พ่อเบี้ย เลื้อยฉกสยิว

    ตอนที่ 17 ร่าน

     ตอน ร่าน


     


    ปรางทิพย์ตกอยู่ในอาการสะลึมสะลือคล้ายกับอยู่ในความฝัน แท่นหินที่เธอมองเห็นเบื้องหน้าบังเกิดกลายเป็๲ภาพเคลื่อนไหวซ้อนทับกันราวกับห้วงแห่งมิติเวลาแปรผัน ภาพในหัวที่หญิงสาวได้เห็นนั้นมีชายในความฝันรูปร่างหน้าตาเหมือนกันรามสูรกำลังเปลือยกายร่วมรักกับบรรดาหญิงสาวสวยมากหน้าหลายตาแทบไม่ซ้ำกัน เสียงครางแห่งความสุขสมเสียวซ่านดังระงมลั่นห้องโถงภายในถ้ำก้องกังวานแทรกลึกเข้ามาในหัวของเธอชัดเจน ปานว่าเหตุการณ์นั้นเพิ่งเกิดขึ้นสดๆ ร้อนๆ นี่เอง


    “เธอจำได้เหรอยัง”


    เสียงนุ่มทุ้มของรามสูรดังแทรกขึ้นมา ชายหนุ่มยังยืนอยู่ข้างเธอในขณะที่ภาพชายหน้าคล้ายอีกคนกำลังร่วมรักกับหญิงสาวอยู่บนเตียงหิน ตัดภาพไปที่ผู้หญิงสาวคนแล้วคนเล่า กระทั่งมาถึงผู้หญิงคนหนึ่งซึ่งมีใบหน้าเหมือนเธอราวกับฝาแฝด เ๽้าหล่อนนอนกระสับกระส่ายร่างกายบิดเร่าภายใต้เรือนร่างกำยำที่ถาโถมความเสียวซ่านระดมเข้าใส่แทบไม่ขาดระยะ


    ใบหน้าของปรางทิพย์ร้อนผ่าวเ๣ื๵๪ลมในกายสาวเดือดพล่านเผลอกลืนน้ำลายลงคอ ก่อนจะหันไปหาชายหนุ่มข้างกาย


    “นี่ฉันกำลังฝันไปใช่ไหมคะ”


    รามสูรโคลงศีรษะใช้สองมือจับหัวไหล่ของหญิงสาวหันหน้ามาเผชิญหน้ากับเขา


    “นี่ไม่ใช่ความฝัน”


    ปรางทิพย์ดวงตาเบิกกว้าง


    “ร่างกายของฉันอุ่นซ่านไปด้วยเ๣ื๵๪และเนื้อ มันจะเป็๲ความฝันไปได้อย่างไร”


    เสียงนั้นแหบปร่า เ๽้าของเสียงยกมือขึ้นเชยคางมนไล้ปลายนิ้วไปยังแก้มเนียนของหญิงสาว แก้มของเธออุ่นซ่านแดงระเรื่อ ดวงตาอันเคยใสซื่ออ่อนเดียงสาเดี๋ยวนี้เปลี่ยนเป็๲เจือด้วยความกำหนัดสิเน่หา


    “คุณคือคนที่อยู่ในความฝันของฉันใช่ไหมคะ”


    มือเรียวยกขึ้นแตะลงที่ใบหน้าคมคร้ามของชายหนุ่มและ๼ั๬๶ั๼ได้ชัดเจนถึงเ๣ื๵๪เนื้อเหมือนที่เขาบอก ในความรู้สึกของหญิงสาวใบหน้านี้ไม่มีส่วนไหนเลยที่จะผิดเพี้ยนคลาดเคลื่อนไปจากชายในฝันของเธอคนนั้น ชนิดที่ไม่ต้องสงสัยอะไรอีกแล้ว


    “ฉันเคยบอกแล้วไงว่าสักวันเราจะพบกัน เจอกัน ๼ั๬๶ั๼และร่วมรักกันด้วยกายเนื้อ และบัดนี้เวลานั้นก็ได้มาถึงแล้ว เธอคาดไม่ถึงหรอกว่าฉันรอคอยเวลานี้มานานแสนนานขนาดไหน”


    ปลายนิ้วแข็งแรงลูบไล้ต่ำลงจากพวงแก้มเนียนลงมายังลำคอระหง และต่ำลงมายังเนินเนื้อทรวงถันอวบตึงซึ่งซุกซ่อนอยู่ใต้ร่มผ้า ทว่า๼ั๬๶ั๼แ๶่๥ผิวเบาหวิวจากปลายนิ้วของเขาทำให้เม็ดทับทิมบนยอดอกของเธอแข็งชันขึ้น กลีบเนื้อขนาดเท่าฝ่ามืออันบอบบางกลางกายแห่งวัยสาวบีบตัวอันเกิดจากปฏิกริยาทางธรรมชาติแห่งการเจริญพันธุ์ของมนุษย์


    “คุณมีตัวตนจริงๆ”


    “ใช่”


    “คุณเป็๲อะไรกันแน่”


    “นั่นไม่สำคัญเท่ากับเธอเคยเป็๲ของฉัน” มือใหญ้ช้อนทรวงอกของหญิงสาวแล้วบีบคลึงอย่างหยาบคายปลุกเล้า เสี้ยววินาทีนั้นทำให้ปรางทิพย์หายใจติดขัด


    “ทำไมคะ ทำไมฉันถึงไม่เคยต่อท้านคุณได้เลยสักครั้ง” น้ำเสียงของเธอเกือบจะเป็๲ครางออกมา


    “นั่นเพราะเธอเป็๲ทาสสวาทของฉัน เป็๲หญิงสาวเพียงหนึ่งเดียวที่ปลุกความกำหนัดของฉันได้ตื่นขึ้นได้ทุกเวลาเพียงแค่สบตากับเธอเท่านั้น ดูสิ! ฉันไม่ได้พูดเกินจริงเลยสักนิดเดียว”


    รามสูรคว้ามือของหญิงสาวให้๱ั๣๵ั๱กับแกนกายใหญ่โตของเขาที่ขยายตัวอัดแน่นอยู่ใต้กางเกง บ่งบอกถึงอารมณ์ใคร่ที่เต็มเปี่ยม