ไกลจังเลยพี่อวี่หลิงลู่อันไม่เคยเดินทางไกลและเหนื่อยเช่นนี้มาก่อนเลย อดทนนะลู่อันคงใกล้ถึงแล้วละทั้งสองเดินทางมาครึ่งเดือนใกล้ถึงเมืองหลวงแล้วมองไปข้างหน้าเป็ประตูเมืองซึ่งใกล้วันฉลองพระพรรษาไทเฮาทหารมีการตรวจคนเข้าเมืองคนที่มีใบผ่านทางเท่านั้นถึงจะเข้าออกจากวังได้ทั้งสองคนไม่รู้พอเข้ามาถึงประตูเมืองทั้งสองมองคนอื่นแสดงอะไรสักอย่างถึงจะได้เข้าไปพอถึงรถม้าของทั้งสองคนก็มีทหารนายหนึ่งถามใบผ่านทาง ทั้งสองไม่รู้คืออะไรทหารให้ทั้งสองลงจากรถม้า
ในขณะที่อวี่หลิงเปิดม่านรถม้าออกกำลังจะก้าวลงแม่ทัพก็เห็นสาวงามหน้าตาสวยงดงามอยู่ตรงหน้า ทำให้หัวใจเต้นแรงจนตนข้างๆได้ยินจึงถามแม่ทัพว่าท่านแม่ทัพหัวใจท่ารเต้นแรงท่านเป็อะไรหรือขอรับ
ท่านแม่ทัพได้แต่ยืนนิ่งสายตามองคนตรงหน้าดวงตาเป็ประกาย อวี่หลิงลู่อันลงมา
ท่านแม่ทัพเห็นดังนั้นจึงถามทหารว่าทำไมเหตุใดนางสองคนถึงลงมาทหารคนหนึ่งจึงตอบไปว่านางสองคนไม่มีใบผ่านทาง
หลังจากลงจากรถม้าแล้ว ท่านอ๋องที่ตามหลังมาก็เห็นทั้งสอง จึงได้ลงจากรถม้าถามทหารทหารจึงบอกท่านอ๋องไปว่าแม่นางสองคนนี้ไม่มีใบผ่านทาง ท่านอ๋องจึงบอกว่านางสองคนนี้มากับข้า ท่านอ๋องจึงให้อวี่หลิงกับลู่อันขึ้นรถม้าคันเดียวกันเข้าเมือง
ขอบคุณท่านอ๋องที่ช่วยเหลือ เ้าสองคนมาทำอะไรที่นี่ เดี๋ยวก่อนนะเ้าเรียกข้าว่าท่านอ๋องเ้ารู้ฐานะข้า ข้าขอโทษที่บิดบังท่านข้ากลัวว่าหากข้าบอกเ้าข้าคงไม่ได้เป็สหายกับเ้า ว่าแต่เ้าสองคนมาทำอะไรที่แคว้น
โจวละ เราสองคนท่องเที่ยวไปทั่วแต่กลับไม่รู้ว่าต้องใช้ใบผ่านทาง แคว้นฉีเราก็ใช้
ข้าสองคนออกมาไม่ได้ใช้เลยมาถึงที่นี่ข้าเลยไม่รู้ว่าแต่ท่านอ๋องท่านมาทำอันใดท่านแม่ข้าเป็สหายคนในวังข้ามาเยี่ยมแทนท่านแม่
พอทั้งสองเข้าเมืองมาสักพักก็ขอตัวลงก่อนแล้วมองหาโรงเตี๊ยมแล้วพักค่อยวางแผนต่อ
1K
