เกมราชันสงครามออนไลน์

        ตอนที่ 168 ศัตรูไม่ต่ำกว่า 10,000 คน

        หลังจากแยกจากวอลเลอร์ กายก็ตรงไปหาทิฟอนในทันทีซึ่งกองกำลังของทิฟอนได้มาประจำการอยู่ที่กำแพงทางฝั่งตะวันออก

        เมื่อทิฟอนเห็นกายมาหาเขา ก็มีสีหน้าแปลกใจที่อยู่ ๆ กายมาหาตนในตอนนี้

        “เจ้ามีปัญหาอะไรหรือไม่ ถึงมาหาข้าในตอนนี้”

        “มีแน่นอน...”

        กายตอบ ก่อนจะเล่าเรื่องที่รองแม่ทัพโลเวลเรียกเขาไปพบซึ่งพอทิฟอนได้ฟังก็มีสีหน้าเข้มขรึมขั้นมาอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะทิฟอนจะกล่าว“ตามข้าไปพบหัวหน้ากองพลเกลกันก่อน”

        หลังจากพบหัวหน้ากองพลเกลพอรู้ว่าทางรองแม่ทัพโลเวลยื่นมือเข้ามายุ่งเรื่องของมนุษย์ไฟกำให้หัวหน้ากองพลเกลบิดเบี้ยวเล็กน้อย แต่ก็คุมอารมณ์ไว้อยู่

        “เขาบอกเหตุผลกับเจ้าไหม ถึงถามเรื่องนี้” หัวหน้ากองพลเกลถามแต่กายกลับส่ายหัวเบา ๆ เท่านั้น เพราะเขาก็ไม่แน่ใจว่าชายคนนั้นคิดจะทำอะไร

        แต่ถ้าให้เขาเดา คงมีแผนแบบเดียวกับของเขานั้นคือดึงผู้เล่นมาร่วมสู้ในสงครามแม้ดูเหมือนจะมีประโยชน์กับทั้งป้อมปราการและนครดาราฟ้าแต่ตอนนี้กองทัพพิทักษ์ตะวันออกมีปัญหาแย่งอำนาจภายในกันมันจึงเงื่อนไขหลายอย่างเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย

        จริง ๆ แล้วสองคนนี้ระหว่างรองแม่ทัพอับบาสหรือรองแม่ทัพโลเวลใครจะได้เป็นแม่ทัพ มันไม่มีผลกับกายมากนักเพราะในตอนนี้เขายังไม่ได้นับเป็นทหารจริง ๆแต่มันจะส่งผลต่อภาพรวมของสงครามมากกว่า

        “ตามข้ามา” หัวหน้ากองพลเกลกล่าว ก่อนจะลุกเดินออกไป ทิฟอนหันมามองกาย กายได้แต่ถอนหายใจและถามไปอีกครั้ง

        ที่ห้องของรองแม่ทัพอับบาสตอนนี้อับบาสกำลังนั่งนิ่งเงียบปิดตาลงทั้งสองข้างตอนนั้นเองก็มีคนรายงานว่าหัวหน้ากองพลเกลต้องการเขาพบและก็ดูเหมือนอับบาสคาดการไว้อยู่ก่อนแล้ว

        “เรื่องพวกมนุษย์ไฟ หลังจากนี้ให้คนของรองแม่ทัพโลเวลจัดการต่อพวกเจ้าไม่ต้องเข้าไปทำอะไรเพียงแค่จับตาดูอย่าให้มนุษย์ไฟพวกนั้นก่อกบฏในป้อมปราการ”

        ทั้งสามคนพอได้ยินดังนั้นก็ตกใจที่รองแม่ทัพอับบาสยอมแพ้ง่าย ๆ แบบนี้

        “นี่มัน...”

        หัวหน้ากองพลและรองแม่ทัพอับบาสพูดคุยกันในทันทีขณะที่กายตอนนี้กำลังจมลงสู่ห้วงความคิด ตัวแปรหายไป อะไรคือสิ่งที่ทำให้รองแม่ทัพโลเวลตัดสินใจแบบนี้แล้วทำไมรองแม่ทัพอับบาสถึงยอมรองแม่ทัพโลเวลหรือเขาคิดว่าแค่กำลังจากผู้เล่นอาจจะไม่ดึงดูดพอ

        เขากำลังประมาทพลังของผู้เล่น จริงอยู่ที่ผู้เล่นนั้นยังอ่อนแอแต่มันก็แค่ตอนนี้ในเมื่อเรายังมาถึงระดับนักรบฝึกหัดขั้น 3 ได้ในตอนนี้ พวกกิลด์ใหญ่ๆ ก็คงจะตามมาอีกไม่นาน

        “พอแค่นั้น แม้พวกมนุษย์ไฟจะมีประโยชน์ แต่พวกเขาอ่อนแอข้าไม่ต้องการเสียเวลาไปกับพวกนอกคอกเหล่านั้นแถมการเอาพวกเขามาใช้งานก็มีความเสี่ยงมากเกินไปพวกมันไม่ต่างจากโจรหรือทหารรับจ้าง ไม่เหมือนเราที่เป็นทหารที่แท้จริง” อับบาสกล่าวเสียงดัง

        หัวหน้ากองพลเกลปิดปากเงียบในทันที ไม่กล้าพูดอะไรอีกเขาเป็นหัวหน้ากองพลก็จริง แต่เมื่อเทียบกับรองแม่ทัพแล้วมันยังห่างกันมาก

        ส่วนทิฟอนและกายก็ไม่พูดอะไร ทั้งสองได้แต่พึมพำในใจอย่างเข้าใจว่ารองแม่ทัพอับบาสแก่แล้ว

        ขณะนั้นเองก็มีเสียงสัญญาณเตือนภัยดังขึ้นมาตัวทั้งป้อมปราการซึ่งเสียงที่ดังอยู่นี้ หมายถึงมีศัตรูโจมตี ทุกคนในห้องต่างก็ตกใจไม่แพ้กัน

        “พวกมันบุกโจมตีก่อนรุ่งสางจริง ๆรีบไปประจำตำแหน่งอย่าให้มันปืนข้ามกำแพงมาได้ ส่วนเจ้าส่งคนไปบอกให้กองพลที่ 3ช่วยเสริมกำลังที่ประตูใหญ่อย่าให้พวกนครแสงเทวาเข้ามาพังได้เป็นอันขาด”รองแม่ทัพอับบาสสั่งการอย่างรวดเร็ว โดยไม่ตื่นตระหนกแม้แต่น้อยซึ่งนี่คือสิ่งที่เรียกว่าประสบการณ์ในการบัญชาการ

        “ข้าจะไปกับท่าน” กายหันไปกล่าวกับทิฟอน

        “งั้นก็ไปเอาอาวุธแล้วไปเจอกันที่กำแพง” ทิฟอนกล่าว ก่อนจะรีบออกไปโดยมีกายตามไปด้วย

        กายและทิฟอนมาถึงกำแพงป้อมปราการฝั่งตะวันออกเมื่อมองออกไปนอกกำแพงก็เห็นแสงไฟจำนวนมากซึ่งเป็นแสงจากคบเพลิงกำลังมุ่งหน้ามาที่ป้อมปราการ

        จากการประมาณคร่าว ๆ มีศัตรูไม่ต่ำกว่า 10,000 คน

        “พวกมันมีทหารมากขนาดนี้เชียว” ทิฟอนพึมพำออกมา

        “ไม่ใช่ทหารทั้งหมด”กายมองดูพวกที่นำหน้าอยู่ก็รู้ได้เลยว่าพวกนี้คือผู้เล่นซึ่งน่าตกใจมากที่มีผู้เล่นเข้าร่วมกับทหารนครแสงเทวามากขนาดนี้ในเวลาแค่ไม่กี่วัน

        บางที่อีกไม่กี่วันต่อจากนี้อาจจะมีผู้เล่นมากกว่านี้หลายเท่า...กายมีสีหน้าหนักอึ้ง

        เกมราชันสงครามออนไลน์นั้นมีผู้เล่นเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่องในทุก ๆวันหลายแสนคน ซึ่งผู้เล่นอาจจะทะลุร้อยล้านไปแล้วและที่เห็นผู้เล่นในสองนครนี้นั้นก็แค่หนึ่งในหยดน้ำมหาสมุทรเท่านั้น

        ผู้เล่นส่วนใหญ่กระจายไปทั่วทั้งโลกราชัน บ้างก็เปิดเผยตัวบ้างก็ทำแบบกายเล่นไปตามเนื้อเรื่องไม่ให้ NPC รู้ และบางส่วนก็ออกไปสำรวจโลกราชันที่น่าสนใจใบนี้

        แต่สำหรับกิลด์อาชีพแล้วการจะแข็งแกร่งขึ้นและเป็นผู้เล่นชั้นนำได้ไว้สุดนั้นก็คือสงครามสถานที่นี้จึงดึงดูดผู้เล่นได้มาก และผู้เล่นก็ไปรวมกันที่มัลทาฟา

        และภายหลังรองแม่ทัพโลเวลจะบอกว่าได้จัดการดึงพวกผู้เล่นบางส่วนมาเข้าร่วมทัพบ้างแล้วแต่ก็ยังช้าไป มีผู้เล่นจำนวนมากไปเข้าร่วมกับฝ่ายนครแสงเทวาเพราะแม้จะรู้ว่าฝั่งนั้นมีกิลด์กะโหลกแดงเป็นหัวหอกผู้เล่นแต่ก็ใช่ว่าจะมีกิลด์กะโหลกแดงเป็นกองกำลังผู้เล่นเดียวในนั้น

        “ฝ่ายเราช้าไป คงเจอศึกหนักแล้ว” กายพูดด้วยเสียงที่มีแค่เขาได้ยินในตอนนั้นหางตาของเขาก็หันไปเห็นมีอาและลิลี่ที่กำลังจะมาทางนี้พอดี

        “เจ้ามาข้าพอเข้าใจได้ แต่เจ้าละลิลี่?” กายถามพร้อมกับมองไปที่ลิลี่

        “หืม พวกเจ้าออกไปสู้กันสองต่อสองมาสามวันแล้ว ตอนนี้พอข้ามายังจะห้ามอีกข้าหายดีแล้ว ดังนั้นสู้ได้อย่างไม่มีปัญหา”ลิลี่แสดงท่าทางให้กายดูว่าเธอไม่เป็นอะไร

        กายหันไปหามีอาเพื่อยืนยัน

        “อืม นางหายดีแล้ว” มีอาตอบ

        “เห้!...เจ้าไม่เชื่อข้านี่ดูนี่ข้าแข็งแรงมากและไม่เป็นปัญหาอย่างแน่นอน” ลิลี่ต่อยหมัดเข้าหากันด้วยพละกำลังที่มากกว่าคนปกติ

        “ถ้างั้นพวกเจ้าระวังตัวด้วย”

        “แน่นอน” มีอาพยักหน้ารับ

        “ข้าจะอัดให้เละเลย” ลิลี่ยิ้มพร้อมกับมือกอดอกอย่างมั่นใจ

        ...

        กำแพงป้อมปราการตะวันออกมีโครงสร้างด้านนอกยังห่อหุ้มด้วยเหล็กไม่ต่างจากโล่เหล็กขนาดใหญ่ขวางกันพื้นดินมันสูงจากพื้นด้านนอกหลายสิบเมตร เทียบกันแล้วความสูงคงไม่ต่ำกว่าตึก 6-7 ชั้นจึงยากมากที่คนธรรมดาจะปืนขึ้นมาได้

        กายกำลังมองศัตรูฝ่ายนครแสงเทวาที่เดินหน้าเข้าหาป้อมปราการความเร็วของพวกเขาเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ จากเดินธรรมดา เป็นเดินเร็วจากเดินเร็วเป็นเคลื่อนที่ราวกับวิ่งแข่ง

        มีบางส่วนที่ใช้ม้ามักจะเร็วกว่าคนอื่น ๆแต่ขณะเดียวกันก็ต้องแบกรับการเป็นเป้าโจมตีก่อนใครและการโจมตีของป้อมปราการตะวันออกนั้นเริ่มก่อนที่ทหารฝ่ายศัตรูจะถึงกำแพงป้อมปราการซะอีก

        อาวุธระยะใกล้ในสงครามครั้งนี้ยังคงหนีไม่พ้น ธนูและหน้าไม้หนึ่งในบางส่วนก็มีปืนให้เห็นบ้าง แต่เพราะจำนวนมันน้อยจึงไม่ใช่อาวุธหลักและด้วยการทำลายล้างของศรจากธนูและหน้าไม้ในโลกราชันนั้นถือว่าโดดเด่นมากถ้าให้เทียบก็อาจจะกล่าวได้ว่าการโจมตีจากหน้าไม้ยักษ์ขนาดใหญ่ของกองทัพในโลกราชันนั้นมีอำนาจพอจะสามารถยิงทะลุและทำลายรถถังได้เลยทีเดียว

        โดยเฉพาะหน้าไม้ยักษ์ที่ติดตั้งอยู่บนกำแพงป้อมปราการที่กายกำลังมองดูอยู่

        หน้าไม้ยักษ์ดับตะวัน หน้าไม้ที่จัดเป็นอาวุธระดับ 6 บรรจุจิตวิญญาณอัคคีระดับทองแดงขั้นต่ำไว้ด้วยซึ่งมีความกว้างไม่ต่ำกว่า 5 เมตร หนักครึ่งตัน มันใช้ศรเหล็กกล้ายาว 8เมตรในการยิงแต่ละครั้ง บรรจุได้ 5 ดอกต่อครั้ง

        เนื่องจากหน้าไม้มีจิตวิญญาณอัคคีอยู่ในทุกศรที่ยิงออกไปเมื่อกระทบกับเป้าหมายจะระเบิดเปลวเพลิงเป็นวงกว้างนับสิบเมตรออกมาซึ่งถือว่าเป็นอาวุธที่น่ากลัวมากและกายก็จะได้เห็นการทำลายล้างของอาวุธนี้กับตาในอีกไม่กี่วินาทีซึ่งมีอาและลิลี่ก็ตื่นเต้นไม่ต่างกัน

        “เตรียม!!!”

        “ยิงได้!!!”

        หัวหน้ากองพลสั่งการลงไปซึ่งคนที่ยิงหน้าไม้ยักษ์ดับตะวันได้นั้นจะต้องเป็นนักรบแท้จริงที่รองรับพลังของจิตวิญญาณได้เท่านั้นไม่งั้นทหารธรรมดาอาจจะตายได้จากพลังของจิตวิญญาณในอาวุธ

        ปัง!...ฟิ้ววว!!!

        เสียงแรกที่ได้ยินคือเสียงกระแทกดังสนั่นหวั่นไว้ก่อนจะตามมาด้วยเสียงศรเหล็กกล้าตัดผ่านอากาศยิงออกไปในระยะ 500เมตรเข้าใส่ผู้เล่นศัตรูที่วิ่งเข้ามาที่ป้อมปราการ

        ตูม!

        ศรขนาดใหญ่ยิงใส่ผู้เล่น ถ้าไม่โดนตัวก็มีเปลวเพลิงระเบิดออกมาซึ่งมากพอจะเผาพื้นที่ในระยะ 10 เมตรสังหารผู้เล่นในบริเวณนั้นตายไปจำนวนมาก

        “นั้นมันบ้าอะไร”

        “รุนแรงมาก อาวุธพวกนี้โจมตีครั้งเดียวก็ฆ่าพวกเราไปเกือบ 20 คน”

        “บุกต่อไปอย่าหยุด วิ่งให้เร็วขอแค่มันยิงไม่โดนมันก็ทำอะไรไม่ได้แล้ว”

        “บุก!!!”

        ผู้เล่นไม่กลัวตาย พวกเขายังเคลื่อนที่เข้าหาป้อมปราการต่อไปแต่ถึงอย่างนั้นทางด้านป้อมปราการตะวันออกพวกเขายังยิงหน้าไม้ยักษ์ดับตะวันอย่างต่อเนื่องและก็ยิงธนูและหน้าไม้ใส่พวกที่เข้ามาในระยะเช่นกัน

        มันเหมือนกับเป็นการสังหารฝ่ายเดียวผู้เล่นและทหารฝ่ายศัตรูยังไม่แม้แต่จะเข้ามาสังหารทหารฝ่ายนครดาราฟ้าได้แม้แต่คนเดียว

        ซึ่งทางด้านกายที่มองจากกำแพงก็ยังรู้สึกตื่นตาตื่นใจกับฉากตรงหน้าเขาอยู่บนกำแพงจึงเห็นทุกอย่างชัดเจน