“ไม่พบเชื้อ”ฉันอ่านแล้วก็โล่งใจมาก ถึงจะโกรธตุลย์มากก็เถอะ เพราะถ้าตุลย์ตรวจแล้วผมมันออกมาอีกแบบฉันก็คงต้องเครียดมากแน่ๆ
“อ้าวกลับมาแล้วเหรอนิดา”ผมออกจากห้องน้ำมาเจอนิดาอยู่ในห้องเหมือนกำลังยืนดูอะไรบ้างอย่าง
“ลิดา!!!”ลิดาหันมาพร้อมเอกสารที่ผมได้มาจากโรงพยาบาล
“นี่มันอะไรค่ะตุลย์”เธอชูเอกสารผลตรวจของผมขึ้น
“ตุลย์รังเกียจลิดาใช่ไหม????”
“ไม่ใช่อย่างนั้น”
“แล้วนี่มันอะไร ปังง”เธอโยนเอกสารลงพื้น
“คือ....มันเป็ไม่ใช่อย่างที่ลิดาคิดนะ”
“แล้วมันเป็ยังไง?”
“คือพี่ไปปรึกษาเื่ของลิดาใช่ไหมแล้ว แล้วหมอให้พี่ไปตรวจหนะ แต่พี่ไม่ได้รังเกียจลิดาจริงๆนะ”
“จริงเหรอค่ะ”
“อืม แล้วหมอยังแนะนำให้ลิดาไปตรวจด้วยนะ”
“ลิดาไม่ไป!!!!”เธอตะคอกใส่ผม
“????”
“เอออ...คืออ ลิดาไม่ชอบไปโรงพยาบาลค่ะ ลิดากลัว”เธอทำทาทางจะร้องไห้ออกมา
“โอเคๆ ไม่ไปก็ไม่ไป แล้วลิดาถ่ายงานเป็ไงบ้าง”
“ก็ดีค่ะ แต่ลิดารู้สึกเบื่อๆกับงานนี้แล้ว ลิดาว่าจะออกไปหางานใหม่อะค่ะ”
“จริงๆลิดาไม่ต้องออกไปทำงานก็ได้นะ ผมเลี้ยงคุณได้”
“ไม่ได้สิค่ะ ลิดาไม่อยากเป็ภาระตุลย์อีกอย่างถ้าเกิด ลิดาทำงานด้วยเราจะได้มีเงินเยอะๆไงค่ะ”
“ก็ได้ผมแล้วแต่คุณ”ผมเข้าไปโอบกอดเธอก่อนที่จะเริ่มไซร้คอเธอ
“ตะตุลย์วันนี้ลิดาเหนื่อยอะค่ะ”เธอผละผมออก
“ลิดาไปอาบน้ำก่อนนะคะ”เธอพูดจบก็หยิบผ้าขนหนูเดินเข้าห้องน้ำทันที
“ขอโทษนะตุลย์แต่ลิดาให้ตุลย์ไม่ได้จริงๆ”ฉันพูดหน้ากระจกก่อนจะก้มลงมองรอยแดงที่พี่โรจฝากเอาไว้เต็มร่างกาย
ตุลย์
จริงๆผมเห็นั้แ่ตอนผมเข้าไปกอดเธอแล้วครับ ว่าเธอมีรอยแดงอีกแล้ว และบวกกับปกติเธอจะใส่ชุดผ้าลูกไม้นอนแต่วันนี้คือแขนยาวขายาว แค่นี้ก็รู้แล้วครับ
ตื่นเช้ามาผมก็รีบแต่งตัวไปทำงานส่วนลิดาเธอก็รีบแต่งตัวเพื่อไปสมัครงานเช่นกันครับ
“ผมไปทำงานก่อนนะ”ผมพูดจบก็จูบหน้าผากของลิดา
“ค่ะ????”
ลลิดา
หลังจากฉันแต่งตัวเรียบร้อยก็ตรงไปสมัครงานทันที งานที่ฉันสมัครก็คือ การเป็พนักงานขายของบริษัทรถแห่งนึง
ฉันเดินเข้ามายังบริษัท โห มันใหญ่และกว้างมาก และที่สำคัญลูกค้าที่มาซื้อรถที่นี้มีแต่ระดับสูงทั้งนั้น
“สวัสดีค่ะ ฉันมาสมัครงานค่ะ”ฉันพูดกับพี่ผู้หญิงคนนึง
“ค่ะ เดียวน้องกรอกใบสมัครก่อนนะคะ”ฉันพยักหน้า
“เคยมีประสบณ์การณ์ทางด้านนี้ไหมค่ะ”
“ไม่มีค่ะ”
“ค่ะ แล้วน้องเคยทำงานด้านไหนมาบ้างค่ะ”
“เคยถ่ายงานบ้างค่ะ MC ก็เคยทำค่ะ”ฉันพูดจบยื่นเอกสารฉันสมัครงานให้กับคนตรงหน้า
“โอเคค่ะ ยังไงเดียวพี่จะโทรกลับนะคะ”
“ค่ะ”
ฉันเดินออกมากจากบริษัทรถ ก้มมองนาฬิกาเอ๊ะเหลือเวลาอีกเยอะหนิ ไปที่ที่ฉันชอบดีกว่า
ตุลย์
ผมออกมาทานข้างนอกกับพี่ที่ทำงาน ก็เจอลิดาเธอมาสมัครงานกับบริษัทขายรถแห่งนึง
“ลิดา...”ผมกำลังจะเดินเข้าไปทักเธอแต่ดูเหมือนมีผู้หญิงคนนึงเข้ามาหาก่อนผม
“ฉันรอแกตั้งนาน”
“เออ..โทษทีวันนี้ฉันมีงานด่วนหนะ”
“อืมๆ”
“เออ...วันนี้แกจะเอากี่คน”เอากี่คนคืออะไรพวกเธอพูดถึงเื่อะไรกัน ผมเลยโทรไปบอกหัวหน้าว่าขอลางานครึ่งวันเพราะผมกะจะตามไปดูเธอสักหน่อย
“พี่ครับตามรถคันข้างหน้าไป”ผมหันไปพูดกับคนขับแท็กซี่ จากนั้นไม่นานรถแท็กซี่ของผมก็มาจอดตรงโรงแรมม่านรูด
“พี่ครับชั่วครามหรือข้างคืนครับ”เด็กผู้ชายข้างหน้าเอ่ยถามผม
“ชั่วคราว เออน้องพี่ขออะไรอย่างสิ”
“อะไรเหรอครับ”
“ขอดูกล้องวงจรปิดห้องนั้นหน่อย”ผมชี้ไปยังห้องที่ลิดาเดินเข้าไป
“คืออ....”
“เอาไป”ผมยื่นไปให้เด็กหนุ่ม500บาทเพื่อให้ได้สิ่งที่ผม้า
“ครับ เออพี่อย่าบอกใครหล่ะ”เด็กหนุ่มคนนั้นหันมาพูดกับผมก่อนที่จะเดินนำผมไปห้องห้องนึง
ต้องบอกไว้ก่อนนะครับ ที่นี้ไม่มีกล้องวงจรปิดหรอกครับ แต่จะมีห้องหนึ่งที่พนักงานเขาเอาไว้แอบดูลูกค้าที่เข้ามาใช้บริการกัน
“อืม”
“เออ...แล้วพี่จะดูพี่เขาทำไมเขาเป็อะไรกับพี่เหรอ”
“????”ผมหันไปมองอย่าไม่พอใจเพราะรู้สึกเด็กหนุ่มคนนี้ชักจะอยากรู้มากเกินไป
“เอออ...ผมขอโทษครับ”
“ผมก็แค่สงสัย”
“เออ...พี่รู้ป่ะว่าพี่สาวคนนั้นหนะเขามาเกือบทุกวันเลย”
“แล้วนายรู้ได้ไง????”ผมเอ่ยถามด้วยความใก่อนที่จะรีบเก็บอาการทันที
“อ้าวก็ผมทำงานที่นี้ผมจะไม่รู้ได้ไง”เออก็จริงแหะ
“เออ...ถ้าเกิดนายเห็นผู้หญิงคนนี้อีกรีบโทรหาฉันทันที”ผมพูดจบก็จดเบอร์ให้กับเขา
“ครับ.....เออพี่้าอะไรเพิ่มบอกได้นะ”เด็กหนุ่มพูดจบก็รีบเดินออกจากห้องไปก่อนที่จะทิ้งท้ายว่า
“เออ...พี่้าอะไรเรียกผมได้เลยนะ”ผมพยักหน้าตอบ ต้องบอกไว้ก่อนนะครับห้องที่เด็กหนุ่มพาผมไปมันเป็ห้องที่ติดกับห้องของลิดาและที่สำคัญของตรงหน้าไม่ใช้จอทีวีหรือกล้องหรืออย่างไร แต่มันเป็เหมือนกระจกที่ผมสามารถเห็นทุกอย่างของฝั่งตรงข้ามโดยที่ฝั่งตรงข้าง
“โอเค มาดูกันว่าทำไมเธอถึงชอบซื้อผู้ชายเหล่านี้หนักทั้งๆที่มีฉันอยู่ทั้งคน!!!!”