ตอนที่3
M Sport
ฉันอยู่ที่สนามแข่งรถ M Sportสนามแข่งรถนี้มีพี่มีนาเป็เ้าของ ที่ฉันมาที่นี่เพราะพี่แมนโทรมาบอกว่า่นี้มีคนเข้ามาก่อกวนสนามบ่อยมาก ซึ่งปกติจะไม่ค่อยเจอเท่าไหร่แต่นี่แปลกตรงที่ว่า มาก่อกวนพร้อมสอดแนมเพื่อหาอะไรบางอย่างด้วยตอนแรกพี่แมนจะบอกพี่มีน แต่ฉันห้ามไว้ เพราะไม่อยากให้พี่เขาเป็ห่วงเื่แค่นี้ฉันจัดการได้สบายอยู่แล้ว หึ ว่าแล้วก็อยากเห็นหน้าพวกมันจริงๆ เลย
"นี่แพรว แพรว"
"ยัยชะนี!"
"โอ๊ย ะโทำไมเนี่ย แก้วหูจะแตก"
"ไม่ต้องมามองแบบนี้เลยนะ ก็ฉันกับยัยฟ้าเรียกแกแล้วแกไม่หันเองนี่ฉันก็ต้องะโสิ'' ยัยรันนี่พูด
"เคๆ ก็ได้ๆๆ ไปๆฉันจะพาไปนั่งข้างใน" ทันทีที่ฉันพูดจบพวกมันสองคนก็ขมวดคิ้วเหมือนกำลังสงสัยแต่ฉันไม่ให้มันถามหรอกชิ่งออกมาซะก่อน หึหึ แกล้งเพื่อนนี่สนุกสุดแล้วฉันพาพวกมันเดินมายังห้องวีไอพีซึ่งเป็ห้องพิเศษที่ใช้สำหรับรวมกลุ่มของพวกเราทั้งนั้นซึ่งเป็ห้องที่มีพร้อมทุกอย่าง มีห้องนอนหกห้องด้วยกัน ซึ่งถูกจัดแยกเป็ส่วนๆ ตามสไตล์ของผู้อยู่
"โห ยัยแพรว ทำไมห้องสวยอย่างนี้อะ"ยัยฟ้าพูด
"นั่นสิคูลอะ มีความดาร์กผสมอยู่ด้วย อ๊ายเริ่ดอะแก ตุ๊ดอิจฉา" ยัยรันนี่ พูดพร้อมกับมองรอบๆ ห้องด้วยดวงตาลุกวาวฉันมองพวกมันยิ้มๆ
"เอาล่ะแก เลิกมองได้แล้ว มานั่งกันดีกว่า"พูดจบพวกมันก็พากันนั่งแต่ก็ยังไม่วายมองไปรอบๆ ห้องจนกระทั่ง
"อ้าว น้องแพรว มาทำไมไม่บอกพี่ล่ะครับพี่จะได้ไปรับ" พี่แมนผู้ดูแลหรือผู้จัดการสนามพูดขึ้นเมื่อเข้ามาเห็นฉันกับเพื่อนนั่งอยู่ในห้อง
"โอ๊ย แก จ้องขนาดนี้กินพี่เขาเลยมะ!" ฉันพูดขึ้นเมื่อเห็นเพื่อนทั้งสองคนมองพี่แมนตาไม่กะพริบ
"บ้า แกก็พูดเกิดไป" ฟ้าอ้อมแอ้มตอบฉัน
"แล้วถ้ากินจริงๆ จะยอมให้กินไหมล่ะคะสุดหล่อ" รันพูดพร้อมกัดปากยั่ว แต่หน้าพี่แมนนี่บอกเลยว่าขนลุก ฮ่า ฮ่า
"แกก็เลิกแกล้งพี่เขาได้แล้วรันนี่นี่พี่แมน ผู้จัดการสนามแข่งรถที่นี่ ส่วนสองคนนี้เพื่อนแพรวเองค่ะ ผู้หญิงชื่อฟ้าส่วนผู้.."
"ชื่อรันนี่ค่ะ โสดซิง รักเดียวใจเดียวไม่มั่ว สเปคผู้ชาย หล่อ เท่ เป็คนน่ารักรันนี่น่ารักขนาดนี้ไม่ทราบว่าพี่แมนสุดหล่อจะรักไหมคะ" ค่ะ ฉันยังพูดไม่จบ รันนี่ก็แนะนำตัวเองเสร็จสับเลยเพื่อนฉันนี่ดีเนอะ
"ฮ่า ฮ่าฮ่าน้องรันนี่เป็คนตลกนะครับ" พี่แมนหัวเราะ ซึ่งก็ทำให้พวกเราหัวเราะตามไปด้วยจนทำให้รันหน้างอ
"เชอะ จำไว้เลย"
"เออนี่แพรว สรุปแพรวมาทำไมที่นี่แล้วนี่เป็ของแพรวหรอ" ฟ้าถาม
"เออ นั่นสิชะนี เร็วๆ กะเทยอยากรู้"ฉันมองหน้าพวกมันแล้วยิ้ม
"คือ เอ่อ"
"ไม่เป็ไรหรอกค่ะพี่แมน"พี่แมนเหมือนไม่อยากให้รู้ แต่เมื่อฉันบอกอย่างนั้นพี่แกจึงหยุดพูดพร้อมกับมีเด็กมาตามให้ไปดูของพอดี
"เป็ของพี่สาวน่ะ ฉันหมายถึงสนามซึ่งตอนนี้พวกพี่ๆ อยู่อเมริกา ฉันเลยเข้ามาดูแทนน่ะ" พอฉันพูดจบพวกมันก็พยักหน้าอย่างเข้าใจ เรานั่งคุยเื่สัพเพเหระ จนพี่แมนมาตาม
"น้องแพรว พวกนั้นมาอีกแล้วพร้อมขอท้าแข่งอีกด้วย น้องแพรวจะลงไปดูหน่อยไหม"
"ไปค่ะ เผื่อบางทีแพรวอาจลงแข่งเองไปกันพวกแก ฉันจะทำอะไรสนุกๆ ให้ดู" พูดจบฉันก็เดินออกจากห้อง
ตอนนี้ก็หนึ่งทุ่มตรงพอดี คนในสนามก็ดูคึกคักเหมือนทุกวันแต่ที่ไม่ปกติก็เพราะมีกลุ่มคนกลุ่มหนึ่งพยายามที่จะ อืมถ้าฉันเดาไม่ผิดเหมือน้าพยายามที่จะดิสเครดิตของสนาม
กรี๊ดดดดดดดดดดด!
ก่อนที่ฉันจะคิดอะไรต่อก็ตกหยุดคิดเพราะเสียงร้องของพวกผู้หญิงในสนาม ที่ไม่รู้จะกรี๊ดอะไรนักหนา น่ารำคาญขอดูหน้าคนที่ทำให้พวกกินนกหวีดเป็อาหารกรี๊ดหน่อยเถอะเมื่อเห็นหน้าคนที่เป็ต้นเหตุของเสียงกรี๊ดมหาปะลัยนี่ฉันก็ร้องอ๋อทันทีก็จะใครสะอีกล่ะ เหอะ ก็ไอ้พี่มาร์คัสอะไรนั่นไง เดินมาอย่างกับคุณชาย แหวะ! คิดว่าตัวเองหล่อบ้างหรือไง ฉันเบ้ปากใส่เขาก่อนจะหันไปจ้องพวกนั้นต่อ
"น้องแพรวคิดว่าไง"
"เราต้องรู้ให้ได้ว่ามัน้าอะไร"
"นั่นสิ แต่ วิธีไหนล่ะ"
"ไม่ต้องห่วงค่ะพี่แมน แพรวมี"ฉันพูดพร้อมกับมองกลุ่มคนพวกนั้นยิ้มๆ
"ว้าว ไม่คิดว่าจะเจอน้องแพรว น้องฟ้าน้องรันนะครับ ว่าแต่มาทำอะไรกันที่นี่เหรอ" อ่า พี่พี่เลถามแต่เขาถามฉันหรือถามยัยฟ้าล่ะเนี่ย มองยัยฟ้าตาไม่กระพริบเลย
"คลายเครียดน่ะค่ะ พวกพี่ล่ะ" ฉันตอบ
"คลายเครียดเหมือนกันครับ'' พี่เมฆตอบฉันมองหาหวานแต่ไม่เห็น สงสัยไม่ได้มาด้วยกัน
"หึ คลายเครียด แต่ใส่ชุดนักศึกษามาเนี่ยนะคุณคิดว่ามันเหมาะสมเหรอ" ไอ้พี่มาร์คัส!ฉันมองหน้านายนั่นนิ่ง มันก็จริงอย่างที่นายนั่นพูด แต่มันสมควรเหรอ? ที่พูดออกมาแบบนี้ดูก็รู้ว่าหมอนี่ตั้งใจว่าฉัน
"เผอิญว่ามันเป็เื่ส่วนตัวของฉันฉันจะแต่งยังไงก็สิทธิ์ของฉันไม่เกี่ยวกับคุณ และก็ต่อให้ฉันใส่ชุดนักศึกษาแต่ว่าอยู่ในมุมที่คนไม่ค่อยสนใจแบบนี้ก็ไม่มีปัญหาหรอกค่ะและที่สำคัญฉันเปลี่ยนชุดแน่" ฉันตอบพร้อมจ้องตานายมาร์คัสด้วยความไม่ชอบใจ
"เอ่อ น้องแพรวครับพี่ว่าแพรวกับเพื่อนไปเปลี่ยนชุดเถอะ เดี๋ยวใกล้เวลาแล้ว"พี่แมนพูดขึ้นหลังจากสถานการเริ่มอึดอัด แต่คนตรงหน้านี่สิที่ทำฉันไม่เข้าใจ เขามองพี่แมนอย่างโกรธจัดอย่างกับว่าเป็ศัตรูกันมาแต่ชาติปากก่อนงั้นแหละ
"นี่พี่แมนค่ะ พี่แมนคะ นี่พี่เลโอพี่เมฆและพี่มาร์คัสค่ะ"
"อ๋อ ผมแมน ยินดีที่ได้รู้จักครับทุกคนผมขอตัวพาสามสาวไปเปลี่ยนชุดก่อนนะครับ ไปครับน้องแพรว"พี่แมนพูดจบฉันก็เดินไปยังห้องที่พาเพื่อนไปนั่งในครั้งแรกทันที ส่วนคนที่้าจะดิสเครดิตสนามฉันก็ไม่ได้ลืมหึ เดี๋ยวได้รู้กันว่ามาทำไม ไอ้พวกสวะ
"หึ ใส่อย่างกับจะไปอ่อยใคร" หลังจากเปลี่ยนชุดมาแล้วอีตามาร์คัส ก็ต่อว่าฉัน แล้วเขามีสิทธิ์อะไร งง.. คือแต่งยังไงมันก็เื่ของฉันปะ
"ไอ้มาร์คัสมึงก็พูดเกินไปมันก็ไม่ได้ขนาดนั้นปะวะ ผู้หญิงของมึงใส่มากกว่านี้กูไม่เห็นมึงจะว่าอะไร"พี่เลโอพูดดี คนอะไรพูดจาน่าฟังที่สู๊ดดดด
"จะเถียงกันอีกนานไหมครับงานจะเริ่มแล้วนะ" พี่แมนพูดทุกคนถึงได้เงียบ ฉันเดินขึ้นไปที่อัฒจันทร์และไปนั่งจุดที่สามารถมองเห็นอาณาจักรสนามแข่งรถนี้ได้ และก็ได้เวลาเปิดสนาม
"สวัสดีครับทุกๆ ท่านวันนี้เป็วันที่พิเศษมากๆ เลยล่ะครับ เพราะเป็วันที่มีหนุ่มหล่อสาวสวยมากันเพียบเลยฮะ"
กรี๊ดดดด อ๊ายยยยย
"เอาละฮะยังไม่พอ ที่พิเศษมากกว่านั้นคือมีคนมาขอท้าชิงกับควีนสนามของเราฮะ"
“...”
เงียบ!
เงียบทั้งสนามทันทีที่พูดถึงควีน เพราะไม่เคยมีใครเห็นหน้าตาที่แท้จริงของควีนสนามไง
"เงียบ เงียบกันหมดเลย ฮ่าฮ่าควีนสนามของเรามีทั้งหมดสี่คนด้วยกัน ซึ่งแต่ละคนสุดยอดของการแข่งรถเลยจริงๆ นะฮะ ไม่เช่นนั้นคงเป็ควีนไม่ได้จริงไม่ฮะทุกคน"เสียงคนในสนามเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ ตามแรงส่งของพิธีกร
ปัง!!!
ทุกสายตาหันไปตามทิศทางที่มาของเสียงและก็ได้เจอกับแก๊งผู้ชายเดินมาด้วยกันหลายคน แต่ฉันให้ความสนใจไปที่คนที่อยู่ตรงกลาง
"พวกนี้แหละแพรว" พี่แมนกระซิบบอก หึที่แท้ก็พวกนี้เองสินะ ถึงว่าสิ มาแบบไม่ปกติเชียว
"ผู้ท้าชิงของเรามาแล้วครับ ชื่อว่า ไททันหนุ่มหล่อ แบดบอย สาว
เยอะคนนี้แหละครับ ที่มาขอท้าชิงควีนสนาม"
กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดด!
"หยุดก่อนฮะทุกคน ไหนล่ะฮะควีนสนามผมยังไม่เห็นใครสักคนเลย หรือว่าป๊อด ปอดแหก หนีกลับบ้านไปนอนกอดตุ๊กตาแล้ว”
หึ นอนกอดตุ๊กตางั้นหรอ เดี๋ยวได้รู้เื่เลย
“พี่แมนคะ"
"อ่า ตอนนี้ควีนสนามของเรามาถึงแล้วนะครับมาถึงสนามนานแล้วด้วยเรียกว่ามารอดูผู้ท้าชิงเลยดีกว่าขอเชิญควีนสนามแสดงตัวเลยฮะ"
พรึบ!!!
"เฮ้ย แพรว!"
"ยัยแพรว!" ฉันไม่ได้สนใจเสียงของใครเพราะสิ่งที่ฉันสนใจคือคนตรงหน้าฉันต่างหาก
"หึ นี่เหรอ ควีนสนาม สวยไม่เบานี่"นายไททันพูด
"ว่าแต่นายเถอะ แน่ใจเหรอว่าจะแข่งกับฉัน"
"กะอีแค่ผู้หญิง ทำไมฉันต้องกลัว"
"นั่นสินะ ทำไมนายต้องกลัวเพราะฉันก็แค่ผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่ง"
"ใช่ ของเดิมพันคือตัวเธอละกัน มันน่า… หึหึ" มันว่าพร้อมกับใช้สายตาโลมเลียตัวฉัน
"แล้วถ้าฉันชนะล่ะ" ฉันมองคนตรงหน้าอย่างยั่วยวน
"ทุกสิ่งที่เธอ้า"
"ตกลง ฉันตกลง"
"เฮ้ย! นี่เธอจะบ้าเหรอ"พี่มาร์คัสเอ่ยขัดขึ้น
"มันไม่ใช่เื่ของนาย"
"แต่ว่า" ฉันใช้สายตาแทนคำพูดไม่รู้จะยุ่งทำไมฮึ่ย ชักรำคาญแล้วนะ หลังจากนั้นฉันก็ไม่ได้สนใจเลือกที่จะลงไปสนามแข่งทันทีงานนี้ฉันต้องชนะ นายไททันเตรียมตัวรับความพ่ายแพ้ได้เลย
ยัยบ้าเอ๊ย! บัดซบที่สุดไม่ใช่ใครที่ไหนหรอกครับ ก็ยัยแพรวนั่นแหละ บ้าหรือเปล่า ตอนแรกผมก็ในะครับแบบว่า เฮ้ย ยัยนี่เป็ควีนั้แ่เมื่อไหร่ ผมได้แต่เก็บความสงสัยเอาไว้ในใจแล้วสิ่งที่ทำให้ผมช็อกคือ
แพรวลงไปแข่งรถกับคนที่ชื่อไททันเท่านั้นยังไม่พอเธอยังเอาตัวเองเป็เดิมพันอีกผมอยากจะฆ่าไอ้บ้านั่นทิ้งก็ดูมันมองเธอสิ เห็นแล้วหงุดหงิด เออแล้วผมเป็อะไรเนี่ย จะหงุดหงิดทำไม
มันไม่ใช่เื่ของผมสักหน่อยเฮ้อ
“มึงเป็อะไรของมึงทำหน้าเหมือนตูดเลย” เสียงเพื่อนผมเองแหละครับ ผมได้แต่มองมันนิ่งๆ ไม่ได้ตอบอะไรออกไปเพราะผมสนใจรถที่อยู่ตรงจุดสตาร์ทที่กลางสนามนั่น
“เอ้าไอ้นี่เพื่อนถามก็ไม่ตอบ” ไอ้เลย์ยังคงพูดต่อแต่ผมไม่ได้สนใจอะไร มันก็เป็ของมันแบบนี้
ปัง!!!
เสียงปืนดังลั่นกลางสนามเป็อันว่ารถสองคันได้ออกจากจุดสตาร์ทไปเป็ที่เรียบร้อยแล้วรถทั้งสองคันต่างขับกระแทกกระทั้นกันไปมาอย่างไม่มีใครยอมใครนี่ก็เข้ารอบที่สองแล้วยังไม่มีใครขึ้นนำเลยด้วยซ้ำ และแล้วรถก็เข้ารอบสุดท้ายรอบนี้เป็รอบตัดสินว่าใครจะเป็ฝ่ายชนะรถของนายไททันเร่งความเร็วหนีรถยัยแพรวแทบจะทันทีที่เข้าโค้งสุดท้ายของสนาม
“แพรวเร็วสิแพรว” เสียงน้องฟ้าพูด
“แพรว เธอต้องชนะ”เสียงไอ้หน้าอ่อนที่ชื่อรันพูด
“แกว่าน้องแพรวจะแพ้หรือเปล่าวะรถทิ้ง่ห่างขนาดนั้น” ไอ้เลโอพูด
“นั่นสิห่างตั้งสอง่ตัวถ้าชนะได้นี่ถือว่าน้องแพรวเป็นักแข่งที่น่ากลัวคนหนึ่งเลยนะเว้ย” ไอ้เมฆพูด
“โธ่เว้ยเสือกเอาตัวเองเป็ของเดิมพันอีก ฮึ่ย” ผมพูดอย่างหงุดหงิดถ้าเธอแพ้ผมไม่มีทางยอมแน่
“หึ เป็ควีนสนามคิดว่าพลาดไม่ได้หรือไงวะ”ผมพูดออกมาเบาๆ
“ไม่ใช่คนนี้แน่อย่าห่วงเลย การเป็ควีนคือที่สุด พลาดได้แต่ไม่มีทางแพ้” ผมหันไปมองคนพูด เหอะเห็นหน้าแล้วไม่ถูกชะตา หมั่นไส้
“เอาล่ะครับทุกคนตอนนี้รถคุณไททันแซงออกไปไกลมากเลยนะครับ แล้วควีนของเราจะทำอย่างไรจะเอาชนะได้ไหม หรือว่าคุณไททันจะเป็คนล้มควีนต้องติดตามกันอย่างใกล้ชิดและดุเดือดครับ ตอนนี้รถเข้าโค้งสุดท้ายของสนามแล้วจะเป็ใครที่ชนะ..”
“ใคร ใครใคร ใคร ควีนสนามครับ โอ้โห ไม่น่าเชื่อเลยทีเดียวรถห่างตั้งสอง่ตัวแต่ควีนก็ยังเป็ควีนไม่มีใครสามารถล้มควีนได้จริงๆชัยชนะวันนี้คือควีนสนามครับ”
เฮ้ๆๆๆๆๆ กรี๊ดดดดด!
หลังจากที่พิธีกรสนามพูดจบเสียงเชียร์ก็ดังขึ้นยกใหญ่แต่ชัยชนะที่ได้มาเมื่อสักครู่ก็ทำให้ผมยอมรับได้เหมือนกันว่าเธอเก่งจริง ไม่ธรรมดาซะแล้วสิสิ่งที่ผมสนใจตอนนี้คือ
เธอเป็ใคร!!
ผมและเพื่อนพากันเดินลงไปหาเธอว่าสิ่งที่เธอ้าคืออะไรกันแน่ส่วนนายไททันอะไรนั่น คงหัวเสียน่าดูที่แพ้ผู้หญิงตัวเล็กๆ อย่างแพรว
“สุดยอดเลยแก โคตรทึ่ง” น้องฟ้าพูด
“แล้วนี่ชนะแล้วก็อย่าลีลา ้าอะไรก็พูดมาสิ”นายไททันพูด ส่วนแพรวก็ได้แต่ยิ้ม แต่เป็ยิ้มที่ผมรู้สึกว่ามันเ้าเล่ห์แปลกๆ
“แน่ใจนะ” เธอถามนายไททันด้วยรอยยิ้ม ส่วนมันไม่ยอมตอบนอกจากจะส่งสายตาที่แสดงความไม่พอใจมาให้
“หึ พี่แมนคะปิดสนาม!” พวกผมพากันตาโตปิดสนามก็หมายความว่าไล่ทุกคนออกจากที่นี่สิ เธอจะทำอะไรกันแน่ผ่านไปไม่ถึงยี่สิบนาทีทุกคนนับร้อยกว่าชีวิตก็ทยอยออกจากสนามจนหมด
“คนไปหมดแล้ว้าอะไรก็ว่ามา” นายไททันพูดซึ่งผมก็มองแพรวด้วยความอยากรู้เพราะตอนนี้เธอนิ่งมาก นิ่งมากจริงๆ...
8K
