ฮูหยินข้าคือนักวิทยาศาสตร์ 【จบ】

        หลังจากทะเลาะกันครั้งนั้นทั้งสองคนก็ไม่ได้พบหน้ากันอีกเลย หวาชิงเสวี่ยไม่คาดคิดมาก่อนเลยว่าตนจะได้เจอฟู่ถิงเย่ในสถานการณ์เช่นนี้...

        เขามาตั้งแต่เมื่อใด?เขาได้ยินไปมากน้อยเพียงใดแล้ว?

        หวาชิงเสวี่ยรู้สึกร้อนตัวเล็กน้อย...

        เมื่อคิดดูอีกที คำพูดเหล่านั้นล้วนมาจากความคิดที่แท้จริงภายในใจของนางหากเขาขุ่นเคืองหรือว่าไม่เข้าใจนาง เช่นนั้นการยกเลิกสัญญาหมั้นหมายก็คงเป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้อยู่ดี...

        ฉะนั้น ไม่เห็นมีอะไรต้องร้อนตัว

        เขายอมรับได้ก็ดี ยอมรับไม่ได้ก็ช่างจะอย่างไรความกังวลของนางก็ไม่มีทางลดน้อยลง

        เมื่อคิดได้อย่างนั้นแล้วอารมณ์ของหวาชิงเสวี่ยก็สงบลง นางสบสายตาของฟู่ถิงเย่ แล้วเอ่ยขึ้นว่า “ท่านแม่ทัพ”

        หลัวมู่อวี่หวาดกลัวจนตัวสั่นเทาก่อนจะหันไปมองหน้าสามีของตนราวกับขอความช่วยเหลือ หลูเจิ้งชิงส่ายหน้าเบาๆ ก่อนจะส่งสายตาบอกให้นางอย่าตื่นตระหนก

        ถึงแม้ฟู่ถิงเย่จะมีท่าทางทรงอำนาจและน่ากลัวแต่เขาก็ไม่ได้กำลังโกรธ เขาเก็บอารมณ์ของตน จากนั้นมองไปยังหวาชิงเสวี่ย แล้วพูดว่า“เย็นมากแล้ว ข้ามารับเจ้ากลับ”

        น้ำเสียงฟังดูปกติไม่มีอะไรผิดแปลก

        หวาชิงเสวี่ยพยักหน้าเล็กน้อยแล้วยิ้มบางๆ ให้กับคู่สามีภรรยาตระกูลหลู “วันนี้ขอบคุณสำหรับอาหารมื้อนี้นะเจ้าคะไว้ครั้งหน้าค่อยมาพบปะกันใหม่เถอะ”

        หลูเจิ้งชิงเหลือบมองฟู่ถิงเย่แล้วตอบกลับโดยไม่แสดงท่าทีใดๆ “ได้สิ ไว้ค่อยนัดเจอกันใหม่”

        ฟู่ถิงเย่หันหลังเดินออกไปหวาชิงเสวี่ยยืนอยู่ที่เดิมก็ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเดินตามออกไปด้วย

        หลูเจิ้งชิงรู้ว่าตอนนี้ไม่ควรเข้าไปยุ่งจึงจับมือภรรยาของตนไว้ รั้งให้อยู่ที่เดิม ไม่ได้ออกไปส่งแขก

        ฟู่ถิงเย่กับหวาชิงเสวี่ยเดินอยู่บนทางเดินปูหินของบ้านตระกูลหลูคนหนึ่งนำหน้าคนหนึ่งตามหลัง บรรยากาศดูไม่น่าไว้ใจ

        กระทั่งออกมาพ้นประตูบ้านฟู่ถิงเย่ก็หยุดยืนข้างรถม้า แล้วหันกลับมามองหวาชิงเสวี่ยนิ่งๆ

        หวาชิงเสวี่ยคิดว่าเขาคงจะพูดอะไรบ้างแต่เปล่าเลย ฟู่ถิงเย่ยื่นมือออกมาเหมือนเช่นเคย กระชับมือนางแน่น แล้วประคองนางขึ้นไปนั่งในรถม้า

        รถม้าเคลื่อนตัวไปอย่างช้าๆฟู่ถิงเย่นั่งอยู่ข้างๆ หวาชิงเสวี่ย มือใหญ่กอบกุมมือของนางไว้แน่น

        นางพยายามดึงมือออกเล็กน้อยแต่เขาจับไว้แน่นมาก นางจึงดึงมือออกไม่ได้

        ฟู่ถิงเย่ถามนางด้วยน้ำเสียงทุ้มลึก“แต่งงานกับข้า ทำให้เจ้าต้องรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจหรือ?”

        เขากำลังโกรธจริงๆ ด้วย...

        “ท่านแม่ทัพ การแต่งงานกับท่านไม่ได้ทำให้ข้ารู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจ”หวาชิงเสวี่ยตอบเบาๆ “แต่เป็นที่การแต่งงานนี้...ข้ายังไม่ได้คิดให้ถี่ถ้วน”

        ฟู่ถิงเย่แค่นเสียงเย็นชา“ทำไมเมื่อก่อนข้าถึงไม่เคยเห็นว่าเจ้าอยากคิดให้ถี่ถ้วนเช่นนี้กันนะ?เป็นเพราะฝ่าบาท...”

        เมื่อกล่าวถึงหลี่จิ่งหนานฟู่ถิงเย่ก็โกรธจนกัดฟันกรอด “เพราะฝ่าบาท เจ้าก็เลยคิดว่าข้าพึ่งพาไม่ได้?คิดว่าข้าไม่คู่ควรให้แต่งงานด้วยอย่างนั้นหรือ?! ถึงขนาดอยากจะกลับบ้านเกิดเลยหรือ?! ข้าไม่ใช่คนที่คู่ควรให้เจ้าพึ่งพาอีกแล้วหรือ?หวาชิงเสวี่ย! หัวของเจ้าคิดอะไรอยู่กันแน่?!”

        หวาชิงเสวี่ยหันหน้าหนีแล้วเอ่ยเสียงเบา “ไม่เกี่ยวกันเลย นั่นเป็นเพราะว่าเขา ทำให้ข้าเข้าใจเรื่องบางอย่าง”

        ฟู่ถิงเย่ถามว่า “เรื่องอะไร?”

        หวาชิงเสวี่ยเม้มริมฝีปากสุดท้ายก็พูดออกมาว่า “ข้าแค่รู้สึกว่า...ข้าคนเดียวก็สามารถใช้ชีวิตให้ดีได้ ทำไมต้องแต่งงานด้วย?ท่านแม่ทัพ ข้าไม่ใช่ชาวต้าฉี ข้าไม่ชอบเอาชีวิตในอนาคตไปเดิมพันกับผู้ชายข้าจะไม่เชิดชูสามีเป็นใหญ่ แล้วก็จะไม่ประจบเอาใจผู้ชายด้วย ตอนนี้ท่านชอบข้าท่านยังขึ้นเสียงวางอำนาจกับข้าหากวันหน้าท่านไม่ชอบข้าแล้ว จุดจบของข้าจะเป็นอย่างไร? ท่านเป็นถึงแม่ทัพใหญ่แต่ข้าเป็นเพียงหญิงสามัญชนคนหนึ่ง มีความแตกต่างทางฐานะชัดเจน การแต่งงานกับท่านมีความเสี่ยงมากกว่าการแต่งงานกับคนธรรมดาทั่วไปเสียอีก”

        ฟู่ถิงเย่ถึงกับพูดไม่ออก“เมื่อใดกันที่ข้าขอให้เจ้าประจบเอาใจ? เมื่อใดกันที่ข้าขึ้นเสียงตะคอกใส่เจ้า?”

        เขาพูดแล้วก็คิดขึ้นมาได้ว่าเมื่อครั้งก่อนที่ทะเลาะกัน เขาคงจะเสียงดังมากไปจริงๆ

        ฟู่ถิงเย่กล่าวประชดประชันเสียงเย็น“พูดไปพูดมา ก็ยังเป็นเพราะเขาอยู่ดี! ข้าแค่พูดไปไม่กี่คำว่าเจ้าตามใจเขามากเกินไป!แต่เจ้ากลับ...ถึงขั้นอยากเปลี่ยนใจไม่แต่งงานแล้ว!”

        ในใจของฟู่ถิงเย่รู้สึกขุ่นมัวยิ่งนักตัวเขาเอาแต่คิดว่าหลังจากแต่งงานกันไปแล้วหากอำนาจของสามีไม่น่ายำเกรงควรจะทำเช่นไรดีแต่นางกลับจะไม่แต่งเลยเสียอย่างนั้น!

        เรื่องเล็กๆ น้อยๆ เท่าเมล็ดงายังทำเป็นเรื่องใหญ่โตขนาดนี้!ผู้หญิงช่างเรื่องมากเสียจริง! ถ้ารู้แบบนี้ตั้งแต่ตอนที่นอนร่วมเตียงเดียวกันที่เมืองเหรินชิวเขาจะทำให้นางเป็นของเขาเสีย จะได้ไม่มีเรื่องวุ่นวายแบบในวันนี้เกิดขึ้น!

        เมื่อหวาชิงเสวี่ยได้ยินน้ำเสียงของฟู่ถิงเย่ที่ราวกับจะบอกว่านางกำลังงอแงไร้เหตุผล

        เห็นไหม นี่คือความเห็นที่ไม่ตรงกัน

        ในสายตาของฟู่ถิงเย่การแต่งงานเหมือนกับการกินข้าวหรือว่าการนอนหลับ แต่สำหรับนางมันคือการตัดสินใจที่สำคัญที่สุดในชีวิตนางที่กำลังกังวลกับการแต่งงานที่กำลังจะมาถึง กลับกลายเป็นเรื่องน่ารำคาญในสายตาของเขา

        “หากท่านแม่ทัพยืนยันว่าเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับเขาเช่นนั้นก็ถือว่าเกี่ยวข้องกับเขาก็แล้วกัน จะอย่างไรสำหรับท่านแม่ทัพแล้ว ความคิดเห็นของข้าก็ไม่มีค่าอะไรอยู่แล้ว”หวาชิงเสวี่ยไม่อยากอธิบายแล้ว คุยกับเขาไปก็ไม่รู้เรื่อง

        “เมื่อใดกันที่ข้าคิดว่าความเห็นของเจ้าไม่สำคัญ?”ฟู่ถิงเย่โกรธจัด ทำไมเขาถึงรู้สึกว่าหลังจากผู้หญิงคนนี้มาเซิ่งจิงนานวันเข้าก็ยิ่งไม่เชื่อฟังเขาแล้ว?ตอนอยู่ที่เมืองผานสุ่ยยังว่าง่ายอยู่เลย! การได้ใกล้ชิดกับฮ่องเต้น้อยนั้นไม่ใช่เรื่องดีจริงๆด้วย!

        “ไม่ใช่อย่างนั้นหรือเจ้าคะ?ท่านแม่ทัพก็รู้ว่าข้ามีความสัมพันธ์อันดีกับฝ่าบาท และรู้ว่าข้าหวังให้ท่านช่วยเหลือพระองค์อย่างเต็มที่แล้วเหตุใดถึงต้องคอยจ้องจับผิดพระองค์อยู่เรื่อย?!” หวาชิงเสวี่ยเงยหน้าขึ้นทันทีสบตากับฟู่ถิงเย่ตรงๆ “ในฐานะขุนนางในราชสำนัก กลับเพิกเฉยต่อสถานการณ์ในราชสำนักเช่นนี้มันจะไม่เป็นอะไรจริงๆ หรือเจ้าคะ?”

        “แม้แต่ชีวิตของพระองค์ข้าก็เป็นผู้มอบให้!ข้าช่วยให้พระองค์ได้ขึ้นครองบัลลังก์แล้ว แม้แต่การนั่งอยู่บนบัลลังก์อย่างไรให้มั่นคงก็ต้องให้ข้าช่วยหรืออย่างไร?”ฟู่ถิงเย่โกรธจนเส้นเลือดขึ้น “หากพระองค์ไม่อาจนั่งอยู่บนตำแหน่งนั้นอย่างมั่นคง!ย่อมต้องมีผู้อื่นขึ้นมาแทนที่เป็นธรรมดา!”

        “ใช่สิ...” หวาชิงเสวี่ยขอบตาแดงก่ำพึมพำเสียงเบา “อย่างเช่นหนิงอ๋อง...หรืออย่างเช่นท่าน พวกท่านก็ขึ้นไปนั่งบนบัลลังก์นั้นได้แท้ๆเหตุใดต้องทำให้เด็กคนหนึ่งลำบากด้วย...”

        นางเห็นหลี่จิ่งหนานเป็นเพียงแค่เด็กคนหนึ่งเด็กต้องการเพื่อน ต้องการความรัก ต้องการการดูแลเอาใจใส่ และการสั่งสอน

        แต่เขากลับปล่อยให้หลี่จิ่งหนานต้องเผชิญกับสนามรบของบุรุษที่เต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือดจากการฆ่าฟันอันโหดร้ายเร็วเกินไป...

        นางเป็นสตรีใจอ่อนไร้เหตุผลเขาก็เย็นชาไร้ความปรานี เอาเข้าจริงแล้ว ทุกอย่างเป็นเพียงความแตกต่างระหว่างความใกล้ชิดกับความห่างเหินก็เท่านั้น

        ถ้าหากฮ่องเต้เป็นเพียงฮ่องเต้หวาชิงเสวี่ยก็คงจะไม่สะทกสะท้าน แต่ฮ่องเต้คือเด็กคนนั้น หลี่จิ่งหนานที่นางใช้ชีวิตด้วยกันในเมืองเหรินชิว...

        รถม้าหยุดลง ตอนนี้มาถึงจวนแล้ว

        หวาชิงเสวี่ยเม้มริมฝีปากพยายามแกะมือของตัวเองออกจากมือของฟู่ถิงเย่ แล้วลงจากรถไปโดยไม่พูดอะไร

        ฟู่ถิงเย่รู้สึกอึดอัดอย่างมากหน้าอกของเขาเหมือนจะระเบิด! เขาระงับความโกรธไว้ไม่ได้ ยกมือขึ้นทุบพนักพิงของที่นั่งอย่างแรงไม้หักดัง ‘ปัง’ เสียงดังสนั่น

        มันเกิดอะไรขึ้น?!ทั้งๆ ที่ตั้งใจว่าจะขอคืนดี เหตุใดถึงไปทะเลาะกับนางอีกจนได้?!

        นางเป็นแค่สตรีคนหนึ่งหมั่นเอาใจเข้าไว้ก็สิ้นเรื่องแล้ว! จะไปทะเลาะกับนางเพื่ออะไร?!ตอนนี้เป็นอย่างไรเล่า ทะเลาะกันจนนางเดินหนีไปอีกแล้ว! ไม่รู้เลยว่าต้องง้ออย่างไรนางถึงจะกลับมาเป็นปกติได้!

        แม่ทัพใหญ่รู้สึกหงุดหงิดเหลือเกิน!

        ...

        จันทร์ขึ้นเหนือยอดไม้ลมหนาวโชยพัดในยามค่ำคืน

        ในเรือนของบ้านตระกูลหลูยังจุดไฟอยู่แสงเทียนที่ส่องลอดออกมาทางหน้าต่าง เผยให้เห็นเงาคนสองคน

        ภายในห้องนั้น หลูเจิ้งชิงถือถ้วยนมแพะที่พึ่งอุ่นเสร็จใหม่ๆเขาค่อยๆ เป่าไปจนกระทั่งอุณหภูมิไม่ร้อนจนเกินไป แล้วยื่นให้หลัวมู่อวี่

        “ข้าเคยได้ยินว่าเด็กเล็กต้องกินนมเหตุใดสตรีที่ตั้งครรภ์ก็ต้องกินด้วย...” นางพึมพำเบาๆ แต่ในใจกลับรู้สึกหวานชื่น

        หลูเจิ้งชิงพูดในใจว่ายุคนี้ไม่มีโฟเลต ไม่มีแคลเซียม หรือวิตามินต่างๆ แบบเม็ด สิ่งที่เขาทำได้ก็มีเพียงการช่วยภรรยาบำรุงร่างกายเท่าที่ทำได้

        “เอ๊ะ?ไม่มีกลิ่นคาวเลยจริงๆ ด้วย...” หลัวมู่อวี่ดื่มเข้าไปคำหนึ่ง สัมผัสได้ถึงรสนมหอมเข้มข้นความรู้สึกหลังได้ลิ้มลองทำให้รู้สึกประหลาดใจ

        “กลิ่นคาวในนมแพะเกิดจากกรดคาพริกและกรดอะซิติกเพียงแค่ใส่ดอกมะลิหรือว่าซิ่งเหริน [1] ลงไปด้วยเล็กน้อยขณะต้มนม เมื่อนมเดือดแล้วกลิ่นคาวก็จะหายไป” หลูเจิ้งชิงอธิบาย

        หลัวมู่อวี่ยิ้มออกมา“เวลาท่านพี่พูดแบบนี้ ดูคล้ายกับแม่นางหวาเลยนะ”

        พูดจบ ก็คิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้หลัวมู่อวี่ก็มีสีหน้ากังวล “ข้าไม่รู้ว่าท่านแม่ทัพฟู่และแม่นางหวาจะเป็นอย่างไรบ้าง...ตอนที่ท่านแม่ทัพอยู่หน้าประตูทำสีหน้าน่ากลัวมากเจ้าค่ะ...”

        “ท่านแม่ทัพได้ยินไปมากน้อยเพียงใด?”หลูเจิ้งชิงถาม

        หลัวมู่อวี่มีสีหน้าซับซ้อน“คงจะ...ได้ยินในสิ่งที่ควรได้ยิน และไม่ควรได้ยินไปหมดแล้วกระมัง...”

        นางเหลือบมองสามีของตนด้วยความลังเลแล้วถามอย่างไม่เข้าใจ “ทำไมแม่นางหวาถึงไม่อยากแต่งงานกัน?ท่านแม่ทัพฟู่เป็นวีรบุรุษที่ทุกคนให้ความเคารพ มีอำนาจวาสนา เรือนหลังสะอาดสะอ้านไร้ผู้ใดการแต่งงานเช่นนี้ใครๆ ก็ใฝ่ฝัน”

        หลูเจิ้งชิงหัวเราะ“เจ้าก็อยากแต่งด้วยหรือ?”

        หลัวมู่อวี่หน้าแดง“พูดอะไรก็ไม่รู้...”

        หลูเจิ้งชิงลูบหัวของนางแล้วกล่อมว่า “ดื่มเร็วเข้า เรื่องของทั้งสองคนนั้นเจ้าไม่ต้องไปกังวล”

        หลัวมู่อวี่พยักหน้าแล้วยกถ้วยดื่มต่อ

        ในตอนนั้นเอง ด้านนอกก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้นสองสามที

        “นายท่าน ฮูหยิน มีคนจากจวนเว่ยหย่วนโหวมาส่งเทียบบอกว่าท่านแม่ทัพไม่สบาย ขอเชิญนายท่านไปตรวจดูเจ้าค่ะ”

        หลัวมู่อวี่ตกใจ หันไปมองหลูเจิ้งชิงอย่างกังวล“ท่านพี่ จะเป็นเพราะว่า...” เรื่องของหวาชิงเสวี่ย ทำให้ท่านแม่ทัพพาลโกรธพวกเขาด้วยใช่หรือไม่?

        เพราะตอนที่หวาชิงเสวี่ยบอกว่าไม่อยากแต่งงานหลูเจิ้งชิงก็ไม่ได้พูดอะไร ตอนนี้ในยามค่ำคืน กลับบอกว่าท่านแม่ทัพไม่สบาย มันช่างผิดปกติยิ่งนัก!

        หลัวมู่อวี่วางถ้วยลงแล้วจับแขนเสื้อของหลูเจิ้งชิงไว้ด้วยความหวั่นไหว “ท่านพี่ อย่าไปเลย...”

        “ไม่เป็นไรหรอก” หลูเจิ้งชิงตบมือของนางเบาๆแล้วหันไปกล่าวกับคนข้างนอก “บอกคนจากจวนเว่ยหย่วนโหวให้รอสักครู่ บอกว่าข้าจะไปเดี๋ยวนี้”

        เขานั่งอยู่ในห้องพักครู่หนึ่งแล้วหันไปยิ้มให้นางเพื่อปลอบโยน “หลังจากดื่มนมแพะหมดแล้ว อย่าลืมบ้วนปาก หากข้ายังไม่กลับมาเจ้าก็ไม่ต้องรอข้า พักผ่อนก่อนได้เลยนะ”

        “ข้าจะรอท่านเจ้าค่ะ...”หลัวมู่อวี่ส่ายหน้า

        “ไม่เป็นไรหรอก เมื่อครู่เจ้าบอกเองไม่ใช่หรือท่านแม่ทัพฟู่เป็นวีรบุรุษ มักจะมีจิตใจที่กว้างขวาง ไม่น่าจะตั้งใจสร้างความลำบากให้ข้า”

        หลูเจิ้งชิงกล่าวปลอบใจไปเรื่อยๆหลัวมู่อวี่ก็ยังคงไม่วางใจ แต่ในเมื่อคนจากจวนโหวมาเชิญแล้ว ก็ไม่ควรที่จะปล่อยให้รอนาน

        หลูเจิ้งชิงจึงไม่รอช้าสะพายหีบยาแล้วรีบไปยังจวนเว่ยหย่วนโหว

        เมื่อไปถึงจวนโหว ก็มีองครักษ์ของแม่ทัพมานำทางให้

        ดึกมากแล้ว ในจวนเงียบสงัดมีเพียงเสียงฝีเท้าที่ดังขึ้นเป็นเสียงสวบสาบเบาๆ

        ในตอนนั้นที่ลานบ้านของแม่ทัพกลับมีแสงสว่างจ้าฟู่ถิงเย่นั่งอยู่ในห้องโถงใหญ่ ขมวดคิ้วแน่น เมื่อมองดูเผินๆ แล้วก็ดูไม่ออกว่าไม่สบายหรือว่าบาดเจ็บตรงไหน

        หรือว่าเรียกมาเพื่อหาเรื่องจริงๆ?

        ในใจของหลูเจิ้งชิงเริ่มไม่แน่ใจ

        แต่เขาก็ยังคงทำความเคารพท่านแม่ทัพตามปกติแล้วถามว่า “ไม่ทราบว่าท่านแม่ทัพรู้สึกไม่สบายตรงไหนขอรับ?”

        ฟู่ถิงเย่เงยหน้าขึ้นมองเขาแล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย จากนั้นยื่นมือข้างหนึ่งออกมา วางลงบนโต๊ะตามสบาย “เป็นแค่แผลภายนอกเล็กๆน้อยๆ รบกวนหมอหลวงหลูต้องลำบากมาถึงที่นี่ในยามค่ำคืนแล้ว”

        หลูเจิ้งชิงเดินเข้าไปใกล้แล้วดูที่มือของเขาอย่างละเอียด

        ตรงส่วนล่างของฝ่ามือเหมือนจะมี...รอยแดงคล้ายๆ รอยขีดข่วน?

        หลูเจิ้งชิง: “...”

        เป็นแผลภายนอกจริงๆด้วย ไม่จำเป็นต้องใส่ยาอะไรด้วยซ้ำ ต่อให้ปล่อยไว้เฉยๆ เดี๋ยวพรุ่งนี้เช้าแผลก็จะสมานไปเอง

        ——————————————————————

        [1]ซิ่งเหริน（杏仁）หมายถึงอัลมอนด์