หนึ่งฝ่ามือพิชิตสวรรค์

เวลาผ่านไปเกือบหนึ่งเดือนหลังจากงานแต่งของลั่วอู่หลิน ในเวลานี้เหลืออีกสามวันก็จะถึงเทศกาลก่อตั้งราชวงศ์เต็มทีทั่วทั้งเมืองยังคงเต็มไปด้วยร้านค้ามากมายทั่วทั้งเมือง หรือบอกว่าตั้งแต่งานแต่งของลั่วอู่หลินก็มีงานเทศกาลมาตลอดเลยก็ว่าได้ นี่แสดงให้เห็นถึงความเห่อหลานของจักรพรรดิลั่วไห่เฟิงอย่างเห็นได้ชัด ไม่เช่นนั้นใครกันจะกล้าจัดงานเทศกาลตลอดทั้งเดือนเช่นนี้กัน

ด้านในหอคอยมหาสมบัติหญิงงามผู้เป็นภรรยาของลั่วอู่หลินตอนนี้กำลังบ่มเพาะพลังเพื่อยกระดับจากจอมพลเป็นประดับกษัตริย์ ในขณะเดียวกันลั่วอู่หลินตอนนี้กำลังศึกษาตำราโบราณด้านบนชั้นเก้าอย่างไม่ลดละ

หากถามว่าทำไมชายหนุ่มถึงไม่บ่มเพาะพลังคำตอบนั้นแสนจะง่ายดาย ถ้าหากเขาบ่มเพาะไปพร้อมกับพวกนางจะทำให้ลมปราณส่วนใหญ่โดนเขาดูดกลืนจนพวกนางบ่มเพาะได้ช้าลง ดังนั้นชายหนุ่มจึงอยากให้พวกนางบรรลุระดับกษัตริย์ก่อนเขาถึงจะบ่มเพาะเช่นนี้ก็จะไม่กระทบกับการฝึกฝนของพวกนาง

"ความสามารถของเจ้าหอคอยมหาสมบัติมันสะดวกเช่นนี้เชียว ไม่ว่าจะเป็นภาษาโบราณต่างๆข้าล้วนแต่เข้าใจเพราะมัน"ชายหนุ่มอดไม่ได้ที่จะกล่าวออกมาเช่นนั้น ในตอนแรกเขาแค่อยากจะศึกษาตำราโบราณเล่นๆระหว่างรอภรรยาฝึกฝน แต่หอคอยมหาสมบัติกับทำให้เขาเข้าใจอักษรโบราณและทำให้เขาอ่านจนเพลินมาถึงตอนนี้

เรื่องราวในตำราพวกนี้ล้วนแต่เป็นประวัติศาสตร์ในยุคโบราณอายุประมาณหนึ่งหมื่นถึงหนึ่งล้านปีเลยทีเดียว และมันก็น่าสนใจเอามากๆจนลั่วอู่หลินมิอาจละวาง หากจะให้กล่าวตอนนี้ชายหนุ่มราวกับเป็นหนอนหนังสือตัวยงเลยก็ว่าได้ เขาอ่านไปอ่านมาจนพบเข้ากับตำราเล่มหนึ่งเมื่อเปิดเข้าไปปรากฏว่ามันเป็น บันทึกการเดินทางของเทพแห่งโชคลาภ

ด้วยความที่เขาได้รับมรดกมาจึงรู้สึกสนใจไม่น้อยเลยได้เปิดอ่าน ในช่วงแรกของบันทึกการเดินทางนั้นคล้ายว่าจะเป็นประวัติทั่วไปแต่เมื่อลั่วอู่หลินอ่านจบสีหน้าเขาก็พลันเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงราวกับคนที่ไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี

เทพแห่งโชคลาภคนนี้ตามบันทึกเล่าว่าเขาเป็นเทพโบราณองค์หนึ่งซึ่งเก่งกาจเอามากๆ โดยเฉพาะเรื่องความเร็วและท่าร่างที่แทบจะไม่มีใครในแดนสวรรค์ที่รวดเร็วไปกว่าเขาได้ ด้วยความได้เปรียบนี้เองเทพองค์แห่งโชคลาภจึงได้แอบเข้าไปด้านในขุมกำลังต่างๆอย่างง่ายดายและหลบหนีมาได้พร้อมกับสมบัติล้ำค่าโดยไม่มีใครจับเขาได้

ยังไม่หมดเพียงเท่านั้นเทพแห่งโชคลาภคนนี้ยังชื่นชอบสุราและสตรีอย่างถึงที่สุด ในยุคนั้นถือเป็นหนุ่มหล่อเนื้อหอมเลยก็ว่าได้ไม่ว่าจะเป็นหญิงสาวชาวบ้านหรือเจ้าหญิงจากราชวงศ์หรือตระกูลใหญ่ก็ล้วนแต่หลงเสน่ห์ในความหล่อเหลาของเขาจนหมดสิ้น ในยุคนั้นถือเป็นเรื่องโกลาหลเลยก็ว่าได้

อีกทั้งเขาเป็นเทพที่ได้รับสืบทอดมรดกโบราณเยอะที่สุดในบรรดาเทพด้วยกัน ส่วนจุดจบของเทพแห่งโชคลาภและครอบครัวทั้งหมดของเขานั้นเกิดจากสงครามเผ่าพันธุ์ ภรรยารวมถึงลูกๆของเขาถูกเผ่าปีศาจฆ่าตายทั้งหมดจึงทำให้เทพแห่งโชคลาภบ้าคลั่งและบุกเดี๋ยวสังหารมารปีศาจระดับเทพไปถึงห้าแสนคนและถูกสังหารโดยแม่ทัพปีศาจเจ็ดคนร่วมมือกัน

ก่อนที่จะตายตกลงเขาแบ่งเสี้ยววิญญาณเพื่อนำมรดกของเขาทั้งหมดไปให้ไกลที่สุดเพื่อใม่ให้ใครได้รับผลประโยชน์จากมัน เหตุการณ์ในครั้งนี้นั้นล้วนแต่เป็นเสี้ยววิญญาณที่หลงเหลือของเขาที่สลักเอาไว้

"เห้อ เรื่องนี้ทำเอาข้าพูดไม่ออกเลยนะเนี้ย ตอนเจอกันก็คิดว่าเป็นแค่เทพขี้ขโมยที่ชอบสะสมสมบัติล้ำค่าเสียอีก ไม่คิดว่าเขาเองก็จะมีด้านที่ดีๆเช่นนี้อยู่ด้วย แต่หากเป็นข้าก็คงทำเช่นนั้นเหมือนกันละนะ"ลั่วอู่หลินกล่าวจบก็วางบันทึกลง ก่อนที่จะเดินออกจากหอคอยไปโดยปล่อยให้ภรรยาทั้งสองบ่มเพาะพลังอยู่ในหอคอยต่อไป

"เจ้าหนู ช่วงนี้ไม่ได้ล่าสัตว์อสูรเลย ไปล่ากันหน่อยไหมถือซะเตรียมการสำหรับบ่มเพาะพลัง"เมื่อออกมายังโลกภายนอก ไฉ่เยว่เอ๋อร์ก็เสนอความเห็นในทันที ซึ่งชายหนุ่มเองก็พยักหน้าอย่างเห็นด้วย เขาไม่ได้ล่าสัตว์อสูรนานแล้วอีกทั้งทรัพยากรณ์ที่ต้องใช้เลื่อนระดับขั้นมันก็มหาศาลเหลือเกิน

เมื่อตัดสินใจได้แล้วลั่วอู่หลินก็บินทะยานออกไปจากวังในทันที ตอนนี้ทุกคนพากันยุ่งอยู่กับการเตรียมงานเลี้ยงครบรอบวันก่อตั้งราชวงศ์จนไม่มีใครมาสนใจเขา

"น้องชายวันนี้เข้าไปลึกกว่าเดิมหน่อยแล้วกัน ด้วยระดับพลังของเจ้าน่าจะเข้าไปใจกลางป่าได้ไม่อยากแล้ว"

"อืม ข้าก็คิดเช่นนั้นพี่สาว ตอนนี้สัตว์อสูรระดับนักรบหรือจอมพลนั้นไม่สามารถเพิ่มพลังของข้าได้อีกต่อไป หากต้องการเพิ่มพลังคงจะต้องเป็นแกนอสูรระดับกษัตริย์ขึ้นไป"ชายหนุ่มกล่าวตอบ เขาทะยานออกมาไกลจนในทีสุดก็ถึงใจกลางป่าเสียที ในสถานที่แห่งนี้ทั้งอุดมสมบูรณ์และมีไอปราณหนาแน่นสองเท่าของวังหลวงเลยก็ว่าได้

แต่เมื่อชายหนุ่มกวาดสายตามองไปทั่วทั้งบริเวณกลับไม่พบสัตว์อสูรแม้แต่ตัวเดียวซึ่งมันแปลกมาก ไอปราณหนาแน่นขนาดนี้จะไม่มีสัตว์อสูรได้อย่างไร

"พี่สาวข้าใช้เนตรอสรพิษสวรรค์มองจนทั่วแล้ว เหตุใดจึงไม่มีสัตว์อสูรเลยละ"ลั่วอู่หลินกล่าวถามด้วยความแปลกใจ เพราะไม่เคยเจอสถานการณ์เช่นนี้มาก่อน ไฉ่เยว่เอ๋อร์เองเมื่อวิเคราะห์อยู่พักใหญ่ดวงตาเบิกกว้างและรีบกล่าวเตือนชายหนุ่มในทันที

"น้องชาย พวกเราต้องรียถอยเดียวนี้ สถานที่นี้มีสัตว์อสูรเจ้าถิ่น!!"

"บูม!!"

ยังไม่ทันขาดคำของไฉ่เยว่เอ๋อร์ ป่าทั้งป่าพลันสั่นสะเทือนจนลั่วอู่หลินถึงกับสะดุ้งด้วยความตกใจ เบื้องหน้าของเขาที่เมื่อครู่เป็นป่าใหญ่กลับปรากฏสิ่งมีสีวิตขนาดใหญ่ที่ลักษณะคล้ายกับหนอนอีกทั้งยังมีหลากหลายหัวด้วยกัน

"หนอนอสูรกลืนฟ้า ระดับบรรพชน ต้องกลับแล้วเรายังไม่ใช่คู่ต่อสู้ของมัน"ไฉ่เยว่เอ๋อร์กล่าว ลั่วอู่หลินที่ได้ยินก็ทะยานร่างหนีในทันทีใครจะบ้าไปสู้กับตัวที่ไม่มีทางชนะกัน

แต่ทว่าหนอนอสูรตนนี้จะปล่อยให้อาหารของมันหลุดรอดไปเชียวหรือ ปากทั้งสิบของมันอ้าออกจากนั้นแรงดึงดูดมหาศาลทั่วทั้งระยะรัศมีสิบลี้ราวกับมีแรงดึงดูดมหาศาลที่ดูดต้นไม้รวมถึงทรัพยากรณ์ต่างๆเข้าไป และหนึ่งในนั้นก็คือลั่วอู่หลิน

"บ้าเอ้ย ซวยอะไรขนาดนี้"ชายหนุ่มสบถขึ้น เขาพยายามต่อต้านแรงดึงดูดขอมันพักใหญ่ก่อนที่จะคิดใช้วิธีสุดท้ายในนั่นคือหอคอยมหาสมบัติ

แต่ในขณะที่เขากำลังจะใช้ปราณกระตุ้นหอคอยมหาสมบัติเพื่อหลบหนีนั้น ภายในทะเลแห่งจิตใจของลั่วอู่หลินก็เกิดการสั่นไหวครั้งใหญ่ ราชามังกรอัสนีบาตทรราชลืมตาตื่นและลุกขึ้นมาก่อนที่มันจะหันไปทางหมอกสีดำที่อยู่อีกเขตก่อนจะคำนับอย่างน้อบน้อม ดวงตาสีทองปรากฏขึ้นมาอีกครั้งและทำให้สติของลั่วอู่หลินพลันดับวูบไปโดยไม่รู้ตัว ทว่าร่างกายกลับยืนนิ่งต้านแรงดึงดูดของหนอนอสูรกลืนฟ้า

ดวงเนตรอสรพิษสวรรค์ถูกระงับการใช้งานในทันทีแต่แทนทีดวงตาของลั่วอู่หลินจะเป็นสีแดงทับทิมตามเดิม มันกลับกลายเป็นสีทองอำพันสว่างไสว ใบหน้าของเขาไม่มีความตื่นตระหนกอีกต่อไปมีแต่ความเรียบเฉยและเย่อหยิ่งเกินพรรณนา

"วูบ"

เมื่อเห็นว่าชายหนุ่มไม่ได้ถูกดูดเข้ามาหา หนอนอสูรกลืนฟ้าพลันเร่งอำนาจการดูดกลืนเพิ่มมากขึ้นเป็นเท่าตัวแต่ทว่ากลับทำอะไรชายหนุ่มไม่ได้เลย

"เป็นแค่หนอนที่มีสายเลือดของมังกรชั้นต่ำกลับกล้าลงมือกับข้า"เสียงที่มีแต่ความเย้ยหยันและเย่อหยิ่งดังออกมาจากปากของชายหนุ่มพร้อมกับนิ้วที่ถูกชี้ออกไป ลำแสงสีทองขนาดเล็กมากมายพุ่งเข้าใส่เจ้าหนอนอสูรกลืนฟ้าอย่างไม่หยุดยั้งจนตัวมันกลายเป็นรูพรุน จนต้องดิ้นรนด้วยความเจ็บปวดเหลือหลาย

ชายหนุ่มเมื่อเห็นเช่นนั้นก็ยกยิ้มเย็นออกมาสัมผัสสีทองที่ดูศักดิ์สิทธิ์เอามากๆแผ่ออกไปปกคลุมศัตรู ก่อนเขาลากนิ้วไปมาหลากครั้งด้วยกัน จนหนอนอสูรที่สภาพสะบักสบอมอยู่แล้วพลันถูกผ่าเป็นเสี้ยวเล็กๆอย่างง่ายดายทำให้เห็นแกนอสูรสีดำด้านที่ขนาดเท่ากำปั้น ชายหนุ่มชักนำพลังและดึงมันมาไว้ในมือทันทีก่อนจะเอ๋ยปากอย่างแผ่วเบา

"ถึงจะเป็นแค่สายเลือดมังกรระดับต่ำก็เถอะก็ถือว่าใช้งานได้"

เขาเก็บแกนอสูรเอาไว้ในแหวนมิติทันทีก่อนที่ดวงตาจะกลับกลายเป็นสีแดงทับทิมตามเดิมและร่วงหลนลงพื้นไปด้วยความอ่อนแรง ด้านในทะเลแห่งจิตใจนั้นตอนนี้ดวงตาสีทองได้หายไปในหมอกดำอีกครั้ง ราชามังกรอัสนีบาตทรราชก็กลับไปหลับไหลตามเดิม ทิ้งให้ไฉ่เยว่เอ๋อร์ที่เห็นทุกสิ่งทุกอย่างอึ้งงันไปทั้งอย่างนั้นโดยไร้คำอธิบายใดๆ

เหตุการณ์เมื่อครู่จบลงโดยใช้เวลาเพียงสามลมหายใจเท่านั้น นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน!! ตั้งแต่นางเกิดมาจนกลายเป็นเซียนอสูรยังไม่เคยพบเคยเจออะไรเช่นนี้มาก่อน ยิ่งตอนที่ลั่วอู่หลินสังหารเจ้าหนอนอสูรกลืนฟ้าด้วยการลากนิ้วไปมายิ่งเห็นนางยิ่งขนลุกขนชัน ความลับในตัวเด็กคนนี้มันคืออะไรกันแน่ นี่คือสิ่งที่นางคิดในใจแต่กลับไม่กล้าเอ่ยปากออกมา