สุภาษิตโบราณว่าไว้สามีภรรยาหนึ่งหญิงสองชายนั้น ย่อมถูกมองว่าเป็กาลีบ้านกาลีเมือง เเต่สุภาษิตนั้นใช้ไม่ได้ในเมืองหยุนเปิง เวลาบ่ายคล้อยศาลากลางน้ำก็มักจะเป็ที่พักผ่อนหย่อนใจที่ดี ซูเจินชวนสนมลีออกมานั่งชมบรรยากาศรอบๆศาลากลางน้ำ ท่ามกลางธรรมชาติ ดอกไม้และอากาศที่บริสุทธิ์ทำให้ทั้งสองรู้สึกสดชื่น เเต่แล้วบรรยากาศอันบริสุทธิ์ก็หายไปเมื่อสองพี่น้องแฝดได้ให้อาฉางกับอาเฟยเเบกตำรามามากมาย วินาทีนั้นหางตาของซูเจินได้ชำเลืองไปเห็นพอดีและเธอก็รู้ว่าตำราพวกนั้นจะต้องเกี่ยวโยงมาถึงเธอแน่ๆ
"นี่..สนมลี..ฉันว่าฉันเริ่มหิวแล้วล่ะ เรากลับจวนกันดีกว่าเนาะ"
"ได้..เเต่ทำไมเ้าถึงดูรีบร้อนนักล่ะ…"
"ก็เพราะว่านางกำลังจะพาเ้าหนีพวกข้ายังไงล่ะ ซูเจินข้ามีรางวัลสุดพิเศษมามอบให้เ้าและรางวัลนี้มาจากท่านพ่อของพวกข้าเลยนะ"
"พอดี่นี้ไม่ค่อยอยากได้รางวัล ขอตัวก่อนนะ ไปสนมลี" ซูเจินรีบคว้ามือสนมลีเเล้วเดินเลี่ยงพี่น้องแฝดออกไป แต่ทว่ามืออี้เฉียนก็เอื้อมไปดึงคอเสื้อจากทางด้านหลังของซูเจินไว้
"ช้าก่อน…ข้ายังไม่อนุญาตให้เ้าไปเลยนะ..กลับมาที่เดิม"
"โอ้ย!! นี่นายทำอะไรเนี้ย!! ฉันบอกแล้วไงว่าฉันไม่เอา"
"ข้าไม่ได้ให้เ้าเลือก เพราะข้าเลือกมาให้เ้าแล้ว อาฉาง อาเฟย.."
"พะยะค่ะองค์ชาย" บ่าวทั้งสองอุทานออกมาพร้อมกันก่อนจะวางตำราลงบนโต๊ะด้านหน้าซูเจิน ปึ้ง!! ฝุ่นที่คลุ้งออกมาทำให้ซูเจินถึงกับต้องหันหน้าหนี ไอ จาม ดูแล้วน่าจะเป็หนังสือเก่าเก็บมานานหลายปีแล้ว อี้เถียนจัดการทำความสะอาดหนึ่งเล่ม ก่อนจะยื่นให้ซูเจิน ซูเจินค่อยๆเปิดอ่านก็พบว่าในหนังสือมีเเต่ภาษาจีน เธออ่านไม่ออกเพราะคาบเรียนภาษาจีนนั้นเธอเอาเเต่หลับตลอดทั้งคาบเลยนั่นเอง
"หนังสืออะไรอ่ะ ฉันไม่รู้จัก อ่านไม่ออกด้วย" "มันคือหนังสือมารยาทการวางตัวในเมืองหยุนเปิง ข้าเองตอนเข้ามาอยู่ที่นี่ใหม่ๆก็เคยอ่าน เเต่ข้าปฏิบัติไม่ได้" สนมลีกล่าวด้วยวาจาตัดพ้อและก้มหน้าดังคนขี้แพ้ ซูเจินมองหนังสือมารยาทสลับกับใบหน้าของพี่น้องแฝด
"หนังสือมารยาท..พวกนายเอามาให้ฉันอ่านทำไม อ๋อ..นี่จะหลอกด่ากันทางอ้อมว่าฉันไม่มีมารยาทใช่ไหม จะเอาใช่ไหม!!" ซูเจินเอามือลูบเเขนเสื้อเหมือนนักเลงกำลังจะหาเื่คน สนมลีเห็นดังนั้นก็ใเล็กน้อย ถึงนางจะััได้ว่าซูเจินไม่ใช่คนเมืองหยุนเปิงแต่ก็ไม่คิดว่านางจะเเปลกขนาดนี้
"ข้าบอกเ้าแล้วไงว่า นี่ไม่ใช่คำสั่งของข้า"
"ใช่..ท่านพ่อได้พบกับเ้าวันนั้น ท่านสงสัยในกริยาของเ้า"
"สงสัย..สงสัยอะไร?"
"เ้าลืมแล้วหรือ ว่าตอนนี้เ้าอยู่ในตำแหน่งชายาของพวกข้าและในอนาคตเ้าก็จะได้เป็อัครมเหสี ดังนั้นเ้าก็จะต้องเรียนเื่มารยาท การวางตัว กริยาหรือเเม้กระทั่งคำพูดของเ้า ทั้งนี้ก็เพื่อออกงานหรือเดินทางพบปะประชาชนกับพวกข้าด้วย"
"ใช่..และคนที่จะมาสอนเ้าเื่มารยาทในการวางตัวก็คือ ข้ากับท่านพี่นี่เอง!!"
"อะไรนะ!!..พวกนายเนี้ยนะ!!จะมาสอนมารยาทฉัน?"
"ถึงพวกข้าจะเป็บุรุษ เเต่พวกข้าก็ผ่านการร่ำเรียนทั้งเื่วรยุทธ การศึกษาและมารยาทในการวางตัวมาแล้ว เ้าไม่ต้องกังวลหรือหากเ้าไม่สบายใจ เ้าจะให้สนมลีมาเรียนเป็เพื่อนเ้าก็ได้นะ"
"ถ้านางเต็มใจนะ ฮึฮึ" อี้เถียนแอบแซวสนมลีที่ยืนก้มหน้าอยู่ นางรู้สึกอายนิดๆเพราะนางเองผ่านตำรานี้มาก่อนแล้ว เเต่นางมิอาจปฏิบัติได้นั่นเอง ซูเจินแอบนึกในใจว่าทำไมเธอต้องเรียนมารยาทอะไรพวกนี้ด้วย ทั้งๆที่เนื้อหาในนิยายบอกเอาไว้แล้วว่า ทันทีที่ชายามีลูกให้กับสองแฝดได้ ร่างกายชายาจะเสียเืมากจนเสียชีวิตไป ซึ่งนั่นก็หมายความว่าถ้านางตายจากนิยายเื่นี้บทของเธอก็จะจบลงและเธอก็จะได้กลับบ้านของเธอนั่นเอง ซูเจินนิ่งคิดทบทวนพักใหญ่จนกระทั่งมีผู้มาเยือนศาลากลางน้ำอีกคน
"หนังสือมารยาทในการวางตัว เฮอะ!..ข้าอ่านมาไม่รู้กี่พันรอบ รักษากฏได้ทุกข้อ ท่านพี่…ท่านจะหวังอะไรกับสตรีประหลาดผู้นี้กันเล่า ข้าพร้อมที่จะให้กำเนิดทายาทแก่ท่านแล้ว คืนนี้ระดูของข้าจะหมดลง ทีนี้บอกข้าเถิดว่าระหว้างท่านทั้งสองใครจะเข้าหาข้า" สนมฮงเดินเข้ามาท่ามกลางความเงียบ นางเปล่าประกาศด้วยความกล้าว่านางพร้อมที่จะเข้าดับตะเกียงกับองค์ชายทั้งสองแล้ว ทว่าสิ่งที่นางพูดนั้นกลับทำให้ทุกอย่างเงียบลงกว่าเดิม อี้เถียนไล่นางกำนัลอแกไปให้หมดเพื่อให้เกียรติแก่สนมฮง ทว่าตัวนางกลับไม่รู้สึกละอายต่อคำพูดนางเลยแม้แต่น้อย เพื่อลดความเงียบลงสนมลีจึงรีบชวนให้ซูเจินถอยออกมาเเต่ทว่า มีหรือที่คนจากเจินเจินจะยอมให้ใครง่ายๆ ซูเจินเเกะมือสนมลีออกพร้อมเดินเข้าไปยืนต่อหน้าสนมฮง ทำเอาสนมฮงรู้สึกแปลกจนต้องถอยหลังอัตโนมัติ
"นี่..นี่เ้าจะทำอะไร หยุดนะ! ถอยออกไปห่างๆข้านะ ว้าย!!!" ซูเจินไม่ฟังและยังคงเดินเข้าไปหานางเรื่อยๆ สนมฮงเองก็ถอยไม่หยุดจนกระทั่งนางก้าวขาพลาดจนเสียการทรงตัว อี้เฉียนเห็นสถานการณ์ไม่ดีเข้ารีบหมุนตัวไปรับตัวของสนมฮงไว้ ไม่ให้นางตกลงไปในน้ำได้ทันพอดี อี้เถียน อาฉาง อาเฟย รวมถึงสนมลีถอนหายใจเเบบโล่งอก
"ท่านพี่อี้เฉียน..ช่วยข้าด้วย นางจะทำร้ายข้าเพคะ"
"เ้าไม่เป็อะไรนะ สนมฮง"
"ขอบพระทัยท่านพี่ที่ช่วยข้า เเต่ท่านจะไม่ทำอะไรเพื่อข้าหน่อยหรือเพคะ ในเมื่อท่านเห็นว่านางืำให้ข้าเกือบตกน้ำเช่นนี้!!"
"ขอโทษนะ..ในศาลานี้ฉันจะเดินไปไหนก็ได้ เธอนั่นแหละที่ถอยหลังไปจนเกือบตกน้ำเอง"
"นี่เ้า!! ท่านพี่!!"
"เอาล่ะ..ในเมื่อไม่มีใครเป็อะไร ข้าก็ขอให้เื่จบลงเเค่นี้ สนมฮงเ้ากลับไปที่จวนเ้าเถิด"
"แล้วเื่คืนนี้ล่ะเ้าคะ ท่านพี่สองหรือท่านพี่สามที่จะเข้า….."
"ข้าสองคนต้องช่วยสอน การวางตัวให้กับซูเจิน ดังนั้นพวกข้าสองคนคงจะไม่ว่าง หากเ้าเหงาก็สามารถมาเรียนกับพวกข้าที่จวนของซูเจินได้ สนมลีก็เรียนด้วยนะ เ้าสนใจไหม?"
"เฮ้!!นายไปพูดแบบนั้นกับสตรีผู้สูงส่งอย่างสนมฮงได้ยังไงอี้เฉียน นายไม่ได้ยินหรอว่านางอ่านเล่มนี้เป็พันๆรอบแล้ว..เเต่ก็แปลกนะ..ว่าไหมสนมฮง"
"แปลกอะไรของเ้า!!?"
"เอ้า!!ก็แปลกตรงที่อ่านเป็พันๆรอบ เเต่เนื้อหาไม่ซึมเข้าสมองเลย นี่ขนาดอ่านเเล้วนะเนี้ย ยังปฏิบัติได้เเค่นี้เลยอ่ะ สงสัยสมองเธอคงจะเล็กมากๆเลยเนาะ ถึงจำได้เเค่นิดเดียวอ่ะ เอ๋..หรือว่าไม่จำอะไรเลยนะเนี้ย!! หึ?"
"ซูเจิน นี้เ้า!!!กล้าว่าข้าไม่มีสมองงั้นหรือ!!"
"ใช่..แล้วเธอจะทำไม? วันๆเอาเเต่ชวนผู้ชายเข้าห้อง นี่น่ะหรอคนที่อ่านหนังสือมารยาทเป็พันๆรอบ"
"ซูเจิน ข้าว่าเ้าพอได้เเล้ว สมนฮงกำลังจะโกรธเ้าแล้วนะ"
"ใครเเคร์กันล่ะ อยากโมโห อยากโกรธก็ตามสบาย"
"อร้าย!!!นี่เ้าไม่เกรงกลัวตัวข้าเลยงั้นรึ ท่านพี่..ท่านต้องจัดการนางให้ข้านะเพคะ ไม่งั้นข้าไม่ยอม!!"
"อี้เถียน..พาซูเจินกับสนมลีกลับจวนไปก่อน ทางนี้ข้าจัดการเอง"
"ท่านพี่!!!"
"เ้าเงียบก่อนได้ไหมสนมฮง นางคงพูดไปตามประสาของนาง เ้าจะถือความให้ได้อะไรขึ้นมา"
"เเต่นางหยามเกียรติข้านะเพคะ ท่านพี่ไม่ใส่ใจในตัวข้าเลย เฝข้าก็ได้ชื่อว่าเป็ชายาของท่านนะเพคะและข้าก็เหนือกว่านางตรงที่เมืองของข้ามี….."
"ข้าไม่ลืมว่าเมืองของเ้ามีบุญคุณต่อเมืองข้ายังไง เเต่ที่ข้าไม่นู้คือ เ้าเป็สตรีแบบใดกัน..ข้าขอตัว!!"
" ท่านพี่..ท่านพี่..ท่านพี่!! กรี้ด!!! ซูเจิน..ข้าไม่มีวันจะเเพ้เ้าเด็ดขาด ไม่มีวัน!!" ครั้งนี้เป็ครั้งที่สามแล้ว ที่สนมฮงถูกหักหน้าต่อหน้าคนมากมาย ซึ่งคนที่ทำก็คือคู่อริเดิมของนาง สนมฮงต้องเดินกลับจวนไปด้วยความโมโห นางคิดหาวิธีทุกๆอย่างเพื่อรับมือกับซูเจิน เพราะนางทนไม่ได้ที่เห็นว่าสตรีที่เพิ่งเข้ามานั้นทำให้สององค์ชายพึงพอใจมากกว่านาง
1K
![แฟนคิง [Yaoi]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1566460710_21055341.webp)
