จอมอสูรพลิกสวรรค์ (Asura Reversing Heaven : Feng Long - 龙峰)

บนเวทีประลองมังกรสวรรค์อันกว้างใหญ่ บรรยากาศนั้นตึงเครียดและกดดันจนแทบจะจับตัวเป็นน้ำแข็งได้

เฟิงหลงยืนนิ่งอยู่ใจกลางวงล้อม... โดดเดี่ยวราวกับเกาะเล็กๆ ที่กำลังจะถูกคลื่นยักษ์สึนามิโหมซัดเข้าใส่ สายตานับสิบ... ไม่สิ... เกือบร้อยคู่ กำลังจับจ้องมาที่เขาด้วยแววตาที่หลากหลาย... ความโลภ, ความดูถูก, ความอิจฉาริษยา, และเจตนาฆ่าฟันอันเย็นเยียบ... ทั้งหมดล้วนพุ่งเป้ามาที่เขาแต่เพียงผู้เดียว

"ไอ้ขยะ... ตอนนี้เจ้าจะทำอย่างไร?" หวังเฉิน กล่าวด้วยรอยยิ้มของผู้ชนะที่สมบูรณ์แบบ เขายืนกอดอกอยู่บนแท่นหินที่สูงที่สุด มองลงมายังเฟิงหลงราวกับเทพเจ้าที่กำลังมองดูมดปลวก "ในสนามนี้... ไม่มีศิษย์สำนักมาช่วยเจ้าได้อีกแล้ว... มีเพียงความตายที่น่าสมเพชเท่านั้นที่รอเจ้าอยู่!"

เหล่าลูกไล่ของเขาและอัจฉริยะคนอื่นๆ ที่ถูกความโลภเข้าครอบงำต่างหัวเราะออกมาอย่างเหยียดหยาม พวกเขาค่อยๆ กระชับวงล้อมเข้ามา... ตัดเส้นทางหนีของเฟิงหลงทั้งหมด

ทว่า... ตรงข้ามกับที่ทุกคนคาดการณ์ไว้... บนใบหน้าของเฟิงหลงกลับไม่มีร่องรอยของความหวาดกลัวหรือสิ้นหวังเลยแม้แต่น้อย...

เขากลับยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้ม... รอยยิ้มที่เย็นเยียบ, น่าสะพรึงกลัว, และเต็มไปด้วยความดูแคลนอย่างที่สุด

"พวกเจ้าคิดว่า... แค่จำนวนที่มากกว่า... จะเอาชนะข้าได้งั้นรึ?" เขาพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาจนมีเพียงตัวเขาเองที่ได้ยิน

"ช่างไร้เดียงสาเสียนี่กระไร..."

"พวกเจ้ามัวรออะไรอยู่!" หวังเฉินคำรามลั่นเมื่อเห็นท่าทีที่ไม่แยแสของเฟิงหลง "เข้าไปจัดการมัน! ใครก็ตามที่ชิงป้ายหยกของมันมาได้... รางวัลทั้งหมดจะเป็นของผู้นั้น!"

คำพูดนั้นเปรียบเสมือนเชื้อเพลิงที่สาดเข้าไปในกองไฟ! อัจฉริยะกลุ่มแรกที่อยู่ใกล้ที่สุดประมาณสิบกว่าคนคำรามลั่นและระเบิดพลังปราณของตนเองออกมาอย่างเต็มที่!

"ตายซะเถอะ ไอ้บ้านนอก!"

"ป้ายหยกของเจ้า... เป็นของข้า!"

เคล็ดวิชานับสิบสาย... ทั้งหมัด, ดาบ, และทวน... พุ่งเข้าใส่เฟิงหลงจากทุกทิศทางราวกับตาข่ายแห่งความตาย! พวกมันปิดผนึกทุกเส้นทางหนีของเขาไว้โดยสมบูรณ์!

ผู้ชมบนอัฒจันทร์ต่างเบิกตากว้าง... พวกเขาจินตนาการได้เลยว่าในวินาทีต่อมา... ร่างของเด็กหนุ่มชุดดำคนนั้นจะต้องถูกฉีกกระชากเป็นชิ้นๆ อย่างแน่นอน!

แต่แล้ว... ในชั่วพริบตาที่การโจมตีทั้งหมดกำลังจะมาถึงตัว...

ร่างของเฟิงหลงก็พลัน "เลือนหาย" ไป!

ฟุ่บ!

เขาไม่ได้หลบ... แต่เขาเคลื่อนไหว... เคลื่อนไหวด้วยความเร็วที่เหนือกว่าที่สายตาของทุกคนจะมองตามได้ทัน!

"มายาอสูร!"

การโจมตีนับสิบสายพลาดเป้าและพุ่งเข้าปะทะกันเองจนเกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหว!

"มันหายไปไหน!?"

"ระวังหลัง!"

แต่ก็สายเกินไปแล้ว...

เงาร่างสีดำสายหนึ่งได้ไปปรากฏขึ้นที่ใจกลางกลุ่มของพวกเขาตั้งแต่เมื่อใดไม่มีใครทราบ... ราวกับภูตพรายที่ผุดขึ้นมาจากขุมนรก

"ช้า... ช้าเกินไป"

เสียงกระซิบอันเย็นเยียบดังขึ้น... และนั่นคือจุดเริ่มต้นของ "การสังหารหมู่!"

กริช "เงาอสูรพิฆาต" สีดำทมิฬปรากฏขึ้นในมือของเฟิงหลงราวกับเป็นส่วนหนึ่งของร่างกาย! มันร่ายรำอยู่ในมือของเขาราวกับพู่กันของจิตรกร... แต่แทนที่จะวาดภาพที่งดงาม... มันกลับกำลังวาดภาพแห่งความตายที่น่าสยดสยอง!

ฉัวะ! ฉึก! ฉัวะ!

ทุกครั้งที่เงาสีดำพาดผ่าน... จะต้องมีโลหิตสีแดงสดสาดกระเซ็นขึ้นไปในอากาศ! เขาไม่ได้เล็งไปที่จุดตาย... แต่เล็งไปที่เส้นเอ็นบนแขนและขา! ทำให้ศัตรูของเขาสูญเสียความสามารถในการต่อสู้และกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด!

"อ๊าก! แขนข้า!""ขาของข้า! ไอ้ปีศาจ!"

ในเวลาไม่ถึงสิบลมหายใจ... อัจฉริยะสิบกว่าคนที่เคยหยิ่งผยอง บัดนี้กลับนอนลงไปกองกับพื้นและร้องโหยหวนราวกับสุนัขที่บาดเจ็บ! ป้ายหยกของพวกเขาทั้งหมดถูกกระชากออกมาและไปอยู่ในมือของเฟิงหลง!

ภาพนั้น... ทำให้ทุกคนที่เหลืออยู่ต้องหยุดชะงักด้วยความตกตะลึงและหวาดกลัว!

"มัน...มันเป็นปีศาจ!"

"อย่ากลัว! มันมีแค่คนเดียว! เข้าไปพร้อมกัน!" ลูกไล่ของหวังเฉินพยายามจะปลุกใจคนอื่นๆ

"ถูกต้อง! เข้าไปพร้อมกัน!"

อัจฉริยะที่เหลืออยู่อีกหลายสิบคนรวบรวมความกล้าและพุ่งเข้าใส่เฟิงหลงอีกครั้ง! แต่ครั้งนี้... พวกเขาระมัดระวังตัวมากขึ้นและพยายามจะรักษาระยะห่าง

เฟิงหลงมองดูฝูงมดปลวกที่พุ่งเข้ามาด้วยแววตาที่เย็นชา... เขายกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มที่อำมหิต

'คิดว่าจะรักษาระยะห่างแล้วจะปลอดภัยงั้นรึ?'

เขาไม่ได้พุ่งเข้าไปปะทะ... แต่เขากลับยืนนิ่ง... และดีดนิ้วอย่างแผ่วเบา...

"เข็มพิฆาตวิญญาณ!"

ชิ้ง! ชิ้ง! ชิ้ง!

เข็มพลังงานสีดำที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่าพุ่งออกจากปลายนิ้วของเขาอย่างต่อเนื่อง! มันไร้เสียง... ไร้รูป... และรวดเร็วจนน่าสะพรึงกลัว!

อัจฉริยะสามคนที่กำลังพุ่งเข้ามาเป็นกลุ่มแรกพลันชะงักไปกลางอากาศ! ดวงตาของพวกเขาเบิกกว้างด้วยความไม่เข้าใจ... ก่อนที่ร่างของพวกเขาจะล้มฟุบลงไปกองกับพื้น... หมดสติไปในทันที! ไม่มีบาดแผลภายนอก... แต่จิตวิญญาณภายในของพวกเขาได้ถูกโจมตีจนสั่นสะเทือน!

ภาพนั้นสร้างความหวาดกลัวที่จับต้องไม่ได้ขึ้นในใจของทุกคน! ศัตรูที่มองไม่เห็น... การโจมตีที่ไม่อาจป้องกันได้!

"นี่มัน...วิชาปีศาจอะไรกันแน่!?"

ความโกลาหลและความหวาดกลัวเริ่มแพร่กระจายไปในหมู่ผู้เข้าทดสอบ! วงล้อมที่เคยแน่นหนาเริ่มมีช่องโหว่!

"ไร้ค่า! ไอ้พวกไร้ค่า!" หวังเฉินคำรามลั่นด้วยความโกรธจัดเมื่อเห็นแผนการของตนเองกำลังจะพังทลายลง "ในเมื่อพวกเจ้ามันพึ่งพาไม่ได้... ข้าจะลงมือเอง!"

เขาไม่สามารถทนดูต่อไปได้อีกแล้ว! เขาระเบิดพลังปราณปฐพีขั้นที่สามออกมาอย่างเต็มกำลัง และทะยานร่างลงมาจากแท่นหินราวกับวิหคเพลิงที่กำลังจะดิ่งลงมาเผาผลาญเหยื่อ!

"ไอ้ขยะ! การแสดงของเจ้ามันจบลงแล้ว!"

เฟิงหลงหันไปมองร่างของหวังเฉินที่กำลังพุ่งเข้ามา... เขากวาดสายตามองไปยังผู้เข้าทดสอบคนอื่นๆ ที่นอนร้องโหยหวนอยู่บนพื้น... ก่อนจะหันกลับมามองหวังเฉิน...

และแสยะยิ้มออกมา... รอยยิ้มของอสูรที่เพิ่งจะเสร็จสิ้นจากการ "อุ่นเครื่อง"

"การแสดงรึ?" เขาพึมพำกับตัวเอง "เจ้าคิดผิดแล้ว... หวังเฉิน"

"...การแสดงที่แท้จริง... มันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นต่างหาก"