื่องปั้น
“อึหึ”
หัวเราะในลำคอ
“ทั้งคู่แหละครับ”
“…”
“น่ารักดี”
“ลุงชอบ”
เอ้า! จู่ๆ คนตัวเล็กก็มี FC เพิ่ม
“พาไปแนะนำให้พ่อกับแม่แกรู้จักไว้ซิ”
“คนนี้คงมั่นใจซินะ”
“ร้อยวันพันปีไม่เคยพาผู้หญิงมาที่นี่”
“พ่อแม่แกคงจะดีใจ”
“ที่มีลูกสะใภ้น่ารักแบบนี้”
ตบไหล่หลานตัวสูง 23 ที
“หนูแคทลูก”
“เลือกสีได้แล้ว”
“ก็มาลงสีได้เลยนะ”
ะโเรียกหญิงสาวที่ยังดูลังเลไม่รู้จะเลือกสีไหนดี
“ค่ะ… ค่า…”
ตัวเล็กก็ะโยิ้มๆกลับไปให้ชายสูงวัยเช่นกัน หมดประโยคจะพูดชายวัย 60 ก็เดินออกไปจากที่ตรงนี้
ปล่อยให้คนตัวสูงใช้สายตาทอดมองไปที่คนตัวเล็กใช้ความคิดคิดทบทวนคำพูดของลุงเมื่อสักครู่
“พี่จอม…”
“…”
“พี่จอม!…”
คนตัวเล็กเรียกให้คนตัวสูงหลุดออกมาจากความคิด
“คะ… ครับบ?”
“ไประบายสีกันค่ะ”
พร้อมชูสีที่คุณเค้าเลือกมาแล้วในมือ
.
.
ผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมง… 2ชายหญิงก็ช่วยกันวาดรูประบายสีเ้าแก้วที่ปั้นขึ้นมาด้วยกันด้วยลวดลายที่เป็วิวทะเลยามค่ำคืนมีชายหญิงเดินข้างกันแล้วเขียนตัวอักษรเล็กๆไว้ข้างๆ แก้วว่า JK
“เรียบร้อย”
คุณผู้ชายพูดขึ้น
“นี่ครับ…”
“ของขวัญ”
คุณเค้าหยิบยื่นแก้วส่งมาที่คนตัวเล็ก
“ห้ะ?”
“ให้หนูเก็บไว้หรอ”
พยักหน้าเป็คำตอบส่งไปที่คนตัวเล็ก
“ขอบคุณค่ะ”
รับไว้ ยิ้มตอบ
“ไปครับ…”
“ไปกัน”
ว่าจบก็คว้ามือเล็กให้ลุกขึ้นตาม
“พี่จะพาน้องแคทไปอีกที่หนึ่ง”
พูดบอกเป็นัยๆ แค่นี้
.
.
ขับรถมาได้เกือบๆ ชั่วโมงคุณผู้ชายตัวสูงเค้าก็เลี้ยวเข้ามายังทางเลียบชายทะเลเส้นทางที่ไม่ค่อยมีรถพลุกพล่านทำให้เห็นวิวของทะเลได้ชัด
“โหววว...”
“ทะเลสวยจัง”
คนตัวเล็กมองผ่านกระจกหน้าต่างรถก่อนจะกดปุ่มเลื่อนกระจกรถลงเอาหน้ายื่นออกไปรับลมนิดหน่อย
“อึหึ”
คนตัวสูงหันมามองยิ้มให้ด้วยความเอ็นดู
ไม่นานนักรถก็เลี้ยวเข้ามาในสถานที่แห่งหนึ่งที่ดูสงบๆ คนตัวเล็กมองคนขับข้างๆ เมื่อจอดรถและดับเครื่องยนต์สนิท
“ไปครับ”
คนตัวสูงเอ่ยชวนคนตัวเล็กให้ลงรถตามมารู้สึกสงสัย แต่ก็ไม่ได้ถามอะไรหรอกลงรถตามคุณเค้าไป
หมับบ
มือแกร่งคว้ามือเล็กมาจับไว้แล้วพาเดินเข้าไปภายในจนกระทั่งมาหยุดอยู่ที่สุสานที่หนึ่งที่ดูเก่าไปตามกาลเวลา แต่ยังคงมีความสะอาดสะอ้านราวกับว่ามีคนคอยมาดูแลอยู่สม่ำเสมอ
อีกทั้งยังมีดอกไม้วางไว้อยู่1 ช่อก็ยังดูไม่แห้งเหี่ยวมากนักราวกับว่ามีใครเพิ่งมาเยี่ยมคนภายในนี้มาไม่กี่วัน
“…”
“พ่อครับ”
“แม่ครับ”
พูดขึ้นแล้วกระชับฝ่ามือเล็ก
“…”
“นี่…น้องแคทแฟนผม”
“ผมพามาแนะนำให้รู้จัก”
“ ^_^ ”
คนตัวสูงเอ่ยขึ้นแล้วมองหน้าไปที่คนตัวเล็กคนตัวเล็กหันขวับไปมองคนตัวสูงทันที
“พ่อ แม่!!”
พึมพำออกมาเบาๆ
“…”
“แฟนผมน่ารักมั้ยครับ”
“อึหึ”
“ TvT ”
หัวเราะขึ้นเสียงสั่นเหมือนมีอะไรมาจุกที่อก
“พ่อกับแม่ไม่ต้องเป็ห่วงผมแล้วนะครับ”
“ตอนนี้…”
“ผมมีน้องแคทคอยอยู่ข้างๆผม”
“…”
“เธอเป็ความสดใสของผม”
“เธอทำให้ผมมีความสุขครับ”
พูดจบก็หันมามองคนข้างๆที่ตอนนี้ยืนน้ำตาคลอจ้องมองคุณเค้าอยู่เช่นกัน แหมะ! ไม่ทันไรน้ำตาใสๆ ก็ไหลออกจากใบหน้าหวาน
หมับบ
คนตัวเล็กโผเข้ากอดคนตัวสูงทันที
“พี่จอมมม~”
เรียกชื่อคุณเค้าเสียงสั่น
“ไม่เป็ไรนะ”
“อึหึ… อึหึ…”
“ T^T ”
ปลอบคนตัวสูงทั้งที่ตัวเองร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่แบบนั้นสงสารคนตรงหน้านี้เหลือเกิน
สองมือแกร่งโอบรัดคนตัวเล็กราวกับ้ากำลังใจจากเธอที่ส่งมาให้
“ขอบคุณครับ”
“พี่ไม่เป็ไร”
“ ^^”
พูดออกไปแบบนั้นไม่อยากให้คนตัวเล็กคิดมากแต่ตอนนี้คนตัวสูงเค้าน้ำตาก็ซึมออกมาแล้วเช่นกัน คลายอ้อมกอดจากคนตัวเล็กแล้วเช็ดน้ำตาให้เธอ
“อึหึ”
“ขี้แยจังครับ”
เอ่ยแซวไปแล้วบีบจมูกรั้นเบาๆ
“พ่อแม่ครับ…”
“น้องแคทเค้าน่ารัก”
“แต่เค้าขี้แยนิดหน่อยน่ะ… อึหึ”
หัวเราะกลบเกลื่อนความเศร้าภายในใจ
“เอ่อ…”
“ก่อนที่ผมจะมาหาพ่อกับแม่”
“ผมไปหาลุงเปรมมาด้วยนะครับ”
“ไปปั้นดินมาด้วย”
“ร้านลุงเปลี่ยนไปจากคราวที่แล้วมาก”
“ถ้าพ่อแม่ยังอยู่…”
“มันคงจะดีมากๆ เลยครับ”
“ผมจำได้นะ…”
“ตอนเด็กที่พ่อกับแม่จะพยายามสอนผมปั้นดิน”
“แต่ผมเอาแต่หนี…”
“เพราะผมคิดว่ามันสกปรกเลอะเทอะ”
“อึหึ”
“แต่วันนี้ผมได้ปั้นดินเป็แก้วด้วยนะครับ”
“ปั้นกับน้องแคท”
พูดจบหันมามองหน้าคนข้างๆ แล้วส่งยิ้มให้
“ ^^ ”
“พี่จอม”
“เอาแก้วมาให้คุณพ่อคุณแม่ดูซิคะ”
“ท่านคงอยากเห็น”
คนตัวเล็กเอ่ยขึ้นยิ้มให้
คนตัวสูงเลิกคิ้วสงสัยนิดหน่อย คนตัวเล็กก็พยักเพยิดหน้าให้ทำแบบนี้แหละ
ไม่นาน…คนตัวสูงก็เดินกลับมาหลังจากที่กลับไปหยิบสิ่งที่เล่าให้ผู้เป็พ่อแม่ฟังเมื่อก่อนหน้านี้
“นี่ไงครับ”
“สวยใช่มั้ย”
คนตัวสูงชูออกไปข้างหน้าราวกับจะอวดสิ่งของเหมือนเด็กน้อยที่กำลังอวดของให้ผู้ใหญ่ดู
“พี่จอม”
“เอาวางไว้เป็แจกันซิคะ”
“นี่…”
“หนูมีดอกไม้”
จู่ๆ คนตัวเล็กก็ชูดอกไม้ขึ้นมา
“เมื่อกี้มีแม่ชีเค้าไปเก็บดอกไม้มา”
“แล้วเค้าแบ่งให้หนู”
“โบ๊ะบ๊ะมาก”
คนตัวเล็กพูดติดตลกไม่ให้คุณเค้าเครียด
“น้องแคทไม่เสียดายแก้วหรอ”
คุณเค้าถามขึ้น
“อืมม…”
“ก็นิดนึงค่ะ”
“แก้วแรกที่เราทำด้วยกัน”
“แต่เอาไว้เป็แจกันใส่ดอกไม้ให้พ่อแม่”
“น่าจะมีประโยชน์มากกว่า”
“เพราะตอนแรกหนูตั้งใจว่า…”
“ถ้าหนูได้แก้วไป”
“หนูจะเอาไปตั้งโชว์”
“ไม่ใช้น่ะ”
“กลัวมันเก่า… 5555”
“55555”
คนตัวสูงหัวเราะขึ้นกับความซื่อตรงของคนตัวเล็กที่ไม่เคยเปลี่ยนแปลง
“เป็ไงครับพ่อ… แม่…”
“ยิ่งรู้จักจะยิ่งรักมากขึ้นนะ”
“เหมือนผม…”
พูดหยอดคนตัวเล็กต่อหน้าพ่อแม่ซะงั้น
(คุณเค้าเริ่มกลับมาสดใสแล้ว)
คนตัวเล็กคิดแล้วยิ้มดีใจ
แล้วคุณเค้าก็เอาแก้ววาดลายวางไว้พร้อมปักดอกไม้ลงไปโชคดีที่แก้วเป็ทรงสูงจึงรับได้พอดีกับขนาดความยาวของก้านดอกไม้
“สวยเลย”
คนตัวเล็กว่าขึ้น คนตัวสูงโอบไหล่คนตัวเล็กกระชับเข้ามา
“พ่อแม่ครับ”
“เย็นแล้ว”
“ไว้ว่างๆ ผมจะมาหาใหม่”
“คุ้มครองเราทั้งคู่ด้วยนะครับ”
คุณเค้าเอ่ยลาก่อนที่จะพาคนตัวเล็กกลับไป
.
.
“พี่จอม”
“โอเคมั้ยคะ”
คนตัวเล็กถามขึ้นระหว่างทาง
“ครับ…”
“โอเคแล้ว”
“โอเคมากด้วย”
ยิ้มขึ้นสีหน้าดูผ่อนคลาย
“ขอบคุณนะครับ”
“ ^^ ”
หันมามองหน้าคนข้างๆ ไวๆ
“หนูถามได้มั้ย”
คนตัวเล็กยิงคำถามหยั่งเชิง
ขวับ หันมามองไวๆ
“ครับ ถามว่า...”
คนตัวสูงรอฟังคำถาม
“พี่จอม…”
“มาหาพ่อกับแม่ก่อนไปถ่ายงานใช่ป่ะคะ”
“ดอกไม้ช่อนั้น...”
“ใช่ครับ…”
“พี่เอง”
“เวลาพี่มาหัวหินหรือผ่านมาแถวนี้”
“พี่จะแวะมาหาพวกท่านตลอดครับ”
“คิดถึง”
คุณเค้าพูดขึ้น
“แล้วตอนพี่ทำงานอยู่ที่กรุงเทพ”
“ลุงเปรมก็คอยมาดูแลแทนหรอ”
ถามต่อ
“ใช่ครับ”
“ลุงเปรมจะคอยมาดูแลให้”
“ลุงเปรมคือญาติคนเดียว”
“ที่เหลืออยู่ของพี่น่ะครับ”
“อึหึ”
เล่าออกมา
คนตัวเล็กส่งมือเล็กไปจับมือแกร่งที่วางไว้ที่หน้าตักหวังให้กำลังใจ คนตัวสูงดูงงๆ นิดหน่อย ที่จู่ๆ มือเล็กเอื้อมมาจับมือตัวเองเอาไว้ แต่ก็รู้สึกชอบจึงเปลี่ยนองศาให้จับกันถนัดมากขึ้น
“ตอนอายุ 13 ครับ”
“ที่พ่อแม่จากไป”
“แล้วลุงเปรมก็เลี้ยงพี่มาจนโต”
“พี่จอมไม่โอเคก็ไม่ต้องเล่าก็ได้นะ”
คนตัวเล็กแทรกขึ้นเป็ห่วง
“อึหึ”
หันไปยิ้มไวๆ
“พี่โอเคแล้วครับ”
“ไม่เป็ไรแล้วจริงๆ”
“…”
“ลุงเปรมเลี้ยงพี่มา”
“เลี้ยงมาอย่างดีเหมือนลูกลุงเลย”
“จริงๆ ลุงเค้าก็มีครอบครัวนะ”
“แต่ไม่มีลูก”
“แล้วตอนนี้… ป้านุชก็ไปอยู่บน์”
“กับพ่อแม่พี่เกือบ 10 ปีแล้ว”
“เราก็ดูแลกันอยู่ 2 คนนี่แหละครับ”
“อึหึ”
“อีกอย่าง…”
“จอมทัพชื่อพี่…”
“พ่อพี่ตั้งให้”
“เพราะพ่ออยากให้พี่เป็ทหาร”
“แบบท่านน่ะครับ”
“แต่พี่ดันเกเร”
“มาเป็หมอแทน”
คนตัวสูงเล่าที่มาของชื่อตัวเอง คนตัวเล็กสนใจฟังเื่ของคนตัวสูงข้างๆ
“ตอนเด็กๆ... ”
“พ่อกับแม่ชอบพาพี่ไปเที่ยวที่ค่ายทหาร”
“ที่ท่านทำงานอยู่นั่นแหละครับ”
“พาไปขึ้นรถถังเครื่องบินที่อยู่ในค่าย”
“แล้วตอนนั้นพี่ก็ชอบมาก”
“แต่หลังจากที่พ่อกับแม่ประสบอุบัติเหตุ...”
คนตัวสูงนิ่งไปสักพัก
“…”
“พี่จอมมม…”
คนตัวเล็กข้างๆ เอ่ยขึ้นเป็ห่วงกระชับมือแน่น
“อึหึ”
“พี่ก็รู้สึกอยากจะเป็หมอขึ้นมา”
“อยากรักษาคนที่ตัวเองรัก”
“ให้หายเ็ป”
“…”
“พี่จอมมมม...”
“พี่จอมเก่งมากค่ะ”
“เข้มแข็งมากด้วย”
คนตัวเล็กเอ่ยออกไปด้วยใจจริง คนข้างๆ นี้เค้าคงผ่านอะไรมามากมายกว่าจะมีชีวิตที่ดีได้แบบตอนนี้
พูดขึ้นแล้วเอามือที่จับกับคุณเค้าไว้ขึ้นมาจุ๊บให้กำลังใจทำเอาคุณเค้ามือสั่นรถเซไปชั่ววิ ก่อนจะรีบใช้มือที่กำพวงมาลัยอยู่กระชับกำให้แน่นขึ้นเดี๋ยวรถมันจะออกนอกลู่นอกทางแปลกใจที่จู่ๆ คนตัวเล็กมาจุ๊บมือ แต่ผมก็ชอบนะอิอิ ^^
“วันหลังมีอะไรถ้าอยากเล่าหรืออยากระบาย”
“ก็ทำได้เลยนะคะ”
“ทุกเื่”
“ไม่ต้องเก็บไว้คนเดียวหรอก”
“ถึงหนูจะช่วยได้หรือช่วยไม่ได้”
“หรือจะพูดได้แต่คำว่าไม่เป็ไร”
“หนูก็จะอยู่ข้างๆ”
“เป็กำลังใจให้พี่นะ”
“ ^_^ ”
คนตัวเล็กพูดออกมาแล้วหันมองคนตัวสูงว่าเธอจริงจังนะ
ขวับบ
คนตัวสูงหักพวงมาลัยเทียบข้างทางแล้วหยุดรถปล่อยมือจากพวงมาลัยแล้วหันตัวมาหาอยากมองคนตัวเล็กชัดๆ
“จอด?...”
“จอดรถทำไมหรอคะ?!”
“ลืมอะไรหรือเปล่า”
คนตัวเล็กสงสัยที่จู่ๆ คุณเค้าก็จอดรถขึ้นมาซะงั้น
“น้องแคท…”
“รับฟังทุกเื่ของพี่”
“ได้จริงหรอ”
คุณเค้าเอ่ยถามจ้องมองมาด้วยสายตาจริงจัง
“จริงค่ะ”
“ทุกเื่เลย”
“ถ้าพี่อยากเล่าอ่ะนะ”
“ที่ผ่านมา…”
“พี่ไม่เห็นค่อยเล่า”
“หรือระบายอะไรให้ฟังเลย”
“แบบว่าเหนื่อยจากงาน”
“เจอเพื่อนขี้เม้าท์”
“เจอหัวหน้าขี้บ่นอะไรพวกนี้”
“หนูอ่ะ”
“อิจฉาพี่ด้วยนะ”
“ที่พี่ไม่เคยมีอารมณ์ไม่ดีพวกนี้เลย”
“แต่อีกใจหนูก็คิดว่าพี่เป็ผู้ชาย”
“เลยไม่คิดอะไรจุกจิกแบบหนูละมั้ง”
คนตัวเล็กพรั่งพรูความคิดออกมาเป็คำพูดให้คนตัวสูงได้รู้ว่าที่ผ่านมาเธอคิดกับตนว่าอย่างไร
“แล้วอีกอย่าง…”
“หนูก็ไม่อยากถามอะไรพี่มาก”
“คิดว่าถ้าพี่อยากเล่าหรืออยากบอก”
“ก็คงพูดออกมาเอง”
“หนูไม่อยากดูเป็คนเซ้าซี้อ่ะค่ะ”
“อิอิอิ”
หัวเราะกลบเกลื่อนหลังพูดออกมายืดยาว
“ที่พี่ไม่เล่าไม่บ่นอะไรให้น้องแคทฟังเท่าไหร่”
“ก็เพราะเวลาพี่เห็นหน้าน้องแคท”
“ได้คุยกับน้องแคท”
“พี่ลืมความเหนื่อยทุกอย่างไปเลยอ่ะครับ”
“พูดจริงนะ”
“น้องแคทคือยาวิเศษของพี่จริงๆ”
“ ^_^ ”
จุ๊บบบบ บ บ
จู่ๆ ปากบางก็ส่งไปประทับที่ปากอิ่มทำเอาคนตัวเล็กใที่ถูกจู่โจมขึ้นมาซะดื้อๆ
จุ๊บบบบ…
จุ๊บบบบบบบบบ…
จ๊วบบบบบบบบบบบบบบ…
“อื้ออ”
“พี่…”
“พี่จอมมมม…”
คนตัวเล็กประท้วงเอามือดันอกคนตัวสูงเบาๆ ให้หยุดจู่โจมได้แล้ว
จ๊วบบบบบบบ บบ บ…
จูบส่งท้ายก่อนถอนริมฝีปาก
ฟอดดดดดดดดดดดดดด!!!…
แถมหอมไปที่หน้าแก้มเน้นๆ หนักๆ 1 ที
“อื้ออออ...”
“เดี๋ยวถึงบ้านมืด”
“ ^///^ ”
คนตัวเล็กพูดขึ้นแก้เขินแล้วเอามือปัดๆ เช็ดๆ ที่หน้าขึ้นสีของตัวเอง
“อึหึ”
“ ^_^ ”
คุณเค้ามองแล้วหัวเราะเอ็นดู ก่อนจะคว้ามือคนตัวเล็กมาจับไว้ข้างหนึ่งอีกข้างหนึ่งจับพวงมาลัยหักรถกลับเข้าเส้นทางมุ่งหน้าสู่จุดหมายต่อไป
3K
