ผีเสื้อลายมังกร

เย่วชิงเข้ามาอยู่ในจวนของแม่ทัพใหญ่แห่งกองกำลังเมฆขาวแล้วแต่กลับพบปัญหาใหญ่ประการหนึ่ง

            ปัญหาคือฝานซื่อ

            บุรุษร่างท้วมใบหน้าสี่เหลี่ยม ดวงตาหลุกหลิกไปมา เป็นคนสนิทของหลี่มู่แต่มีหน้าที่อะไรกันแน่กลับไม่สามารถบ่งบอกได้อย่างชัดเจนบางครั้งดูเหมือนเป็นพ่อบ้านดูแลความเป็นไปทุกอย่างแต่หลายครั้งกลับเข้าร่วมประชุมแผนการทางทหารเคยได้ยินว่าได้ร่วมออกรบเคียงข้างท่านแม่ทัพด้วย คงจะมีฝีมืออยู่ท่าสองท่า

            แต่หงุดหงิดใจมากที่สุดคือบุรุษแซ่ฝานผู้นั้นสนใจอาเฟยเฝ้าเวียนวนสอบถามประวัติความเป็นมา บิดา มารดาผู้ให้กำเนิด ภูมิลำเนาแล้วมารู้จักกับท่านแม่ทัพหลี่ได้อย่างไร

            นี่ยังไม่นับมองตั้งแต่หัวจรดเท้าคิ้วขมวด ไม่ใช่เพียงครั้ง-สองครั้งแต่เป็นหลายหน

            ท่านน้ายังไม่เคยมองอาเฟยขนาดนี้เลย

            แค่สมัครเข้ามาเป็นเด็กรับใช้ในครัวยังโดนจับตาขนาดนี้แล้วถ้ารู้ว่าอาเฟยไม่ใช่ผู้ชายแถมปลอมตัวเข้ามาในจวนแม่ทัพด้วยมีเป้าหมายบางอย่างมิตายดอกหรือ

            เย่วชิงบ่นพึมพำในใจส่วนมือก็กำลังใช้มีดหั่นผักบนเขียงไปพลาง สายตามองไปรอบห้องครัวทุกคนยุ่งกับหน้าที่ของตัวเองแม้กระทั่งตัวนางเองเป็นเพียงเด็กใหม่ซึ่งเพิ่งรับเข้ามาก็ยังต้องทำหน้าที่ล้างผักหั่นผัก ส่วนคนอื่นก็ยืนอยู่หน้าเตา มือไม่ว่าง ได้ยินเสียงตะหลิวกระทบกะทะกลิ่นหอมฟุ้งของอาหารจานแล้วจานเล่าลอยกระทบจมูก

            หิวเหลือเกิน

            จวนแม่ทัพแห่งนี้น่าแปลกนักแม้เป็นตึกใหญ่แต่ผู้คนกลับมีไม่มาก นอกจากทหารไม่กี่นายก็มีบ่าวรับใช้อีกจำนวนหนึ่ง ส่วนในครัวก็มีพ่อครัว ผู้ช่วยอีกสองคนแล้วก็มีเด็กลูกมือคนใหม่ ท่านน้า ชอบอาหารง่ายๆ ผัดผักไม่กี่อย่างไก่นึ่งครึ่งตัว ซุปเนื้อวัว หรือ ขาหมูไฟแดง นานๆ ครั้งจึงสั่งห้องครัวเตรียมอาหารมากมายหากว่ามีการประชุมหารือกับเหล่าขุนทหารของกองกำลังเมฆขาว

            แต่ท่านน้าเพิ่งออกไปประชุมที่จวนเจ้าเมืองเมื่อไม่กี่ชั่วยามที่ผ่านมาแต่เห็นคนแซ่ฝานมาสั่งห้องครัวให้เตรียมอาหารสักหลายอย่างหน่อย มีแขกจะมาสนทนากับท่านแม่ทัพนอกจากอาหารแล้ว สุราต้องคัดอย่างดีที่สุด

            ตอนฝานซื่อเน้นย้ำว่าสุรารสดีเย่วชิงนึกเห็นสุราไผ่เขียว นารีแดง มาลอยวนอยู่ตรงหน้า ใครกันมีความสำคัญถึงขนาดนั้น

            หรือว่าจะเป็น…

            “ใกล้ถึงเวลาแล้วเร่งมือกันเข้า”

            กิมพ้งหรือเฒ่ากิมพ่อครัวใหญ่บ่นออกมาเสียงดัง มองไปทางซ้ายมีผู้ช่วยสองคนผงกศีรษะให้เป็นพัลวันจากนั้นก็หันมาทางนางที่ถือมีดอยู่หน้าเขียง ถลึงตาใส่ แต่ไม่พูดออกมาสักคำทุกคนในจวนรับรู้ว่าอาเฟยที่เพิ่งรับเข้ามาได้รับความเอ็นดูจากแม่ทัพหลี่แม้ยังเก้ๆ กังๆ เวลาหั่นเนื้อ หั่นผัก แต่เฒ่ากิมก็ได้แต่ส่ายหัวทำเสียงขมุบขมิบอยู่ในปาก

            “หั่นผักเสร็จแล้วไปเตรียมแช่พริกแดงให้ข้าด้วย”

            นางพยักหน้าจำได้ว่าบางครั้งท่านน้าก็เอาพริกแดงมาเคี้ยวแกล้มสุรารสนิยมช่างผิดแผกผู้คนทั่วไปนัก

            ระหว่างหยิบพริกแดงใส่ชามนั้นก็มีคนผู้หนึ่งเดินเข้ามา มองไปทั่วห้องครัวแล้วสายตามาหยุดอยู่ตรงหน้าเด็กทำครัวคนใหม่

            “ที่ปรึกษาฝาน”เฒ่ากิมร้องทักด้วยเสียงนุ่มนวล

            “ทุกอย่างเรียบร้อยดีหรือไม่อย่าให้มีอะไรผิดพลาด”

            เย่วชิงทำเป็นสาละวนอยู่กับการเทน้ำเกลือลงชามพริกไม่สนใจกับสิ่งรอบตัว อยากจะจ้อง อยากจับผิดก็ตามใจนางไม่มีทางพลาดท่าให้กับคนประเภทนี้

            “นี่เจ้า”

            นางเงยหน้าขึ้นแล้วเอานิ้วชี้ตัวเองเมื่อบุรุษแซ่ฝานมายืนตรงหน้าแล้วตวาดเสียงดัง

            “ตามข้ามา”

            เย่วชิงวางชามพริกลงเดินตามหลังคนแซ่ฝานออกจากห้องครัวไปอย่างหงุดหงิดใจออกจากห้องครัว ผ่านศาลา สระน้ำ เดินสวนกับทหาร หญิงรับใช้ มาจนถึงหน้าห้องโถงใหญ่

            “เข้าไปสิ”

            เย่วชิงมองหน้าคนพูดที่ส่งสายตาเหยียดยิ้มแสยะมาให้ นึกในใจว่า มีเรื่องอะไรกันแน่ แล้วใครรออยู่ข้างใน

            “อย่าชักช้า”

            ไม่รอให้พูดซ้ำ นางผลักประตูเข้าไปในห้องด้วยท่าทีหวาดๆทำงานอยู่ในห้องครัวอยู่ดีๆ หรือถูกจับให้ไปทำงานที่ใหม่กันแน่แต่เมื่อเดินเข้าไปกลับพบเห็นบุรุษผู้หนึ่งยืนอยู่ ชุดสีขาวงามสง่าแม้มองจากทางด้านหลังก็จำได้ว่าเป็นใคร

            “ท่านแม่ทัพ”

            นางส่งเสียงเรียกแล้วหลุบตาลงต่ำแต่รู้สึกว่ามีมือหนึ่งตบลงที่บ่าครั้งหนึ่ง

            “อาเฟยข้ามีงานให้เจ้าทำชิ้นหนึ่ง”

            เย่วชิงเงยหน้าขึ้นเห็นสีหน้าของท่านน้ามีรอยยิ้ม ดวงตาเป็นประกาย ชุดที่สวมใส่ก็ดูมีสง่าราศีนัก

            “หลังเที่ยงเจ้านำเอาอาหารไปอารามแห่งหนึ่งและเมื่อไปถึงเจ้าแจ้งกับลูกศิษย์ว่ามาตามคำสั่งข้า”

            “ทำไมต้องเป็นข้าท่าน เอ๊ย ท่านแม่ทัพ”

            “เจ้านั่นแหละเหมาะที่สุดไปอยู่เป็นเพื่อนนางจนหมดเรื่องน่ะ แล้วค่อยกลับมา”

            เย่วชิงนึกในใจ“นาง” อย่างนั้นหรือ ใครกัน เป็นญาติคนใดของท่านน้าหรือไม่หรือว่าเป็นแม่ชี

            “ไปสิอาเฟย”

            นางถอยออกมาจากห้องแล้วเห็นฝานซื่อ ยืนเอามือไขว้หลัง รอยยิ้มกลอกกลิ้งจ้องมองมา

            เห็นหน้าคนแซ่ฝานผู้นี้ให้นึกขัดใจอย่างบอกไม่ถูกเลยเดินเลี่ยงไปอีกทางหนึ่ง

            “เสียดายนักงานเลี้ยงคืนนี้คงคึกคัก จวนแม่ทัพไม่จัดงานมานานแล้ว”

            เย่วชิงหยุดชะงักหันมามอง ถามขึ้นว่า

            “งานเลี้ยงเนื่องในโอกาสอะไรท่านฝานซื่อ”

            เจ้าของชื่อหัวเราะเสียงดัง

            “วันเกิดปีที่ยี่สิบเก้าของท่านแม่ทัพยังไงเล่าคนไร้โชค ไม่มีความสำคัญ ก็ต้องถูกใช้ไปทำงานข้างนอกเป็นธรรมดา”

            วันเกิดท่านน้าหรือมิน่าเล่าถึงได้สั่งให้ห้องครัวเตรียมอาหารหลายอย่างแต่ก็ไม่นึกว่าจะมีการจัดงานเลี้ยง เพราะไม่มีการตระเตรียมข้าวของ สถานที่ คงเป็นเพราะแม่ทัพหลี่มู่ชอบใช้ชีวิตเงียบๆถ้าไม่ไปอยู่ที่ค่ายทหาร ก็นั่งกินอาหารกับฝานซื่อและทหารคนสนิทไม่กี่นายนี่ก็คงจัดงานวันเกิดอย่างไม่เอิกเกริกนัก เชิญคนสนิท มิตรสหายเพียงไม่กี่คน

            และหนึ่งในนั้นไม่ใช่นาง

            อย่าว่าแต่ชักชวนหรือว่าอะไรเลย นางยังถูกใช้งานไปหาผู้หญิงในอารามแห่งหนึ่งและกำชับให้อยู่จนหมดเรื่อง แล้วอะไรคือหมดเรื่องกันเล่า

            “ยืนเฉยอยู่ทำไมรับคำสั่งจากแม่ทัพแล้วก็รีบทำตามสิ”

            เย่วชิงแอบถลึงตาใส่ฝานซื่อรู้สึกน้อยใจอย่างบอกไม่ถูก นางไม่อยู่ในสายตาท่านน้าเลยหรือกระไรบ่าวมากมายในจวนทำไมไม่มอบหน้าที่ให้ มาใช้งานเด็กรับใช้ในครัวเสียนี่ถ้าได้อยู่ในงานวันนี้อย่างน้อยก็จะได้ซึมซัมบรรยากาศ อยากเห็นรอยยิ้ม เสียงหัวเราะของท่านน้า

            มิน่าเล่าวันนี้ถึงได้อารมณ์ดีผิดแผกกับทุกวัน

            เคยไหมเวลาอยู่ด้วยกันท่านน้าจะเบิกบาน ดวงตาสุกใสเช่นวันนี้ ไม่มีเลยสักครั้ง

            โอยช่างผิดหวังนัก

…………………………………………

อารามนางชีแห่งนั้นอยู่ไม่ไกลจากตัวเมืองเท่าใดนัก อยู่บนเนินเขาสูงที่แวดล้อมด้วยต้นไม้ ใบหญ้าเดินผ่านบันไดไปไม่กี่ขั้นก็ถึงประตูทางเข้าของอาราม ยังไม่ทันเคาะประตูหรือส่งเสียงร้องเรียก มีแม่ชีนางหนึ่งเปิดประตูออกมาพอดี

        แม่ชีที่ยืนตรงหน้ามีอายุไม่น้อยแล้วสังเกตได้จากริ้วรอยบนใบหน้า ใบหน้าวงกลม มีรอยยิ้มบาง คาดว่าเมื่อวัยสาวคงเป็นโฉมสะคราญที่งดงามไม่น้อย

            “ท่านแม่ทัพสั่งให้ข้ามาหา…”

            แม่ชีพยักหน้าแล้วเดินนำเข้าไปในอารามก่อนไปหยุดยืนอยู่หน้าห้องหนึ่งประตูปิดสนิท เงียบราวกับไม่มีคนอยู่

            “อยู่ในห้องนี้หรือ”นางเอ่ยปากถาม

            แม่ชีพยักหน้าไม่ตอบคำแต่กลับทำให้เย่วชิงคิ้วขมวด ไม่พูดไม่จา เป็นใบ้หรืออย่างไรกัน กำลังจะอ้าปากถามแม่ชีก็พลันเดินจากไปนางจะทำอะไรได้นอกจากเอามือเคาะประตูห้อง

            “ข้าเป็นคนของแม่ทัพหลี่ได้รับคำสั่งให้มาพบแม่ชี”

            ในอารามหากไม่ใช่แม่ชีแล้วจะเป็นใครได้เล่าแม่ชีที่พานางเข้ามามีอายุไม่น้อยแล้ว แม่ชีในห้องใยไม่มีอายุมากกว่าบางทีอาจมีอายุเจ็ด-สิบแปดปีแล้วก็ได้

            “เจ้าเข้ามา”

            เสียงนั้นเป็นสตรีสาวสัมผัสได้ถึงน้ำเสียงกังวาน อ่อนหวาน  และเมื่อเย่วชิงผลักประตูห้องเข้าไปเห็นสตรีนางหนึ่งนั่งหันหลัง เส้นผมสีดำสนิทเหมือนฟ้ายามราตรี ใส่ชุดกระโปรงสีชมพูครั้นมองให้ละเอียดเห็นมีร่างหญิงชราผู้หนึ่งนอนอยู่บนเตียง

            “ท่านพี่บอกแล้วว่าจะส่งคนมาเป็นเจ้าหรอกหรือ”

            เย่วชิงวางตะกร้าใส่อาหารไว้บนโต๊ะสะดุดใจเมื่อเห็นนางเรียกคำว่า “ท่านพี่”จะมีกี่คนที่เรียกแม่ทัพใหญ่แห่งกองกำลังเมฆขาวอย่างสนิทสนมเช่นนั้น

            “ข้าชื่ออาเฟย”

            สตรีนางนั้นหันมาอย่างช้าๆวงหน้านั้นเรียวยาว ดวงตาสุกใส แก้มแดงระเรื่อ ผิวขาวดุจปุยหิมะ

            “ท่านแม่ทัพบอกให้ข้ามาอยู่เป็นเพื่อนท่าน”

            หญิงงามส่ายศีรษะไปมายิ้มกว้าง เห็นฟันขาวเรียงเป็นระเบียบ นัยน์ตาเป็นประกายแฝงแววเริงรื่น

            แม้เป็นผู้หญิงด้วยกันแต่เย่วชิงรู้สึกเป็นครั้งแรกว่าตัวเองเป็นดาวอับแสงโดยแท้ นางเปรียบได้กับนางพญาหงส์เหนือสตรีทั้งมวลในโลกหล้า

            “อาเฟยเจ้าคงเข้าใจผิดแล้ว คนที่ท่านพี่บอกคงหมายถึงท่านยายมากกว่า”

            เย่วชิงทำตาโตหันไปมองร่างที่นอนหลับอยู่ มีผ้าห่มคลุมครึ่งตัว ผมขาวโพลนเกือบทั้งศีรษะนางเป็นใครกัน มีความสำคัญอย่างไรต่อท่านน้า

            “ท่านยายนอนหลับไปนางไม่ค่อยสบายนัก ทานอาหารเจของทางอารามไม่ค่อยได้ ท่านพี่ช่างรอบคอบนักรอให้ท่านยายตื่นเจ้าค่อยให้ท่านกินเถอะ”

            “ทราบแล้วคุณหนู”

            “เจ้าคงเพิ่งมาอยู่ใหม่”

            “ข้าทำงานอยู่ในห้องครัว”

            “ท่านพี่คงไว้ใจเจ้ามาก”

            เย่วชิงดีดตัวจากเก้าอี้ไม่แน่ใจว่าหูเฝื่อนไปหรืออย่างไรท่านน้าจัดงานฉลองวันเกิดแล้วผลักไสไล่ส่งให้นำอาหารมาให้ที่อารามแห่งนี้มีอะไรบ่งบอกว่าสิ่งที่ได้รับมอบหมายมีความสำคัญจนไม่ไว้ใจคนอื่นพูดผิดก็พูดใหม่ได้

            “ท่านยายมีพระคุณต่อพวกเรามากบุตรชายคนเดียวยอมสละชีวิตปกป้องข้าจากนักฆ่ากลุ่มหนึ่ง”

            เย่วชิงหันไปมองหญิงชราบนเตียงรู้สึกเศร้าใจนักร้องถามว่า“นางมีชื่อว่ากระไร”

            “จิวฮวา”

            จิวฮวาที่แปลว่าดอกไม้แห่งโชคชะตางั้นหรือนับว่าน่าสนใจนัก

            “แม่เฒ่าจิวอยู่กับลูกชายเพียงสองคนเพราะช่วยเหลือข้าทำให้นางไม่มีใครอีก พวกเราจึงพานางมาด้วย แต่แม่เฒ่าก็ไม่ยอมเข้าไปอยู่ในจวนกลับขอมาพักอยู่ในอารามแห่งนี้ตามลำพัง”

            เย่วชิงเริ่มเข้าใจเหตุผลที่ท่านน้าให้เดินทางมาและกำชับให้ทำงานให้ดีก็เพราะแม่เฒ่าผู้นี้เป็นผู้มีพระคุณ

            “ข้าชื่อเอียนซี”

            นางสะดุ้งเหมือนโดนฟ้าผ่ากระแทกร่างคิดแผนการมากมาย ปลอมตัวเป็นชาย เป็นขอทานมอมแมมก็ด้วยจุดหมายอยากจะเห็นหน้าสตรีนามว่าเอียนซีนั่นเอง

            แต่เจอตัวได้ง่ายเกินกว่าจะนึกฝัน

            เอียนซีโฉมสะคราญงามล่มเมืองนับว่าไม่ผิดไปจากที่ได้ยินแม้แต่น้อยไม่แปลกเลยที่สร้างความลุ่มหลงให้ศิษย์พี่ขนาดนี้ แล้วนี่ยังไงกันนางยังเป็นคู่หมั้นกับท่านน้า-หลี่มู่ผู้ยิ่งใหญ่ด้วย

            “อาเฟย”

            “ขอรับ”

            เอียนซีเดินกลับมาที่โต๊ะตัวเดิมเฝ้ามองหญิงชราแล้วถอนหายใจครั้งหนึ่ง

            “ถ้าแม่เฒ่าตื่นขึ้นมาให้กินอาหารที่เจ้าถือมานะ นางอ่อนแรงมากลำพังอาหารเจของอารามคงไม่อาจฟื้นไข้ได้ง่ายหลังจากนั้นนั่งเป็นเพื่อนนางจนกว่านางจะหลับลงอีกครั้ง”

            “ทราบแล้วคุณหนู”เย่วชิงตอบเสียงห้วน ไม่อยากมองหน้าคนพูดเท่าใดนัก

            “แต่ว่า…”

            “แต่ว่าอะไรคุณหนู”

             “แม่เฒ่าเป็นใบ้ หูก็หนวกบางทีเจ้าต้องสื่อสารกับนางด้วยการเขียนหนังสือ เจ้าทำได้หรือไม่”

            เย่วชิงพยักหน้าแต่ทำปากมุมมิบ ซวยซ้ำซวยซ้อนอะไรเช่นนี้

            “แม่เฒ่าจิวยังคงคิดถึงลูกชายของนางได้เด็กหนุ่มเช่นเจ้ามานั่งเป็นเพื่อน คงทำให้แม่เฒ่าดีขึ้นมาก”

            อย่างนี้นี่เล่านี่ถ้าเชื่อคนแซ่ฝานพูดคงเข้าใจท่านน้าผิดไปยกใหญ่แน่”

            “ข้ามีธุระต้องไปทำเลยต้องไหว้วานเจ้าแล้ว”

            เย่วชิงยิ้มกว้างแต่ในใจหมั่นไส้สตรีนางนี้นักจะไปทำธุระอะไรได้เล่า ก็คงกลับไปบ้านแต่งตัวให้สวยงามแล้วไปร่วมงานเลี้ยงวันเกิดท่านแม่ทัพนั่นต่างหากบอกมาตามตรงก็ได้

            “เรื่องเล็กน้อยคุณหนูข้าจะทำให้ดีที่สุด”

            เอียนซีพยักหน้าแล้วหันไปแตะแขนคนป่วยบนเตียงเย่วชิงถือโอกาสแอบถลึงตาใส่ สาวงามผู้นี้มีอะไรดีนักหนา นอกจากสวยงาม พูดจาอ่อนหวานก็ไม่เห็นมีอะไรน่าสนใจสักนิด ทำไมมีแต่คนหลงรัก

            แล้วโฉมสะคราญคิดอะไรอยู่ในใจจะเลือกศิษย์พี่หรือท่านแม่ทัพ ว่าไปศิษย์พี่ถึงดูโง่งม ซื่อบื๊อไปบ้าง แต่หน้าตามิใช่ชั่วแถมมีฐานะสูงส่งไม่เป็นรองท่านน้าเลย

            เอียนซีหงสาคนงามช่างมากรัก  หลายใจ

            น่าแค้นเคืองนัก