...ใกล้จะถึงแคว้นใต้แล้ว …..
องค์หญิงสิบสี่อิงเผยในอาภรณ์ในแบบชาวบ้านธรรมดา เดินอยู่บนทางทอดยาวสู่ตัวเมืองหลวง เสียงะโดังลั่นมาแต่ไกล
"หลบไปหลบไป ..ฝ่าายกทัพกลับมาแล้ว...วววว"ชาวบ้านที่เดินอยู่พากันแหวกช่องตรงกลาง แล้วนั่งคุกเข่าก้มหน้า
"ฮ่องเต้ และองค์หญิงสิบสี่เสด็จจจมาแล้วว"เสียงฝีเท้าม้า และเสียงแซ่ซ้องดังลั่น
เบื้องหน้านั่น ิซื่อบนหลังม้าองอาจหล่อเหลา พร้อมด้วยแม่ทัพหนุ่มอวิ้นกุ้ยและหลานซาน องค์หญิงสิบสี่อิงเผยแอบเหลือบตามอง ผ่านผ้าคลุมหน้าถึงกับนิ่งงัน
"ก้มหน้าบังอาจ"เสียงตวาดจาก ทหารที่คอยอารักขา อิงเผยกลืนน้ำลายลงคอยากเย็น คนผู้นี้นะหรือฮ่องเต้แคว้นใต้ิซื่อ
ถัดจากขบวนม้า ในเกี้ยวเฟิ่งหลิวชะโงกหน้าออกมาโบกไม้โบกมือให้กับชาวบ้าน ด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม สดใส อิงเผยกำหมัดแน่น อิงเผยหนีออกมาเผชิญความยากลำบากในหลายวันมานี้เพื่อให้ใครก็ไม่รู้ได้ชูคอกลับเข้าวังอย่างสง่างามเช่นนั้นหรือ
เฟิ่งหลิวตื่นตาตื่นใจ กลับความยิ่งใหญ่ของวังหลวงจนแทบลืมหายใจ
ความยิ่งใหญ่สวยงามดุจดังสรวง์
"เสี่ยวหาน พวกเ้าอยู่กันในที่ที่งดงามแบบนี้หรือ"
"ใช่ ที่นี่ไม่เพียงแต่งดงามเท่านั้น ยังมีอาหารอร่อยผู้คนมากหน้าล้วนแต่งกายสวยงามแข่งขันกัน สนมนางในแต่งกายดุจเทพี์เพื่อประชันความงาม เครื่องประดับและของมีค่าถูกประดับประดาตกแต่ง เดี๋ยวเ้าเข้าไปข้างในกำแพงวังก็จะเห็นเอง"
"สนมนางใน"
"ใช่เหล่าสนมนางใน ของฝ่าาแต่ล่ะคนงดงามดังนาง์ แต่ข้าก็ว่าเ้าก็ไม่เลว หน้าตาก็พอไปวัดไปวากับเขาได้"เฟิ่งหลิวยิ้ม อวิ้นกุ้ยแอบมองรอยยิ้มนั้น เฟิ่งหลิวร่าเริงสดใสช่างชักช่างถาม เสี่ยวหานก็ทำตัวเป็ผู้รู้อธิบายไม่หยุดปาก
แคว้นใต้ ในตอนนี้ถือว่ารุ่งเรืองที่สุด ประชาชนมั่งคั่งราชสำหนักรุ่งเรืองอีกทั้งยังปลอดภาษี ค้าขายได้กำไรงาม
ิซื่อะโลงจากหลังม้า ก้มลงทำความเคารพ
"ิซื่อถวายพระพรเสด็จแม่"
"ไทเฮา"เสี่ยวหานกระซิบเบาๆ
ข้างหน้านั่น เฟิ่งหลิวเห็นหญิงสูงวัยท่าทีน่าเกรงขาม แต่งกายด้วยอาภรณ์งามสง่ายืนรอท่าอยู่ก่อนแล้ว
"แม่อยากจะเห็นองค์หญิงสิบสี่ผู้เลอโฉมเต็มทน"ิซื่อหลบตาต่ำ
"ไม่มีองค์หญิงสิบสี่"เลือกที่จะพูดความจริง
"แล้วใครนั่งอยู่บนเกี้ยวนั่นกัน"เฟิ่งหลิว รีบลงจากเกี้ยว คุกเข่าลงข้างหน้าหัวจรดพื้น
"ไฉ่เฟิ่งหลิว ถวาย...พระพรไทเฮา"คิ้วถูกขมวดเข้าหากัน
"นางคือใคร เงยหน้าของเ้าขึ้นมา"เฟิ่งหลิวเงยหน้าขึ้นช้าๆ ฮองเฮาตกตะลึงจังงัง ใบหน้างดงามที่ละม้ายกันกับใบหน้าของเฟิ่งหลิวลอย เข้ามาสู่ห้วงสามัญสำนึก
ปรับสีหน้าให้เป็ปกติรวมทั้งน้ำเสียง
"นางเป็ หญิงสาวที่ลูกพบเจอระหว่างทาง.."หลีกเลี่ยงคำว่านางคณิกา
"เพียงแค่เจอนางระหว่างทาง เ้าถึงกลับต้องให้นางกลับมานี่ด้วยเชียวหรือ"หรือจะเป็ลิขิต์
"ทูลไทเฮา ข้าอวิ้นกุ้ยทราบว่านางรู้เบาะแสขององค์หญิงสิบสี่ที่ระหว่างทางหลบหนีไป จึงได้แนะนำให้ฝ่าากักตัวนางไว้"แม่ทัพหนุ่มรีบออกโรงจงใจออกรับแทน
"อืม ดีให้นางรับใช้ที่ตำหนักของข้า"จริงใจหรือไม่ไม่อาจรู้ได้
"์ คงกำหนดไว้แล้ว"ไทเฮาพึมพำเบาๆ
"ต่อไปเ้า รับใช้ข้างกายข้า” แววตาอ่อนโยนนางผู้นี้ ใบหน้างดงามผุดผาดทว่ากิริยาหยาบกระด้าง เห็นทีต้องขัดเกลากันอีกมาก
“เฟิ่งหลิวขอบพระทัยไทเฮา”
“อืม ต้านหยู๋ส่งนางที่ห้องพัก และช่วยอบรมนางให้มีกิริยาเช่นสาวชาววัง”เฟิ่งหลิวยิ้ม อย่างน้อยไทเฮาก็แสนจะใจดี ที่นี่ก็คือวังหลวงคงดีกว่าหอคณิกาอย่างแน่นอน
ห้องพัก กว้างขวางสะอาดสะอ้าน ต้านหยู๋ผู้มีใบหน้าเคร่งเครียดตลอดเวลา กับแววตาดุดันหันมามองเฟิ่งหลิว
“ห้องนี้เป็ของเ้า ทุกวันใน่เช้าเ้าต้องมาฝึกระเบียบและข้อปฏิบัติในการใช้ชีวิตในวังหลวง และ่บ่ายเป็นาที่ต้องรับใช้ข้างกายฮองเฮา”
“ทำไมต้องฝึกด้วย”ในเมื่อการจะเสแสร้งไม่ใช่เื่ยากพวกพี่สาวสอนมาจนสิ้นแล้ว
“การใช้ชีวิตในวังหลวงแม้แต่จะก้าวเดินหรือยิ้มแย้มก็ต้องมีระเบียบแบบแผน ใช่เ้าจะมาทำตามใจได้ อีกอย่างเ้ากล้าขัดบัญชาของไทเฮาหรือไร”เฟิ่งหลิวหัวหด จริงสิอย่างน้อยตอนนี้ก็มีที่พักกินมีที่คุ้มกะลาหัว เื่อย่างอื่นไว้ค่อยพูดกันทีหลังไม่แน่อยู่ที่นี่ทำตัวดีดี มีเงินเมื่อไหร่ค่อยกลับไปหามารดา เฟิ่งหลิวสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ์อาจจะเมตตาเฟิ่งหลิ่วก็ได้หากมองในแง่ดี
ตำหนักฮ่องเต้ิซื่อ ก้าวเท้ายาวๆ เข้าไปในห้อง นางกำนัลย่อตัวทำความเคารพเสี่ยวหานตามเข้าไปติดๆ ถอดเสื้อคลุมออกให้ หยิ่วเยว่เดินเข้ามาย่อตัวด้วยความอ่อนช้อย
"ฝ่าา หยิ่วเยว่เตรียมน้ำอุ่นแช่สมุนไพรไว้ให้แล้ว"เสี่ยวหานออกไปนอกห้องปิดประตูลงกลอน ิซื่อดึงร่างบอบบางเข้ามากอด บดขยี้ริมฝีปากอย่างเร่าร้อน
"ฝ่าา"ร่างบางอ่อนระทวยในอ้อมแขน กี่วันกี่เดือนแล้วที่ไม่ได้พบกันหยิ่วเยว่เป็นางสนมที่ิซื่อโปรดปรานด้วยกิริยาอ่อนหวาน และน่าทะนุถนอม อีกทั้งยังไม่มีปากเสียงไม่เคยมีเื่เบาะแว้งกับใคร ิซื่อจึงเอ็นดูไม่น้อย เรียกหาบ่อยครั้งกว่าใคร สุดท้ายทุกอย่างจบลงที่บนแท่นนอน หยิ่วเยว่ลุกขึ้นแต่งกายเงียบๆ
"เ้าจะไปแล้วหรือ"หวังลึกๆ ว่าจะถูกรั้งไว้
"น้ำอาบที่เตรียมไว้เย็นหมดแล้ว หยิ่วเยว่จัดการเสียใหม่"ิซื่อเพียงแต่ผงกศีรษะขึ้นดู แล้วก็ปิดเปลือกตานอนคว่ำหน้าหลับใหล
…..ตำหนักไทเฮา…..
"ไฉ่เฟิ่งหลิว มานี่สิ"เฟิ่งหลิวคลานเข่าเข้าไปหาไทเฮา
"อาภรณ์สีนี้เหมาะกับเ้า"ยื่นส่งอาภรณ์สีชมพูที่ถูกพับไว้กรุ่นกลิ่นหอมจากการอบด้วยกลิ่นพฤกษาเฟิ่งหลิวยิ้มกว้างแสดงความดีใจจนออกนอกหน้า ยื่นมือรับพับผ้าด้วยความเร่งรีบ
"ขอบพระทัยไทเฮา"มือเหี่ยวตีมือบางอย่างแรง ต้าหยู๋ส่งสายตาดุดุ
"ต้องค่อยๆ มิใช่หุนหันแบบนี้ รอยยิ้มของเ้าเปิดกว้างจนเกินงาม เผยรอยยิ้มแค่เพียงบางๆ ไม่จำเป็ต้องฉีกยิ้มให้เห็นไรฟัน"เฟิ่งหลิวตาโต พวกพี่สาวสอนมาไม่เหมือนอย่างนี้ คนพวกนั้นสอนให้แสร้งทำเป็ดีใจอย่างที่สุด เมื่อได้รับของกำนัลและไม่ได้ห้ามไม่ให้ยิ้มกว้าง
แต่ให้ พูดเหมือนกับว่าเกรงใจที่เขาให้มา
"ก็ เฟิ่งหลิวรู้สึกขอบพระทัยไทเฮาจริงจัง"บางอย่างคล้ายกัน บางอย่างต่างออกไป
"แค่ยิ้ม แล้วขอบคุณไม่จำเป็ต้องทำเหมือนว่าดีใจจนออกนอกหน้า ต้องสงวนท่าทีไว้ เราเป็หญิงหากเผยความนัยเสียหมดจะไม่งาม มิใช่เสแสร้งอย่างที่เ้าคิดแต่เป็การ สะกดกลั้นกิริยาหยาบกระด้างเกินงามให้นุ่มนวลน่ามอง ต้าหยู๋ตามหยิ่วเยว่มาที่นี่"ต้าหยู๋รีบถอยห่างออกไป เฟิ่งหลิวนั่งคอตก
"เ้ามีความสามารถด้านใด"เฟิ่งหลิวทำหน้าเลิ่กลัก
"ค่อยๆ คิดอย่าแสดงกิริยาว่าวิตก หรือกำลังหาคำโกหกอยู่"เฟิ่งหลิวถอนหายใจ
"เดินหมาก กับเพลงพิณและกู่เจิ้งเพคะ"
"พูดช้าๆ ชัดๆ แต่ไม่จำเป็ต้องตะเบ็งเสียเ้าคงเคยอยู่กับคนหมู่มากจึงต้องตะเบ็งเสียงที่นี่เราพูดกันค่อยๆ เพราะๆ ในวังหลวงแห่งนี้แม้กระทั่งเสียงลมพัดผ่านยังได้ยิน"จะไม่หมู่มากได้อย่างไรในเมื่อที่เฟิ่งหลิวอยู่มีเสียจ้อกแจ้กจอแจทั้งวันพูดกันค่อยๆ ไม่ได้ยิน นอกจากพวกพี่สาวจะแสร้งจีบปากจีบคอพูดอ่อนหวานกับแขกก็เท่านั้น นอกนั้นก็ตะเบ็งเสียงใสกันตลอดเวลา
"เดินหมากก็ดี ฝ่าาชอบเดินหมากเพลงพิณกับกู่เจิ้งข้าก็พอจะชอบฟังยามบ่าย เช่นนั้นวันนี้เ้าเห็นทีต้องเล่นเพลงพิณให้ข้าฟังเสียแล้ว"หยิ่วเยว่เดินเข้ามาย่อตัวอย่างสวยงาม
"ไทเฮาหยิ่วเยว่ถวายพระพร"ย่อตัวลงสวยงามอ่อนหวาน
"มาพอดี เฟิ่งหลิวนางคงอายุน้อยกว่าเ้าหลายปี ให้เ้าช่วยขัดเกลานางกิริยายังหยาบกระด้างไม่เหมาะกับวังหลวง"เฟิ่งหลิวมัวแต่ตกตะลึงกับความงดงามอย่างสมบูรณ์แบบของหยิ่วเยว่จนเผลออ้าปากค้าง คนอะไรจะสวยและกิริยาอ่อนหวานได้เพียงนี้
"ต้าหยู๋สั่งสอนนางแล้วหยิ่วเยว่ก็คงมิบังอาจ เพราะที่หยิ่วเยว่มีทุกวันนี้ได้เพราะต้าหยู๋สั่งสอน"คงจะคุยกับต้าหยู๋ระหว่างทางมานี่
"นางเดินหมากและเล่นเพลงพิณกับกู่เจิ้งได้ หวังจะให้นางช่วยแบ่งเบาภาระเ้าที่ต้องปรนนิบัติฝ่าาเพียงลำพัง ท้้งขับกล่อมทั้งเดินหมากทั้ง ….ปรนนิบัติยาม ค่ำคืน ยกให้เฟิ่งหลิวทำแทนเ้าเสียสักเื่หนึ่ง เอาเป็ว่าให้เฟิ่งหลิวเดินหมากกับฝ่าาแทนเ้า ในวังหลวงแห่งนี้ใครๆ ต่างก็รู้ว่าเ้าเป็ที่โปรดปรานและรู้ใจฝ่าาที่สุด เช่นนั้นจ้าจึงคิดว่าเ้าช่วยขัดเกลานางก็จะดีไม่น้อย"หยิ่วเยว่โล่งใจเมื่อได้ยินว่า เดินหมาก
หยิ่วเยว่ยิ้มบางๆ หันมองเฟิ่งหลิวอย่างเป็มิตร รอยยิ้มของหยิ่วเยว่ทำเอาเฟิ่งหลิวอดยิ้มตามไม่ได้
"เ้าไปได้แล้ว ฝ่าาเพิ่งจะกลับมาเ้าคงต้องเหนื่อยปรนนิบัติฝ่าา ไว้เ้ามีเวลา ค่อยมาช่วยข้าขัดเกลานาง"เฟิ่งหลิวยิ้ม หยิ่วเยว่นางค่อนข้างเป็มิตรแม้ดวงตาจะเศร้าสร้อยไปหน่อยก็ตาม
"หยิ่วเยว่นางอ่อนหวาน เป็ที่โปรดปรานของฝ่าาเ้าต้องเรียนรู้จากนาง"
"เฟิ่งหลิว เกรงว่า"
"ข้าให้เ้าแบ่งเบาภาระนาง นางน่าสงสารไม่น้อยวันๆ ต้องคอยปรนนิบัติฝ่าาจนร่างกายซูบผอม ข้าไม่ได้ให้เ้าไปอุ่นเตียงให้ฝ่าาแทนนางเสียหน่อย แค่คอยเดินหมากให้ความสำราญฝ่าาก็เท่านั้น"เฟิ่งหลิวหัวหด
พิณถูกยกมา วางตรงหน้าเฟิ่งหลิวมองตาไม่กะพริบ
"ข้าจะพักสายตา เสียหน่อยเ้าเล่นเพลงพิณหวานๆ ขับกล่อมข้า หากถูกใจมีของกำนัลให้แน่นอน"ไทเฮาหลอกล่อด้วยขนมหวาน เหมือนกับมีแรงจูงใจ เฟิ่งหลิวนั่งในท่าสบาย นิ้วเรียวยาวบรรจงกรีดสายพิณ เรียงร้อยจนเป็เสียงเพลงหวานเศร้าสร้อยขับกล่อมไทเฮา
712
