การเกิดใหม่ของนางสาวธรรมดา

        “คุณพงษ์คะ เมื่อกี้จิตไปทานข้าวกับคุณยุวดีมา จิตเจอเรื่องดี ๆ ด้วยนะคะ” เธอรายงานสามีทันทีเมื่อเดินเข้าที่พักมา

นายสมพงษ์ก็หันมามองด้วยความสนใจ

        “คุณยุวดีพูดกลาย ๆ ออกมาหลายครั้งเลยค่ะว่าลูกสาวพอใจตาเอกมาก เธอและสามีก็พอใจเช่นกัน ดูอย่างเย็นเมื่อวาน จิตก็เห็นยายหนูนั่นส่งตาหวานมาให้ตาเอกอยู่หลายครั้ง น่าจะชอบลูกคุณจริง ๆ แหละ”

        “ลูกเรา” นายสมพงษ์แก้คำพูดของภรรยา

        “ค่ะ ลูกเรา” จิตรีส่งยิ้มหวานให้สามี ขณะที่ในใจเปรี้ยวฝาดอย่างที่สุด

        “แล้วคุณคิดยังไง”

        “จิตว่าก็ไม่เลวนะคะ ครอบครัวนี้มีทั้งตำแหน่งและฐานะ หนูเจก็หน้าตาดี นิสัยน่ารัก จิตสนับสนุนนะคะ อีกอย่างถ้าเอกได้คบกับหนูเจจริง โอกาสทางธุรกิจของคุณในจังหวัดนี้ก็ยิ่งสดใสมากขึ้นนะคะ”

        นายสมพงษ์ครุ่นคิดอยู่ครู่ใหญ่ “แต่ไม่รู้ทางโน้นจะคิดยังไงนี่สิ โดยเฉพาะเอก เมื่อวานคุณก็เห็น ดูเฉยเมยเสียขนาดนั้น”

        “เราก็อย่าให้โจ่งแจ้งสินะ ค่อย ๆ สร้างสถานการณ์ให้พวกเขาได้มีโอกาสพบเจอกันบ่อย ๆ ความใกล้ชิดสำคัญนะคะ”

        นายสมพงษ์เริ่มคล้อยตาม หากเกิดเรื่องดี ๆ ขึ้น แน่นอน ย่อมเป็นผลดีมากกว่าผลเสีย

        “เริ่มพรุ่งนี้เลยเป็นไงคะ”

        ชากรรู้สึกหงุดหงิดเหลือกำลังกับสถานการณ์ในตอนนี้ ไม่รู้นายสมพงษ์ไปเอาความคิดมาจากไหน ที่เปลี่ยนจากการนัดพบเพื่อทานข้าวธรรมดาไปเป็นการฉลองวันเกิดให้เขาล่วงหน้า ล่วงหน้าไปถึงสองเดือน เรื่องฉลองวันเกิดล่วงหน้านั่นช่างเถอะ เขาไม่ติดใจอะไร แต่นี่ถึงกับเชิญครอบครัวจริญญามาร่วมด้วย นี่คิดว่าเขาโง่จนมองไม่ออกหรือไงว่าเจตนาที่แท้จริงคืออะไรกันแน่

        “จัดล่วงหน้าให้ลูกนานไปหน่อยอย่าถือสานะครับคุณสุวิท คุณยุวดี กว่าผมจะกลับมาเจอลูกอีกก็เกือบสามเดือน มีโอกาสนี้โอกาสเดียวเท่านั้น”

        “ลูกทั้งคนนี่คะ พวกเราเป็นพ่อเป็นแม่กันแล้ว เราเข้าใจดีค่ะ อาขอแสดงความยินดีล่วงหน้าด้วยนะจ๊ะ เดี๋ยวพอวันจริง อาและเจจะจัดฉลองให้เอกอีกรอบดีกว่า ฉลองหลาย ๆ ครั้ง ดีนะ มีความสุขหลายรอบ”

        “ขอบคุณครับ แต่วันเกิดจริงคงไม่ได้ เป็นวันของแม่ แม่เตรียมไว้หมดแล้ว” ชากรตอบขอบคุณพร้อมบอกปัดด้วยน้ำเสียงทื่อ ๆ

        “นั่นสินะ อาก็ลืมไป แม่เอกคงรอจัดวันเกิดให้อยู่แล้ว” ยุวดีตอบกลับมาพร้อมรอยยิ้มเจื่อน ขณะที่นายสุวิทถึงกับคิ้วกระตุกเมื่อได้ฟังชากรพูดจบ

        จิตรีเห็นสถานการณ์เริ่มไม่สู้ดี เลยรีบเปลี่ยนเรื่อง “เอาเค้กมาเป่าเลยดีกว่า เอกอยู่ได้ถึงแค่สองทุ่มครึ่ง เดี๋ยวจะไม่ทัน” พลางเดินไปแจ้งพนักงานให้ยกเค้กออกมา

        “สุขสันต์วันเกิดนะเอก” จริญญายื่นของขวัญกล่องโตให้

        “ขอบใจนะ” พลางยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดู เหลืออีกตั้งครึ่งชั่วโมง

        “วันนี้เอกน่าจะนอนกับพ่อในเมืองนะลูก ดึกแล้ว แม่เราคงเข้ามารับลำบาก ถ้าเกิดรถเสียกลางทางดึก ๆ จะทำยังไงกัน

        “ไม่เป็นไรครับ แม่มาได้” ชากรยังคงตอบห้วน ๆ สั้น ๆ แล้วก็นิ่งเงียบไปอีก ซึ่งจริญญาได้ยินจนชินแล้วเลยไม่รู้สึกอะไรมาก แต่สุวิทกับยุวดีนี่ถึงกับอารมณ์ขึ้นลงไม่หยุด ถ้าไม่ติดว่าเกรงใจนายสมพงษ์เขาคงชวนภรรยาลุกกลับบ้านไปแล้ว ปิดประตูตายไปได้เลยสำหรับเรื่องที่คิดกันอยู่ นายตระการที่หมายตาไว้ดูดีกว่าเยอะ อย่างน้อยก็รู้จักพูดเอาใจผู้ใหญ่

        จิตรีเองก็หมดอารมณ์ที่จะสร้างสถานการณ์ต่อ วันนี้เป็นแผนการของเธอเอง แต่กลับโดนชากรทำลายบรรยากาศที่ควรจะดีไปหมดสิ้น ทำให้เธอรู้สึกเสียหน้าไม่น้อย

        “เมื่อเป่าเค้กแล้ว ทุกคนก็อิ่มกันแล้ว นี่ก็ใกล้สองทุ่มครึ่งแล้วด้วย กลับกันเลยดีกว่านะคะ” ทุกคนพยักหน้าเห็นด้วยเต็มที่ โดยเฉพาะสุวิทและยุวดี

        “แม่มาแล้ว ขอบคุณสำหรับวันนี้นะครับ” ชากรได้โอกาสก็หันมายกมือไหว้ลาผู้ใหญ่ทั้งสี่คนที่ยืนอยู่หน้าร้านเป็นเพื่อนเขา

        “ไหนลูก พ่อยังไม่เห็นเลย” นายสงพงษ์ยังคงมองหารถกระบะสีแดงคันเล็กในความทรงจำขณะเดียวกันนั้น ก็มีรถเบนซ์ s-class สีขาวครีมรุ่นล่าสุดเข้ามาจอดเทียบด้านหน้าพวกเขา

        ยังไม่ทันที่พวกเขาจะได้พูดคุยอะไรกันต่อก็เห็นชากรเดินไปเปิดประตูด้านข้างคนขับของรถเบนซ์คันนั้นเพื่อขึ้นไปนั่งเป็นที่เรียบร้อย กว่าพวกเขาจะได้สติกลับมาครบ ก็เห็นเพียงแสงไฟท้ายรถอยู่ลิบ ๆ ไกล ๆ แล้ว

        นั่นรถเบนซ์ใช่มั้ย รถเบนซ์จริง ๆ ใช่มั้ย จริญญาอุทานและตั้งคำถามในใจไม่หยุด ครอบครัวเธอทุกวันนี้ยังใช้แค่รถญี่ปุ่นเองนะ แต่ชากร ที่บอกว่าแม่เป็นครูบ้านนอก ถึงกับใช้รถเบนซ์ แล้วยังเป็นรุ่นใหม่ล่าสุดด้วย

        แต่ถ้าเทียบระดับความตะลึง ตกใจ และคาดไม่ถึงแล้ว ไม่มีใครมากเกินนายสมพงษ์ ไม่รู้อรศรีไปเจอเรื่องดี ๆ อะไรในช่วง3-4 ปีนี้ ท่าทางแล้วทั้งสองแม่ลูกน่าจะอยู่สุขสบายกันเป็นอย่างมาก ที่จริงเขาสังเกตเห็นตั้งแต่เมื่อปี ก่อนตอนเจอพวกเขาที่กรุงเทพฯ ทั้งหน้าตา ผิวพรรณ เหมือนกับคนที่ไม่เคยเผชิญกับความลำบาก ตอนนั้นเขาคิดเข้าข้างตัวเองว่าอาจเป็นเพราะอากาศทางเหนือไม่มีมลพิษ เลยทำให้คนที่อยู่แถวนั้นมีใบหน้าที่ผ่องใส สุขภาพดี

        แต่มาวันนี้เขาแน่ใจแล้วว่า นอกจากอากาศดีแล้ว อรศรีน่าจะฐานะดีมากด้วย ไม่อย่างนั้นคงไม่กล้าซื้อรถเบนซ์รุ่นใหม่ล่าสุดมาใช้หรอก แค่คันนี้คันเดียวราคาก็หลายล้านแล้ว ลำพังเงินขายที่ขายบ้านคงได้ไม่ถึงสามล้าน เธอคงไม่กล้าซื้อรถคันนี้มาใช้แน่นอน แต่เธอไปทำอะไรมานี่สิที่เขาข้องใจ นอกจากข้องใจแล้วก็มีความไม่สบายใจตีควบคู่ขึ้นมาด้วย

        เขาตั้งความหวังอย่างเต็มเปี่ยมที่จะให้ลูกกลับมาใช้นามสกุลเขาให้ได้ เขาถึงกับวางแผนในอนาคต เตรียมหาเงินก้อนสักแปดหลักไปมอบให้อรศรีเพื่อแลกกับให้ชากรมาใช้นามสกุลเขา เขาไม่เชื่อหรอกว่าเงินมากขนาดนี้อรศรีเห็นแล้วตาจะไม่ลุกวาว แต่พอมาถึงวันนี้แล้ว ความหวังความฝันของเขาเหมือนจะดับวูบลงแบบไม่เห็นควัน