[จบ] กลับมาง้อคุณสามีในยุค 80

บทที่ 47 หรือว่าคุณไม่อยากแต่งงานกับฉัน?

เย่หมิงจูและเฉิงจื่อเฉียนสบตากัน ส่งสัญญาณให้อีกฝ่ายออกจากตรงนี้อย่างเงียบ ๆ

ระหว่างทางกลับไปยังหมู่บ้านเกาซาน หัวใจของเย่หมิงจูยังคงเต้นแรง ไม่สามารถระงับความตื่นเต้นของเธอได้

“เฉิงจื่อเฉียน คิดไม่ถึงเลยว่าพวกเขาจะขายเสื้อผ้าหาเงินได้ง่ายขนาดนี้ ไม่ใช่ว่าคุณส่งคนไปติดตามพวกเขาเหรอ? คุณได้ข้อมูลอะไรบ้าง?”

เฉิงจื่อเฉียนขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว พลันคิดถึงสิ่งที่แม่ตนพูดเมื่อสองวันก่อนเรื่องที่ฉือฮวนเคยเชิญคนงานจากโรงงานทอผ้าไปรับประทานอาหารเย็น

“เมื่อสองวันก่อน ฉือฮวนกับสืออวี่ไป๋เลี้ยงข้าวคนงานหญิงสองคนจากโรงงานสิ่งทอที่ร้านต้าซานฝู ตามที่หวังชุ่ยผิงบอก คนงานหญิงสองคนนี้หาลูกค้าจากโรงงานให้ฉือฮวนในช่วงสองวันที่ผ่านมา”

“หรือว่านี่เป็นวิธีที่พวกเขาทำเงิน?”

หัวใจของเฉิงจื่อเฉียนปั่นป่วน

เขายังคงคิดอย่างไม่อยากเชื่อว่าฉือฮวนที่เป็นแค่แจกันดอกไม้ สวยแต่รูป จะหาเงินมากมายขนาดนี้เองได้ยังไง!

"น่าจะใช่"

เย่หมิงจูไม่สามารถระงับไฟในใจของเธอได้

“เฉิงจื่อเฉียน ถ้าคุณตามพวกเขาต่อ คิดให้ออกว่าพวกเขาหาเงินได้ยังไง เราจะเรียนรู้ตามอย่างพวกเขาได้ไหม?”

ตอนนี้เย่หมิงจูไม่อยากโน้มน้าวฉือฮวนให้หย่าอีกต่อไป เธอแค่ต้องการหาเงินให้ได้มาก ๆ อย่างรวดเร็ว จะได้มีชีวิตที่ดีโดยเร็วที่สุด ไม่ต้องทนทุกข์ทรมานจากครอบครัวอีกต่อไป

ยิ่งคิดถึงเรื่องนี้เธอก็ยิ่งตื่นเต้น

เฉิงจื่อเฉียนหลุดปากพูดว่า "สืออวี่ไป๋มีเงินทุนสำหรับซื้อสินค้า แต่เราทั้งสองคนไม่มีเงินเลยนะ?"

"คุณกลัวอะไร?"

“ช่วงแรกเราจะไม่สามารถสต็อกสินค้าได้มากนัก เราค่อย ๆ ทำไปได้”

“ถ้าผลประโยชน์มากก็จะถอนทุนคืนได้ ไม่นานก็ประหยัดไปได้”

เย่หมิงจูกลอกตา ไม่ลืมคิดถึงเงินเดือนของเฉิงจื่อเฉียน

“จริงสิ เฉิงจื่อเฉียน เงินเดือนของคุณประมาณยี่สิบกว่าหยวนนี่ น่าเสียดายที่ฉันไม่มีเงินออม ไม่อย่างนั้นฉันก็เต็มใจใช้มันเพื่อหารายได้มากมาย สำหรับเริ่มสร้างฐานะเพื่ออนาคตของเรา”

เธอกอดเอวของเฉิงจื่อเฉียนหลวม ๆ แล้วถามว่า "คุณยินดีที่จะใช้เงินเดือนบางส่วนเพื่อสต็อกสินค้าไหม"

"นี่…"

“แล้วคุณต้องการเงินเท่าไร?”

เฉิงจื่อเฉียนลังเล

เมื่อพูดถึงเรื่องเงินเขาจะระมัดระวัง

ถึงอย่างไรทั้งครอบครัวเขาและครอบครัวเย่หมิงจูก็ไม่ได้ร่ำรวย

“ยังไงก็ต้องสักหนึ่งร้อยหยวนไหม?”

เย่หมิงจูรู้เรื่องเสื้อผ้าค่อนข้างดี ตอนที่สืออวี่ไป๋ตั้งแผงขายของ เธอไปที่นั่นมากกว่าหนึ่งครั้ง เคยสอบถามราคาเสื้อผ้าแต่ละแบบมาแล้วด้วย

กางเกงขาบานขายราคายี่สิบห้าหยวน ดังนั้นการสต็อกตัวหนึ่งก็สิบกว่าหยวนแล้ว หนึ่งร้อยหยวนจึงถือว่าน้อยมาก ต่อให้เอาเงินทั้งหมดไปซื้อกางเกงขาบานมาสต็อกไว้ ยังซื้อได้ไม่ถึงสิบตัว

เฉิงจื่อเฉียนลังเล "นี่... มากไปหน่อย"

นั่นเท่ากับเงินเดือนเขามากกว่าครึ่งปี

ยิ่งกว่านั้น ไม่นานมานี้ เขายังให้เงินแก่หวังชุ่ยผิงยี่สิบหยวน แต่ก็สูญเปล่าไป ตอนนี้นึกถึงแล้วยังเจ็บใจอยู่เลย

เย่หมิงจูล้มเหลวที่จะทำตามแผนการ จึงอดเง้างอนไม่ได้ “จื่อเฉียน หรือว่าคุณไม่อยากแต่งงานกับฉัน?”

เฉิงจื่อเฉียนกัดฟัน

"อยากอยู่แล้วสิ เอาอย่างนี้ ผมขอคิดดูก่อน เรื่องใหญ่ขนาดนี้ ผมต้องปรึกษากับครอบครัว”

เย่หมิงจูไม่พอใจกับคำตอบ แต่เธอก็ไม่สามารถทำอะไรได้

วันถัดมา

เฉินจิ้งสวมชุดเดรสลายดอกไม้ตัวสวย คอปกสีขาวทั้งสองข้างของชุดเดรสบานออกเหมือนกลีบดอกไม้ เธอฟังคำแนะนำของฉือฮวน มัดผมหางม้าให้เรียบร้อย และทาลิปสติกเล็กน้อยบนริมฝีปาก

เด็กสาวอยู่ในช่วงวัยที่ยังอ่อนเยาว์ ใบหน้าอุดมไปด้วยคอลลาเจน ทั้งขาวเนียนนุ่มและชุ่มชื้น แต่งตัวเพียงเล็กน้อย เมื่อยืนอยู่ก็ราวกับภาพทิวทัศน์ที่สวยงาม

พอจะออกไปข้างนอก เธอก็อดไม่ได้ที่จะดึงกระโปรง “แม่คะ หนูใส่แบบนี้จะสะดุดตาเกินไปหรือเปล่า?”

“กลัวอะไร? ลูกสาวแม่ดูดีขนาดนี้ ยังกลัวพวกเขามองไม่เห็นอีกเหรอ?”

“นอกจากนี้ เราทำเพื่อหาเงิน ดังนั้นจงมั่นใจในตัวเอง และยืนหยัดเพื่อแม่!”

ตอนนี้เฉินจิ้งมีความมั่นใจขึ้นแล้ว เธอเม้มริมฝีปาก และปรากฏตัวในแผนกที่เธอทำงานพร้อมแม่

ทันใดนั้นก็รู้สึกว่าสายตาของทุกคนจับจ้องมาที่เธอ

“โอ้ นี่ใครน่ะ? ฉันแทบไม่กล้าทักเลย นี่เฉินจิ้งไม่ใช่เหรอ? ทำไมวันนี้เธอแต่งตัวสวยจังเลย”

คนที่อายุมากกว่าอดพูดแซวไม่ได้ ทำให้ใบหน้าของเฉินจิ้งเปลี่ยนเป็นสีแดง

ส่วนเหล่าวัยรุ่นถูกชุดของเฉินจิ้งดึงดูดทันที

พวกเธออดไม่ได้ที่จะเข้ามาสัมผัสเนื้อผ้าและดูรูปแบบการตัดเย็บต่าง ๆ อย่างใกล้ชิด 

“ชุดนี้สวยมาก เธอซื้อที่ไหนน่ะ แล้วราคาเท่าไร?”

เฉินจิ้งคำนวณดู “ทั้งหมดสิบห้าหยวน”

“ไม่มีทาง! กระโปรงตัวนี้สวยมาก ครั้งสุดท้ายที่เข้าเมืองไม่เห็นมีรูปแบบนี้เลย นึกไม่ถึงว่าจะขายถูกขนาดนี้?”

“เฉินจิ้ง บอกฉันมาเร็ว เธอซื้อมาจากไหน”

นี่คือคำตอบที่เฉินจิ้งเฝ้ารออยู่เลย

“มาจากพี่สาวของฉันน่ะ เธอขายเสื้อผ้า ฉันได้ชุดนี้มาจากเธอ ไม่ต้องพูดถึงอำเภอหนิงเซียง ทั่วทั้งเมืองเราก็ไม่สามารถหาแบบนี้ได้!”

แม่เฉินก็เริ่มใช้ความพยายามเช่นกัน “เธอไปกวางตุ้งเองเพื่อขนสินค้ากลับมาเลยนะ”

“เธออยากซื้อไหม?”

"อยากสิ!"

“ราคาถูกและดูดีขนาดนี้ ไม่ซื้อก็โง่แล้ว”

“ฉันก็อยากได้เหมือนกัน บ้านพี่สาวเธออยู่ที่ไหน พาฉันไปดูหน่อยได้ไหม”

“ช่วงนี้ฉันกำลังอยากได้เสื้อผ้าเพิ่มพอดี”

แม่เฉินก็สวมเสื้อผ้ายอดนิยมเช่นกัน คนอายุมากใช้เวลานานเล็กน้อยกว่าจะสังเกตเห็นเสื้อผ้าใหม่ของแม่เฉิน

“นี่ พี่สาว กางเกงของคุณตัวนี้ไม่เลวเลย จับแล้วดูเรียบลื่น ซื้อมาเท่าไร?”

"สิบหยวน"

“ราคาถูกมาก ซื้อคู่กับกระโปรงเหรอ?”

แม่เฉินพูดอย่างร่าเริงว่า "ใช่ ถ้าพวกเธออยากซื้อก็มาดูกับฉันสิ"

"ได้เลย!"

ภายใต้การดำเนินงานของแม่ลูกตระกูลเฉิน ตอน 18.30 น. หลังจากที่ฉู่หนิงหนิงและจางถิงเข้ามาในห้องพร้อมกับคนจากโรงงานทอเสื้อผ้า แม่ลูกตระกูลเฉินก็พาคนมาด้วยเป็นสิบคน

ขณะนี้ ห้องรับแขกเล็ก ๆ ไม่สามารถรองรับคนจำนวนมากขนาดนี้ได้

สืออวี่ไป๋ตั้งใจเลิกงานเร็วเพื่อมาช่วยกิจการของฉือฮวน ฉู่หนิงหนิง จางถิง และแม่ลูกตระกูลเฉินก็ค่อย ๆ ทยอยกันมาช่วย ถึงกระนั้นพวกเขาก็ยุ่งกันเป็นเวลานาน

เนื่องจากสไตล์เสื้อผ้าเป็นที่นิยม ดังนั้นกว่าจะส่งแขกคนสุดท้ายเสร็จ เวลาก็ผ่านไปกว่าสามชั่วโมงแล้ว

วันนี้ฉู่หนิงหนิงรับเงินไปกว่ายี่สิบหยวน และจางถิงรับไปสามสิบกว่าหยวน แม้ว่าแม่ลูกตระกูลเฉินจะพาคนมาไม่กี่คน แต่พวกเขาก็ใจกว้างมาก ทุกคนซื้ออย่างน้อยสองตัว ดังนั้นพวกเขาจึงได้รับส่วนแบ่งไปไม่น้อย ทั้งหมดสี่สิบเก้าหยวน

ฉือฮวนและสืออวี่ไป๋คิดเลขคร่าว ๆ แล้วรีบนำเงินส่วนแบ่งออกมามอบให้ทั้งสี่คน

ฉู่หนิงหนิงและจางถิงสบายมาก พวกเขาเริ่มจะคุ้นชินแล้ว

แต่ตอนที่แม่เฉินและเฉินจิ้งได้รับเงิน ใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกเหลือเชื่อ

แม่เฉินลูบธนบัตรสองสามใบด้วยนิ้วที่สั่นเทา

“เงินนี้เป็นของเราจริง ๆ เหรอ?”

ฉือฮวนยิ้มจนตาหยี "แน่นอน ถ้าคุณป้าไม่อยากได้ เอามาให้ฉันดีไหมคะ?"

แม่เฉินเพิ่งได้สติ เสียงเธอสั่นเทาและน้ำตาไหล

"ดีจังเลย ฉันไม่อยากจะเชื่อเลยว่าจะทำเงินได้มากขนาดนี้ในเวลาอันสั้น..."

ฉู่หนิงหนิงเอ่ยแซว “คุณป้า ตอนนี้อาจจะคิดว่าเยอะ แต่พรุ่งนี้เดี๋ยวคุณก็รู้สึกว่ามันน้อย”

“ไม่ต้องกังวล ถ้าทำตามพี่ฉือ เราทุกคนก็หาเงินได้มากมาย!”