เมื่อที่รักของผมเป็นซีอีโอเจ้าเสน่ห์

        กล่องข้าวปั้นถูกเปิดออกหลินรั่วซีหยิบก้อนกลมสีขาวออกมาด้วยสองนิ้วกัดเข้าไปคำหนึ่งคล้ายกระต่ายที่น่ารักกำลังแทะแครอท

        เมื่อเห็นหยางเฉินมองมาเธอก็หน้าแดงด้วยความขวยเขิน ในขณะที่ปากยังเคี้ยวขนมอยู่พูดขึ้นด้วยเสียงครุมเครือ

        "ฉันคิดว่านายออกไปแล้ว..."

        "ผมออกไปไม่ได้หรอกครับมิฉะนั้นจะพลาดฉากกินขนมที่น่ารักของภรรยา" หยางเฉินพูดขึ้นอย่างอารมณ์ดี

        หลินรั่วซีแก้มแดงระเรื่อทำเป็นไม่สนใจหยางเฉินแล้วกินส่วนที่เหลือต่อ

        ที่จริงแล้วภรรยาของเขาก็มีด้านน่ารักกับเขาด้วยก่อนหน้านี้เขาเห็นเธอชอบดูละครเกาหลีนอกจากนี้วิธีการที่เธอกินขนมยังเหมือนเด็กเอามากๆ บางทีภายใต้สีหน้าเย็นชาของเธอก็มีหัวใจที่ไร้เดียงสามากกว่าผู้หญิงคนอื่นๆ ในวัยเดียวกัน

        เมื่อออกจากห้องไปหยางเฉินตัดสินใจโทรหาเฉียงเวยหลายวันนี้เขาไม่ได้ติดต่อกับเธอเลย เขาและเธอต่างยุ่งด้วยกันทั้งคู่แต่ตอนนี้สถานการณ์คงที่แล้ว เขาจึงตัดสินใจติดต่อเธออีกครั้ง

        เสียงรอสายดังสามครั้งก่อนจะโทรติดเสียงมีเสน่ห์ของเฉียงเวยยังคงเหมือนเช่นเคย

        "คุณสามีฉันนึกว่าคุณลืมฉันไปแล้วซะอีก" น้ำเสียงปลายสายเต็มไปด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว

        "ผมไม่ค่อยว่างน่ะแล้วก็ได้ยินว่าคุณก็ไม่ค่อยว่างเหมือนกัน" หยางเฉินรู้สึกเร่าร้อนในหัวใจทันที

        "คุณอยู่ที่บ้านไหม?คืนนี้ผมจะไปหา"

        "คุณมาแต่ตอนกลางคืนเคยคิดจะมาหาฉันตอนกลางวันบ้างไหม?"

        "อืม...ผมมีงานในช่วงกลางวัน แต่วันหยุดสุดสัปดาห์ผมจะไปหาคุณละกัน"หยางเฉินให้คำมั่นสัญญา

        "คิๆ..."เฉียงเวยหัวเราะอย่างมีความสุข

        "ฉันไม่อยู่ที่บ้านฉันอยู่ที่ไนต์คลับคานิดิทางใต้ของเมือง ถ้าคุณมาทันเวลาคุณจะได้เห็นโชว์สนุกๆ"

        หยางเฉินได้ยินดังนั้นก็มุ่งหน้าสู่ไนต์คลับคานิดิ

        ในความเป็นจริงไนต์คลับนี้ค่อนข้างมีชื่อเสียงในเขตตะวันตกแต่เพราะมันไม่ได้รับการดูแลมาหลายปี ที่นี่จึงเป็นหนึ่งในสถานที่ที่วุ่นวายที่สุด

        แต่สิ่งเหล่านั้นก็ไม่สำคัญเพราะไนต์คลับแห่งนี้ตั้งอยู่ที่รอยต่อระหว่างสองแก๊งใหญ่ คือพันธมิตรตะวันตกและแก๊งหนามแดง แล้วนี่ก็เป็นเหตุผลที่เฉียงเวยอยู่ที่นี่

        เมื่อหยางเฉินเข้ามาถึงประตูทางเข้าเขาก็ต้องตกตะลึงเพราะที่ทางเข้าเขาเห็นเงาร่างของเฉียงเวย กำลังนำชายฉกรรจ์กลุ่มใหญ่คุยกับใครบางคนอยู่

        มีชายวัยกลางคนในชุดสูทสีขาวกำลังพูดอะไรบางอย่างกับเฉียงเวยในลักษณะประจบประแจง เธอพยักหน้าผ่านไปจนกระทั่งเธอมาถึงลานจอดรถและสังเกตเห็นหยางเฉิน เธอจึงกล่าวบางสิ่งกับบุคคลเหล่านั้นแล้วเดินไปหาหยางเฉินเพียงลำพัง

        เธอสวมใส่ชุดเดรสสีดำช่วงกลางลำตัวเป็นสีขาวน้อยครั้งนักที่เธอจะรวบผมขึ้น ภายใต้แสงไฟยามค่ำคืนยิ่งช่วยขับเน้นเสน่ห์ของเธอยิ่งขึ้นไปอีก

        "ไหนล่ะโชว์?"หยางเฉินเอ่ยถาม

        เฉียงเวยยิ้มอย่างอารมณ์ดีเธอไม่ตอบและเดินเข้าไปใกล้กอดคอหยางเฉินแล้วประกบริมฝีปากเขาทันทีหยางเฉินไม่ปฏิเสธจูบจากสาวงามอยู่แล้วเขาสอดลิ้นเข้าไปในปากของเธอและตวัดไปมาอย่างดูดดื่มเพียงชั่วครู่ในที่สุดหยางเฉินก็ถอนริมฝีปากออกจากนั้นจูบลงบนหน้าผากเฉียงเวย

        "โชว์ที่คุณบอกคงไม่ใช่จูบแบบฝรั่งเศสใช่ไหม?"หยางเฉินถามด้วยรอยยิ้มพลางลูบใบหน้าเรียบเนียน

        "คุณไม่ชอบมันงั้นเหรอ"

        "มันแค่ต่างจากที่ผมคิดไว้เท่านั้นเอง"หยางเฉินตอบตรงไปตรงมา

        เฉียงเวยกะพริบตากล่าวว่า"คุณมาสายเองโชว์เพิ่งจบไปเมื่อสิบนาทีที่แล้ว"

        "แล้วทำไมคุณยังคงให้ผมมาที่นี่ล่ะ?"หยางเฉินเบิกตากว้าง

        "ฉันต้องการให้คุณมารับฉันกลับบ้านคุณไม่เคยมารับฉันเลย" เฉียงเวยพูดขึ้นด้วยแววตากระจ่างใส

        หัวหน้าแก๊งใต้ดินขนาดใหญ่กลับทำตัวเหมือนหญิงสาวเอาแต่ใจที่ให้แฟนหนุ่มมารับกลับบ้าน แต่เพราะมันเป็นความปรารถนาอันน้อยนิดของเฉียงเวยหยางเฉินจึงรู้สึกว่าละอายใจต่อการกระทำของเขาอยู่บ้าง

        "เอาล่ะขึ้นไปต่อที่รถกันเถอะ" หยางเฉินตีก้นอันอวบอิ่มโค้งมนพลางกล่าวด้วยรอยยิ้ม

        เฉียงเวยทุบหยางเฉินอย่างเอียงอายพลางกล่าวว่า

        "นี่ลูกน้องฉันดูอยู่นะ อย่าทำแบบนี้ต่อหน้าลูกน้องของฉันสิ!"

        "อะไรล่ะ"หยางเฉินหัวเราะพลางกล่าวต่อว่า

        "ผมตีก้นผู้หญิงของผมแล้วจะทำไมถ้าพวกมันรับไม่ได้ผมจะฆ่ามันเอง"

        "ถึงจะพูดแบบนั้นก็เถอะ"เฉียงเวยรู้สึกมีความสุขเมื่อเธอได้ยินหยางเฉินบอกว่า 'ผู้หญิงของฉัน'เธอรีบขึ้นรถอย่างขวยเขิน

        เพลานี้อยู่ในช่วงดึกบนถนนจึงมีรถอยู่ประปรายหยางเฉินไม่ได้เร่งรีบ เขาพูดคุยกับเฉียงเวยในขณะขับรถเฉียงเวยเริ่มต้นเล่าสิ่งที่เกิดขึ้นในไนต์คลับคานิดิ

        "...ชายชุดขาวที่พูดกับฉันก่อนหน้านี้เป็นผู้จัดการของร้านคานิดิเพราะว่าเงินลงทุนของพันธมิตรตะวันตกนั้นน้อยเกินไปวันก่อนเขาจึงเริ่มติดต่อฉันหวังพึ่งพาแก๊งหนามแดงของเราฉันให้ข้อเสนอให้เขาจับกุมหัวหน้าแก๊งเล็กๆ สองคน หนึ่งในนั้นถูกเรียกว่าหมาป่าสี่ตา อีกคนเรียกว่าเรียกว่าอินทรีบุปผา ตราบใดที่เขาส่งมอบพวกมันให้กับฉันฉันถึงจะไว้ใจเขาและให้เงินลงทุน อีกทั้งยังให้การคุ้มครองดูแลอีกด้วย"

        "เขายอมรับหรือไม่?"

        "เขาต้องยอมรับแน่ๆหนึ่งในผู้ให้เงินสนับสนุนเขาคือคนที่คุณเพิ่งจะจัดการไป เฉินเต๋อไห่ปัจจุบันตำแหน่งของเฉินเต๋อไห่ถูกจางหู่เข้าแทนที่ภายใต้คำแนะนำจากฉันจางหู่จึงตัดเงินสนับสนุนให้กับไนต์คลับคาดินิหนทางของเขาจึงเหลืออยู่ทางเดียวเท่านั้น" เฉียงเวยตอบอย่างยิ้มแย้ม

        หยางเฉินอ้าปากค้างกล่าวชมว่า

        "ด้วยกลยุทธ์นี้พวกพันธมิตรตะวันตกต้องคิดไม่ถึงแน่ๆ พวกนั้นต้องสูญเสียกำลังสำคัญและเมื่อรู้ตัวอีกทีทุกอย่างก็สายไปแล้ว"

        "อินทรีบุปผานั้นถูกจับกุมแล้วแต่น่าเสียดายที่หมาป่าสี่ตาหลบหนีไปได้พร้อมเงินก้อนใหญ่"เฉียงเวยกล่าวขณะที่มองหน้าหยางเฉิน

        "อาจไม่เป็นแบบนั้นก็ได้นะ"หยางเฉินเผยรอยยิ้มเร้นลับ

        "บางทีนี่อาจจะเป็นฉากจบที่สวยงามที่สุดก็เป็นได้"

        "อะไรนะ?"

        เฉียงเวยรู้สึกสับสนเมื่อจู่ๆ รถก็จอดข้างทางอย่างฉับพลัน

        "ดูนั่นสิ"หยางเฉินพูดพลางชี้ไปข้างหน้าไม่ไกลจากกระจกหน้ารถ

        ด้านหน้าของพวกเขาเป็นรถปิคอัพฟอร์ดสองคันที่ผ่านการปรับแต่งให้สูงขึ้นและท่อไอเสียขนาดใหญ่กระหึ่มเสียงดังแสงไฟจากรถคันนั้นส่องสว่างทำให้บริเวณนั้นคล้ายเป็นเวลากลางวัน

        "นั่นหมาป่าสี่ตามันกลับมาแล้ว" เฉียงเวยสามารถคาดการณ์รูปร่างคนตรงหน้า

        มันเป็นคนร่างผอมสวมแว่นตาทรงผมชี้ตั้ง สวมเสื้อแขนกุดสีขาวเผยให้เห็นกล้ามเนื้ออันน้อยนิดโดยรอบข้างของมันเป็นชายรูปร่างสูงใหญ่ 8 คน

        "หมาป่าสี่ตาต่อสู้ไม่เก่งแต่มันก็ฉลาดเจ้าเล่ห์ ดูเหมือนว่ามันจะส่งคนมาสอดแนมในคลับคานิดิและเชื่อว่าฉันออกมาคนเดียวมันจึง คิดจะรังแกผู้หญิงอ่อนแอเช่นฉัน..."เฉียงเวยวิเคราะห์อย่างใจเย็น

        หยางเฉินถามด้วยความงงงันว่า"มันไม่ทราบหรือว่าคุณถนัดเรื่องอะไร"

        "ตำแหน่งของมันในพันธมิตรตะวันตกนั้นไม่สูงพอที่จะรู้เรื่องนี้มันคิดว่าคนเพียงเท่านี้ก็เพียงพอที่จะจัดการฉัน"เฉียงเวยหัวเราะอย่างเย้ายวน "ช่างน่าสงสารเสียจริง"

        ทันใดนั้นเฉียงเวยก็กรีดร้องขึ้นมาพร้อมกระโจนเข้าซบหยางเฉินกล่าวด้วยเสียงอ่อนหวาน

        "คุณสามี...ฉันกลัวเหลือเกินคุณต้องปกป้องฉันนะคะ..."

        ได้ยินคำว่า'คุณสามี…ฉันกลัว' หยางเฉินรู้สึกได้ว่าเลือดสูบฉีดไปทั่วศีรษะเขาตบก้นอูมของเฉียงเวยหัวเราะกล่าวว่า

        "ถ้าคุณยังกระตุ้นผมเช่นนี้อีกล่ะก็มีหวังผมได้กินคุณบนรถก่อนจะกลับถึงบ้านแน่ๆ!"

        "นั่นก็ดีแต่คุณดูนั่นสิ ดูเหมือนพวกมันกำลังจะมาทุบรถเราแล้ว"เฉียงเวยกล่าวขึ้นด้วยความโกรธ

        หยางเฉินถอนหายใจผู้หญิงคนนี้ฉลาดหลักแหลม แต่น่าเสียดายที่ตัวเขาเองก็มีความต้องการเป็นอย่างมากและไม่สามารถทนต่อสิ่งล่อใจ บางทีมันอาจเป็นเพราะเขาชอบเธอจริงๆจึงทำให้เขายากที่จะต่อต้าน

        "เอาล่ะปล่อยผมก่อน ผมจะออกไปจัดการพวกมันเอง ผมไม่มีเงินซ่อมรถเสียด้วย"

        หมาป่าสี่ตาคิดว่านี่เป็นการตอบโต้ที่ยอดเยี่ยมกระเทียมดองยิ่งนักแต่ความฝันของมันก็ต้องจบลงด้วยการที่ลูกน้องทั้งหมดอยู่ดีๆก็ง่วงนอนโดยพร้อมเพรียง รถปิคอัพทั้งสองคันถูกคนของแก๊งหนามแดงล้อมเอาไว้รวมไปถึงเงินที่มันเอาไปยังถูกริบไว้หมด

        แม้แต่ตัวมันเองก็โดนจับยัดใส่กระสอบและถูกพาตัวไปโดยสมาชิกของแก๊งหนามแดงมันไม่อาจเข้าใจได้ว่าเหตุการณ์เช่นนี้เกิดขึ้นได้อย่างไร ชายลึกลับที่ออกมาจากรถ BMWคนที่มันไม่เคยเห็นหน้าค่าตามาก่อนปืนที่มันเก็บไว้ในกระเป๋าเสื้อยังไม่ทันได้หยิบออกมาด้วยซ้ำและลูกน้องทั้งแปดถูกจับใส่กระสอบถ่วงน้ำทะเลกลายเป็นอาหารปลา

        เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนี้ไม่มีผลกระทบใดๆต่ออารมณ์ของคู่หนุ่มสาว หลังจากจัดการธุระเล็กน้อยกับพวกมันแล้วเฉียงเวยและหยางเฉินก็กลับไปที่ห้องนอนขนาดใหญ่หลังบาร์อย่างรวดเร็ว

        ราตรีแห่งความเร่าร้อนเฉียงเวยปล่อยให้เรือนร่างงดงามของเธอถูกหยางเฉินกระทำอย่างตามใจด้วยความต้องการที่มากล้นของทั้งคู่

        หลังจากถึงจุดสุดยอดไปถึง6 ครั้งเฉียงเวยพลันสิ้นเรี่ยวแรงทอดกายลงบนเตียงแต่หยางเฉินผู้ซึ่งปลดปล่อยไปอีกครั้งนั้นยังไม่มีทีท่าว่าจะพอใจเธอไม่อาจทำอย่างไรได้ เพียงจิกหลังหยางเฉินประท้วงกรุยกราย

        "ไม่ยุติธรรมเลย!ทำไมผู้ชายถึงอึดกว่าผู้หญิงไปได้ ผิดหลักวิทยาศาสตร์ชัดๆ!"

        "คุณรู้ได้ยังไง?ก่อนที่คุณจะได้พบกับผม คุณยังบริสุทธิ์อยู่แท้ๆ"หยางเฉินพูดพลางใช้มือหนาข้างหนึ่งบีบเคล้นอกอวบล้นมือของเฉียงเวย

        "ฮึ่ม...ฉันเคยเห็นหนังออนไลน์ตั้งหลายเรื่อง เหตุผลที่คนญี่ปุ่นสามารถถ่ายหนังเอวีได้เป็นเวลานานเพราะว่าพวกเขาใช้ผู้ชายหลายคนผลัดเปลี่ยนกันใครกันจะสามารถทำติดต่อกันมากกว่าสองชั่วโมง!!..."

        แก้มของเฉียงเวยแดงเปล่งปลั่งพูดท้วงขึ้นอย่างน่ารัก

        หยางเฉินหัวเราะในหัวใจร่างกายของเขาแตกต่างจากคนอื่น การที่เขามีความอึดมากกว่าคนปกติเนื่องจากผลกระทบในการเปลี่ยนแปลงร่างกายหรือบางทีนี่อาจเป็นความสามารถที่เกิดขึ้นในจิตใต้สำนึกของเขา

        แต่เขาไม่อาจบอกต่อเฉียงเวยได้ดังนั้นหยางเฉินจึงกล่าวว่า

        "เพราะความสามารถนี้แหละทำให้ผมต้องหาสาวคนอื่นๆในอนาคต คุณต้องเข้าใจผมนะ"

        "ไปบอกภรรยาของคุณเถอะฉันไม่สามารถทำอะไรกับคุณได้หรอก" เฉียงเวยกล่าวอย่างเศร้าสร้อย

        หลินรั่วซีไม่สนใจหรอกหยางเฉินพึมพำในใจ ทันใดนั้นเขารู้สึกว่าหยุดพักมามากเพียงพอแล้วจากนั้นจึงกระโจนหาเฉียงเวยอีกครั้ง...

        หยางเฉินตื่นขึ้นมาในตอนเช้าในขณะที่เฉียงเวยยังคงนอนหลับอยู่ดังนั้นหยางเฉินเพียงแค่ใส่เสื้อผ้าและออกไปทันที

        วันนี้เป็นวันอาทิตย์หยางเฉินไม่ต้องไปทำงานและไม่จำเป็นที่จะต้องไปตลาด หลังจากออกมาจากบาร์แล้ว เขาก็ขับรถไปร้านราเมนเล็กๆสั่งราเมนหนึ่งชามโตมาทานอย่างเอร็ดอร่อยคิดว่าควรจะไปหาหลินรั่วซีที่โรงพยาบาลดีหรือไม่แต่เมื่อคิดถึงความเป็นไปได้ที่จะเจอคนรู้จักที่โรงพยาบาลเขาจึงโยนความคิดนี้ทิ้งไป

        หลังจากที่ออกมาจากร้านราเมนผู้คนบนท้องถนนก็เพิ่มมากขึ้นหยางเฉินวางแผนที่จะขับรถกลับบ้าน นอนดูทีวีอย่างสบายใจ แต่ทันใดนั้นเองจู่ๆก็มีคนตะโกนเรียกชื่อเขา

        "หยางเฉิน!"

        น้ำเสียงใสแจ๋วที่ค่อนข้างคุ้นหูแต่หยางเฉินจำไม่ได้ว่าเจ้าของเสียงคือใคร

        หยางเฉินหันศีรษะและเห็นเจ้าของเสียงเป็นเด็กสาวที่ไม่คุ้นอยู่อีกฟากหนึ่งของถนน

        เด็กสาวสวมเสื้อยืดสีเหลืองสดใสกางเกงยีนขาดและรองเท้าวิ่งสีเขียวคล้ำ ผมยาวประบ่าสีดำของเธอเป็นประกายเงางามมีกิ๊บรูปปลาดาวสีฟ้าน่ารักติดอยู่ ใบหน้าที่ขาวเนียนบริสุทธิ์โดยไม่ต้องประทินโฉมใดๆ เผยให้เห็นเสน่ห์ตามธรรมชาติไม่ยากเลยหากจะจินตนาการได้ว่าอีกไม่กี่ปีข้างหน้าเธอจะต้องโตเป็นสาวงามหยดย้อยอย่างแน่นอน

        "เราเคยรู้จักกันมาก่อนเหรอ?"หยางเฉินจำไม่ได้ว่าเคยรู้จักกับเด็กสาวเช่นนี้ถึงแม้ว่าเธอจะยังเด็กแต่เธอก็ยังคงเป็นผู้หญิงที่สวยดังนั้นเขาไม่มีทางที่ลืมไปง่ายๆ

        เด็กสาวทำปากยื่นพูดด้วยความภาคภูมิว่า

        "หนูรู้ว่าคุณจำหนูไม่ได้ด้วยความสวยตามธรรมชาติ หนูก็แค่เปลี่ยนรูปลักษณ์นิดหน่อยคุณก็อยู่แทบเท้าฉันแล้ว"

        การแสดงออกที่หยิ่งผยองนี้หยางเฉินรู้สึกคุ้นเคยอยู่บ้าง หลังจากกวาดสายตาแทะโลมแล้วเขาสังเกตเห็นบนหลังมือของหญิงสาวคนนี้ มีรอยสักผีเสื้อสีม่วงนั่นทำให้เขาคิดถึงใครบางคน สักพักหยางเฉินพลันเดาะลิ้นกล่าวว่า

        "เด็กเกเรอย่างเธอปลอมเป็นนักเรียนหรอกเหรอเนี่ยเหมือนคุณจางป๋อจื่อในหนังเรื่องคนเล็กไม่เกรงใจนรก แต่ทำไมเธอไม่ผูกเปียคู่ล่ะ?"