จอมอาคมกู้บัลลังก์

ความตายกำลังร่วงหล่นลงมาจากฟากฟ้า...ในรูปแบบของคมขวานรบสองมือที่หนักอึ้งและอาบย้อมไปด้วยโลหิต

เสียงลมที่แหวกผ่านอากาศนั้นดังสนั่นราวกับเสียงคำรามของพญามัจจุราช...เวลาดูเหมือนจะเชื่องช้าลง...ทุกสายตาบนกำแพงเมืองจับจ้องไปยังร่างของเด็กหนุ่มปริศนาที่กำลังจะถูกบดขยี้...

ในเสี้ยววินาทีนั้น...คำอินทร์ไม่ได้คิดถึงกระบวนท่าดาบหรือการสวนกลับ...สัญชาตญาณดิบแห่งการเอาชีวิตรอดได้เข้าควบคุมร่างกายของเขาอย่างสมบูรณ์!

เขาไม่ได้ใช้ "ย่างสามขุม" เพื่อหลบหลีกอย่างสง่างามอีกต่อไป...ด้วยซี่โครงที่ร้าวและความเจ็บปวดที่แล่นพล่าน...เขาทำได้เพียงแค่ทิ้งตัวลงกับพื้นแล้วกลิ้งหลบไปด้านข้างอย่างทุลักทุเล!

มันเป็นการเคลื่อนไหวที่น่าสมเพช...แต่ก็ได้ผล!

เปรี้ยงงงงงงงงงงง!

คมขวานของอ่องเมี้ยะกระแทกลงบนพื้นศิลาแลง...ตรงตำแหน่งที่ศีรษะของคำอินทร์เคยอยู่เมื่อชั่วพริบตาก่อน! แรงกระแทกอันมหาศาลทำให้พื้นกำแพงแตกยุบเป็นหลุมลึก! สะเก็ดหินแหลมคมปลิวกระเด็นไปทุกทิศทาง...บางส่วนกระเด็นมาบาดใบหน้าและแขนของคำอินทร์จนเลือดซิบ...

ถึงจะรอดจากความตาย...แต่เขาก็บาดเจ็บมากขึ้น...

"อ่ก!" คำอินทร์ไอออกมาเป็นเลือดอีกครั้ง...ความเจ็บปวดที่ชายโครงรุนแรงขึ้นจนแทบจะทำให้เขาสิ้นสติ 

เขาดันตัวลุกขึ้นยืนอย่างยากลำบาก...ใช้ดาบเป็นไม้เท้ายันกายที่โงนเงนของตนเองเอาไว้...ภาพเบื้องหน้าเริ่มพร่าเลือน...

อ่องเมี้ยะมองภาพนั้นด้วยความสาแก่ใจ มันหัวเราะเสียงดังลั่น...เป็นเสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความเหยียดหยามและโหดเหี้ยม

"ฮ่าๆๆๆ! เป็นยังไงล่ะไอ้หนู! หมดท่าลิงแล้วรึ!"

เมื่อเห็นว่าเหยื่อของตนบาดเจ็บและเชื่องช้าลงมากแล้ว...อ่องเมี้ยะก็ตัดสินใจที่จะ "เล่น" กับเขา...มันต้องการจะบดขยี้ความหวังและจิตใจของเด็กหนุ่มคนนี้ให้แหลกละเอียด...ก่อนที่จะบดขยี้ร่างกายของเขา

"ลุกขึ้นสิ! ลุกขึ้นมาสู้กับข้าต่อ!" มันตวาดลั่น...แล้วเริ่มเดินย่างสามขุมเข้าหาคำอินทร์อย่างช้าๆ...แต่ทุกย่างก้าวกลับเต็มไปด้วยแรงกดดันที่น่าหายใจไม่ออก

มันไม่ได้รีบเข้ามาเผด็จศึก...แต่กลับใช้คมขวานตวัดฟันไปรอบๆ ตัวคำอินทร์...เป็นการหยอกเย้าที่แสนอันตราย...คมขวานเฉี่ยวผ่านใบหน้า...ผ่านลำตัว...และผ่านขาของเขาไปเพียงแค่ฝ่ามือเดียว...ทุกครั้งที่มันฟัน...มันจะทิ้งรอยแผลลึกไว้บนกำแพงและพื้นหินรอบตัวเขา...เป็นการแสดงให้เห็นว่า...ชีวิตของเขานั้น...อยู่ในกำมือของมันโดยสมบูรณ์

"เจ็บรึ? ฮ่าๆๆ! นั่นเป็นแค่การทักทาย! ความสนุกที่แท้จริงมันต่อจากนี้ต่างหาก!"

คำอินทร์กัดฟันแน่น...เขาถูกบีบให้ต้องถอยร่นไปเรื่อยๆ บนกำแพงที่คับแคบ...ความเร็วที่เคยเป็นข้อได้เปรียบเพียงอย่างเดียวของเขา...บัดนี้กลับไร้ความหมาย...ทุกครั้งที่เขาพยายามจะขยับตัว...ความเจ็บปวดที่ซี่โครงก็จะแล่นปราดขึ้นมาจนทำให้การเคลื่อนไหวติดขัดไปหมด

เขาทำได้เพียงยกดาบขึ้นปัดป้องอย่างสิ้นหวัง...

เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง!

ทุกครั้งที่ดาบของเขารับการโจมตีจากขวานรบ...แรงสะท้านอันมหาศาลก็ส่งผ่านมายังแขน...ผ่านมายันซี่โครงที่ร้าว...สร้างความเจ็บปวดระลอกแล้วระลอกเล่า! แขนของเขาเริ่มชา...ดาบในมือเริ่มหนักอึ้งขึ้นเรื่อยๆ...

เขากลายเป็นกระสอบทรายที่มีชีวิต...ที่กำลังรอวันที่จะแตกสลาย...

สถานการณ์ดูสิ้นหวังอย่างถึงที่สุด...ทหารสยามที่เฝ้ามองอยู่ต่างกำหมัดแน่นด้วยความเจ็บใจ...ในขณะที่ทหารพม่าต่างโห่ร้องด้วยความคึกคะนอง!

"ฆ่ามัน! ฆ่ามันซะ!"

คำอินทร์ถูกต้อนจนมาถึงสุดขอบกำแพง...เบื้องหลังของเขาคือความว่างเปล่าและความตายที่รออยู่เบื้องล่าง...เขาไม่มีที่ให้ถอยอีกต่อไปแล้ว...

อ่องเมี้ยะยิ้มอย่างผู้มีชัย...มันรู้ว่าเกมนี้จบแล้ว...

"หมดทางหนีแล้ว...ไอ้เด็กสยาม" มันกล่าว...แล้วเงื้อขวานขึ้นสุดแขน...เตรียมพร้อมสำหรับการโจมตีครั้งสุดท้ายที่จะบดขยี้ทุกสิ่ง!

ในวินาทีที่จนตรอกนั้นเอง...ในขณะที่ความตายกำลังจ้องมองเขาอยู่...คำอินทร์ก็พลันนึกถึงคำสอนของหลวงปู่...

'วิถีแห่งอสุรา...ไม่ใช่การปะทะตรงๆ...แต่คือการใช้สติปัญญา...คือการลวงตา...คือการสร้างสิ่งที่เป็นเท็จ...ให้ดูเหมือนเป็นจริง...'

'เจ้าจะสู้กับไฟ...ด้วยการเป็นไฟที่ใหญ่กว่าไม่ได้...แต่เจ้าต้องสู้กับมัน...ด้วยการเป็นสายน้ำ...เป็นหมอก...และเป็นภาพมายา...'

อยู่ดีดีคำอินทร์ก็เข้าใจแล้ว...

เขาเข้าใจแล้วว่าตนเองพลาดตรงไหน...ตั้งแต่ต้นจนจบ...เขาพยายามที่จะสู้ในฐานะ "นักรบ"...พยายามที่จะใช้ความเร็วและพละกำลังเข้าต่อกร...แต่เขาไม่ใช่นักรบ...ไม่ใช่ในตอนนี้...

ตัวตนของเขาคือ "อสุรา"

และอาวุธที่แท้จริงของเขา...ไม่ใช่ดาบในมือ...แต่คือ "จิต" ที่อยู่ภายใน!

ในเสี้ยววินาทีที่คมขวานกำลังจะฟาดฟันลงมา...คำอินทร์ทำในสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิด...

เขาหลับตาลง!

ท่ามกลางเสียงโห่ร้องและเสียงคมอาวุธ...เขากลับทิ้งโลกภายนอกทั้งหมด...แล้วดิ่งลึกลงไปในจิตใจของตนเอง...เขาสัมผัสได้ถึงแก่นอาคมแผ่นดินที่กำลังสั่นสะเทือน...เขาไม่ได้ร้องขอพละกำลัง...แต่ร้องขอ "พลังแห่งการสร้างสรรค์"

เขาใช้จิตที่แน่วแน่...วาดภาพของตนเองขึ้นมาในอากาศ...

เขาใช้แก่นอาคม...เป็นดั่งน้ำหมึก...

เขาใช้เจตจำนง...เป็นดั่งพู่กัน...

แล้วร่ายอาคมบทแรกที่เขาเข้าใจอย่างถ่องแท้...ออกมาด้วยพลังทั้งหมดที่มี!

"มายา...อสุรา!"

อ่องเมี้ยะคำรามลั่นขณะที่ฟาดขวานลงมา! มันมั่นใจว่าการโจมตีครั้งนี้จะบดขยี้ร่างของเด็กหนุ่มให้แหลกเหลว!

แต่แล้ว...

วูบ!

คมขวานของมันกลับฟันผ่าน "ร่าง" ของคำอินทร์ไป...โดยไม่มีแรงต้านทานใดๆ! ร่างของคำอินทร์ที่มันเห็น...กลับสลายหายไปในอากาศราวกับกลุ่มควัน!

"อะไรวะ?!" อ่องเมี้ยะเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง! การโจมตีที่รุนแรงแต่กลับพบเพียงความว่างเปล่า...ทำให้ร่างกายที่ใหญ่โตของมันเสียหลักไปข้างหน้าเล็กน้อย!

และในจังหวะนั้นเอง...ร่างที่แท้จริงของคำอินทร์...ซึ่งทิ้งตัวลงนอนราบไปกับพื้นตั้งแต่แรก...ก็ได้ใช้แรงทั้งหมดที่มี...ตวัดดาบสวนกลับไป!

ฉัวะ!

คมดาบกรีดเข้าที่เอ็นร้อยหวายของอ่องเมี้ยะอย่างจัง!

"อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!"

อสูรร้ายแห่งพม่าร้องลั่นด้วยความเจ็บปวดอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน! มันทรุดฮวบลงไปคุกเข่ากับพื้น! ขาข้างหนึ่งของมันไร้ความรู้สึกไปแล้ว!

คำอินทร์รีบดีดตัวถอยห่างออกมา...เขายืนหอบหายใจอย่างหนัก...ชายโครงยังคงเจ็บปวด...แต่ในแววตาของเขา...บัดนี้กลับเต็มไปด้วยประกายแห่งความเข้าใจ...และรอยยิ้มที่เย็นเยียบ...

เขายังไม่ชนะ...แต่เขาก็ยังไม่แพ้...

เพราะการต่อสู้ที่แท้จริง...ด้วยวิถีแห่งอสุรา...มันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น