(จบ)เกิดใหม่มาเป็นภรรยาสุดฮอต80

บทที่ 52 พอเธอทำเรื่องเลวร้าย คุณอาก็มาเห็นอีกแล้ว

หวังเอ้อร์นีหัวเราะด้วยความชอบใจ ถึงแม้เธอจะมีสมองเท่ากับเด็กอายุเก้าขวบ แต่เธอรู้ว่าเงินคืออะไร เธอยื่นเงินที่เก็บมาหลายปีให้กู้หนิงด้วยมือที่สกปรก หลังจากนั้น เธอก็พูดโดยที่ยังน้ำลายไหลว่า "ฉันให้เงินเธอแล้ว ผู้ชายคนนี้เป็นของฉัน…”

หวังเอ้อร์นีมีท่าทางหิวกระหายราวกับสัตว์ป่าที่ขาดอาหาร ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เธอไม่เคยได้พบเจอความสุขที่แท้จริงเลย

นี่จึงเป็นเหตุผลที่เธอชอบเลือกเหยื่อเป็นเด็ก เพราะเธอไม่กล้าเข้าหาผู้ชายที่โตแล้ว ทว่าตอนนี้ เมื่อเธอมีโอกาส เธอก็จะไม่ปล่อยให้มันหลุดมือไป

หวังเอ้อร์นีทรมานจากโรคที่เรียกว่า โรคเสพติดเซ็กซ์

กู้หนิงสังเกตเห็นเรื่องนี้มานานแล้ว ในชาติก่อน เธอจำได้ว่าหวังเอ้อร์นีเคยทำเรื่องราวที่เลวร้ายเอาไว้มากมาย และน้องชายของเธอก็ถูกหวังเอ้อร์นีล่วงเกินถึงสองครั้งสองครา ซึ่งนั่นเป็นสิ่งที่ทำลายชีวิตของหยางหยางไปตลอดกาล

ในเมื่อตระกูลหวังไม่สนใจที่จะจัดการ เธอก็จะจัดการเอง!

พอหวังเอ้อร์นีหมดประโยชน์แล้ว เธอค่อยส่งหวังเอ้อร์นีไปลงนรก!

ยิ่งเมื่อโจวเหวินเยี่ยนแต่งงานแล้ว เขาย่อมถนอมร่างกายของตนเองเอาไว้ให้แก่ภรรยาอย่างกู้เหยาแต่เพียงผู้เดียวเท่านั้น

การแก้แค้นที่ดีที่สุดคือการให้เขาตกไปอยู่ในมือของผู้หญิงที่ชั่วช้าและสกปรกที่สุดในโลก เธอจะทำให้เขาเป็นทุกข์ จะทำให้เขาโทษตัวเอง และจะทำให้เขาเสียใจไปชั่วชีวิต!

ยิ่งไปกว่านั้น การนอกใจเพราะควบคุมตนเองไม่ได้ในครั้งนี้ยังถือเป็นผลกรรมที่ตามสนองอีกด้วย

ในที่สุด โจวเหวินเยี่ยนก็จะได้รู้ว่าสุราที่เขาดื่มเข้าไปนั้น กู้เหยาเป็นคนใส่ยาปลุกอารมณ์เอาไว้เอง

แล้วโจวเหวินเยี่ยนก็จะต้องเกลียดชังกู้เหยาไปชั่วชีวิต!

นี่คือผลลัพธ์ที่กู้หนิงต้องการ เธออยากให้สองคนนั้นอยู่ด้วยกัน แต่ก็เกลียดชังกันไปตลอดชีวิต จะไม่มีใครได้ตายดีทั้งนั้น

กู้หนิงยังคงมีสีหน้าสุขุม ก่อนจะนับเงินมาให้ครบเก้าหยวนแล้วส่งเงินส่วนที่เหลือกลับไปให้หวังเอ้อร์นีและพูดว่า "ขอให้สนุกนะ…”

เงินเก้าหยวนเป็นราคาที่ถูกมาก เมื่อเทียบกับการได้สัมผัสคืนแรกของจิตรกรชื่อดังในอนาคต หวังเอ้อร์นีจึงเป็นผู้ได้กำไรอย่างแท้จริง

กู้หนิงปีนออกไปทางหน้าต่าง

หลังจากนั้น ก็ได้ยินเสียงขลุกขลักดังขึ้นในห้อง

ตอนนี้เอง เมื่อกลิ่นตัวและกลิ่นปากที่สกปรกของหวังเอ้อร์นีลอยมาเตะจมูก โจวเหวินเยี่ยนพลันฟื้นคืนสติขึ้นมาทันที

ภาพลวงตาที่เขาเห็นเป็นกู้หนิงเมื่อครู่นี้ กลายเป็นผู้หญิงใบหน้าอัปลักษณ์ ฟันเหลือง เนื้อตัวสกปรก

โจวเหวินเยี่ยนตระหนกสุดขีด!!!

แต่ก่อนที่จะทันได้ตั้งตัว ผู้หญิงสกปรกคนนั้นก็พุ่งเข้ามากอด น้ำลายของเธอหยดแหมะเต็มใบหน้าของเขา

โจวเหวินเยี่ยนจิตใจว่างเปล่าไปชั่วขณะ ผู้หญิงคนนี้เป็นใคร!? เขาไม่รู้จักเธอ แล้วเขามาอยู่กับเธอได้ยังไง?

มือของชายหนุ่มตอบสนองไวยิ่งกว่าสมอง เขาพยายามผลักเธอออกไปโดยไม่รู้ตัว แต่ทันใดนั้น โจวเหวินเยี่ยนก็พบว่าตัวเองไม่มีเรี่ยวแรง

ไม่ได้ผลเลยสักนิด

โจวเหวินเยี่ยนอยากจะร้องตะโกน อยากจะให้คนที่อยู่ข้างนอกเข้ามาช่วยเหลือ แต่สุดท้าย เขาก็ทำได้เพียงกระซิบอย่างแผ่วเบาว่า "ออกไป…อย่ามายุ่งกับฉัน”

ไม่ได้ฟังดูดุร้ายเลยแม้แต่น้อย

เสียงกระซิบของเขายิ่งกระตุ้นอารมณ์ของหวังเอ้อร์นี เธอใช้มือและเท้าของตนเองในการปลดเสื้อผ้าออก พร้อมกับมองโจวเหวินเยี่ยนพลางยิ้มน้ำลายไหล "คุณหล่อจังเลย กลิ่นตัวก็หอมด้วย!”

โจวเหวินเยี่ยนรู้สึกอยากจะอ้วกออกมา!

หวังเอ้อร์นีมีเนื้อตัวสกปรกมากเกินไป เธอไม่ได้อาบน้ำมาเป็นปีแล้ว ผิวหนังมีแต่คราบขี้ไคล ยิ่งเธอขยับเข้ามาใกล้มากเท่าไหร่ โจวเหวินเยี่ยนก็ยิ่งอยากจะอ้วกออกมามากเท่านั้น

แต่ฤทธิ์ของยาปลุกอารมณ์ก็กำเริบขึ้นมา แม้จะได้พบกับหญิงที่น่าเกลียด สกปรกและมีสติไม่สมประกอบ ทว่าร่างกายของเขากลับสวนทางกัน

หลังจากนั้น…

หวังเอ้อร์นียังไม่ทันได้ทำอะไร ร่างของเธอก็เหมือนถูกกดทับ ทุกสิ่งทุกอย่างเคลื่อนไหวไปตามธรรมชาติ

โจวเหวินเยี่ยนกำลังร้องไห้ออกมา รู้สึกอับอายต่อสิ่งที่ตนเองกำลังทำต่อหญิงสกปรกคนนี้ แต่ขณะเดียวกัน เขาก็ควบคุมร่างกายตัวเองไม่ได้เลย

เขาไม่สามารถต่อต้านความรู้สึกนี้ได้

ไม่รู้เลยว่าผ่านไปนานเพียงใด ห้วงอารมณ์หลากหลายโหมกระหน่ำ โจวเหวินเยี่ยนสูญเสียการควบคุมตนเองไปโดยสมบูรณ์

...

ด้านนอกนั้น บรรยากาศมีชีวิตชีวา

กู้เจี้ยนเป่าจูงมือกู้เหยามาแนะนำตัวต่อเจ้าหน้าที่ของกองการผลิต "นี่ลูกสาวผมเองครับ เธอเป็นคนที่แต่งงานกับนักศึกษามหาวิทยาลัยอย่างโจวเหวินเยี่ยน แล้วเขาก็ยังเป็นญาติกับโจวจื้อหย่วนอีกด้วย ถ้าคุณอยากรู้จักโจวจื้อหย่วนในอนาคต ให้ลูกสาวของผมแนะนำให้ก็ได้”

กู้เหยานึกรังเกียจเป็นอย่างมาก แต่ใบหน้ายังคงคลี่ยิ้มตอบกลับไป "ขอตัวก่อนนะคะทุกคน หนูขอตัวไปหาพี่เหวินเยี่ยนก่อน เชิญดื่มกันตามสบายนะคะ”

ทันทีที่เธอจากไป

บรรดาเจ้าหน้าที่ก็เอ่ยชื่นชมว่า "หัวหน้ากู้ คุณเลี้ยงลูกสาวมาได้ดีมาก แถมยังได้ลูกเขยดีด้วย!”

กู้เจี้ยนเป่ายกมือตบหน้าอกและพูดด้วยความภาคภูมิใจ "ลูกเขยของผมคือโจวเหวินเยี่ยน ใช่แล้วล่ะ เขาเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยศิลปะ เขาเป็นคนเก่งมีความสามารถ ในอนาคตจะต้องเป็นนักวาดภาพชื่อดังอย่างแน่นอน!”

ผู้คนรอบตัวพากันชื่นชมอีกครั้ง

แต่เมื่อได้ยินคำพูดของกู้เจี้ยนเป่า กู้เหยากลับนึกหัวเราะเยาะอยู่ในใจ นักวาดภาพอะไรกัน? เธออยากเป็นเมียนายพลต่างหาก!

หลังจากสามารถหลบกู้เจี้ยนเป่าออกมาได้แล้ว สิ่งแรกที่เธอทำก็คือไปที่ห้องฝั่งตะวันออกเพื่อเปลี่ยนเป็นชุดกระโปรงบางเบา ซึ่งเป็นสิ่งที่เธอไม่เคยใส่มาก่อน…

แต่เมื่อเธอนึกถึงโจวจื้อหย่วน หัวใจก็รู้สึกร้อนรุ่มขึ้นมาทันที

สุราที่เธอผสมยาปลุกอารมณ์ลงไปน่าจะออกฤทธิ์แล้ว เธอต้องรีบไปตอนนี้

ชุดกระโปรงบางเบานี้คือสิ่งที่เธอเตรียมไว้สำหรับตอนที่ยากำลังออกฤทธิ์กับโจวจื้อหย่วน ต่อให้เขาจะมีจิตใจแข็งแกร่งมากเพียงใดก็ไม่สามารถต้านฤทธิ์ยาได้เด็ดขาด เธอไม่เชื่อว่าโจวจื้อหย่วนจะต่อต้านเรือนร่างอันงดงามของเธอได้

กู้เหยามั่นใจในรูปร่างของตนเองมาเสมอ

เธอหลบหน้าบรรดาแขกเหรื่อ และย่องตรงไปยังห้องพักของโจวจื้อหย่วน เมื่อได้ยินเสียงครางออกมาจากข้างใน กู้เหยาก็ยิ้มออกมาอย่างมีความสุข ยาออกฤทธิ์แล้วจริง ๆ ด้วย

โจวจื้อหย่วน… ว่าที่นายพลในอนาคต… จะต้องตกเป็นของเธอ!!!

หลังจากวันนี้ไป เธอจะกลายเป็นเพียงภรรยาคนเดียวของโจวจื้อหย่วน เธอจะได้ชื่อว่าเป็นเมียนายพลใหญ่ ส่วนข่าวลือที่เคยเกิดขึ้นในวันนี้ เมื่อเธอได้อยู่ในตำแหน่งที่สูงส่งมากพอ เธอก็ไม่ต้องเป็นห่วงอะไรอีกแล้ว

ยังจะมีใครกล้านินทาเธออีก!

เมื่อคิดได้แบบนี้ กู้เหยาก็ยิ่งรู้สึกตื่นเต้น เธอเปิดประตูเงียบ ๆ สีหน้ามีความสุขอย่างไม่อาจซ่อนเร้น

แต่เมื่อเธอเห็นคนสองคนกำลังกอดรัดฟัดเหวี่ยงกันอยู่บนเตียงไม้ รอยยิ้มของกู้เหยาก็พลันหายไปทันที นี่เป็นไปได้อย่างไร? มีคนชิงตัดหน้าเธอไปแล้ว!

เป็นใครกัน?

ใครกันที่ขโมยโอกาสนี้ไปจากเธอ!

กู้เหยาโมโหสุดขีด แต่ยังไม่ทันเห็นใบหน้าของอีกฝ่าย สติของเธอก็ดับวูบลง กู้เหยาหมดสติไปทันที

กู้หนิงยืนถือก้อนอิฐอยู่ในมือก่อนจะโยนมันทิ้งไป เธอชำเลืองมองกู้เหยาซึ่งนอนอยู่บนพื้นและพบว่าอีกฝ่ายสวมใส่ชุดกระโปรงบางเบาอวดเรือนร่างที่งดงาม

ใบหน้าของหญิงสาวเย็นชาขึ้นมาทันที กู้เหยาตั้งใจแต่งตัวเพื่อมายั่วยวนโจวจื้อหย่วน

ตอนแรกก็ใส่ยาปลุกอารมณ์ในสุรา หลังจากนั้นก็แต่งตัวยั่วยวนมาหาถึงที่

น่าเสียดาย…

โจวจื้อหย่วนไม่ได้อยู่ที่นี่ คนที่อยู่ที่นี่คือโจวเหวินเยี่ยน กู้เหยาอุตส่าห์ทุ่มเทความพยายามทั้งหมด แต่ทุกอย่างก็ย้อนคืนทำร้ายตัวเอง 

กู้หนิงลากตัวกู้เหยาไปโยนเอาไว้ที่มุมเตียงไม้

เวลาเดียวกันนี้เอง โจวเหวินเยี่ยนซึ่งกำลังควบคุมตัวเองไม่ได้นั้นไม่สนใจอีกแล้วว่ากำลังเกิดอะไรขึ้นบ้างรอบกาย

ความสนใจทั้งหมดของโจวเหวินเยี่ยนอยู่ที่หญิงอัปลักษณ์ซึ่งอยู่ใต้ร่างของเขาเท่านั้น

หลังจากจัดการทุกอย่างเสร็จสิ้น กู้หนิงก็ปัดมือ ก้มลงหยิบก้อนอิฐ จ้องมองไปยังคนสามคนทางเตียงไม้  ก่อนจะยกมือลูบคางตัวเองและพูดว่า "ขอให้ทั้งสามคนมีความสุขมาก ๆ นะ”

ทว่าเมื่อเธอหันกลับไปก็พบว่าโจวจื้อหย่วนกำลังยืนมองอยู่ที่หน้าต่างห่างออกไปไม่ไกล

สีหน้าของเขาดูตกตะลึงจนพูดไม่ออก…

กู้หนิง “…!!!”