วันที่เจ็ด
ยามท้องฟ้าเป็สีพุงปลา ซูอันหนิงก็ออกมายืดเส้นยืดสายที่ลานหน้าเรือน ในโลกเดิมนางเคยตื่นเช้าออกกำลังกายเป็กิจวัตร รำไท่เก๊กกับอากงอาม่า ขุดแปลงปลูกผัก เก็บของป่า พอมาถึงที่นี่กลับต้องนอนเป็ผักอยู่หลายวัน
ลี่หนาน ชางอิง ยืนมองราวกับเป็เื่ปกติ
หม่าหมัวมัวกลับมองดูด้วยความอึดอัด นางกลั้นหายใจ หลับตาไม่มองอยู่หลายที ก่อนจะเหลือบตามองล่อกแล่ก
ท้ายที่สุดก็โพล่งออกมาอย่างทนไม่ไหว “หวงจื่อเฟยเพคะ !”
หม่าหมัวตรงรี่เข้ามาจับตัวนางให้ยืนตรง ช่วยหุบแขนหุบขาพลางกล่าวเตือน “ไม่งามเพคะ ไม่ถูกระเบียบ บ่าวอยู่กันเต็มลาน คนจะเอาไปพูดกันไม่ดีอีก”
ซูอันหนิงกะพริบตา คิดหาคำพูดสามารถสื่อสารกันเข้าใจ “ข้าออกกำลังกาย...เอ่อ ข้าบำรุงร่างกายอย่างไรเล่า หากเ้ากลัวคนเห็น ก็ออกคำสั่งห้ามพวกเขาเข้ามาในลานเรือนเสียสิ”
พูดจบก็เบี่ยงกายหลบ ขยับย้ายที่แล้วจึงเริ่มท่าไท่เก๊กต่อไป เหงื่อชื้น ๆ ผุดซึมตามกรอบหน้า แก้มสองข้างแดงระเรื่อด้วยเืฝาด บ่งบอกว่าร่างกายของนางดีขึ้นมากแล้วจริง ๆ
หม่าหมัวมัวค้อนขวับ ก่อนจะเดินหน้าบึ้งตึงไปสั่งห้ามบ่าวไพร่ไม่ให้เข้ามาภายในเขตลานเรือนเป็การชั่วคราว
เวลาเดียวกันนั้น หลี่เหวินิก็พลิ้วกายลงบนลานหน้าห้องหนังสือ สีหน้าของเขาดูขรึมนิ่งกว่าปกติ
“หลี่เหวินิของเข้าเฝ้าพ่ะย่ะค่ะ”
จางเจี้ยนนั่งสัปหงกอยู่หน้าห้องสะดุ้งตื่น ดวงตาสะลึมสะลือ กำลังจะเปิดประตูเข้าไปดูเ้านาย ประตูห้องหนังสือก็ถูกเปิดออกมาจากด้านในก่อนแล้ว
จูเกาเซวียนก้าวออกมาจากห้อง เขาสวมอาภรณ์เรียบร้อย อยู่ในชุดหยวนหลิ่งเผาสีเขียวอ่อน ปลายแขนเสื้อกว้าง พลิ้วไปกับลมยามเช้า สายตามองไปยังหลีเหวินิที่ควรเฝ้ายามอยู่ที่เรือนชั้นใน
“เกิดอะไรขึ้นหรือ”
หลี่เหวินิก้าวเข้ามาใกล้ ๆ กระซิบเบา ๆ ข้างหูของผู้เป็นาย “หวงจื่อเฟยกำลังฝึกกำลังภายในพ่ะย่ะค่ะ”
แววตาของจูเกาเซวียนหรี่แคบ สันกรามนูนขึ้น ไม่พูดอะไรสักคำก็ก้าวยาว ๆ ไปทางเรือนชั้นในทันที
เมื่อมาถึงประตูฉุยฮวาเหมิน[1] ซึ่งกั้นเรือนชั้นนอกและชั้นใน ก็พบบ่าวกวาดลานพากันถือไม้กวาดเรียงแถวสลอน จูเกาเซวียนเลิกคิ้วมอง เอ่ยถามเสียงเรียบ “มาทำอะไรที่นี่”
บ่าวพากันคุกเข่า ก้มหน้าตอบด้วยน้ำเสียงละล่ำละลัก “หมัวมัวไล่พวกบ่าวออกมาเพคะ บอกว่ารอให้หวงจื่อเฟยบำรุงร่างกายเสร็จจึงจะเข้าไปได้”
บำรุงร่างกาย ?
จูเกาเซวียนขมวดคิ้ว ปลายนิ้วเผลอลูบหยกพกเบา ๆ ก่อนจะหันไปที่ประตู หลี่เหวินิะโข้ามกำแพงเข้าไป แล้วเปิดประตูออกมาจากด้านใน
ทั้งห้าคนค่อย ๆ เดินมาตามระเบียงเชื่อมอาคาร กลับไม่พบผู้ใดอยู่บนลานกว้างสักคน
จูเกาเซวียนขมวดคิ้ว หันไปสบตาหลี่เหวินิราวกับจะตั้งคำถาม
หลี่เหวินิรีบก้าวออกมาข้างหน้า แล้วเริ่มสาธิตท่วงท่าประกอบ “เมื่อครู่หวงจื่อเฟยอยู่ตรงนี้... และทำแบบนี้... แบบนี้พ่ะย่ะค่ะ”
เหอไห่มองท่าทางที่หลี่เหวินิจดจำแล้วลอกเลียนออกมาครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้า “นอกจากท่วงท่าแล้ว ลมหายใจก็เข้าข่ายเป็การฝึกกำลังภายในจริง ๆ หวงจื่อเฟยอาจจะกำลังฟื้นฟูกำลังภายในอยู่ก็เป็ได้พ่ะย่ะค่ะ”
จูเกาเซวียนมองเข้าไปภายในเรือนบรรทมหลัก ซึ่งประตูถูกปิดอย่างแ่า เขานึกถึงเทียบยาสมุนไพรแช่ตัวที่มอบให้หม่ามัวมัวไปเมื่อหลายวันก่อน
หมอหลวงเซี่ยเคยบอกว่า นางสูญเสีย่เวลาที่ดีที่สุดที่จะใช้เทียบยานั้นไปแล้ว สามวันที่นางไม่สติก็คือ่เวลาที่ดีที่สุด เขาจึงไม่ได้เก็เทียบยานั้นไว้อีก
ไม่คาดว่าเพียงไม่กี่วันนางก็ฟื้นฟูเส้นลมปรานได้เสียแล้ว
“แสร้งความจำเสื่อม แล้วแอบฟื้นฟูกำลังภายในหรือ นางคิดจะทำอะไรกันแน่ ?”
กล่าวจบจูเกาเซวียนก็เดินขึ้นไปบนเรือน ผลักประตูเปิดออกแล้วกวาดสายตามองไปรอบห้อง ห้องนอนไม่มีใครอยู่สักคน ได้ยินเพียงเสียงบ่นของสาวใช้ดังมาจากห้องข้างเบา ๆ
“ข้าสั่งพวกนางแล้วว่าให้ต้มน้ำร้อนรอหวงจื่อเฟย แล้วดูพวกนางสิ...ไหนเล่าน้ำร้อน อากาศเย็นเช่นนี้จะให้หวงจื่อเฟยอาบน้ำเย็นหรือไร” ลี่หนานบ่นอย่างฉุนเฉียว
ชางอิงคล้อยตามมา เสียงพูดเหมือนคนที่ไม่ได้รับความเป็ธรรม “หมัวมัวไปสั่งการเองแล้ว คงจะได้น้ำร้อนมากระมัง แต่คุณหนูเปียกปอนไปทั้งตัวเช่นนี้ จะทนรอไหวได้อย่างไร จะไม่หนาวตะ...”
ชางอิงรีบปิดปากตัวเองไว้ก่อนจะทันได้พูดจบ ลี่หนานตีเพี๊ยะเข้าที่ไหล่สาวใช้ตัวน้อยอย่างไม่จริงจังนัก ทว่าซูอันหนิงกลับไม่ได้รู้สึกอะไรกับคำพูดทีเล่นทีจริงนี้
ยามนี้นางหนาวสั่นจนกล้ามเนื้อเริ่มหดเกร็ง เมื่อครู่นางออกกำลังกายจนเหงื่อซึมทั่วร่าง หากได้แช่น้ำร้อนก็คงจะผ่อนคลายสบายไปทั้งร่าง แต่ใครจะไปรู้ว่าน้ำในอ่างจะเย็นเฉียบเช่นนี้ พอตักขึ้นมาราดตัวก็ประหนึ่งถูกสาดด้วยน้ำจากสระน้ำแข็ง ลนลานคว้าเสื้อมาสวมแทบไม่ทัน
“หวงจื่อเฟยห่มผ้าเพิ่มอีกหน่อยนะเพคะ รอน้ำร้อนมาค่อยอาบต่อ” ลี่หนานหยิบผ้าเช็ดตัวขึ้นมาห่อตัวให้เ้านาย
ทันใดนั้นซูอันหนิงก็รู้สึกเหมือนปวดแปลบจากปลายเท้า “โอ้ย ! ข้า...ข้าไม่ไหวแล้ว !”
ร่างบางทรงตัวไม่อยู่ จึงเอื้อมมือออกไปคว้าตัวสาวใช้ไว้ ลี่หนานรีบถลาเข้ามารับแต่แรงกระแทกทำให้ทั้งคู่ชนเข้ากับขอบอ่างจนน้ำกระเพื่อมล้นออกมา พื้นที่เปียกอยู่แล้วจึงนองไปด้วยน้ำ ชางอิงแสนจะหวังดีพุ่งเข้ามาจะช่วยพยุง พาวางเท้าลงปุ๊บก็ลื่นพรวดเข้าใส่อีกสองคนที่กอดกันกลมอยู่
จากนั้นก็เป็เสียงร้องอุทานที่ดังประสานกันของนายบ่าว กับเสียงโครมครามซึ่งทำให้คนฟังอยู่ด้านนอกถึงกับหนังศีรษะชาซ่าน
จูเกาเซวียนมาหยุดอยู่หน้าประตูกั้นห้องข้างกับห้องนอนหลักนานแล้ว แต่บทสนทนาภายในนั้นทำให้เขาชะงักมือที่กำลังจะผลักประตูเปิด แววตาที่คุกรุ่นด้วยความระแวงค่อย ๆ มอดดับ
เขารีรอตัดสินใจไม่ได้อย่างหาได้ยาก สุดท้ายก็คิดได้ว่าควรไปนั่งรอที่ห้องชั้นนอกจะดีที่สุด กำลังจะหมุนตัวกลับก็มีเสียงโครมครามดังมาจากด้านใน
เขาไม่ได้คิดถึงความเหมาะสม ไม่ได้คำนึงถึงมารยาทพิธีการก็ก้าวพรวดพราดเข้าไปในห้องนั้นทันที
ด้านหลังฉากบังตายามนี้มีสตรีสามคนล้มกองกันอยู่ บนพื้นเจิ่งนองไปด้วยน้ำ ซูอันหนิงพาดอยู่ตรงกลาง ใบหน้าซีดเผือด เส้นผมเปียกชื้น มีหยดน้ำเล็ก ๆ เกาะพราวทั่วร่าง ไม่รู้ว่าเป็น้ำหรือเหงื่อกันแน่
“เกิดอะไรขึ้น !”
ชายหนุ่มเดินเข้าไปด้านในอย่างรวดเร็ว พอมาถึงริมอ่างฝีเท้าของเขาก็ติดตรึงราวกับถูกแส้ฟาดให้หยุด เมื่อพบว่าตนเองล่วงล้ำเข้ามายังพื้นที่ส่วนตัวที่สุดของสตรี ทว่าพอเห็นว่าซูอันหนิงยังสวมเสื้ออยู่จึงแอบผ่อนลมหายใจออกอย่างโล่งอก
ลี่หนานรีบลนลานลุกขึ้นรายงานทันที “หวงจื่อโปรดให้ความเป็ธรรมกับหวงจื่อเฟยด้วยเถิดเพค่ะ เป็ถึงพระชายากลับต้องมาอาบน้ำเย็นในฤดูหนาวเช่นนี้ นางจะทนไหวได้อย่างไร”
พอเห็นองค์ชายรองสาวใช้ทั้งสองก็ตาแดงก่ำด้วยความสงสารพระชายา รู้สึกไม่ได้รับความเป็ธรรมแทนนาง
จูเกาเซวียนมองภาพทุลักทุเลตรงหน้า เขาจุ่มปลายนิ้วลงไปในอ่าง ใบหน้าพลันบึ้งตึง เขาไม่เอ่ยคำใดอีกเพียงก้มลงอุ้มซูอันหนิงขึ้น พอรั้งร่างนุ่มมาแนบอก เขาก็ชะงักไปชั่วขณะ
เขามีสิทธิ์อุ้มนาง มีสิทธิ์เต็มที่ที่จะก้มลงมองนาง แต่เขากลับรีบเคลื่อนสายตาออกจากร่างในวงแขน มองตรงไปข้างหน้าขณะเดินออกจากห้องข้างกลับมาที่ห้องนอนหลักอย่างสงบนิ่ง
พอจะวางนางลงบนเตียง เสียงของสาวใช้ก็ร้องห้ามออกมาเสียงดัง
“อย่าเพคะ ! อาภรณ์ของหวงจื่อเฟยเปียก”
จูเกาเซวียนไม่ฟัง รีบวางนางลงบนเตียงราวกับวางของร้อน เขารีบเบือนสายตาออก เหมือนเพิ่งมองสิ่งที่ไม่ควรมอง มือดึงผ้าห่มขึ้นมาพันร่างนางราวกับพันขนมจ้าง
ซูอันหนิงดิ้นขลุกขลัก โอดครวญเสียงขาดห้วง “ขาข้า...ปวดมาก !”
นางดิ้นอยู่ในโปงผ้าห่ม สีหน้าบิดเบี้ยว จูเกาเซวียนลังเล...ทั้งอยากยึดชายผ้าไว้แต่ก็นึกสงสารนาง ทั้งอยากคลายผ้าออกแต่ก็เกรงจะไม่เหมาะสม
ทว่าเขายังคงประเมินนางต่ำไปอยู่บ้าง ระหว่างที่เขาติดสินใจไม่ถูกนางก็คลายผ้าห่มออกสำเร็จ แล้วโน้มตัวลงดันปลายเท้าเข้าหาตัวเอง มันเป็ท่าที่ดูไม่งามแม้แต่น้อย คุณหนูในห้องหอไม่ควรทำเช่นนี้
แต่สิ่งที่ไม่เหมาะสมไม่ได้หมายความว่าจะขาดความงาม
องค์ชายรองอึ้งงัน ฝืนมองปลายเท้าขาวผ่องที่ถูกดัดอยู่ในอุ้งมือเรียวอยู่ครู่หนึ่งก็ต้องรีบดึงสายตากลับ
ซูอันหนิงเม้มริมฝีปาก มองค้อนแรง ๆ ก่อนจะก้มหน้าก้มตานวดขาตนเองต่อไป
จูเกาเซวียนกระแอมเบา ๆ สายตาเคลื่อนออกไปจากเตียง ทว่าเนิ่นนานเพียงนี้นางก็ยังนวดขาไม่เสร็จ เขาจึงชำเลืองดูอีกแวบหนึ่ง นางมีอาการกล้ามเนื้อหดเกร็งจริง ๆ ไม่ได้แสร้งทำแม้แต่น้อย
ชายหนุ่มขมวดคิ้ว หรี่ตามอง
ยามนี้เขาถึงเพิ่งตระหนัก ในเมื่อนางฝึกกำลังภายในอยู่ ก็ไม่ควรมีอาการเจ็บเกร็งเช่นนี้จึงจะถูก
“ตามหมอหลวงเถิดเพคะ หวงจื่อเฟยเจ็บมากแล้ว” ชางอิงรวบรวมความกล้า ขอความเมตตา
จูเกาเซวียนมองใบหน้าดื้อรั้น ที่เจ็บจนต้องกัดริมฝีปากแน่นของนาง อีกมือก็นวดใต้กล้ามเนื้อไม่หยุด ลี่หนานเดินวนซ้ายวนขวา อยากแทรกตัวเข้าไปทำหน้าที่แทนแทบตาย แต่ติดที่องค์ชายรองขวางทางไม่ยอมหลบ
สุดท้ายจูเกาเซวียนก็นั่งลงที่ปลายเตียง เอ่ยเสียงเบาว่า “ข้าจะใช้กำลังภายในเปิดเส้นลมปราณให้”
พูดจบก็ไม่รอคำอนุญาต เขาเอื้อมมือหนึ่งมาประคองข้อเท้าของนาง อีกมือจับที่ฝ่าเท้า จากนั้นก็ค่อย ๆ ถ่ายเทกำลังภายในเข้าไปช้า ๆ
ลี่หนาน ชางอิงพากันใ รีบหันไปปิดม่านชั้นนอกลงทันที ทิ้งให้ผู้เป็นายอยู่ด้วยกันเพียงลำพัง ซูอันหนิงเลิกลัก ยกมือขึ้นกวักเรียกสาวใช้ไม่หยุด
[1] ประตูกั้นเรือนแบบที่มีการแกะสลักลวดลายดอกไม้ที่สวยงามห้อยลงมา (Chuihua หมายถึง ดอกไม้ที่ห้อยย้อยลงมา) เป็เขตหวงห้ามสำหรับบุรุษภายนอก และเป็สัญลักษณ์ของการแบ่งแยกพื้นที่ส่วนตัว
2K
![ทะลุมิติมาเป็นเจ๊ใหญ่ในยุค70s [END]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1690770411_62564173.webp)