อภินิหารศาสตราวุธ

​

ตอนที่ 31 บาดเจ็บ

แม้ปราณจะอยู่ระดับเท่ากัน แต่หากสัมผัสดีๆ ก็จะมีความเข้มข้นของปราณแตกต่างกันอยู่ไม่น้อย การแบ่งระดับปราณแต่ละขั้นเป็นการแบ่งแบบกว้างๆ แต่หากปราณระดับเดียวกันมาเจอกัน ก็ต้องวัดกันที่ความหนาแน่นเข้มข้นของปราณที่ปลดปล่อยออกมา

เซิ่งเฉียง ที่มีอายุ 15 ปี มากกว่าหยางหลง 3 ปี แล้วยังถึงระดับปราณแท้จริงขั้นปลายได้ก่อนหยางหลง ย่อมมีปราณหนาแน่นกว่าหยางหลง จึงไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร

จากนั้นจึงเรียก พลอง อันใหญ่โตออกมา ซึ่งมีขนาดรูปร่างกว่าพลองของศิษย์สำนักเอราวัณคนอื่นๆ

แน่นอนว่าหากโดนพลองนี้เข้าไป หยางหลงมีหวังเละเป็นแป้งเปียกที่โดนทุบแน่

หยางหลง ที่เห็นว่าอีกฝ่ายเป็นคนที่ประมาทไม่ได้เลย จึงปลดปล่อยปราณแท้จริงขั้นปลายออกมาแต่แรกทันที

"ข้ารู้แล้วว่า ดาบของเจ้า มีคุณสมบัติ คม อยู่ด้วย ข้าอยากจะเห็นนักว่าสามารถฟันพลองของข้าให้ขาดได้ไหม" เซิ่งเฉียง กล่าวออกมาอย่างหยิ่งพยองในพลังของตน

ตูมมมมมมม ตูมมมมมมมมมม

เซิ่งเฉียง ระดมพลังทุบหยางหลงด้วยพลองอย่างรุนแรง ทำให้เกิดหลุมขึ้นบนลานหลายแห่ง แม้หยางหลงจะหลบได้อย่างหวุดหวิด แต่ด้วยแรงระเบิดตอนที่พลองกระแทกพื้นลานประลอง จนทำให้หินพื้นลานประลอง กระเด็นมาทำร้ายหยางหลงด้วย แม้จะไม่ได้รุนแรงน่ากลัว จนทำให้หยางหลงบาดเจ็บสาหัสได้ แต่ก็สร้างความน่ารำคาญให้ไม่น้อย

"ฮึ่ม หลบเก่งนักนะ" เซิ่งเฉียง ที่แม้จะหวดพลองหลายรอบ แต่ก็ยังไม่ถูกตัวหยางหลงเลยสักนิด

"งั้นเจอนี้หน่อยเป็นยังไง" เซิ่งเฉียง ที่เห็นหยางหลงหลบได้เร็ว จนต้องงัดไม้เด็ดตนออกมา

!!!!!

หยางหลง ที่เตรียมตัวหลบพลองที่กำลังจะจู่โจมเข้าหาตน จู่ๆพลองก็ยาวขึ้นมา

เปรี้ยงงงงงง

ตูมมมมมมมมมมม

"อั๊ก"

ทำให้หยางหลงที่ต้องรีบใช้ดาบรับการโจมตีของพลอง ถึงกับกระเด็นลอยไปไกล ชนกับกำแพงที่กั้นไว้ตรงขอบลานประลองทันที

หยางหลง ที่ไม่คาดคิดว่าอีกฝ่ายจะบรรลุปราณจิตขั้น 4 จนสามารถยืดพลองออกมาได้เช่นนี้ จึงทำให้ไม่ทันระวังตัวจากการโจมตีด้วยปราณจิตขั้น 4 ที่ใช้ออกมาอย่างกะทันหัน

จนโดนพลองหวดจนกระเด็นพร้อมกับกระอั๊กเลือดออกมา

"ท่านพี่" หยางเฟิ่ง ตะโกนเรียกพี่ชายตนเองทันที ที่เห็นพี่ชายกระอั๊กเลือดออกมาจนบาดเจ็บเช่นนี้

เซิ่งเฉียง ที่มีปราณแท้จริงขั้นปลาย แล้วบรรลุปราณจิตศาสตราวุธขั้น 4 ทำให้เป็นคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่ง แล้วรับมือได้ยากกว่าคู่ต่อสู้คนอื่นๆที่เคยเจอมา

หยางหลง ที่ตอนนี้รู้แล้วว่า เซิ่งเฉียง มีไม้เด็ดอะไรซ่อนไว้อยู่ เพราะได้งัดออกมาใช้เรียบร้อย แม้จะต้องแลกกับอาการบาดเจ็บของตนเองก็ตาม

โดยความสามารถของเซิ่งเฉียง คือ ปราณจิตศาสตราวุธคือพลอง ปราณจิตขั้น 3 ที่เปลี่ยนแปลงเพิ่มคุณสมบัติ คือ ความหนักขึ้น ปราณจิตขั้น 4 ที่เพิ่มความสามารถ คือ ยืดได้

เป็นการเพิ่มปราณจิตศาสตราวุธของตนให้มีความพลังรุนแรง แล้วโจมตีจากระยะไกลได้ด้วย จึงเป็นปราณจิตศาสตราวุธที่น่ากลัวชนิดนึง

หยางหลง ที่แม้จะรู้อยู่แล้วว่า อีกฝ่ายมีความสามารถเช่นใด แต่ก็หาวิธีรับมือยากเช่นกัน

หยางหลง ที่แม้จะหลบถอยหลังออกมา แต่พลองก็ยังยืดมาทำร้ายได้ หากให้หลบไปด้านข้างก็จะโดนพลองหวดจากด้านข้างทันที ทำให้ตอนนี้หยางหลงหลบการโจมตีด้วยพลองอย่างยากลำบาก

ดาบแดงของหยางหลง ที่ใช้ลดแรงปะทะจากการทำร้ายของพลองโดยตรง เริ่มที่จะทนรับความรุนแรงไม่ไหว ยังดีที่โดนหวดจากด้านข้าง ทำให้กระโดดลอยตัวไปตามเส้นทางที่พลองหวดมาได้ เพื่อไม่ต้องฝืนต้านแรงปะทะ แต่ไหลไปทิศทางเดียวกับพลอง เพื่อลดแรงกระแทกลง

หากดาบของหยางหลง ต้องรับการหวดจากพลองด้านบน ป่านนี้ดาบของหยางหลงได้หักเป็นที่เรียบร้อย ด้วยการเหวี่ยงจากด้านบนทำให้มีแรงโน้มถ่วงของโลกเป็นตัวช่วย จึงทำให้มีพลังรุนแรงมากขึ้น

แต่แม้จะไม่ใช่การโจมตีจากด้านบน ก็ทำให้ดาบเสียหายได้ แต่อาจจะต้องใช้เวลาหน่อย

"มีฝีมือแค่นี้เองรึ" เซิ่งเฉียง ที่กล่าวอย่างรู้สึกผิดหวัง ที่การต่อสู้กับหยางหลง ไม่ทำให้ตัวเองรู้สึกกดดันได้เลย

หยางหลง ที่พยายามเข้าประชิดตัวอีกฝ่าย แต่ด้วยฝ่ายตรงข้ามที่มีศาสตราวุธเป็นพลอง จึงทำให้ไม่มีโอกาสเข้าใกล้อีกฝ่ายได้เลย