“เอ้า ใครตามคุณไม่ทราบ”
ชายหนุ่มกล่าวหน้าตายก่อนจะออกเดินนำไปอีกครั้ง ทำเอาพิมพ์ชนกโกรธหนักมากไปอีก นี่ถ้าไม่ติดว่ารับปากกับลูกไว้แล้ว เธอต้องกลับบ้านแล้วแน่ๆ
ดั่งนั้นตอนนี้เธอจึงทำได้แค่จูงมือลูกพาเดินเข้าไปในห้างอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง ซึ่งตอนแรกก็มองเห็นหลังอีตาหนุ่มลูกครึ่งนั้นไหวๆก่อนจะหายไปในหมู่ผู้คน มันทำให้หญิงสาวรู้สึกสบายใจมากขึ้น จึงพาลูกเดินหาเลือกซื้อของอย่างมีความสุข
แต่สิ่งที่หญิงสาวไม่รู้เลยก็คือ ร่างสูงของคนที่เธอไม่ชอบขี้หน้าที่ทำท่าหายตัวไปนั้นได้วกกลับมาเดินตามหลังเธอั้แ่เมื่อไหร่ไม่รู้ ส่วนคนที่รู้ก็คือลูกสาวตัวน้อยของเธอนั้นเอง เด็กหญิงหันกลับไปเจอเขาโดยบังเอิญ ทีแรกสาวน้อยทำท่าว่าจะร้องทักด้วยความดีใจ แต่ชายหนุ่มรีบเอานิ้วชี้แตะปากตัวเองเป็สัญญาณให้หนูน้อยเงียบเสียงไว้ ซึ่งเด็กหญิงก็เข้าใจ ไม่เอ่ยอะไรออกมาให้ผู้เป็แม่ผิดสังเกตอีก ดั่งนั้นสองแม่ลูกจึงเดินเที่ยวไปโดยมีหนุ่มลูกครึ่งสุดหล่อเดินตามอยู่ห่างๆโดยเขากับเด็กหญิงเพียงหทัยได้หันมามอสบตากันอยู่เป็ระยะๆอย่างรู้กัน
แดเนี่ยลตามสองแม่ลูกตลอดทุกรายการของวันนี้ ไม่ว่าจะเป็การทานอาหารหรือดูหนัง ซึ่งเขาจะถือโอกาสเข้าไปวนเวียนอยู่ใกล้ๆตลอดเวลา ซึ่งหลังๆพิมพ์ชนกก็รู้ตัว แต่ทำอะไรเขาไม่ได้ จึงจำต้องปล่อยให้เลยตามเลย
จนบ่ายสองแม่ลูกจึงพากันกลับ
เมื่อลงรถเมล์ตรงป้ายปากซอยเข้าบ้าน มีรถเข็นขายข้าวเหนียวกับหมูปิ้งจอดอยู่บริเวณนั้น แดเนี่ยลเห็นเด็กหญิงตัวน้อยหันมองเหมือนอยากกิน เขาจึงเข้าไปซื้อแล้วเอาวิ่งตามไปให้เด็กหญิงที่ถูกผู้เป็แม่จูงมือเดินเข้าซอยไปก่อนแล้ว
“น้องเพียงพอครับ พี่ซื้อข้าวเหนียวกับหมูปิ้งมาให้”
ชายหนุ่มบอกเมื่อตามมาทันพร้อมกับยื่นถุงหมูปิ้งอันหอมฟุ้งไปให้
“ไม่จำเป็”
พิมพ์ชนกรีบตวาดแหวตามเคย
“แม่ขา แต่เพียงพออยากกิน”
เด็กหญิงกลืนน้ำลายแล้วเหลือบสายตาขึ้นมองผู้เป็แม่ตาละห้อย อย่างขอร้องขออนุญาต
พิมพ์ชนกถอนใจเฮือก รู้สึกสงสารลูกจับใจ หันกลับไปมองรถเข็นขายหมูปิ้งซึ่งตอนนี้เธอเดินห่างมากว่าร้อยเมตรแล้ว จะให้เดินกลับไปซื้อให้ลูกอีกก็คงไม่ไหว เธอเหนื่อยเพราะพาลูกเดินเที่ยวมาทั้งวันแล้วไหนจะต้องทั้งจูงลูกและถือข้าวของที่พึ่งซื้อมาอีก
“เอาไว้วันหลังแม่จะซื้อให้กินนะลูก”
เธอบอกออกไปอย่างนั้น ทำให้แดเนี่ยลรีบแย้ง
“เื่มากน่าคุณ รู้ก็รู้ว่าลูกอยากกินและผมก็ซื้อมาให้แล้ว จะมีปัญหาอีกทำไม อย่าเอาอคติของคุณมาปิดกั้นมิตรภาพระหว่างผมกับเพียงพอสิ อีกอย่างนะ หมูปิ้งมันราคาแค่ไม่กี่บาท คงไม่ทำให้คุณต้องติดหนี้บุญคุณผมไปถึงชาติหน้าหรอก”
พิมพ์ชนกถลึงตาเขียวปั้ดใส่ลูกครึ่งหนุ่มที่คารมคมคายยิ่งกว่าคนไทยแท้ๆบางตนเสียอีก แต่ความเหนื่อยความร้อนเล่นงานเธอจนเหงื่อไหลไคลย้อยแล้ว มองดูลูกก็ไม่ต่างกัน แดดเผาลูกจนแก้มแดงจัดเหงื่อซึมเต็มหน้าแต่แววตายังบ่งบอกว่า้าหมูปิ้งมากๆ หญิงสาวจึงตัดสินใจพยักหน้าอนุญาตให้ลูกรับของจากเขา และแม้จะทั้งเหนื่อยทั้งร้อนแต่หนูน้อยก็ยังยิ้มออกมาได้ รีบกระพุ่มมือไหว้ชายหนุ่มร่างสูงอย่างดีใจแล้วรับของมาจากเขา
“ขอบคุณ”
พิมพ์ชนกกล่าวกับเขาตามมารยาท แต่ก็ห้วนเต็มทีก่อนรีบพาลูกเดินจากไป
แดเนี่ยลมองตามสองแม่ลูกด้วยความรู้สึกสงสารจับใจ เขารู้ดีว่าสิ่งที่หญิงสาวแสดงออกมาก็เพื่อเป็เกราะป้องกันความอ่อนแอของตัวเองเท่านั้น ชายหนุ่มนึกถึงผู้ชายที่ทิ้งเธอกับลูกไปด้วยความรู้สึกสงสัยว่าจิตใจเขาทำด้วยอะไรกัน
เอาเถอะ บางทีนี่มันอาจจะเป็โอกาสที่เขาจะได้มีเพชรเม็ดงามมาไว้ก็เป็ได้ เธออาจเกิดมาเพื่อเป็ของเขา เขาจะเติมเต็มส่วนที่ขาดให้กับสองแม่ลูกนี้เอง
๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐
113K
