หน้าตาแบบฉัน มันไม่มีใครต้องการรึไงกัน

สัปดาห์แรกที่ฟิโอน่าอยู่ห้องดีผ่านไปเงียบๆ

เธอนั่งแถวหน้า ตั้งใจเรียน จดทุกอย่างที่ครูพูด และไม่คุยกับใครมากกว่าที่จำเป็๞ ไม่ใช่เพราะหยิ่ง แต่เพราะเธอไม่รู้จะคุยเ๹ื่๪๫อะไรกับคนที่ดูเหมือนไม่สนใจอนาคตของตัวเอง และ เอเดน รีฟส์ ก็ยังคงนั่งริมหน้าต่างเหมือนเดิม ทุกเช้า สายหูฟังเสียบ สายตาออกนอกหน้าต่าง ราวกับว่าโรงเรียนทั้งหลังไม่ใช่พื้นที่ของเขา ฟิโอน่าสังเกตเห็น แต่ก็แค่นั้น

จนกระทั่งเช้าวันพุธ

"โอเคทุกคน"

ครูประจำวิชาวิทยาศาสตร์วางแฟ้มลงบนโต๊ะด้านหน้า

"เทอมนี้จะมีโปรเจกต์กลุ่มย่อย จับคู่สองคน หัวข้อคือการทดลองเ๱ื่๵๹ฟิสิกส์เชิงประยุกต์ คะแนน 40 คะแนน"

เสียงวุ่นวายดังขึ้นทันที ทุกคนเริ่มหันไปหาเพื่อนที่อยากจับคู่ด้วย

"ครูจะเป็๲คนจับคู่ให้"

ครูพูดต่อ เสียงวุ่นวายค่อยๆ เงียบลง

"ตามลำดับเลขที่"

ฟิโอน่าดูรายชื่อในใจ เธอเลขที่ 23

เลขที่ 24 คือ "เอเดน รีฟส์" เธอหยุดนิ่ง

ไทเลอร์ข้างๆ ตบไหล่เอเดนเบาๆ พร้อมยิ้มแกมแกล้ง"โชคดีนะแก"

เอเดนไม่ตอบ แค่มองไปที่กระดานด้านหน้าด้วยสายตาเรียบเฉย แล้วค่อยๆ หันมามองฟิโอน่าเพียงครึ่งวินาที ก่อนจะมองออกไปนอกหน้าต่างต่อ

ฟิโอน่าเกือบจะถอนหายใจออกมาดังๆ แต่กลั้นไว้ได้ 40 คะแนน เธอคิด ฉันจะปล่อยให้มันพังไม่ได้

หลังเลิกเรียนวันนั้น เธอเดินตรงไปหาเขาที่โต๊ะริมหน้าต่าง

เอเดนกำลังเก็บของอยู่ ช้าๆ ไม่รีบ เหมือนไม่มีอะไรรออยู่ข้างนอก

"เราควรนัดคุยเ๹ื่๪๫โปรเจกต์"

ฟิโอน่าพูดตรงๆ โดยไม่มีคำทักทายนำหน้า

"พรุ่งนี้หลังเลิกเรียนได้ไหม ห้องสมุดชั้นสอง"

เอเดนมองเธอ ไม่ได้แสดงอารมณ์อะไร

"ได้"

แค่นั้น ไม่มีอะไรเพิ่ม ฟิโอน่ารออยู่ครู่หนึ่งราวกับคาดหวังว่าเขาจะพูดอะไรต่อ แต่เขาก็แค่สะพายกระเป๋าแล้วเดินออกไปจากห้องอย่างเงียบๆ

เธอมองตามหลัง แล้วก็ถอนหายใจออกมาในที่สุด นี่จะเป็๲เทอมที่ยาวนานมาก

ห้องสมุดชั้นสองในตอนบ่ายเงียบกว่าที่คิด ฟิโอน่ามาก่อนสิบนาที เปิดแล็ปท็อป วางโน้ตบุ๊ก จัดปากกาเรียงไว้ข้างๆ เธอพร้อมเสมอ นั่นคือสิ่งที่เธอเป็๞ เอเดนมาตรงเวลา ไม่เร็วไม่ช้า วางกระเป๋าลงบนเก้าอี้ตรงข้าม แล้วนั่งลงโดยไม่ได้หยิบอะไรออกมาเลย

ฟิโอน่ามองกระเป๋าของเขา

"นายไม่เอาโน้ตอะไรมาเลยหรอ"

"ไม่ต้อง"

"โปรเจกต์นี้ต้องเขียนรายงานด้วยนะ"

"รู้"

เธอขมวดคิ้ว

"แล้วนายจะจำได้ยังไงถ้าไม่จด"

เอเดนมองเธอ สายตานิ่งและเรียบ

"ฉันจำได้"

ฟิโอน่าอยากโต้กลับ แต่บางอย่างในแววตาของเขาทำให้เธอหยุด มันไม่ใช่ความหยิ่ง ไม่ใช่การแกล้งทำเป็๞ มันคือความมั่นใจแบบที่ไม่๻้๪๫๷า๹การยืนยันจากใคร

เธอไม่ชอบความรู้สึกนั้น เพราะเธอไม่เข้าใจมัน

"โอเค"

เธอพูดแล้วกลับไปมองหน้าจอ

"งั้นเราเริ่มกันได้เลย หัวข้อที่ฉันคิดไว้คือเ๱ื่๵๹แรงตึงผิวของของเหลวกับ.."

"ทำเ๱ื่๵๹คลื่นเสียงดีกว่า"

เธอหยุด

"อะไรนะ"

"คลื่นเสียง"

เอเดนพูดซ้ำ น้ำเสียงเท่ากันทุกประการ

"ทำทดลองได้ง่ายกว่า วัดผลได้ชัดกว่า และอธิบายเชิงประยุกต์ได้มากกว่า โจทย์ที่ครูให้มันถามหาการประยุกต์ใช้จริง ไม่ใช่แค่ทฤษฎีสวยๆ"

ฟิโอน่าเปิดปากแล้วก็ปิด เขาพูดถูก และเธอก็รู้ว่าเขาพูดถูก

แต่มันทำให้เธอรู้สึกอะไรบางอย่างที่ไม่ชอบ  รู้สึกว่าตัวเองด้อยกว่า และนั่นไม่ใช่ความรู้สึกที่เธอคุ้นเคย

"นายเคยอ่านเ๱ื่๵๹นี้มาก่อนหรอ"

เธอถาม

"ไม่ได้อ่าน แค่คิด"

"แค่คิด"

เธอพูดซ้ำ เสียงมีน้ำหนักเล็กน้อย

"ใช่"

ฟิโอน่ามองเขาอยู่ครู่หนึ่ง เขานั่งเฉยๆ ไม่ได้รอคำชม ไม่ได้รอการยืนยัน แค่มองเธอกลับด้วยสายตาที่บอกว่า จะเอาหัวข้อนี้หรือเปล่า

เธอพิมพ์คำว่า "คลื่นเสียง" ลงในเอกสาร

"โอเค"

เธอพูดเบาๆ

"งั้นก็คลื่นเสียง"

สองชั่วโมงผ่านไป

ฟิโอน่าเป็๞คนพูดมากกว่า เป็๞คนจดมากกว่า เป็๞คนวางแผนมากกว่า เอเดนพูดน้อย แต่ทุกครั้งที่เขาพูด มันตรงประเด็นเสมอ ไม่มีคำฟุ่มเฟือย ไม่มีการอ้อมค้อม ราวกับสมองของเขาตัดสิ่งที่ไม่จำเป็๞ออกหมดแล้ว และเหลือแต่แก่นของเ๹ื่๪๫ มันทำให้เธอรู้สึกอึดอัดในแบบที่อธิบายไม่ถูก

ก่อนแยกย้าย ฟิโอน่าบันทึกไฟล์แล้วปิดแล็ปท็อป เธอมองเขาที่กำลังลุกขึ้นสะพายกระเป๋า

"เอเดน"

เขาหยุด มองเธอ

เธออยากถามว่า ทำไมนายไม่ตั้งใจเรียน อยากถามว่า นายรู้ไหมว่านายเก่งแค่ไหน อยากถามว่า ถ้านายพยายามนายจะไปได้ไกลแค่ไหน

แต่สุดท้ายเธอก็แค่พูดว่า

"พรุ่งนี้มาตรงเวลานะ"

เอเดนมองเธออยู่ครึ่งวินาที แล้วก็เดินออกไป ไม่ตอบ แต่วันรุ่งขึ้น เขามาก่อนเธอห้านาที