[จบ]Death System จอมเวทย์ท้าความตาย

“ปล่อยเขาไป การสอบนี้ไม่เหมาะกับเขา มันไม่มีความหมายที่เราจะทดสอบเขา ”

อาจารย์วิเอร่าบอกกับอาจารย์คนอื่นให้ปล่อยแอนเดอร์สันวิ่งเข้าไปในเส้นชัย สิ่งกีดขวางมากมายที่เตรียมเอาไว้มันเหมาะแก่นักเรียยนปี 1 ธรรมดาๆเท่านั้น ไม่ได้สร้างขึ้นมาเพื่อคนที่สามารถเอาชีวิตในมิสเทอรี่ได้เป็นเวลาหลายเดือนเหมือนแอนเดอร์สัน อาจารย์ทุกคนที่เลิกสนใจแล้วนั้นล้วนแล้วมองนักเรียนคนอื่นๆที่กำลังพยายามจะเอาชีวิตรอดจากมอนสเตอร์และหนีไปให้ไกลจากเส้นทางที่กำลังพังทลายไล่ตามหลัง

ตุบ!

แอนเดอร์สันกวาดตามองไปรอบข้าง ปรากฎว่าเขาถูกส่งออกมาจากการสอบแล้วหลังจากใช้เวลาไปทั้งหมด 30 นาทีด้วยกัน หลังจากที่เขาออกมาด้านนอกได้แล้วนั้นบนท้องฟ้าก็ได้ปรากฎภาพการสอบหลากหลายมุมให้คนที่ออกมาจากการสอบ สามารถมองดูนักเรียนที่กำลังสอบได้ เขาจึงมองไปยังตำแหน่งหนึ่งที่มีโซเดียร์วิ่งอยู่ ซึ่งตอนนี้ด้านข้างของเธอมีจอร์จวิ่งประกบข้างพลางช่วยกันโจมตีมอนสเตอร์ระหว่างทาง

“ถ้าจำไม่ผิดตระกูลโซเยอร์ของจอร์จเข้าร่วมกับพี่ 6 สินะ เขาต้องการเชื้อเชิญโซเดียร์หรือเปล่านะ”

แอนเดอร์สันนั่งมองดูการทดสอบต่อไป ตอนนี้นักเรียนชั้นปีอื่นๆก็สอบปลายภาคเช่นเดียวกัน เขาจึงรอให้การสอบจบลงก่อนถึงจะไปเล่นงานตัวแทนด้วยคำสาปเช่นเดิม

—------------------------------

“โซเดียร์  ตระกูลไลท์สเปียร์ตัดสินใจได้หรือยังว่าจะเข้าร่วมกับใคร มาเข้าร่วมกับตระกูลแลนเซอร์ของนายน้อย 6 ดีกว่า”

“ขอบคุณ แต่เราไม่เลือกฝ่ายใด”

โซเดียร์วิ่งต่อไปด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง การเชื้อเชิญจากตัวแทนของนายน้อยตระกูลสกอร์เปี้ยนส์ ยังคงติดต่อคนของตระกูลไลท์สเปียร์บ่อยครั้ง ซึ่งเธอและคนในตระกูลก็ได้ตอบเช่นเดิมเหมือนทุกๆวัน การต่อสู้ของนายน้อยตระกูลสกอร์เปี้ยนส์ ตระกูลไลท์สเปียร์จะไม่ขอยุ่งเกี่ยว

“เธอไม่กลัวว่าหลังจากที่การเลือกผู้นำคนต่อไปของตระกูลสกอร์เปี้ยนส์จบลงแล้วตระกูลไลท์สเปียร์จะไม่มีที่ยืนในสหพันธ์โคเวียหรือไง”

“ไม่กลัว”

“เธอไม่เห็นตระกูลเฟียร์อย่างนั้นเหรอ พวกเขาเป็นตระกูลใหญ่เหมือนเราแต่ก็ถูกทำลาย เอาเถอะถ้าพวกเธอไม่เลือกฝ่ายฉันก็ทำได้เพียงแค่เตือนเท่านั้นเพราะไม่อยากให้คนรู้จักอย่างเธอต้องตายเหมือนตระกูลเฟียร์ที่เลือกทางผิด”

 จอร์จพุ่งฉีกตัวออกไปเพื่อช่วยคนในตระกูลจัดการกับมอนสเตอร์ปล่อยให้โซเดียร์วิ่งต่อไป เธอไม่ได้คิดมากกับเรื่องที่จอร์จพูด สิ่งที่ต้องทำมีเพียงแค่เชื่อฟังผู้นำตระกูลเท่านั้นว่าครั้งนี้เธอไม่ควรเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับใคร

—------------------------------

ตุบ!

“โอ้ว ฉันออกมาเป็นคนที่ 2 อย่างนั้นสินะ สงสัยตั้งแต่นี้ต่อไปคงไม่มีใครเอาชนะนายได้แล้วล่ะแอนเดอร์สัน”

จอร์จพูดออกมาด้วยน้ำเสียงยินดี อย่างไรก็ตามแอนเดอร์สันไม่ได้สนใจคำพูดของมันเลยสักนิด เขารู้ว่าสักวันมันจะหันคมมีดมาที่เขาจึงไม่คิดจะผูกสัมพันธ์อีกต่อไป ในช่วงที่เขาลงมือจะได้ไม่ต้องมานั่งระแวงว่าตัวของเขาจะใจอ่อน

“เย็นชาจังเลยนะ ให้ตายสิ”

“แกพูดมากรู้ไหมจอร์จ”

แอนเดอร์สันหันมองจอร์จที่เหมือนพยายามจะคุยหลายสิ่งหลายอย่าง เขาไม่รู้ว่าเป็นสิ่งที่มันคิดเองหรือว่ามีคนสั่งให้มันมาทำ แต่เขาไม่ต้องการพูดกับมันจึงเตือนเพื่อให้มันสงบสติ

“บ้าน่า นี่เราเป็นเพื่อนกันนะ การทดสอบเทอมแรกเราก็ฟันฝ่ามาด้วยกันอย่าทำเป็นโหดร้ายไปเลย แม้ตระกูลฉันจะเลือกฝ่ายแล้ว ไม่ใช่ว่าความเป็นเพื่อนของเราจะหมดลงหนิ ว่าไหม”

จอร์จพูดด้วยน้ำเสียงสนิทสนมเช่นเดิม แม้รอบตัวของแอนเดอร์สันจะเต็มไปด้วยความกดดันบนใบหน้าของจอร์จยังคงเต็มไปด้วยรอยยิ้ม

“นี่ แกอยากรู้อะไรไหมแอนเดอร์สัน”

จอร์จเดินเข้ามากอดคอของแอนเดอร์สัน ทันใดนั้นมันก็ได้กระซิบบางอย่างจนแอนเดอร์สันรอฟัง ระหว่างนี้เองแอนเดอร์สันก็สัมผัสได้ว่ามีอุปกรณ์เวทย์บางอย่างเปิดใช้งานจนทำให้มีมานาปกคลุมตำแหน่งที่เขานั่ง

“แกไม่อยากรู้หรือไงว่าตระกูลเฟียร์ตายด้วยวิธีไหน”

“ถูกวางยา”

“ไม่ใช่ ฉันกำลังจะบอกว่า แกไม่อยากรู้เหรอว่าใครที่ร่วมมือกับนายน้อย 10”

“แกรู้”

“ใช่ ฉันรู้”

“งั้นก็บอกมาสิ”

แอนเดอร์สันไม่เชื่อ เพราะรู้ว่าเรื่องนี้พี่ 6 สั่งให้มันมากระซิบบอกเขา หากเป็นคนโง่จะต้องใช้ความโกรธที่มีพุ่งเข้าไปถล่มอย่างแน่นอน ดูท่าพี่ 6 ของเขาคงอยากเห็นหมาบ้าวิ่งไล่ทำลายสิ่งต่างๆตามที่ได้ชักจูง

“เรื่องนั้นฉันบอกไม่ได้  แต่พี่ของนายบอกว่าถ้าหากสามารถเดินทางไปยังการแข่งที่จะจัดขึ้นเร็วๆนี้ได้ นายจะได้รู้คำตอบ”

“ขอบคุณ”

แอนเดอร์สันกล่าวขอบคุณจอร์จเบาๆ จนเขาปล่อยแขนที่เข้าไปกอดคอแอนเดอร์สัน ทันใดนั้นจอร์จกลับเป็นฝ่ายตกใจตื่นเมื่อแอนเดอร์สันไม่ได้ขอบคุณข้อมูล แต่ขอบคุณอย่างอื่น

“ขอบคุณที่เข้ามาทำให้ฉันหงุดหงิด”

หมับ!

มือข้างขวาของแอนเดอร์สันจับไปยังคอของจอร์จด้วยความรวดเร็ว เมื่อรู้ว่าแอนเดอร์สันกำลังจะทำอะไรกับตัวเองจอร์จก็ได้ร้องตะโกนลั่นเนื่องจากว่ามันไม่สามารถถูกเล่นงานได้

“แอนเดอร์สัน หากว่าฉันไม่สามารถเข้าร่วมงานแข่งได้เช่นกัน แกจะไม่รู้อะไรเลย”

“ก็แค่เข้าร่วม ทำไมแกจะไปไม่ได้ล่ะ”

วิ๊ง!

เวทย์คำสาปจำนวนมากพุ่งเข้าไปในร่างของจอร์จท่ามกลางรอยยิ้มของแอนเดอร์สันที่ส่งไปให้มัน โดยที่การใช้คำสาปที่เกิดขึ้นนั้น ไม่มีใครมองเห็น ทุกคนที่มองแอนเดอร์สันรู้เพียงแค่ว่าเขากำคอของจอร์จแล้วยกจนร่างลอยขึ้นมาบนอากาศเท่านั้น 

“แกยังคิดอยู่อีกไหม ว่าตัวแกเองเลือกฝ่ายถูก”

แอนเดอร์สันโยนจอร์จทิ้งลงไปบนพื้นดินปล่อยให้มันสั่นเทาไปด้วยความกลัว เพราะคำสาปของแอนเดอร์สันอยู่ภายในแกนพลังเวทย์ของมัน หากว่ามีการโจมตีเข้าไปกระทบจะทำให้มันระเบิดออกมาในทันที

“แอนเดอร์สัน นี่แกบ้าไปแล้วเหรอ!”

“ในสายตาของพวกแก ฉันยังปกติดีอยู่อีกเหรอ ว่าไหม เอาล่ะกลับไปบอกพี่ชายของฉันได้แล้ว  ถ้าวันนั้นมาถึงแล้วทำให้ฉันไม่พอใจ มันง่ายมากที่จะทำลายผู้สนับสนุนของเขาไปเรื่อยๆ”

“แกคิดว่าตัวเองจะรอดไปได้เหรอ ฮ่าๆ แอนเดอร์สัน แกประเมินพี่ชายของแกต่ำไปแล้ว ลาล่ะ จำที่ฉันพูดเอาไว้ด้วย ถ้าฉันไม่สามารถไปแข่งขันได้แกจะไม่ได้ข้อมูลใดๆเลย”

แอนเดอร์สันนั่งมองการทดสอบต่อไป สำหรับคำสาปที่เขาใช้กับจอร์จไม่ใช่คำสาปที่จะทำให้มันตาย เขาเพียงแค่ต้องการทำให้มันรู้ว่าตัวมันเอง ไม่สามารถเข้ามายื่นข้อเสนอเพื่อเอาเปรียบเขาได้  ในอนาคตเขารู้ว่าพี่ 6 จะต้องใช้งานมันอีกหลายครั้งเพื่อส่งข้อมูลให้กับเขา

ระหว่างที่แอนเดอร์สันนั่งนิ่งๆ นักเรียนก็เริ่มทยอยออกมาคนแล้วคนเล่า ตามร่างกายของพวกเขาล้วนเต็มไปด้วยร่องรอยการโจมตีมากมาย กระทั่งเวลาได้ล่วงเลยมาจนถึงค่ำการสอบก็จบลง แอนเดอร์สันจึงเดินกลับห้องเฝ้ารอการเสียบแทนตัวแทนการต่อสู้ทีม 2 ที่จะเริ่มขึ้นในวันพรุ่งนี้

—------------------------------

“หายไปไหน”

แอนเดอร์สันมองรอบๆห้องปรากฎว่าห้องฝึกซ้อมไม่มีตัวแทนการต่อสู้ทีม 2 มาซ้อม เขาจำได้ว่าคำสาปที่ร่ายไปไม่ได้รุนแรงถึงขั้นที่จะทำให้ใครตายได้ ดังนั้นจึงใช้ฉายาการช่วยเหลือจากสายลมเพื่อรับรู้ถึงข้อมูลที่สายลมพุ่งผ่านในการตามหาตัวเหล่าคนที่จะต้องซ้อมในห้องแห่งนี้

“ไปไหนกัน”

ในห้องพยาบาลไม่มีตัวแทนที่เขาเคยใช้คำสาปนอนพัก ภายในโรงอาหารก็เช่นกัน แม้แต่สนามกลางแจ้งตำแหน่งต่างๆล้วนแล้วไม่มีตัวแทนที่แอนเดอร์สันต้องการเข้าแทนตำแหน่ง เขาจึงย่นคิ้วเพราะกลัวว่าอาจารย์จะเปลี่ยนแผนฝึกซ้อมโดยพาตัวแทนไปฝึกตำแหน่งอื่นหลังจากรู้ว่าเขาเป็นคนเล่นงานตัวแทนการแข่งขันด้วยคำสาป

“ชิ อุส่าอยากให้ทุกคนไม่พลาดการสอบปลายภาคจึงไม่ใช้คำสาปรุนแรง สรุปแล้วหนีไปจนได้”

แอนเดอร์สันถอนหายใจ หลังจากรู้ว่าอาจารย์เปลี่ยนแผนในการรับมือกับคำสาปของเขาได้ทันจนพาตัวแทนหนีไปซ้อมที่อื่นได้ ทางเดียวที่เขาจะได้เป็นตัวแทนคงมีเพียงแค่แย่งมันในตอนขึ้นรถเท่านั้นอย่างไรก็ตามเขากลับหันมองไปยังอาจารย์คนหนึ่งที่กำลังเดินตรงมาหาเขา

“แอนเดอร์สันใช่ไหม”

“ครับ ผมแอนเดอร์สัน อาจารย์มีอะไรหรือเปล่าครับ”

“ดีเลย ผู้อำนวยการสั่งให้ฉันดูแลรายชื่อผู้ที่จะเป็นตัวแทนการแข่งขันการต่อสู้ทีม 2 ใหม่ ถ้านายอยากเข้าร่วมให้เดินทางไปยังสนาม 10 ในตอนเที่ยงวัน นายรู้ไหมว่าคำสาปที่นายใช้ทำให้ตัวแทนที่อยากลงแข่งขันเสียเวลาเปล่า”

“ครับ”

แอนเดอร์สันรู้ว่าสิ่งที่เขาทำมันผิด ตัวแทนที่เฝ้าฝึกมาหลายเดือนต้องมาเปลี่ยนตัวกระทันหันจึงเป็นการทำร้ายจิตใจผู้ที่ฝึกมาอย่างหนัก อย่างไรก็ตามแอนเดอร์สันกลับปัดเรื่องนี้ทิ้ง ในชีวิตนี้สอนให้เขารู้ว่ามันไม่มีสิ่งที่เรียกว่าน้ำใจนักกีฬาและไม่มีความเห็นใจ ไม่เกี่ยวว่าเขาคนนั้นจะฝึกมานานแค่ไหน หากผู้มีอำนาจต้องการเปลี่ยนอะไรสักอย่าง พวกเขาสามารถทำได้โดยไม่ต้องคำนึงถึงจิตใจคนที่ถูกเปลี่ยนออกเลย เขาที่เรียนรู้จึงเลือกใช้มันไม่อย่างนั้นตัวของเขาจะต้องถูกเล่นงานเรื่อยๆไป

“เที่ยงสินะ”

แอนเดอร์สันมองจ้องท้องฟ้าจากนั้นเขาก็มุ่งหน้าไปยังสนาม 10 เพื่อคัดตัวแทนไปแข่งขันรายการต่อสู้ทีม 2 ในตอนที่เขาเดินทางมาถึงนี้เอง นักเรียนที่ใช้สนามอยู่ก่อนหน้าล้วนแล้วเก็บอาวุธถอยห่าง การเป็นผู้ใช้คำสาปได้โดยไม่จำเป็นต้องร่าย ทำให้ใครต่างก็กลัวเขา

“ไปกันเถอะ เรื่องของตระกูลสกอร์เปี้ยนส์มันเริ่มจะหนักขึ้นเรื่อยๆแล้ว”

นักเรียนแต่ละคนเริ่มออกห่างจากแอนเดอร์สัน พวกเขาไม่รู้ว่าการอยู่ใกล้จะมีจุดจบอย่างไร ข่าวของแอนเดอร์สันที่กระจายไปทั่วสหพันธ์ทุกๆวันล้วนแล้วเต็มไปด้วยข่าวที่เขาถูกไล่ล่า ดังนั้นทุกคนจึงต้องถอยห่างเพื่อไม่ให้ถูกลูกหลงเล่นงาน

แอนเดอร์สันที่เห็นทุกคนพยายามตีตัวออกห่างตลอดนั้น เขาก็รู้ว่าเป็นหนึ่งในวิธีการที่พี่ชายของเขาบางคนเลือกใช้งาน เพื่อทำให้เขาอยู่ในพื้นที่โล่งแจ้งเพียงคนเดียว ไม่สามารถใช้ใครเป็นโล่กำบังและไม่สามารถใช้ใครเป็นข้ออ้าง หากว่าคนของพี่ชายเขาลงมือพลาดแล้วไปถูกคนที่อยู่ใกล้เคียงเข้า

ปัญหาในเรื่องที่แอนเดอร์สันจะใช้ผู้บริสุทธิ์เล่นงานพี่ของเขาที่ลงมือพลาดจึงไม่มี อย่างไรก็ตามแอนเดอร์สันกลับดีใจเช่นกันที่ไม่มีใครเข้าใกล้เพราะมันเป็นการเปิดตำแหน่งของเขาให้คนที่สอดส่องมองเห็นได้ง่าย จนระบบแจ้งเตือนถึงอันตรายที่เพิ่มระดับขึ้นมา

“นายมาเป็นคนแรกสินะ เอาล่ะรออีกสักหน่อย”

อาจารย์ที่เจอกับแอนเดอร์สันก่อนหน้าเดินมานั่งบนอัฒจันทร์ข้างๆแอนเดอร์สันเพื่อรอตัวแทนคนอื่นๆมาคัดตัวใหม่ ภายใต้การรอต่อไปจนเลยเวลานัดมา 10 นาที ตัวแทนทั้งหมดก็มาพร้อมหน้ากัน