บทที่ ๑๖ : เสด็จกลับฉีอิง
“แม่นางฟางเซียน...พวกเราจะไปเจอกับท่านที่ฉีอิงในอีกสามวันข้างหน้า ได้โปรดรักษาตัวด้วย” จักรพรรดิหลี่เหวิ่นเทียนทำไม้ทำมือคาราวะก่อนขึ้นราชรถที่มีสัตว์เทพเป็ปลาทองั์เหาะเหินขึ้นไปบนอากาศ
“จะมีพิธีสถาปนาจักรพรรดินีแห่งอี้ทั้งทีกระหม่อมคงมิบังอาจไปร่วมงานโดยมิเตรียมการอันใด ขอพระองค์ทรงโปรดรอพวกหม่อมฉันตามที่ได้นัดหมายไว้หม่อมฉันได้ส่งสารราชทูตไปบอกทางฉีอิงแล้ว พวกมันมิกล้ามีปัญหากับพระองค์อย่างแน่นอน”มหาอุปราชชราผงกหัวถวายบังคม ในใจคิดเตรียมของขวัญเลิศหรูไว้เอาใจฟางเซียนเพื่อผลประโยชน์ในภายภาคหน้า
ขณะเดียวกัน...อ๋องเจ็ดแห่งเว่ยและอ๋องสี่แห่งมู่ก็เดินทางมาร่ำลาฟางเซียนบุรุษผู้หล่อเหลาทั้งสองถวายบังคมทูลลาอย่างนอบน้อม “นอกจากจะเป็เทพธิดาแห่งพฤกษาแล้วยังได้รับการอวยพรจากเทพเซียนหรานหนานขึ้นเป็บุตรี์ พระนางช่างสมคำร่ำลือ...เหตุไฉนเลยที่พวกหม่อมฉันจะไม่ไปหาของขวัญในวันสถาปนาขึ้นครองราชย์”
“ขอพระองค์โปรดรักษาตัวหม่อมฉันธิดาเทพแห่งเฉินได้ส่งคนไปอารักขาพระนางล่วงหน้าที่ฉีอิงแล้วแต่ตัวกระหม่อมต้องกลับไปรายงานเื่ในวันนี้แก่ฝ่าาของหม่อมฉันเสียก่อน”หลิวเสี่ยวเฟินย่อขาทำความเคารพ พลันเรียกเมฆวิเศษให้ลอยลงมาจากฟากฟ้าแล้วขึ้นขี่
เมื่อคนทั้งหมดจากไปกันหมดอี้ เฟิงหู่ก็นำชายชุดดำจำนวนหนึ่งมาถวายบังคมต่อหน้าฟางเซียน “ขอให้จักรพรรดินีแห่งอี้ ทรงพระเจริญ หมื่นปีหมื่นหมื่นปี”
เฟยหลงส่ายศีรษะไปมาอย่างเอ็นดูก่อนที่เขาจะเดินเข้าไปพยุงชายชราในชุดคลุมสีดำให้ยืนขึ้น “มากพิธีไปแล้วท่านปู่ ข้าก็ยังคงเป็หลานท่านไม่แปรเปลี่ยนยศถาบรรดาศักดิ์มันก็เพียงแต่เปลือกนอกเท่านั้น” ใบหน้างดงามยิ้มน่ารักมือเล็กเรียวสวยปาดคราบน้ำตาของอีกฝ่ายออกจากแก้ม “มิเห็นต้องร้องไห้เสียน้ำตากับเื่แค่นี้เลย”
“หม่อมฉันปลื้มปีติพ่ะย่ะค่ะในที่สุดสกุลอี้ก็กลับมาผงาดรุ่งเรืองอีกครั้ง”
“โห...โอว มายก็อด จวนหายไปทั้งหลังเลยเพคะ แล้ว...พวกเราจะไปซุกหัวนอนกันที่ไหน?”หรงเอ๋อเอามือขยุมเส้นผมของตัวเองเหมือนคนสิ้นหวัง เมื่อเด็กสาวผมทองมองสถานที่ที่ยืนอยู่แบบละเอียด
เฟยหลงหลับตาสูดลมหายใจอยู่ครู่หนึ่งพลันเอื้อนเอ่ยขึ้นว่า
“พวกเราจะไปกลับฉีอิง ถึงจะไม่รู้สถานการณ์ในตอนนี้สักเท่าไหร่ แต่ดูเหมือนเหล่าคนที่มาชุมนุมกันเมื่อครู่จะมีจุดประสงค์แต่งตั้งข้าขึ้นเป็จักรพรรดิแห่งอี้ มาถึงขั้นนี้แล้ว ลองทำตามที่พวกเขาแนะนำดูก็ไม่เสียหาย”
อี้เฟิงหู่พยักหน้าแบบเห็นด้วย “เห็นว่ามหาอุปราชแห่งหยูส่งสารไปแจ้งทางฉีอิงแล้วปู่เห็นว่า มิน่าเป็อะไร”
“งั้นหม่อมฉันจะไปตามพวกลั่วลั่วกับถิงถิงมาสมทบพร้อมกับเรียกประชุมเหล่าทหารตำรวจหนานซาที่พอมีฝีมือให้มาติดตามรับใช้นายหญิงเดินทางไปฉีอิง”เยี่ยนเอ๋อทำความเคารพพร้อมออกบินขึ้นไปด้วยคอปเตอร์พลาสติกเหมือนการ์ตูนที่เคยอ่าน
“จะว่าไปแล้วต้าฉีไม่กล้ามีเื่มีราวกับอาณาจักรทั้งหกหรอกอาณาจักรที่เพิ่งก่อตั้งมิอาจทัดเทียมกับอาณาจักรที่สร้างมาหลายร้อยปีได้หากทางต้าฉีเล่นลูกไม้ในครานี้ พวกเราคงได้ทีกวาดล้างขุนนางชั่ว” ปู่ของฟางเซียนเอ่ยปากแนะนำ ขณะที่เฟยหลงลูบคางครุ่นคิดั์ตากลมสวยยังคงไม่ประมาทแต่อย่างใด
“พวกเราได้เห็นผลลัพธ์ของโอสถทิพเทพยุทธ...บอกตามตรง ต่อให้พวกเรามีปราณที่เลิศล้ำกว่าคนในต้าฉีเพียงใด หากคนพวกนั้น้าจะลงมือเกรงว่าการปะทะอาจมีหลายฝ่ายต้องสูญเสีย แต่ในเมื่อท่านปู่พูดถึงเพียงนั้นข้าจักลองไว้ใจในสารของอาณาจักรหยูดู ว่าพวกฉีอิงจะเกรงใจดังคำท่านว่าหรือไม่”ร่างระหงผมเผ้ารุงรังคิดวิเคราะห์ ั์ตาหรี่ลงเหมือนกำลังหาคำตอบ
“หากพวกมันคิดก่อการจริงคนของธิดาเทพเสี่ยวเฟินคงไม่ปล่อยไปเฉยๆ แน่ ที่สำคัญคนของสกุลอี้ส่วนใหญ่อาศัยอยู่ในฉีอิง หากเราไม่กลับไปแล้วล่ะก็ เกิดเหตุอันใดขึ้นมาอาจเสียใจภายหลัง” ชายชราชุดดำกล่าวสำทับเป็เวลาเดียวกับที่เฟยหลงพยักหน้าเห็นด้วย “ท่านพ่อ”
เมื่อเฟยหลงตัดสินใจได้หนักแน่นร่างระหงก็นำคนหลายร้อยชีวิตออกเดินทางไปยังเมืองหลวงฉีอิงเพื่อไปให้ถึงก่อนวันนัดหมายกับทางราชอาณาจักรต่างแดนทั้งหก
หนึ่งวันผ่านไป...
ขบวนเกี้ยวของจักรพรรดินีแห่งอี้ก็มาถึงแถบชานเมืองฉีอิงก่อนพลบค่ำคนหลายร้อยชีวิตดูอ่อนเปลี้ยเพราะเดินทางแบบไม่หยุดพักเมื่อถึงหน้าด่านตรวจคนเข้าเมือง เหล่าทหารจากทัพหลวงก็เอาหอกกั้นทางมิให้ผ่าน
“ขบวนนี้เป็ขบวนเสด็จของใคร ตอบ!” ทหารยามชั้นผู้น้อยประจำเมืองหลวงเอ่ยปากข่มขู่ทหารหนานซาหากแต่ว่าลั่วลั่วกลับทำท่าทางเหมือนจะชักกระบี่ออกจากฝักแต่ถูกเฟยหลงหักห้ามเอาไว้ก่อน “ใจเย็น สาวน้อยรอให้ราชทูตเจรจากันเอง”
ราชทูตแห่งเฉินนำสาระสำคัญส่งมอบให้ทหารหน้าด่านเมื่อมันเปิดอ่านมันก็หัวเราะลั่น
“ขบวนของจักรพรรดินีฟางเซียน?”เหล่าทหารยามขบขันท้องแข็ง “นิทานหลอกเด็กแม้แต่สุนัขยังมิหลงกล นี่เ้ามิรู้หรือท่านแม่ทัพเตียวชิงเทียนนำทัพหลวงออกไปจับฏฟางเซียนอยู่แถมนังนั่นก็ถูกถอดยศศักดิ์จนเป็สามัญชนธรรมดาแล้ว จะไปมีขบงขบวนผู้ติดตามอะไรกันแล้วในเมืองหลวงตอนนี้ก็จัดเทศกาลเฉลิมฉลองกันยกใหญ่ เพื่อรอต้อนรับบุคคลชั้นสูงจากหกอาณาจักรมีคำสั่งห้ามขบวนปาหี่ใดๆ เข้าไปป้วนเปี้ยน กลับไปเสียเถอะแม่นางพาคณะละครสัตว์ของเ้าไปหากินที่อื่นเสีย”
ผู้ส่งสารแห่งเฉินกลับมาทำความเคารพฟางเซียนที่หน้าเกี้ยวใบหน้าดูสลดหดหู่ลงเล็กน้อย “พวกทหารเหล่านี้หม่อมฉันสามารถปาดคอพวกมันได้ภายในฉับเดียว แต่...องค์ธิดาเทพทรงมีรับสั่งกับหม่อมฉันว่า ก่อนวันมงคลของพระนาง ห้ามมิให้มีการนองเืเด็ดขาดเดี๋ยวจะเกิดอาเพศ์ลงทัณฑ์ ดังนั้น หม่อมฉันขอบังอาจแนะนำ...พวกเราควรจัดตั้งค่ายพักผ่อนนอกเมืองไปก่อน”
เฟยหลงผงกหัวตอบกลับแบบว่าง่ายเพราะตัวเขาเองก็ไม่อยากมีเื่มีราวในตอนนี้เช่นเดียวกัน “ขอบใจเ้ามาก เชิญเ้าจัดการตามเห็นสมควร”
ใช้เวลาอยู่พักใหญ่...ค่ายพักแรมสำหรับผู้คนร้อยชีวิตก็สร้างเสร็จ
เฟยหลงนั่งนิ่งหน้ากองไฟขณะที่ลั่วลั่ว ถิงถิงกำลังปิ้งไก่ที่จับได้เมื่อสักครู่ เอามาย่างกินอย่างเอร็ดอร่อย
“ขอรายงานพ่ะย่ะค่ะสายสืบของพวกเราแทรกซึมได้ข่าวมาว่า พวกราชวงศ์ฉี จับตัวคนของสกุลอี้ไปคุมขังไว้ในคุกใต้ดินกันทุกคนเนื่องจากองค์ไทเฮาจัดตั้งหวงกุ้ยเฟยอ้ายเหรินขึ้นเป็ฮองเฮาแทนพระองค์ได้สำเร็จทำให้วังหลังโดนกลั่นแกล้งใส่ร้ายสารพัด คนจากสกุลอี้โดนป้ายสีไม่เว้นลูกเล็กเด็กแดง...จนโดนลงพระอาญากันแทบทุกคน”สายลับในเงามืดปรากฏตัวแจ้งข่าวแก่ฟางเซียน เหงื่อกาฬไหลรินรอบดวงหน้า “ทรงมีกระแสรับสั่ง...แก้ไขเหตุนี้หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?”
เฟยหลงขมวดคิ้วเป็ปมหน้าแดงแบบโกรธจัดจนถึงใบหู “ยังไม่ต้องลงมือกระทำการอันใดทั้งนั้น...พวกมันคงยังไม่กล้าลงอาญาใดในเร็วๆ นี้หรอก”
“มีอีกเื่ที่อยากจะแจ้งให้พระองค์ทรงทราบขอรับราชครูซีห่าวถูกอวยยศเป็มหาอุปราชแทนท่านอี้เกาเทียนแล้วขอรับ” ชายชุดดำกล่าวเสริม
เฟยหลงโยกศีรษะไปมาครุ่นคิด“แม้แต่ท่านพ่อก็โดนเล่นงานอย่างนั้นรึ” เมื่อความทรงจำของเฟยหลงและฟางเซียนหลอมรวมกันแน่นแฟ้นขึ้น ชายหนุ่มก็เริ่มแยกไม่ออกแล้วว่าอะไรคือความทรงจำของตนเองหรืออะไรคือความทรงจำของฟางเซียน ทำให้เวลานี้... เมื่อได้ทราบข่าวว่าบิดาโดนปลดออกจากตำแหน่งเฟยหลงถึงกับะเิโทสะควันออกหู
“ให้หม่อมฉันไปลอบเชือดคอฮ่องเต้แห่งฉีดีไหมเพคะ”ถิงถิงผู้สงบเสงี่ยมไม่ค่อยพูดถึงกับออกปากอาสาเมื่อเห็นอากัปกิริยาของเ้านาย
“ไม่ต้องหรอก...ถิงน้อย!”หญิงสาวตอบกลับพลันหรี่ตามุ่งร้ายวาวโรจน์ “ฉีคัง... เ้าคงยังไม่ลืมคำทำนายของข้าหรอกใช่ไหม?แล้วมันจะยิ่งสาสมมากกว่านั้น” เฟยหลงสบถบ่นพึมพำโดยมีองครักษ์แห่งดวงดาวทั้งสี่รี่เข้ามาถวายการรับใช้อยู่เบื้องหน้า เหมือนรอฟังคำสั่ง
ขณะเดียวกัน...
ท้องพระโรงของวังหลวง
ฮ่องเต้แห่งฉีผู้ไร้ตราสัญลักษณ์หรานหนานเดินวนไปวนมาเป็วงกลมหลังจากได้ทอดพระเนตรอ่านสารแห่งอาณาจักรต้าหยู
“ประหลาดประหลาดยิ่งนัก ในสารเขียนว่า้าพบฟางเซียนอย่างชัดแจ้งพวกต้าหยู้าสิ่งใดกันแน่?”ชายชุดเหลืองัทองตบโต๊ะเสียงดัง ปัง! ฉาดใหญ่
“เห็นจะเป็เื่พลังในการพยากรณ์ของนางผู้นั้นกระัะหม่อมมิอาจคิดเป็อื่น” มหาอุปราชซีห่าวถวายบังคมเสนอความคิดเห็นแต่ฮ่องเต้หนุ่มยังคงครุ่นคิดต่อ
“ถ้าในสารเขียนว่า้าพบพวกเราก็ต้องพาตัวนางมาให้พบ จะไปขัดใจอาณาจักรใหญ่อันดับสองของทวีปได้เช่นไร”ใบหน้าของกษัตริย์หนุ่มยับยู่เป็ปมแก้ยาก “แถมจนป่านนี้ยังมิได้ข่าวจากท่านแม่ทัพเตียวชิงเทียนเลยสักครั้งว่าจับตัวนางกลับมาได้หรือไม่ และข้าก็กำชับเสมอว่าให้จับเป็กลับมา...หากไร้ิญญากลับมาแล้วไซร้ พวกเราอาจมีปัญหากับพวกต้าหยูก็เป็ได้”
“อย่าทรงกริ้วเลยเพคะหม่อมฉันมีเพลงพิณเป็เลิศ แถมบรรจุปราณระดับ์ความสามารถก็มิได้แพ้นางคนนั้นเลยสักนิด หากพวกต้าหยู้าพบฟางเซียน ก็ให้พวกเขาเข้าพบข้ามิดีกว่าหรือเพคะ”ฮองเฮาอ้ายเหรินในชุดสีแดงเต็มยศเอื้อนเอ่ยพร้อมนวดไหล่ให้พระสวามีใบหน้าระรื่นสดชื่นแจ่มใส
ฮ่องเต้หนุ่มลูบคางหน้ามุ่ยใบหน้ายังคงเต็มไปด้วยความวิตกจริต “เ้าเป็หญิงจะไปรู้เื่ใดหากมีอาณาจักรเกินสี่ไม่ยินยอมรองรับสถานะข้า การเป็โอรส์แห่งฉีก็คงเป็เพียงแต่ในนาม ดังนั้นพวกเราต้องซื้อใจพวกเขาให้ได้แม้จะเป็เื่เล็กน้อยก็ห้ามผิดพลาดเด็ดขาด”
“หม่อมฉันว่ามันแปลกเล็กน้อยที่ทหารหลวงต่างหายตัวไปในหนานซา ไม่สามารถติดต่อได้เลยสักคนแม้แต่พิราบสื่อสารก็ไม่ส่งกลับ เหมือนเกิดอะไรขึ้นที่นั่น” อำมาตย์หวังทำความเคารพถวายบังคมทูลเกล้าขณะที่เสนาบดีฝ่ายขวาและซ้ายตามเข้ามาติดๆ
“งานเฉลิมฉลองก็จัดติดต่อกันสามวันสามคืน...ก่อนที่อาณาจักรทั้งหกจะมาเยือนประชาชนแห่งฉีดูชื่นมื่นดี ส่วนเื่ราวในหนานซา...พวกอาณาจักรทั้งหกคงมิมีผู้ใดสนใจหรอกพ่ะย่ะค่ะ”เสนาบดีเฒ่าเอื้อนเอ่ยขึ้นพร้อมกัน เหมือนนัดหมายกันมา
“แต่...เื่นี้...เหมือนข้ารู้สึก...ไม่สบายใจอย่างไรก็มิรู้ ...ไว้หลังจากจัดงานรับรองสถานะของข้ากับอาณาจักรทั้งหกเสร็จสิ้นค่อยตัดรากถอนโคนสกุลหลี่ทุกคน อย่าให้พวกมันกลับมาเป็เสี้ยนหนามต่อไปได้อีก”คำตรัสขององค์ฮ่องเต้ประกาศกร้าวขุนนางน้อยใหญ่ทุกคนในท้องพระโรงตอบกลับอย่างพร้อมเพรียง “น้อมรับพระบัญชา”
โปรดติดตามตอนต่อไป