เมื่อทุกคนเปลี่ยนอาชีพ: สัตว์อัญเชิญของข้าล้วนเป็นขนาดยักษ์!

        ปัง!

        ประตูพระราชวังเปิดออก

        หวังเฉินพาปิงชิงและซูซูเดินก้าวเข้าไปด้านใน

        ขณะนี้ภายในพระราชวังขนาดมหึมาตะเกียงน้ำมันที่แขวนอยู่ตามผนังก็สว่างวาบขึ้นเมื่อแขกไม่ได้รับเชิญทั้งสามก้าวเข้ามาทำให้แสงสว่างภายในพระราชวังเจิดจ้าขึ้นอย่างมาก

        “โฮก โฮก โฮก!”

        ทันทีที่ก้าวเข้าสู่พระราชวังเสียงคำรามที่อัดแน่นไปด้วยความโกรธก็ดังขึ้นข้างหูของหวังเฉิน

        จิ้งจอกทมิฬกล้ามโตแปดตัวที่มีขนาดใหญ่กว่ามาก รูปร่างกำยำล่ำสันราวกับบานประตูก็กรูกันเข้ามาจากรอบด้านด้วยสายตาที่ไม่เป็นมิตร

        ร่างกายของพวกมันบึกบึนไปด้วยมัดกล้ามเมื่อเปรียบเทียบกับก็อบลินนักรบ ก็ไม่เป็นรองเลยแม้แต่น้อย

        [สัตว์อสูร: องครักษ์จิ้งจอกทมิฬ]

        [เลเวล: 70]

        [รูปแบบการต่อสู้: โจมตีระยะประชิด]

        [ทักษะ: ขย้ำ, พุ่งชน, เพิ่มพลังกาย…]

        [ประเภท: สามัญ]

        …

        ทว่าหลังจากใช้ทักษะสำรวจมองดูข้อมูลขององครักษ์จิ้งจอกทมิฬเหล่านี้แล้วหวังเฉินก็ละสายตาจากพวกมันทันที

        แค่แข็งแกร่งกว่าผู้คุ้มกันจิ้งจอกทมิฬเพียงสิบเลเวลสำหรับหวังเฉินแล้วพวกมันยังไม่คู่ควรแก่การใส่ใจ!

        ดวงตาของเขาจับจ้องไปยังใจกลางพระราชวังเงาร่างสูงใหญ่ที่เปี่ยมด้วยอำนาจ กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ศิลา

        นี่คือสัตว์อสูรขนาดมหึมาที่มีความสูงถึงหกเมตรรูปร่างของมันไม่แพ้ปิงชิงที่อยู่ในร่างต่อสู้เลยแม้แต่น้อย

        ใบหน้าของมันคล้ายกับองครักษ์จิ้งจอกทมิฬทุกประการแต่ดุดันกว่ามาก

        เขี้ยวที่งอกออกมามีความยาวถึงครึ่งเมตรปลายแหลมของเขี้ยวเปล่งประกายคมกริบ ดวงตาสีแดงฉานขนาดเท่าจานหินกะพริบแสงสีแดงก่ำที่เต็มไปด้วยความดุร้ายและอำมหิตอยู่ตลอดเวลา

        นอกจากนี้ข้างเก้าอี้หินยังวางค้อนหัวหมุดขนาดมหึมา ที่มีด้ามจับหนาพอๆกับเอวของหวังเฉินเลยทีเดียว

        ราชันย์จิ้งจอกทมิฬ!

        หวังเฉินไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อยทันทีที่เห็นราชันย์จิ้งจอกทมิฬ เขาก็ใช้งานทักษะสำรวจออกไปในทันที

        [สัตว์อสูร: ราชันย์จิ้งจอกทมิฬ]

        [เลเวล: 80]

        [รูปแบบการต่อสู้: โจมตีระยะประชิด]

        [ทักษะ: ขย้ำ, พุ่งชน, เพิ่มพลังกาย,ระบำค้อนพิฆาต, ล่อลวงจิต…]

        [ประเภท: ราชันย์]

        …

        เมื่อข้อมูลของราชันย์จิ้งจอกทมิฬปรากฏขึ้นในสายตาหวังเฉินก็พยักหน้าอย่างพึงพอใจ

        สมกับเป็นราชันย์พลังของมันแข็งแกร่งอย่างยิ่ง!

        “วันนี้ ได้สู้กันอย่างสะใจแน่!”

        ขณะที่คิดในใจกระบี่ฟันเลื่อยในมือเขาก็ชี้ตรงไปยังราชันย์จิ้งจอกทมิฬที่อยู่เบื้องหน้า

        “โฮก!”

        “มนุษย์สารเลว!”

        “เจ้ากล้าดียังไงมาขัดขวางการพักผ่อนของข้า? สมควรตาย!”

        เมื่อเห็นมนุษย์ตัวเล็กๆตรงหน้าชี้อาวุธมาที่ตน ราชันย์จิ้งจอกทมิฬก็คำรามออกมาอย่างดุร้ายดวงตาสีแดงฉานเปล่งประกายอำมหิตรุนแรง

        เสียงคำรามอันบ้าคลั่งสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งพระราชวังจนฝุ่นผงจำนวนมากร่วงหล่นลงมา

        เมื่อได้ยินราชันย์จิ้งจอกทมิฬพูดภาษามนุษย์หวังเฉินก็ไม่ได้แปลกใจแม้แต่น้อย

        นอกเหนือจากสัตว์อสูรระดับต่ำแล้วอสูรที่มีเลเวลสูงขึ้น ก็จะมีสติปัญญาที่สูงขึ้นตามไปด้วยบางตัวที่แข็งแกร่งอย่างยิ่ง มีสติปัญญาไม่ต่างจากมนุษย์เลย

        ในฐานะอสูรราชันย์เลเวล80การที่ราชันย์จิ้งจอกทมิฬจะพูดได้นั้น ถือเป็นเรื่องปกติอย่างยิ่ง

        “เสียงดังแล้วไง?”

        ยังไม่ทันที่เขาจะได้พูดอะไรต่อปิงชิงที่อยู่ข้างๆ ก็ไม่พอใจกับเสียงคำรามของราชันย์จิ้งจอกทมิฬมันจึงเปิดใช้งานร่างโหมดต่อสู้ในทันที พร้อมกับเบียดเขาออกไปด้านข้าง

        “โฮก!”

        เสียงคำรามมังกรที่กึกก้องกังวานดังก้องไปทั่วพระราชวังคลื่นเสียงอันบ้าคลั่งแผ่ปกคลุมราชันย์จิ้งจอกทมิฬและองครักษ์จิ้งจอกทมิฬที่อยู่บริเวณนั้นทันที

        ชั่วพริบตาดวงตาสีแดงก่ำของราชันย์จิ้งจอกทมิฬก็หดเล็กลงโดยไม่รู้ตัวมันรู้สึกหวาดกลัวอย่างอธิบายไม่ถูก

        แรงกดดันที่มาจากจุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหารทำให้ร่างกายของมันราวกับถูกพันธนาการไว้ ทำให้พลังของมันอ่อนแอลงกว่าปกติอย่างมาก

        “กรร!”

        “ไอ้กิ้งก่าสารเลว!”

        “ข้าจะจับเจ้าย่างกินซะ!”

        วินาทีต่อมาราชันย์จิ้งจอกทมิฬที่รู้สึกว่าตนถูกเหยียดหยามก็พลันลุกขึ้นจากเก้าอี้พร้อมกับคว้าค้อนหัวหมุดขนาดยักษ์ข้างตัวมาถือ แล้วคำรามออกมาอย่างบ้าคลั่ง

        เจตนาฆ่าอันเย็นยะเยือกพุ่งตรงไปที่ปิงชิงทันที

        “ไอ้บ้า!”

        “กล้าว่าข้าเป็นกิ้งก่าสารเลวเหรอ?”

        “เจ้าตายแน่!”

        เมื่อถูกเจตนาฆ่าอันเย็นยะเยือกพุ่งใส่ปิงชิงก็ไม่แสดงความหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย กลับกันดวงตาสีแดงดุจทับทิมกลับเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว

        ตูม!

        ปิงชิงใช้ขาหลังที่แข็งแรงกระแทกพื้นดินอย่างแรงร่างกายอันมหึมาของมันกลายเป็นเงาสีน้ำเงินเข้มพุ่งเข้าใส่ราชันย์จิ้งจอกทมิฬอย่างรวดเร็ว

        มันต้องการฉีกเศษสวะที่กล้าท้าทายพญามังกรเหมันต์ตนนี้ให้เป็นชิ้นๆ!

        “เฮ้อ!”

        เมื่อเห็นฉากนี้หวังเฉินก็ส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้

        ดีจริง!

        ราชันย์จิ้งจอกทมิฬนี่มันกล้าหาญจริงๆ!

        ไม่หาเรื่องใครอื่นกลับมาหาเรื่องปิงชิง!

        “ดูท่า คงไม่ต้องให้ฉันลงมือแล้วล่ะ!”

        หวังเฉินบ่นพึมพำกับตัวเองเขาไว้อาลัยให้กับราชันย์จิ้งจอกทมิฬเป็นเวลาหนึ่งวินาทีก่อนจะหันไปมององครักษ์จิ้งจอกทมิฬทั้งแปดตัวที่อยู่ในพระราชวัง

        ตัวใหญ่ไม่ได้กินงั้นขอตัวเล็กบ้างก็ยังดี!

        ขณะที่คิดในใจเขาก็เผยรอยยิ้ม ‘ใจดี’ ให้กับองครักษ์จิ้งจอกทมิฬเหล่านั้น

        ทว่า…

        องครักษ์จิ้งจอกทมิฬเหล่านั้นกลับไม่สนใจเขาแม้แต่น้อยสายตาของพวกมันจับจ้องไปที่จิ้งจอกเก้าหางสีขาวตัวหนึ่งที่ปรากฏตัวอยู่เบื้องหน้าดวงตาสีแดงก่ำของแต่ละตัวเปล่งประกายสีชมพูระเรื่อ

        “กรร กรร กรร!”

        วินาทีต่อมาเจ้าพวกนี้ก็ไม่ลังเลที่จะหวดอาวุธใส่พวกพ้องของตนเอง

        เมื่อเห็นฉากนี้สีหน้าของหวังเฉินก็แข็งค้าง

        “ดีจริง พวกแกไม่คิดจะเหลือไว้ให้ฉันเลยสักตัวใช่ไหม?!”

        เขาบ่นพึมพำกับซูซูที่อยู่ท่ามกลางองครักษ์จิ้งจอกทมิฬ

        “หงิงๆ!”

        เมื่อได้ยินคำพูดของเขาจิ้งจอกเก้าหางเทวะซูซูก็หันมาส่ายหางอย่างภาคภูมิใจ

        ราวกับจะบอกว่าสัตว์อสูรป่าด้านนอกข้าทิ้งไว้ให้ท่านแล้วพวกที่อยู่ข้างในนี้ก็เป็นของพวกข้าก็แล้วกัน

        เมื่อสัมผัสได้ถึงอารมณ์ที่ส่งมาจากพันธสัญญาหวังเฉินก็ลูบจมูกอย่างหงุดหงิด

        รู้อย่างนี้น่าจะรีบลงมือตั้งแต่ก่อนหน้านี้!

        ขณะที่คิดในใจเขาก็เดินไปด้านข้างอย่าง ‘คนว่างงาน’ และเริ่มดูการต่อสู้

        ในเวลาเดียวกัน

        ตูม!

        ราชันย์จิ้งจอกทมิฬเมื่อเห็นปิงชิงพุ่งเข้ามาก็ใช้ขาที่แข็งแรงทั้งสองข้างพุ่งเข้าชนโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย

        ชิ้ง!

        ค้อนหัวหมุดในมือของมันฟาดลงอย่างรุนแรงพุ่งเข้าใส่สิ่งมีชีวิตที่กล้าท้าทายอำนาจของมัน

        ชิ้งชิ้ง ชิ้ง!

        พลังเวทอันบ้าคลั่งพวยพุ่งออกมาพร้อมกับการฟาดค้อนหัวหมุดของราชันย์จิ้งจอกทมิฬค้อนหัวหมุดขนาดยักษ์ก็แยกออกเป็นสอง และจากสองก็แยกเป็นสี่

        การโจมตีสี่สายที่ดูเหมือนจับต้องได้พุ่งเข้าใส่ปิงชิงพร้อมกับเสียงคำรามอันดุเดือด

        ระบำค้อนพิฆาต!!

        เพื่อล้างแค้นความอัปยศของตนเองราชันย์จิ้งจอกทมิฬจึงใช้ทักษะทันทีโดยไม่ลังเล

        ครืน!

        วินาทีต่อมาภายในพระราชวังราวกับเกิดฟ้าผ่า คลื่นพลังอันบ้าคลั่งกระจายออกไปทุกทิศทุกทางพัดพาให้ทุกสิ่งที่สัมผัสกระจัดกระจาย

        “ฮ่า ฮ่า ฮ่า ไอ้กิ้งก่าสารเลว ถูกข้าทุบจนแหลกเป็นชิ้นๆ แล้วใช่ไหม!”

        หลังจากโจมตีเสร็จราชันย์จิ้งจอกทมิฬก็หัวเราะอย่างบ้าคลั่ง ใบหน้าอัปลักษณ์เต็มไปด้วยความตื่นเต้น

        ทว่า…

        “โฮก!”

        วินาทีต่อมาเมื่อเสียงคำรามของมังกรอันกึกก้องกังวานดังขึ้นสีหน้าของมันพลันแปรเปลี่ยนเป็นความตะลึงงัน

        เมื่อฝุ่นควันจางลงร่างกายมังกรสีน้ำเงินเข้มของปิงชิงก็ปรากฏขึ้นต่อหน้ามันอย่างสมบูรณ์ไร้รอยขีดข่วน

        ทักษะระบำค้อนพิฆาตไม่ได้สร้างความเสียหายใดๆให้กับปิงชิงเลยแม้แต่น้อย กระทั่งรอยขีดข่วนบนตัวของมันก็ยังไม่มี

        “นี่… นี่มันเป็นไปได้ยังไงกัน?”