ตอนที่ 24 นายดังอีกแล้ว
นอกหอประชุมผู้คนพลุกพล่าน เฉิงเวยยืนอยู่กับรูมเมทของเขา สายตามองดูเวลาบนเครื่องสื่อสารอยู่เป็ระยะ
“นี่เฉิงเวย ฉันว่าเพื่อนคนนั้นของนายวางมาดใหญ่เกินไปหน่อยรึเปล่า พวกเรารอกันมานานเท่าไรแล้ว” รูมเมทคนหนึ่งของเขาบ่น
เฉิงเวยมองรูมเมทอีกสามคนด้วยสายตาเชิงขอโทษ พบว่าบนใบหน้าของพวกเขาแต่ละคนมีระดับหมดความอดทนแตกต่างกันไป แม้จะไม่ชอบใจที่เห็นถังอวี่ถูกพวกเขาต่อว่า แต่ยังไงสามคนนี้ก็เป็เพื่อนร่วมหอพักที่เขาต้องอาศัยอยู่ด้วยต่อไปหลังจากนี้ จึงทำได้แค่พูดขอโทษพวกเขาไม่หยุด
“อีกแป๊บเดียว เพื่อนฉันบอกว่าเขามาใกล้ถึงแล้ว”
เฉิงเวยมองทางโฮเวอร์คาร์หลายคันกำลังที่ขับเข้ามายังหอประชุม มองหาคนที่เขากำลังรออยู่ แต่ก็ทำให้เขาต้องผิดหวังทุกครั้งเพราะถังอวี่ไม่ได้อยู่ด้านใน
“เฉิงเวย อย่าบอกนะว่าเพื่อนนายเป็คนของทางเขตวิลล่า” รูมเมทคนที่สองถามขึ้น
อีกสองคนพากันมองหน้าเฉิงเวยด้วยแววตาหยั่งเชิง
สามคนนี้ล้วนเป็คนธรรมดา พวกเขาเห็นแก่เฉิงเวยที่มีสีผมสวยงามอย่างชนชั้นสูงถึงยอมอยู่รอคนด้วยกันกับเขา พวกเขาคิดว่าต่อให้เฉิงเวยไม่ใช่ชนชั้นสูง แต่ด้วยสีผมเช่นนั้นของเขาก็สะดุดตาพวกชนชั้นสูงได้แล้ว เรียกว่าหนึ่งคนบรรลุธรรม ไก่สุนัขพลอยขึ้น์[1] พวกเขาเองก็พลอยได้รับอานิสงส์ไปด้วย
เฉิงเวยพยักหน้า ผ่านไปไม่นานโฮเวอร์คาร์สีแดงแวววาวคันหนึ่งก็ขับเข้ามาทางพวกเขาด้วยระดับความเร็วน่าใ
“ใครน่ะ ขับเร็วขนาดนั้นเชียว!”
พวกนักเรียนพากันถามแต่ก็ไม่ได้รีบร้อนหลบ คนที่กล้าขับโฮเวอร์คาร์จะต้องเป็คนที่มีทักษะไม่ธรรมดา ยิ่งกว่านั้นเดิมทีระบบความปลอดภัยของโฮเวอร์คาร์ก็ไม่มีทางชนคนอยู่แล้ว
โฮเวอร์คาร์สีแดงจอดลงอย่างสวยงามต่อหน้าทุกคน ไอวี่ะโลงมาจากรถด้วยท่าทางสุดเท่พร้อมปัดผมหน้าม้าโปรยเสน่ห์
“กรี๊ด! รุ่นพี่ฟอกซ์!”
“รุ่นพี่ฟอกซ์หล่อขนาดนี้เลยเหรอ! ~”
ไอวี่คลี่ยิ้มเจิดจ้าทักทายบรรดารุ่นน้องชายหญิงผู้ชื่นชอบคนหน้าตาดีเ่าั้แล้ววิ่งไปเปิดประตูอีกทาง
เมื่อเห็นการกระทำของเขา คนที่รู้จักเขาก็ดวงตาเป็ประกาย
“อย่าบอกนะว่า!”
เฉิงเวยเห็นคนรอบตัวตื่นเต้นก็รู้แล้วว่าท่านป๋ายในตำนานคนนั้นต้องอยู่บนรถอย่างแน่นอน ฟังจากคำพูดของถังอวี่เมื่อวานเขาก็รู้แล้วเช่นกันว่าท่านป๋ายในตำนานคือรุ่นพี่คนที่สวมหมวกทหารในวันทดสอบพวกเขาวันนั้น
พอคิดว่าคนเ็าแบบนั้นยังได้รับความนิยมมากขนาดนี้ เฉิงเวยก็อดหนาวสั่นไม่ได้ ทำไมเขาถึงรับรู้แค่ความน่ากลัวจากตัวของคนผู้นั้นนะ
สายตาของทุกคนจับจ้องไปยังประตูรถตามความเคลื่อนไหวของไอวี่ ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเรื่อยๆ ด้วยกลัวจะพลาดชั่ววินาทีนั้นไป ไม่กล้าแม้กระทั่งกะพริบตา
ขาข้างหนึ่งก้าวออกมาอันดับแรกหลังจากประตูเปิดออก ทุกคนจ้องมองขาข้างนั้นไม่ละสายตา ต่างพากันกลั้นลมหายใจ
ใกล้แล้ว! ใกล้แล้ว! สายตาของผู้คนสอดส่องขึ้นไปตามขา น้ำลายไหลตามๆ กัน เรียวขาเล็กข้างนั้นช่างงดงามเหลือเกิน! ชุดนักเรียนที่ตัดเย็บพอดีตัวแทบจะเผยเส้นเรียวขาอันแสนงดงามนัั้นออกมา!
แต่ว่า…คนเ่าั้แอบสงสัยอยู่ในใจนิดหน่อย
ทำไมกางเกงชุดนักเรียนนั้นถึงดูคุ้นๆ นะ
ขานั่น…ไม่สั้นไปหน่อยเหรอ
แฟนคลับผู้คลั่งไคล้ท่านป๋ายเ่าั้แสดงออกผ่านสายตาอันแหลมคมของพวกเขา! ขานี่จะต้องสั้นกว่าขาของท่านป๋ายแน่นอน!
หรือว่าคนที่นั่งอยู่ในรถของรุ่นพี่ฟอกซ์จะไม่ใช่ท่านป๋าย! ใครกันที่มาแย่งที่นั่งประจำตัวของท่านป๋าย!
ฝูงชนมองไปทางคนผู้นั้นอย่างโกรธเคือง
ใบหน้าซีดขาวพร้อมดวงตาแพนด้าคู่หนึ่งที่มองแล้วดูน่ากลัวแปลกๆ ปรากฏขึ้นท่ามกลางสายตาผู้คน
“…”
ผีดิบมาจากไหนล่ะเนี่ย!
แพนด้าโผล่มาจากที่ไหนกัน!
“ใครน่ะ” มีคนเปล่งเสียงถามขึ้น
เมื่อคนผู้นั้นลงมาจากรถ เส้นผมยุ่งเหยิงปกคลุมดวงตาและใบหน้าซีดเผือดของเขาไปมากกว่าครึ่ง ความงดงามอันบอบบางนั้นชวนให้คนอดไม่ได้ที่จะเกิดความรู้สึกสงสารเขา
แต่น่าเสียดายความสงสารนี้อยู่ได้ไม่นานนัก...
“แหวะ...”
คนผู้นั้นสีหน้าแปรเปลี่ยนฉับพลันพร้อมยกมือปิดปากตัวเอง กลุ่มคนพากันก้าวถอยหลัง ความสงสารถูกเสียงคลื่นเหียนนี้ทำลายไปทันที
ใบหน้านั้นคนอื่นอาจจะไม่รู้จักแต่ว่าเฉิงเวยรู้จักดี ดวงตาหมีแพนด้าวงใหญ่เป็เอกลักษณ์ นอกจากถังอวี่แล้วยังจะเป็ใครไปได้อีก
เห็นถังอวี่กำลังจะอาเจียนออกมา กลุ่มคนก็มองเขาด้วยสีหน้ารังเกียจ เฉิงเวยวิ่งเข้าไปทันทีโดยไม่ทันได้บอกรูมเมทของเขาสักคำ เขาแบกร่างถังอวี่ขึ้น ส่วนที่หมายก็คือ...
ห้องน้ำ!
ทำสถานที่สาธารณะเปรอะเปื้อนไม่ใช่พฤติกรรมที่ดี! โรงเรียนจะลงโทษเอาได้!
ตอนที่ป๋ายจิ่นลงมาจากรถ เขามองดูเงาหลังของเฉิงเวยด้วยสายตาเรียบนิ่งไร้คลื่นอารมณ์
ไอวี่หัวเราะอย่างเก้อเขินเล็กน้อย “ฮะๆ ฉันลืมไปว่าร่างกายของรุ่นน้องตัวน้อยอยู่แค่ระดับ C-”
คนที่ออกมาทีหลังก็หัวเราะตามอย่างกระอักกระอ่วนเช่นกัน แววตาของหลายคนเจือด้วยความเหยียดหยาม แต่กลับระมัดระวังอย่างมากเพื่อไม่ให้ป๋ายจิ่นกับไอวี่มองเห็น
ในห้องน้ำ ถังอวี่ที่พ้นทุกข์แล้วมองเฉิงเวยด้วยสายตาซาบซึ้ง “ขอบใจนะ”
ถังอวี่ที่วิงเวียนเพราะสภาพร่างกายเป็เหตุไม่ทันได้สังเกตเห็นสถานการณ์เมื่อครู่นี้ เขาพบว่าสีหน้าของเฉิงเวยดูลุ่มลึกอยู่นิดหน่อยจึงเอ่ยถาม “มีอะไรเหรอ”
“นายลงมาจากรถของรุ่นพี่ฟอกซ์” เฉิงเวยกล่าวคำ
ถังอวี่พยักหน้า…ก็ใช่
“รุ่นพี่ฟอกซ์อยู่ในโรงเรียนทหารอันดับหนึ่งก็ถือว่าเป็คนดังเหมือนกัน”
ถังอวี่ “…”
เฉิงเวยมองเขาด้วยสีหน้าเห็นใจ “หมายความว่านายดังอีกแล้วละ”
ดังแบบนี้เขาไม่เห็นจะอยากได้สักนิด! จริงๆ นะ!
เชิงอรรถ
^ อุปมาว่าเมื่อหนึ่งคนประสบความสำเร็จได้ดี ญาติพี่น้องเพื่อนฝูงก็พลอยได้รับผลดีไปด้วย
197
