ตอนที่ 7 จูบบ่อยๆ เดี๋ยวก็ชิน
“พี่บอกให้รอพี่ไงพี่จะไปรับ พี่หาเราไม่เจอเลยกลับมาดูที่ห้อง”ณภัทรพูดด้วยน้ำเสียงหอบเหนื่อยเหมือนเขาวิ่งมาสักระยะ
“ผมเห็นว่าพี่ยุ่งอยู่เลยไม่รบกวน” พฤกษาบอกอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ยากจะคาดเดาความรู้สึก
“พี่ขอโทษที่ไปช้านะ”ณภัทรกล่าวขอโทษอีกฝ่ายอย่างรู้สึกขอโทษจากใจจริง
“แล้วพี่ไปไหนมาเหรอทำไมมาสายได้ล่ะ หรืออาจารย์ปล่อยช้า”ถึงแม้พฤกษาจะรู้คำตอบแต่ใจเขาก็ยังอยากได้ยินอีกฝ่ายบอกสาเหตุที่เขามาช้าอีกครั้งเขาอยากรู้ว่ารู้จักกานดาได้อย่างไร อยากรู้ว่าเป็แฟนกันอยู่หรือไม่เขาอยากรู้ว่าเริ่มคบกันั้แ่เมื่อไหร่แล้วผู้หญิงคนนั้นไม่ได้ไปทำร้ายใครอีกใช่ไหม หรือจริงๆทุกคนสมรู้ร่วมคิดกันหลอกเขาอีก เห็นเขาเป็ตัวตลกอีก คำถามมากมายที่พฤกษาสงสัยและอยากถามคนตรงหน้า
“แม่พี่ให้พี่ไปทำธุระด่วนพี่ก็รีบสุดแล้วแต่ก็ยังไม่ทันเวลาเลิกเรียนเรา แบตโทรศัพท์พี่ก็หมดจะโทรบอกให้รอก็ไม่ได้ พี่เป็ห่วงเรามากนะ” ดวงตากลมฉายแววผิดหวังพฤกษาหันหลังและเดินไปนั่งที่เตียงใบหน้าสงบนิ่งจนทำให้ณภัทรแปลกใจเพราะเดาอารมณ์อีกฝ่ายไม่ออก
“ครับผมเข้าใจแล้ว ยังไงซะตอนนี้ผมก็ถึงห้องปลอดภัยดี พี่กลับไปเถอะ อีกอย่างหลังจากวันนี้เราไม่ต้องไปพร้อมกันอีก พี่ก็ไปของพี่ ผมก็ไปของผมผมไม่อยากเจอพี่อีก พี่ไปได้แล้ว”พฤกษาพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบไม่แสดงความรู้สึกใดๆจนกว่าเขาจะรู้ว่าเื่มันเป็อย่างไรกันแน่ ความรู้สึกเขาตอนนี้คือไม่อยากเป็ตัวตลกให้ใครหัวเราะอีกบางทีการอยู่คนเดียวอาจเหมาะกับคนอย่างเขาที่สุดภาพที่เห็นวันนี้เหมือนทั้งสองคนเป็แฟนกันและกำลังทะเลาะกันและง้องอนกันอยู่เขาต้องรู้ให้ได้ว่า เื่มันเป็อย่างไรกันแน่
“แต่ พฤกษ์ พี่”
“กลับไปเถอะครับผมอยากพักแล้ว” ณภัทรเห็นสีหน้าและแววตาอีกฝ่ายก็รู้สึกใจคอไม่ดีเขามาสายเพราะไปทำธุระให้คุณแม่ที่ซื้อของฝากจากต่างจังหวัดไปให้คุณครูเพื่อนสนิทคุณแม่แต่ระหว่างทางที่จะไปรับพฤกษาก็เจอกานดาดักรออยู่ ตอนนั้นเขาก็รีบอีกฝ่ายก็พูดไม่รู้เื่้าคืนดีกับเขาให้ได้ พร่ำพรรณนาความรักของเธอที่มีต่อเขา แถมกล่าวร้ายเพื่อนสองคนต่างๆ นาๆเอาดีเข้าตัวทุกอย่าง กว่าจะเคลียลงตัวก็เล่นไปหลายนาที
“ได้พี่จะกลับแต่วันนี้พี่ขอโทษนะที่ไปรับเราช้า อย่าโกรธพี่เลยนะ”พฤกษาไม่ได้สนใจฟังคำขอโทษของอีกฝ่าย สองแขนบางผลักร่างสูงใหญ่ให้ออกจากห้องโดยเร็วที่สุดเขาเสียใจที่อีกฝ่ายโกหกเขา แสดงว่าเื่ราวมันไม่ธรรมดาแน่ เขาต้องสืบรู้ให้ได้
“แกรู้รึปล่าวแชมป์ว่ากิ๊ฟเคยเป็แฟนกับพี่ภัทรรึปล่าว” ร่างบางแอบสอบถามชนะพลในเช้าวันต่อมาเมื่อทุกคนนั่งกันพร้อมในห้องเรียน
“ไม่รู้เหมือนกันทำไมว่ะ” ชนะพลถามกลับเพื่อกลบเกลื่อน เขารู้ดีว่า ณภัทรแก้แค้นแทนเพื่อนเขาแต่ถูกอรอุมาบังคับว่าห้ามเล่าให้พฤกษาฟังเนื่องจากถูกขอร้องมาจากณภัทรนั่นเอง
“แต่วันก่อนฉันเห็นพี่ภัทรคนนั้นอยู่กับคนชื่อลิ้นจี่นะ”พิชัยบอกเพื่อน
พฤกษาทำหน้าแปลกใจอยู่กับกิ๊ฟแล้วก็ลิ้นจี่ด้วยเหรอ หรือเขาคบทั้งสองคนเื่ราวมันชักไม่ธรรมดาซะแล้ว
“แกก็ไปถามกิ๊ฟสิอยู่นั่นอ่ะ” ยงยุทธบอกเพื่อนถึงหญิงสาวที่กำลังเดินเข้ามาในห้องเรียนพฤกษามองหน้าหญิงสาวที่แต่งแต้มเครื่องสำอางอย่างสวยงามขนตายาวเป็แพเพราะขนตาปลอม แก้มชมพูระเรื่อดูอ่อนหวาน น่ารัก น่าทะนุถนอม หากแต่ในจิตใจของเธอนั้นเล่าดวงตากลมหันมองไปทางอื่นกลืนความเ็ปเมื่อครั้งอดีตลงไปให้ลึกที่สุด ให้ลึกจนสุดใจของเขาหลังจากวันนั้นหญิงสาวและเขาก็ไม่เคยมองหน้ากันอีก กานดาพยายามจะพูดคุยกับเขา แต่เป็เขาเสียอีกที่ทำเป็ไม่เห็นและเดินเลี่ยงไปทางอื่นจะว่าเขาขี้ขลาดก็ได้ แต่เขาไม่อยากเข้าไปยุ่งให้ความเ็ปถูกรื้อฟื้นขึ้นมาอีกที่สำคัญเพื่อนๆ ของเขาก็ไม่ยอมแม้แต่ให้เธอเข้ามาใกล้แม้เพียงนิด หากเธอมีท่าทีจะเดินมาหาเขา ยงยุทธก็จะเป็คนกันเธอออกไปทันที
“ช่างเถอะมันเื่ของพวกเขา” พฤกษาตัดบทในที่สุด ไม่อยากรู้เื่อะไรที่เกี่ยวกับผู้หญิงคนนี้หรือในแกงค์พวกเธอก็เช่นกัน เขาไม่อยากรู้อีกต่อไป จะเป็ยังไงก็ช่างมันไม่เกี่ยวกับเขาสักนิด
หลังจากวันนั้นพฤกษาก็ไม่ได้เจอณภัทรอีกเป็อาทิตย์ สาเหตุก็มาจากเขาพยายามหลบเลี่ยงจะไม่เจอหากบังเอิญเจอเขาก็จะเดินไปอีกทาง เขามีความสามารถในการหลบเลี่ยงผู้คนอยู่แล้วดังนั้น เื่นี้จึงไม่น่าหนักใจนัก ตอนนี้เขารู้สึกสงบและกลับมาเป็ตัวเองอีกครั้งจึงคิดถึงมุมสงบหลังอาคารเรียนพฤกษาจึงถืออุปกรณ์การวาดภาพมานั่งวาดภาพใต้ต้นไม้ใหญ่ ตอนนี้เขามีสมาธิและไม่วอกแวกเวลาวาดภาพเขาจะรู้สึกสงบเป็ที่สุดจนไม่ได้ยินเสียงรอบข้างแต่แล้วหัวใจของเขาก็ต้องเต้นแรงอีกครั้ง เมื่อได้ยินเสียงสาวๆ สามคนคุยกันซึ่งน้ำเสียงที่คุ้นหูนั้นเขาจำได้ดีไม่เคยลืม สาวๆ ที่เคยทำให้เขาเป็ตัวตลกพวกเธอมาทำอะไรที่นี่ พวกเธอรู้จักที่นี่ได้ยังไง ไวกว่าความคิดเหมือนร่างกายเป็ไปเองอย่างอัตโนมัติมือบางรีบเก็บอุปกรณ์และรีบซ่อนตัวจากกลุ่มหญิงสาวที่กำลังเดินเข้ามาใกล้
“แกแน่ใจเหรอว่าเห็นพี่ภัทรมาทางนี้ ไม่เห็นมีใครสักคน”ลลิษาถามกานดาเพื่อความแน่ใจเมื่อกานดาบอกว่า เห็นณภัทรเดินมาทางนี้
“ใช่กิ๊ฟเห็นกับตาจริงๆ กิ๊ฟไม่ต้องบอกลิ้นจี่กับเมย์ก็ได้เพราะเรากำลังแข่งกันอยู่ แต่เราตกลงกันแล้วว่า หากพี่ภัทรเลือกใคร อีกสองคนก็ต้องยอมรับตามนั้น”กานดาบอกเพื่อนทั้งสองคน
พฤกษาได้ยินเสียงสามคนนั้นและคงเป็สัญชาตญาณของเขาที่ต้องหลบโดยอัตโนมัติหลังจากแอบอุปกรณ์วาดภาพและหลบสามสาว หูก็ตั้งใจฟังในสิ่งที่พวกเธอพูดสักพักเขาก็รู้สึกได้ว่ามีใครสักคนอยู่ข้างๆ จึงหันไปมอง ดวงตากลมเบิกกว้าง ‘พี่ภัทรนั่นเอง’ คนคนนี้มาหลบอยู่ตรงนี้ได้อย่างไรแล้วสามสาวพวกนั้นกำลังตามหาเขาอยู่ถึงแม้พุ่มไม้ตรงนี้จะสูงพอสมควรแต่หากพวกเธอมาเห็นเข้าละก็ พฤกษาไม่อยากคิดเลยว่าเขาจะรู้สึกอับอายพวกเธอมากขนาดไหน
“พี่ภะ….”มือหนายื่นมาปิดปากบางอย่างฉับไวก่อนจะเอานิ้วชี้ไปจ่อที่ริมฝีปากตัวเองแล้วทำเสียง
“ชู่วร์ เบาๆเงียบๆ ไว้”
“ใช่ถ้าพี่ภัทรเลือกใคร อีกสองคนต้องยอมแพ้ ดังนั้นตอนนี้เราหาพี่ภัทรให้เจอก่อนเถอะอย่าเพิ่งทะเลาะกัน กว่าเราจะดีกันได้ก็แทบแย่ รักษามิตรภาพดีดีไว้ดีกว่านะ”เมษาเตือนสติเพื่อน สามสาวพยายามค้นหาชายหนุ่มเต็มที่แต่ก็ไม่เจอ สุดท้ายจึงค่อยๆเดินหายไปจากสวนหลังอาคารเรียน
เมื่อพฤกษาแน่ใจว่าสามสาวไปหมดแล้ว แขนบางจึงผลักร่างสูงใหญ่ล้มตึงหงายหลังทันทีด้วยความโมโหหลังจากได้ยินบทสนทนาเ่าั้แล้ว
“นี่มันอะไรกันพี่คบทีเดียวสามคนเลยเหรอ แล้วทำไมถึงทิ้งพวกเธอไปล่ะ”
“จะโกรธทำไมพวกเธอทำอะไรพฤกษ์ไว้จำไม่ได้เหรอ” พฤกษาตาลุกวาวหันมองหน้าอีกฝ่ายด้วยดวงตาวาวโรจน์ เขารู้ทุกเื่จริงๆด้วยแล้วนี่ที่ไปคบกับพวกเธอก็เพื่อจะบอกว่า ‘เขาแน่’ อย่างนั้นสินะมือบางกำแน่น ปากบางเม้มเป็เส้นตรงอยากอดกลั้น
“จะหัวเราะเยาะผมก็ตามสบายผมรู้ ผมมันโง่” ร่างบางบอกไปอย่างอัดอั้นความเ็ปในอดีตกลับย้อนขึ้นมาอีกครั้ง
“พี่จะหัวเราะเราได้ยังไงถ้าพี่จะหัวเราะเยาะเรา พี่จะไปแก้แค้นให้เราทำไม”
“แก้แค้น ใครแก้แค้น อะไร?”ร่างบางขมวดคิ้วเรียวเข้าหากัน
“พี่แกล้งไปจีบสามสาวพวกนั้นหลังจากรู้ว่าเขาทำอะไรกับพฤกษ์ไว้บ้างจีบและทิ้งและให้พวกเธอทะเลาะกันเอง แต่หลังทิ้งพวกเธอไปแล้ว พี่ไม่คิดว่าพวกเธอจะกลับมาหาพี่อีกและเกาะติดพี่เป็ตุ๊กแก ไปทางไหนก็เจอ”ณภัทรบอกเล่าอีกฝ่ายด้วยไม่อยากให้เขาเข้าใจผิดคิดว่าตัวเองกำลังท้าทายเขาด้วยการจีบสาวๆ ที่เคยทิ้งเขาไป
“ก็สมกันดีนี่สาวซ่ากับหนุ่มคาสโนวา” ร่างบางค่อนขอดอีกฝ่าย
“ปากดีนักนะเราน่ะ” มือหนายื่นมาบีบจมูกพฤกษาเล่นอย่างเอ็นดู
“คิดถึงจังพี่ไม่เจอพฤกษ์เป็อาทิตย์เลย มัวแต่หนีสาวๆ พวกนั้น”พูดจบร่างสูงก็หอมแก้มนุ่มของอีกฝ่ายให้คลายความคิดถึง และนั่นทำให้พฤกษาโกรธจัดตาขวางใส่ทันที
“พี่ทำอะไรง่ะพี่บ้าไปแล้วเหรอ”ร่างบางะโเสียงดังและรีบเอามือจับแก้มที่เพิ่งโดนผู้ชายด้วยกันล่วงละเมิดตามด้วยถูแรงๆ นี่ถ้าหน้าเขาเป็มะเขือเทศคงช้ำหมดแล้วด้วยแรงขัดถู
“แสดงความคิดถึงไง”
“พี่จะบ้าเหรอ”ปากบางยังด่าไม่เลิก แต่อีกฝ่ายก็ไม่ได้สำนึกกลับเอื้อมแขนแข็งแรงดึงร่างบางมากอดและจูบหน้าผากแรงๆ หนึ่งที
“อื้ม พี่ยังไม่หายคิดถึงเลย”ร่างสูงยังคงกอดและหอมแก้มซ้ายที ขวาทีอย่างคนไม่รู้จักพอ
“ปล่อยผมนะไอ้พี่บ้า บอกให้ปล่อย จะทำอะไร เราเป็ผู้ชายด้วยกันนะ” พฤกษาด่าอีกฝ่ายเสียงหลงถึงแม้จะเคยจูบกันมาก่อนแต่เขาก็ไม่ชินสักที และในขณะที่กำลังจะด่าคำต่อมา
“อื้อ อื้อ”ริมฝีปากอ่อนนุ่มของณภัทรประกบกับกลีบปากหวานละมุนของพฤกษา ร่างสูงค่อยๆ จูบเบาๆนุ่มนวลและเริ่มรุนแรง รุกเร้าขึ้นเรื่อยๆเขาบดขยี้ริมฝีปากบางอย่างหนักหน่วงจนพฤกษาหายใจไม่ทัน ความร้อนวูบวาบแผ่กระจายราวจะแผดเผาเขาให้ตายทั้งเป็ยิ่งดิ้นรนขัดขืนก็ยิ่งเพิ่มความดุเดือดในการจูบมากขึ้นและเมื่อณภัทรเห็นว่าร่างบางเริ่มหายใจไม่ทันเขาจึงถอนริมฝีปากออกมาอย่างแสนเสียดาย
“ยังจะด่าพี่อีกไหม”เสียงแหบพร่าของณภัทรกระซิบอยู่ข้างหูของพฤกษา ทำให้เขาขนลุกซู่
“จะด่ะ…”คำด่ามากมายถูกพฤกษากลืนลงคอเมื่อคนร่างสูงใหญ่ตรงหน้าประทับริมฝีปากร้อนแรงรุกล้ำอีกครั้ง จากการจูบอย่างดุเดือดในตอนแรกกลายมาเป็ดูดดื่มในตอนนี้ เขาบดขยี้ดูด ดึง กลิ่นหอมประจำตัวของเขาทำให้พฤกษาเริ่มเคลิบเคลิ้ม จนเผลอเลื่อนมือขึ้นไปกอดคอร่างสูงอย่าง้าที่ยึดเหนี่ยวไว้ เพราะตอนนี้เรี่ยวแรงของเขาไม่มีเหลือที่จะขัดขืนต่อไปได้ร่างบางอ่อนระทวยในอ้อมกอดของคนตรงหน้าลิ้นร้อนสอดเข้ามาพัวพันเก็บเกี่ยวรสหวานในปากดูดดึงริมฝีปากบนและล่างสลับกันสร้างความเสียวซ่านให้พฤกษาอย่างยิ่ง ตอนนี้ในสมองของเขาขาวโพลนไปหมดจำไม่ได้ว่าก่อนหน้านี้เกิดอะไรขึ้น เถียงกับเขาเื่อะไรตอนนี้ไร้ซึ่งเรี่ยวแรงต่อต้าน ได้แต่จูบตอบสนองคนตรงหน้าอย่างงงๆและเงอะงะด้วยไม่เคยจูบกับใครมาก่อนนอกจากหน้าร้านเหล้าวันก่อนครั้งที่ก็ครั้งสองแล้วที่อีกฝ่ายจูบอย่างรุกหนัก แต่เขาก็ยังไม่ชิน ในที่สุดร่างสูงก็ถอนริมฝีปากออกและมองหน้าร่างบางซึ่งตอนนี้ใบหน้าแดงซ่านไปถึงหู ณภัทรยิ้มอย่างพอใจกับภาพตรงหน้า เขารู้ว่าตอนนี้หน้าเขาเองก็แดงเช่นกัน เขาไม่อยากถอนริมฝีปากออกเลยแม้แต่น้อยหากไม่กลัวว่าอีกฝ่ายจะใกลัวเขาคงทำมากกว่านี้แน่ ความรู้สึกโหยหาความรู้สึก้าอย่างไม่สิ้นสุด เขาเองก็เพิ่งเคยมีความรู้สึกแบบนี้เป็ครั้งแรกอีกทั้งรสจูบที่ตราตรึงใจแบบนี้ เขาไม่เคยได้รับมาก่อน ไม่รู้เป็เพราะอีกฝ่ายจูบไม่เป็หรืออย่างไรทำให้เขารู้สึกหลงรักความไร้เดียงสานั้น
เมื่อได้รับการปลดปล่อยจากพันธนาการของอีกฝ่ายและสมองของหนุ่มน้อยก็เริ่มประมวลผลถึงเหตุการณ์ที่เพิ่งผ่านมามือบางจึงผลักร่างสูงอย่างแรงและวิ่งหนีไปทันที โดยทิ้งอุปกรณ์วาดรูปเอาไว้ตอนนี้เขาอายและสับสนไปหมด ขอไปตั้งสติที่หอพักก่อน สองเท้าวิ่งอย่างรวดเร็วหวังให้ถึงทีพักเร็วที่สุด นี่เป็จูบครั้งที่สามของพฤกษาแต่หากคิดว่าเป็การจูบที่เนิ่นนานและดูดดื่มก็คือครั้งที่สอง จูบแรกร่างสูงใหญ่ก็เป็คน่ชิงไปถึงแม้จะเป็ััแรกที่มีใครเขาปากมาชนปากเขาแต่ก็สร้างความใและวาบหวามให้ไม่น้อย ถึงแม้การจูบตอบทั้งสองครั้งจะเงอะงะไปบ้างแต่อีกฝ่ายก็นำได้ดี ‘คนบ้าคงเชี่ยวชาญมากสินะใช่ ต้องเชี่ยวชาญอยู่แล้ว ก็เป็ถึงคาสโนวาตัวร้ายของมหาลัยเลยนี่น่า เขาเองก็คงเป็แค่ของเล่นของอีกฝ่ายเหมือนกัน คนบ้า จะมั่วทั้งชายทั้งหญิงเลยรึไง’ พอคิดถึงตรงนี้ใจพฤกษาก็รู้สึกเจ็บแปลบ ความน้อยใจประดังประเดเข้ามา จนคิดไม่ออกว่าจะมีอะไรมาปลอบประโลมหัวใจที่ชอบช้ำครั้งแล้วครั้งเล่านี้ได้
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
พฤกษาหลับไปั้แ่กลับมาจากเหตุการณ์ระทึกเมื่อ่เย็นที่ผ่านมาและเผลอหลับไปั้แ่นตอนนั้น เขาตื่นขึ้นมาอีกครั้งเวลาสามทุ่มเมื่อได้ยินเสียงเคาะประตู
“ใครครับ”ปากบางถามออกไปก่อนจะลุกจากเตียงแต่ก็ไม่ได้ยินเสียงตอบรับใดๆ มือบางจึงเปิดประตูเพื่อดูว่าใครมาเคาะประตูตอนค่ำขนาดนี้ แต่เมื่อเห็นหน้าคนเคาะประตูเท่านั้นมือบางก็รีบปิดประตูกแทบจะทันที แต่ไม่ทันแรงคนร่างสูงตรงหน้า ณภัทรผลักประตูเข้ามาและถือวิสาสะขนข้าวของอุปกรณ์วาดภาพที่พฤกษาลืมทิ้งไว้มาวางบนโต๊ะหนังสือ
“พี่เอาอุปกรณ์วาดรูปมาให้ พฤกษ์กินอะไรแล้วหรือยัง พี่ซื้อก๋วยเตี๋ยวเ้าโปรดมาฝาก”
“ไม่กิน พี่ออกไปได้แล้ว” มือบางผลักไล่ไสส่งคนร่างสูงอย่างไม่สนใจมารยาท
“ไม่เอา พฤกษ์กินก่อน หากไม่กินพี่ก็ไม่ออกไปหรอกเดี๋ยวพี่แกะถุงให้นะ”ณภัทรบอกอย่างเอาใจ มือเรียวยาวแกะถุงก๋วยเตี๋ยวและเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่มีท่าทีจะเดินมากินดีดี ร่างสูงจึงลุกขึ้นจากโต๊ะอาหารไปจูงร่างบางมานั่งกิน พฤกษามองถ้วยก๋วยเตี๋ยวตรงหน้า ก่อนจะเหลือบตามองคนที่แกะก๋วยเตี๋ยวให้อย่างระแวง
“พี่้าอะไร แล้วจะมาไม้ไหนอีก” พฤกษาถามอีกฝ่ายอย่างไม่ไว้ใจ
“ไม่มีไม้ไหนทั้งนั้นแหละพี่แค่คิดว่าเราน่าจะยังไม่กินอะไร เลยซื้อมาให้กินแค่นั้น รีบๆ กินก่อนเส้นจะอืด”พฤกษามองหน้าคนพูดที มองถ้วยก๋วยเตี๋ยวที
“ผมไม่หิว”
“ไม่หิวก็กินสักหน่อยนะ”
“ผม จ๊อกกกกก” เสียงท้องร้องอย่างไม่เกรงใจเ้าของร่างดังขึ้น ทำให้ร่างสูงอดอมยิ้มไม่ได้ ‘คนปากแข็ง’ณภัทรได้แต่คิดในใจ
“ท้องร้องขนาดนี้ กินเถอะน่า นะ”มือเรียวลากถ้วยก๋วยเตี๋ยวให้ใกล้ร่างบางมากขึ้นพฤกษาตัดสินใจกินก๋วยเตี๋ยวเพราะตอนนี้เขายอมรับแล้วว่า เขาหิวก็ท้องเ้ากรรมร้องประจานเขาเสียงดังขนาดนี้
“ปรุงมาแล้วเหรอ” พฤกษาแปลกใจเพราะเป็รสชาดที่เขาชอบทั้งที่เขายังไม่ปรุงอะไรเลย
“ใช่พี่จำที่พี่อะไรนะ พี่เมศวร์ของเราเขาปรุงและทำตามนั้น”
“ความจำดีเหมือนกันนะ” พฤกษาเอ่ยชมตอนนี้เขาขอลืมความโกรธก่อนหน้านี้ก่อน ถือเป็่ ‘พักยก’ละกัน ร่างบางกินก๋วยเตี๋ยวอย่างเอร็ดอร่อยก็เ้าประจำที่เขาชอบนี่น่า
“กินเสร็จแล้ว พี่กลับไปได้แล้ว” พฤกษาเอ่ยปากไล่อีกฝ่ายอีกครั้งเมื่อเห็นว่าเขาไม่มีท่าทีว่าจะออกจากห้อง
“พี่นอนที่นี่ด้วยได้ไหม” พฤกษาเงยหน้ามองอีกฝ่ายทันที ดวงตาฉายแววโมโห
“ไหนบอกว่าผมกินเสร็จพี่ก็จะไปไงโกหกอีกแล้วใช่ไหม”
“อีกแล้ว”คิ้วหนาขมวดเข้าหากันอย่างสงสัยกับคำพูดของอีกฝ่าย ‘อีกแล้ว’แปลว่า เขาเคยโกหกมาแล้วอย่างนั้นเหรอ เมื่อไหร่กัน ณภัทรยิ่งคิดยิ่งไม่เข้าใจ
588
