ตำนานผู้วิเศษ

"ไอ้พ่อมดขาวระยำนั้น! มันทำลายสะพาน! มันคิดจะฆ่าพวกเรา! นอกจากนั้น! มันยังคิดจะทำลายชีวิตลูกชายของข้าเซี่ยซีหาน" เจียตัวพูดน้ำเสียงเดือดพล่าน

คณะนักรบทั้งหลายที่ร่วมเดินทางด้วยกันมาต่างงงงันและสับสนเล็กน้อยกับความโกรธเกรี้ยวและคำพูดของเจียตัว

มีแต่นักรบอาวุโสเหอหมิ่นที่พยักหน้าไปตามคำพูดของเจียตัวอย่างเข้าใจ เหอหมิ่นเชื่อเจียตัว เจียตัวไม่ใช่คนที่จะพูดโกหก

!ฉวบ

เจียตัวกระชากกริดแห่งปัญญาออกมาจากอกซ้ายของศพพ่อมดขาวเซียวเล่อ

พร้อมชูกริดปัญญาที่ส่องสว่างไปด้วยอักขระรูนไปที่ด้านหน้าของทุกคน

"ข้ารู้ว่าพวกเจ้ามีคำถามต่อข้ามากมาย ว่าเหตุใดข้าจึงฆ่ามันไอ้ตัวแทนของอาณาจักร ข้าขอพูดตามตรง ข้าก็ไม่รู้ถึงเหตุผลว่า ทำไมอาณาจักรถึงตั้งใจจะฆ่าพวกเรา ข้าไม่รู้ แต่สิ่งหนึ่งที่ข้ารู้ก็คือ หากมีใครทำอะไรลูกชายของข้า ไอ้เด็กตัวน้อยเซี่ยซีหาน ข้าเจียตัวจะไม่สนใจว่ามันคือใคร ข้า...จะฆ่ามัน เพื่อปกป้องลูกชายของข้า กริดสีเงินเล่มนี้คือหลักฐาน พ่อมดขาวตั้งใจใช้กริดนี้ปักไปที่หัวใจของเซี่ยซีหาน ผู้ที่เป็นเหมือนลูกชายของข้า และนั้นคือเหตุผลที่ข้าต้องฆ่ามัน"

เหอหมิ่นรู้ว่าเจียตัวนั้นเป็นคนพูดไม่เก่ง มันจะพูดเฉพาะประเด็นที่มันสนใจและรู้เท่านั้น ส่วนการคาดการณ์และวินิจฉัยต่างๆ จะไม่มี

เช่นนั้น เหอหมิ่นจึงก้าวมาด้านหน้า ก่อนจะอธิบายความคิดของตัวเอง

"ทุกคนฟังข้า ข้ารู้ว่าพวกเจ้าทั้งหลายคงได้เห็นทุกอย่างที่เกิดขึ้นในวันนี้แล้ว ทุกอย่างมีเลศนัย ข้าจะไม่พูดกับพวกเจ้าว่ามันเป็นอุบายของคนจากอาณาจักร นั่นเพราะอาณาจักรแห่งนี้คือบ้านของเรา แต่ข้าจะพูดว่า มีใครบางคนนั้นต้องการให้พวกเราตายจริงๆ ไอ้สวะพ่อมดขาวได้ใช้เวททำลายสะพานในระหว่างที่พวกเรากำลังวิ่ง... วิ่งเพื่อเอาชีวิตรอด"

"และในตอนนั้น พวกเจ้าก็ได้เห็น มีใครบางคนช่วยพวกเรา และนั้นคือการใช้พลังวิเศษที่ยิ่งใหญ่ ในความคิดของข้านั้นคือ พลังของเจ้าเด็กน้อยเซี่ยซีหาน" พูดถึงตรงนี้เหอหมิ่นเดินวน ก่อนจะวกไปที่ขอบสะพาน ที่ด้านหน้าสะพานมีแต่เหวลึกและเสียงโหวกเหวกดังสนั่นของความตายที่กลับมีชีวิต

"หากให้ข้าเดา...ไม่สิ ต้องเรียกว่าจากประสบการณ์ที่ข้ามี สิ่งที่พ่อมดขาวทำกับพวกเราต้องมีความเกี่ยวข้องบางอย่างกับไอ้ตัวที่อยู่เบื้องล่างพวกนี้ ข้าอาจจะไม่ใช่ผู้ชำนาญด้านมนตราและพลังวิเศษ นั่นเพราะข้าชอบอยู่บนเส้นทางแห่งนักรบ ดาบและเลือดมากกว่า แต่ข้านั้นก็พอรู้อะไรบางอย่างเกี่ยวกับศาสตร์มืดของพวกผู้วิเศษ ข้าคิดว่าอาณาจักรกำลังหันเข้าหามัน ทั้งหมดก็เพื่อพลัง อย่าที่รู้กันตอนนี้ อาณาจักรของเรากำลังมีสงคราม ไม่แน่ พวกผู้มีเกียรติของเราอาจจะเลือกใช้หรือเดินเข้าสู่เส้นทางที่ต่ำช้า เพราะเมื่อพวกเขารู้ว่าไม่อาจจะยืนหยัดในสงครามระหว่าง 'อาณาจักรไม้หมื่นกิ่ง' ต่อไปได้"

"นอกจากนั้นจุดสังเกต พ่อมดขาวหรือแม้แต่ไอ้พวกสวะหมาล่าเนื้อ พวกมันไม่ตั้งใจที่จะฆ่าเรา แต่กลับปล่อยพวกเราหรือจะพูดว่าพลักดันให้พวกเราเดินทางมาที่นี่ เพื่อให้พวกเรามาตาย ณ ที่แห่งนี้อย่างเฉพาะ เพื่อมาเป็นตัวอะไรก็ไม่รู้ที่มีความกระหายอย่างไร้ที่สิ้นสุด... ทำไมพวกมันจึงทำเช่นนี้ จากประสบการณ์ของข้าในฐานะนักรบอันยาวนาน ข้ารู้ว่า จิตวิญญาณของพวกเราผู้ซึ่งขัดเกลาร่างกายและจิตใจผ่านเหล็กและเลือดบนสนามรบ จิตใจของพวกเราจะถูกยกระดับ มันจะแข็งแกร่งกว่าคนทั่วไป และนั้นอาจจะเป็นเหตุผลสำคัญที่ทำให้พวกเรามีชีวิตมาถึงตรงนี้"

เหอหมิ่นนักรบอาวุโสจ้องนัยน์ตานักรบกล้าทุกคนในคณะ จากนั้นมันจึงแผดเสียงก้องดัง "!!!และนั้นก็ทำให้พวกเราคือเครื่องสังเวยอันเหมาะสมต่อไสยเวทย์หรือมนตร์ดำต่างๆ" ปลายดาบของเหอหมิ่นนักรบอาวุโสชี้ไปเบื้องล่าง "ด้านล่างนี้ข้ามั่นใจ มันต้องมีความดำมืดของอาณาจักรซ่อนอยู่ ข้าไม่รู้ว่ามันคืออะไร แต่มันต้องการจิตวิญญาณที่กล้าแข็งเช่นจิตวิญญาณนักรบของพวกเราแน่นอน"

เหล่านักรบมองจ้องเหอหมิ่นอาวุโส แววตาของพวกเขาฉายแววความโกรธแค้นต่ออาณาจักรไม่น้อย

ก่อนจะมีคนบางคนร้องถาม มันถามว่าไอ้พวกสวะที่ฆ่าไม่ตายพวกนี้ เกิดจากอาณาจักรของเราเป็นคนสร้างมันขึ้นมาใช่หรือไม่

เหอหมิ่นตอบ 'ไม่รู้' ก่อนมันจะพูดต่อไปว่า "แต่ลางสังหรณ์ข้าเชื่อเช่นนั้น"

โดยรอบบรรยากาศเงียบและกดดัน

...

"เจ้าค้นตัวมันหรือยัง" เหอหมิ่นถามเจียตัว ระหว่างหันไปมองศพของพ่อมดขาวเซียวเล่อ

เจียตัวส่ายหน้า มันตอบว่ามันได้นำแค่กริดจากมือของพ่อมดขาวมาเท่านั้น

เหอหมิ่นนักรบอาวุโสเดินไปที่ศพ ก่อนจะค้นทุกซอกทุกมุมอย่างชำนาญ มันได้รับแผนที่ เงิน คฑาอาถรรพ์ อัญมณีประหลาดไม่ทราบชนิดจำนวนหนึ่ง ขวดยาที่ไม่รู้ว่าคืออะไร 'โทเค็นผู้วิเศษ' และ 'โทเค็นรูปอสูรที่คล้ายแพะ'

นอกจากแผนที่ เหอหมิ่นนำทั้งหมดห่อใส่ผ้าคลุมที่ถูกตัดของพ่อมดขาว โดยตัวมันเหอหมิ่นห่อมันไว้ แล้วโยนมันให้เจียตัวโดยไม่พูดอะไร เจียตัวมัดสมบัติของพ่อมดขาวเสียวเล่อเข้ากับหลังตัวเอง

ก่อนเรียกทุกคนมาประชุมกัน เพื่อดูแผนที่อย่างละเอียด

นี่คือแผนที่ของเหมืองอัญมณีแห่งนี้

เส้นทางในเหมืองค่อนข้างซับซ้อน แต่เมื่อพิจารณาอย่างละเอียดก็พบว่า มันมีทางออกไปได้หลายทาง 

จริงๆ ที่นี่มีนายพราน ดังนั้น การดูแผนที่และระบุตำแหน่งที่ตัวเองอยู่จริงไม่ยาก ตอนนี้ทุกคนเบาใจ อย่างน้อยทุกคนก็ไม่ต้องตายที่นี่

เหอหมิ่นให้ทุกคนพัก ก่อนจะเริ่มการเดินทางครั้งใหม่

...

เวลาผ่านไป

โลกรอบด้านที่มืดมิด มีเพียงไฟจากคบไฟสลัวสลัวพริ้วไหวระเรื่อจางๆ

"เจียตัว... เจียตัว... เจียตัววววววววววววววววว" เสียงเซี่ยซีหานแผดดังด้วยความหวาดผวา สองมือมันไขว่คว้าไปเบื้องหน้าอย่างสุดเหยียด มันคว้าจับได้เพียงความว่างเปล่า

ก่อนมันจะรู้สึกตัวว่า ทั้งหมดเป็นแค่ความฝัน

โลกโดยรอบมืดมิด แต่มีแสงไฟบางๆ ปรากฏในมุมต่างๆ

ก่อนที่ภาพความมืดที่พร่าเบลอของคนที่พึ่งตื่นนอนจะคมชัดขึ้นเรื่อยๆ ด้านหน้าเซี่ยซีหานเห็น... เจียตัวนั่งอยู่ตรงข้ามในมุมมืดแสงไฟอ่อนฉายผ่านจากแผ่นหลังของเจียตัวไกลๆ แม้เซี่ยซีหานจะมองเห็นเจียตัวไม่ชัดด้วยเงามืดบดบัง แต่เซี่ยซีหานก็รู้ได้ทันทีว่าคนที่นั่งตรงหน้ามันคือเจียตัว

"เจียตัว..." เสียงของเซี่ยซีหานตอนนี้แผ่วเบา ใบหน้ามันมีรอยยิ้มเมื่อมันได้เห็นเจียตัว

เจียตัวยิ้ม ก่อนจะเอามือยื่นเนื้อย่างที่มีลักษณะแสนคุ้นเคยให้กับเซี่ยซีหาน

เซี่ยซีหานจ้องมองมันอย่างงงๆ

ใจรู้สึกรังเกียจและไม่อยากกิน แต่ร่างกายกับร่ำร้องอาหาร

"ท่านลุงนี่มันคงไม่ใช่เนื้อไอ้พวก..."

"ใช่อย่างที่เจ้าคิด นี่คือเนื้อของ 'ปีศาจค้างคาวตาแดงปีกเลือด' จนกินมันเถอะ รสชาติของมันไม่แย่นัก เด็กน้อยเจ้าอาจจะไม่รู้ แต่เลือดและเนื้อของปีศาจทั้งหลายนั้น มีพลังโอน่าแฝงอยู่ มันจะช่วยให้เจ้าฟื้นตัวเร็วขึ้น" เจียตัวพูดไปก็ยิ้มไป

เซี่ยซีหานยิ้มแหยงๆ มันยังไม่ชิน

แต่สุดท้ายก็จำต้องฝืนกิน

และในระหว่างที่กิน เซี่ยซีหานก็สังเกต มันพบว่าจำนวนคนในคณะเดินทางหายไปเป็นจำนวนมาก

และคนเหล่านั้นทั้งหมดที่หายไป...

สายตาเซี่ยซีหานปรากฏความใคร่รู้ ประกอบกับเหอหมิ่นนักรบอาวุโสเดินมานั่งใกล้ๆ กับเซี่ยซีหานและเจียตัวพอดี เหอหมิ่นสังเกตเห็นสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยของเซี่ยซีหาน มันจึงพูดขึ้น "พวกเขาตายไปหมดแล้ว"

เป็นเซี่ยซีหานที่งงงัน ก่อนหมดสติอะไรเกิดขึ้นบ้าง!

เซี่ยซีหานพยายามนึกความหลัง

แต่ภาพที่จำได้มีแต่ภาพของเจียตัวที่กำลังโกรธ โกรธเกรี้ยวถึงขีดสุด จนแม้แต่ร่างยังคล้ายลุกเป็นไฟได้!!!

"ซีหานข้ามอบสิ่งนี้ให้เจ้า" เจียตัวพูดพร้อมในมือยื่นอะไรบางอย่างออกมา

เซี่ยซีหานมองเห็นกริดสีเงินที่มีอักขระโบราณส่องสว่าง นี่... นี่มันคือ 'รูน'

ดวงตาเซี่ยซีหานกลมโตมองเจียตัวทันที