เทียนนักรบยอดคุณหมอ ภาคสี่ ตอนราชันเก้าพิภพ (จบแล้ว)

“ไม่ต้องกลัวไป แค่พลังระดับเทียนจุนแค่นั้นเอง”

“อะไรนะ !  ระดับเทียนจุนเลยเหรอ?” เสี่ยวเทียนตกใจตัวตนระดับเทียนจุนของวิเศษของเขาทั้งหมด ยังไม่สามารถต้านทานได้สักชิ้นเลย

“ ข้าอยู่ทั้งคน จะไปกลัวทำไม”  อาจารย์ลู่เอินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

แล้วในที่สุดก็มีเสียง องครักษ์ตะโกนออกมาเสียงดัง

“ องค์จักรพรรดิเสด็จแล้ว”  เหล่าเทพผู้พิทักษ์ เปิดม่านออกมา มีชายวัยกลางคนสวมเสื้อมังกร สีทองสวมมงกุฏ เดินลงมาจากรถม้าทองคำ อย่างช้าๆ มีรัชทายาท กับ องค์ชายน้อยเดินตามหลัง

ทุกคนรอบข้างเสี่ยวเทียนต่างคุกเข่าเคารพ เสี่ยวเทียนเห็นพวกหลวงจีนไม่ได้คุกเข่า จึงแค่ประสานมือก้มหัวแค่นั้น

“ ทุกคนถอยไปให้หมด ข้ามีเรื่องเจรจากับ อรหันต์น้อยเป็นการส่วนตัว” จักรพรรดิสั่งให้ทุกคนถอยไปให้หมด แม้แต่เจ้าอาวาสก็ยังต้องถอย จนเหลือ เสี่ยวเทียนยืนเผชิญหน้า กับจักรพรรดิเทวะประจิมเท่านั้น

“ เฉินเสี่ยวเทียน  เจ้าบังอาจแอบอ้างหลอกผู้คนชาวเมืองของข้าว่าเป็นพระอรหันต์!  แถมยังเฆี่ยนตีโอรสของข้าต่อหน้าคนทั้งเมือง! และยังฆ่าเทพผู้พิทักษ์ของข้าตายถึงสองคน! เจ้ารู้ความผิดของเจ้าไหม” จักรพรรดิเทวะประจิมเอ่ยเสียงกร้าว

“ จักรพรรดิเทวะประจิม ท่านพูดผิดแล้ว กระหม่อมไม่เคยบอกว่ากระหม่อมคือพระอรหันต์  แค่บอกว่ากระหม่อมเป็น ศิษย์ของพระอาจารย์ยูไลเท่านั้น พวกเขาเห็นพลังของกระหม่อมแล้วต่างก็จินตนาการไปกันเองว่ากระหม่อมคือพระอรหันต์ กระหม่อมจะไปห้ามความคิดของพวกเขาได้ยังไง ส่วนโอรสของท่านนั้น กระหม่อมไม่ตัดแขนออกทั้งสองข้างก็ ถือว่าโชคดีแล้ว คนที่ชอบใช้อำนาจทำร้ายข่มแหงผู้อ่อนด้อยกว่า กระหม่อมแค่เฆี่ยนตีเขาเท่านั้น  ท่านน่าจะขอบคุณกระหม่อมที่ช่่วยสั่งสอนเขาแทนมากกว่านะ !   ส่วนเรื่องเทพผู้พิทักษ์เชื่อว่า หากอยู่ดีๆ ก็มีคนเข้ามาจะตัดมือของท่านบ้าง ท่านจะทำอย่างไร! ” เสี่ยวเทียนตอบตามที่อาจารย์ลู่เอินได้ให้คำแนะนำไว้ทุกอย่าง

“ ตอบได้โอหังนัก ข้าอยากรู้ว่า  ฝีมือของเจ้าจะโอหังเหมือนกับปากของเจ้าหรือไม่”  จักรพรรดิเทวะประจิม พูดจบ สภาวะสิ่งแวดล้อมรอบข้างกลับหยุดนิ่ง แม้แต่สายลมก็หยุดการเคลื่อนไหว ใบไม้ที่กำลังพริ้วไหวกับหยุดนิ่ง  ทุกสรรพสิ่งกับสงบนิ่งไปหมด  ยกเว้นเสี่ยวเทียนที่เริ่มปล่อยพลังอัฐิธาตุออกมาต้านรับ แล้วเริ่มท่องบทสวดที่มีแต่ คนในสถาบันสงฆ์เท่านั้น ที่เข้าใจ ฉับพลัน ก็มีเงาร่างพระยูไลร่างที่ใหญ่โตเท่ากับภูเขา ปรากฏขึ้นด้านหลังเสี่ยวเทียน แล้วเริ่มปล่อยพลังแสงแห่งพุทธะ ออกมา 

“ นี่หรือพลังฝ่ามือ ยูไลในตำนาน ข้าก็อยากทดสอบดู ว่าจะสูงส่งสักแค่ไหน”

จักรพรรดิ พุ่งฝ่ามือพร้อมกับร่างคล้ายธนูออกจากแหล่ง กลายเป็นลำแสง ออกปะทะกับ ฝ่ามือของ เสี่ยวเทียน ที่ปล่อยออกมา เป็นชั้นๆ ตรงกลางฝ่ามือมีแสงแห่งเครื่องหมายสวัสดิกะปราบมาร  

ฝ่ามือพลังเทียนจุนที่ยิ่งใหญ่ เข้าปะทะกับ พลังฝ่ามือที่ว่ากันว่า เป็นสุดยอดของวิชาในจักรวาล  เกิดเสียงดังคล้ายอัสนีบาตกระทบกันอย่างรุนแรง  เปรี้ยง !!!! พลังฝ่ามือจักรพรรดิเทียนจุน หายไป ร่างของจักรพรรดิถอยหลังกลับไปหลายก้าว  กระอักเลือดไหลขึ้นมาถึงคอ  จักรพรรดิถึงกับยอมกลืนเลิอดกลับเข้าไป ไม่อยากให้ใครเห็นสภาพนี้ และรู้ว่า พลังที่เสี่ยวเทียนปล่อยออกมานั้น ได้ยั้งมือไว้ไมตรีไว้ให้แล้ว มิฉะนั้น ร่างของจักรพรรดิเทวะปัจจิมคงได้ลอยลิ่วออกจากวัดไปอย่างแน่นอน

“ ฝ่ามือยูไล เลิศภพจบแดนจริงๆ เจ้ามีเพียงแค่พลังเซียนระดับราชัน ยังสามารถปล่อยพลังได้ถึงระดับนี้ อีกทั้งข้าสัมผัสถึงกลิ่นกายอรหันต์ในร่างกายของเจ้าอีก ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อ  เฉินเสี่ยวเทียน ข้าขอเตือนเจ้า ให้ระวังตัวไว้ให้มาก บัดนี้ร่างอรหันต์ของเจ้า กลายเป็นสิ่งล่อตา ล่อใจ ตัวตนระดับ เซียนสวรรค์ ถึง ระดับเทียนจุนแล้ว โดยเฉพาะมารปรมันต์ หากมันรู้ว่าเจ้าเป็นร่างอรหันต์ที่แท้จริง มันไม่ปล่อยเจ้าไปง่ายๆแน่”

“ เหตุใดมันต้องการร่างของข้ากัน?”

“ เรื่องนี้เป็นเพราะการกำหนดอายุของ เซียนสวรรค์กับ เทียนจุน ของผู้สร้างกฏธรรมชาติเอาไว้ ว่า กำหนดอายุของเซียนสวรรค์ไม่เกิน 300 ปี เทียนจุนไม่เกิน 500 ปี ทำให้พอใกล้หมดอายุขัย เซียนสวรรค์หรือเทียนจุน จึงใช้การถอดจิตเปลี่ยนร่าง เพื่อยืดอายุต่อไปอีก ครั้ง ละ 100 ปี แต่ถ้าพวกมันได้ร่างอรหันต์ของเจ้า มันจะกลายเป็นอมตะ ตลอดไป”  จักรพรรดิเทวะประจิมอธิบาย

“ เป็นอมตะเลยรึ แย่ล่ะ เช่นนี้ข้ามิต้องถูกคนเหล่านี้ หาทางแย่งชิงร่างของข้าไปตลอดน่ะซิ”  เสี่ยวเทียนคิดกังวลในใจ

“ เรื่องโอรสของข้า ต้องขอบใจเจ้าจริงๆ ที่ได้ช่วยสั่งสอนแทนข้า ต่อไปหากมันกล้าโอหัง ต่อหน้าเจ้า ข้าอนุญาตให้เจ้าจัดการมันได้เลย ส่วนเทพผู้พิทักษ์ทั้งสองคนนั้น เรื่องนี้เจ้าไม่ผิด หากมีคนจะมาตัดมือของข้า ก็คงไม่ยอมเช่นกัน”  จักรพรรดิเอ่ยจบ ก็หันมาหาฝูงชน แล้วประกาศว่า

“ ทุกๆ คนจงฟัง  ข้าขอแต่งตั้ง อรหันต์น้อย เฉินเทียนซือเป็น ‘เทพอรหันต์ศักดิ์สิทธิ์’ ประจำเมืองซีฉี มีศักดิ์ เทียบเท่ากับข้านับแต่บัดนี้เป็นต้นไป” เสียงประกาศของจักรพรรดิดังก้องไปทั่วบริเวณวัด ฝูงชนต่างก้มลงกราบไหว้เทพอรหันต์ศักดิ์สิทธิ์ กันถ้วนหน้า

หลังจากที่องค์จักรพรรดิเสด็จกลับไปแล้ว เสี่ยวเทียนก็ต้องต้อนรับ คนสำคัญที่เข้ามาพบอีกหลายคน ดีที่เจ้าอาวาสจัดให้พบไม่กี่คน มิเช่นนั้น เสี่ยวเทียนต้องเหนื่อย ทั้งวันแน่ เพราะทุกคนมาก็อยากสัมผัสรัศมีพลังแห่งพระอรหันต์กันทั้งนั้น

รุ่งเช้าเสี่ยวเทียนก็ได้ต้อนรับ คนสำคัญที่เสี่ยวเทียนเคยรู้จักมาก่อน ก็คือ ท่านหมอเทวะ ซึ่งเจ้าอาวาสได้พามาพบเป็นท่านแรก ท่านหมอเทวะมากับ  นายหญิงน้อย แห่งร้านจักรวาลยุทธ์ กู้ชิงหลิง และชายชรา อีกผู้หนึ่ง

“ ท่านหมอเทวะ ท่านมาที่นี่ได้อย่างไรกัน” เสี่ยวเทียนทักทายทันทีที่พบหน้า

“ ดีจริง  ที่อรหันต์น้อยยังจดจับคนแก่อย่างข้าได้”

“ ไม่นึกเลยว่า ท่านจะกลายเป็นเทพอรหันต์ศักดิ์สิทธิ์ประจำเมืองซีฉีไปแล้ว”

กู้ชิงหลิง ก็เอ่ยขึ้นมาบ้าง

“ พวกท่านมาพร้อมกันได้อย่างไร”

“ พวกเรารู้จักกันมาก่อน  นี่คือ เฒ่ากู้เยี่ย  ฉายาเซียนสมุนไพร และนี่หลานสาวกู้ชิงหลิง พวกเจ้าคงเคยพบกันมาก่อน”  หมอเทวะแนะนำ เสี่ยวเทียนได้แต่คำนับตาม มารยาท

“ ที่พวกเรามาหาท่านวันนี้ อยากจะขอความช่วยเหลือ จากท่านอรหันต์น้อย” กู้ชิงหลิงรีบเอ่ยเข้าเรื่อง 

“ เกิดอะไรขึ้น?”  เสี่ยวเทียนสงสัย

“ พวกเราที่จริงแล้วมาจากแดนเทวะอุดร บัดนี้ที่แดนเทวะอุดร ได้เกิดสงครามระหว่าง แดนเทวะอุดร กับ แดนเทวะ ทักษิน พวกเรากำลังตามหา หมอเพื่อไปช่วยรักษาชาวบ้าน ที่เดือดร้อนจากสงคราม ระหว่างสองดินแดน แต่ที่สำคัญศึกในครั้งนี้ เป็นศึกที่พวกเขาใช้พิษร้าย เข้าโจมตีกันทำให้เกิดความสูญเสียชีวิตและบาดเจ็บเป็นจำนวนมาก ทางเราจึงมาเชิญหมอเทวะให้ไปช่วยกันดูแลคนเจ็บในครั้งนี้  และท่านก็บอกว่า ท่านอรหันต์น้อยมีความสามารถในการรักษาอย่างอัศจรรย์ ทางเราจึงอยากจะมาเชิญท่านไปช่วยคนเจ็บที่ถูกพิษ กับพวกเรา”

“ พวกเราเข้าใจเจ้า ตอนนี้เจ้ากลายเป็นเทพอรหันต์ศักดิ์สิทธิ์ไปแล้ว พวกเราไม่ฝืนใจ เจ้าในเรื่องนี้”  หมอเทวะเอ่ยอย่างเข้าใจ เพราะฐานะของเสี่ยวเทียนเดี๋ยวนี้สูงส่ง เกินไปแล้ว

“ พวกท่านไม่ต้องกังวล หลังจากเสร็จพิธี เผยแพร่พลังแสงอรหันต์แล้ว ข้าจะไปกับพวกท่านเอง” เสี่ยวเทียนยินดีที่จะไปช่วยผู้คน เพราะอาจารย์ลู่เอินรับปากช่วยในเรื่องนี้แล้ว ทั้งสามคนพอทราบว่าเสี่ยวเทียนรับปากเดินทางไปช่วย ก็ดีใจยิ่งนักรีบกลับไปเตรียมตัวกันทันที

“ ศิษย์พี่รอง เรื่องนี้ท่านไม่ต้องไปก็ได้นะ” เสี่ยวเทียนเอ่ยกับศิษย์พี่รอง

“ ได้ยังไง เรื่องช่วยคนแบบนี้ ข้าต้องไปด้วยแน่เพียงแต่พวกเราต้องแจ้งเรื่องนี้ให้อาจารย์ทราบ ท่านจะได้ไม่เป็นห่วง” 

แล้ววันพิธีเผยแพร่พลังพุทธะของพระอรหันต์  ก็มาถึง มีประชาชนแห่งหลั่งไหลกันมาจองพื้นที่วัดล่วงหน้าถึงสองวันก่อนที่จะมีการจัดงานพิธี ดังนันก่อนล่วงหน้าหนึ่งวันพื้นที่วัดเทียนหลงก็ถูกจับจอง เหลือแต่พื้นที่สำหรับบุคคลสำคัญที่ทางวัดได้เตรียมเอาไว้ แต่พอวันพิธีกลับมีผู้คนมากกันอีกมากมายแต่ไม่สามารถเข้ามาในบริเวณวัดได้ จึงต้องหาที่นั่งกันรอบๆ วัด หากคำนวณคนที่มาน่าจะไม่ต่ำกว่าแสนคน เสี่ยวเทียนถูกแต่งตัวเต็มยศเพราะทางราชสำนัก ส่งคนจากในวังหลวงมาแต่งองค์ทรงเครื่อง เสี่ยวเทียนแต่งกายคล้ายกับโอรสเทพ มีมงกุฏ เสื้อทองคำ   เสี่ยวเทียนยอมใส่ชุดเทพอรหันต์ศักดิ์สิทธิ์ ซึ่งยังดีกว่า โกนหัวแล้วใส่ชุดอรหันต์น้อย ของท่านเจ้าอาวาส ที่ไม่เครื่องประดับใดใด ทั้งสิ้น

พอได้เวลาเที่ยงตรง เสี่ยวเทียนก็ขึ้นไปบนแท่นพิธี เหล่าหลวงจีนทั้งหมดของวัดก็เริ่มสวดมนต์พร้อมกัน หลังจากสวดมนตร์จบ เสี่ยวเทียนก็เริ่มสวดขึ้นมาบ้างแล้วร่างของเสี่ยวเทียนในท่านั่งสมาธิ ก็ลอยขึ้นไปบนท้องฟ้า ส่องประกายแสงแห่งพุทธะ กระจายออกมาก่อน แล้วก็มีภาพของพระยูไลสีทอง ท่านั่งสมาธิ ลอยอยู่เบื้องหลังใหญ่กว่าภูเขา ชาวเมืองหลวงสามารถมองเห็นกันได้ทั้งหมด 

จากนั้นเสี่ยวเทียนปลดปล่อยพลังอัฐิธาตุออกไป ผู้คนทั่วไปทั้งหลายที่เป็นชาวบ้านธรรมดาที่มีอาการอ่อนแรง กลับรู้สึกสดชื่นแข็งแรงขึ้นมาอย่างประหลาด ส่วนชาวยุทธ์ทุกระดับ ล้วนแตกตื่นยิ่ง เพราะพลังของพวกเขาเกิดขึ้นกันถ้วนหน้า เสี่ยวเทียนปลดปล่อยพลังไปสักพัก จนได้เวลาพอเหมาะ จึงลดพลังลงมา แล้วภาพพระยูไลก็หายไป ร่างกลับมานั่งสมาธิอยู่ด้านล่าง เสี่ยงของชาวบ้านต่างก้มคุกเข่า ส่งเสียงแห่งความศรัทธา กันดังไปทั่วทั้งวัด   แต่ว่าครั้งนี้มีกลุ่มคนของมารปรมันต์ ยืนเฝ้าคุมอยู่ตามจุด ต่างๆ เพื่อรอคำสั่ง

“ ร่างอรหันต์จริงๆ ฮ่า ฮ่า ฮ่า ในที่สุดข้าก็เจอจนได้ พอมันกลับเข้าที่พัก ขุนพลมารทั้งหมด เข้าจับกุม อรหันต์น้อยอย่าให้มันได้ตั้งตัว”  จอมมารปรมันต์สั่งลูกน้องทั้งหมดรีบดำเนินการทันที

หลังจากเสี่ยวเทียนปล่อยพลังไปจนแทบหมด ก็รู้สึกเหนื่อยล้าพอสมควร จึงเดินทางกลับที่พัก โดยมีศิษย์พี่รอง กับ หลวงจีนทั้งสี่ คอยอารักขาเช่นเดิม

ในท่ามกลางผู้คนมากมาย มีคนสิบกว่าคน มาจากดินแดนเทวะทักษิน เป็นนักฆ่าสำนักเงาทมิฬ ทุกคนปะปนอยู่กับชาวบ้าน แต่ละคนมีอาวุธครบมือ ซึ่งอาวุธที่ทุกคนนั้นถือ เป็นวัตถุโลหะทรงกลมด้านในบรรจุเข็มพิษร้ายแรง สามารถยิงออกจากกระบอกโลหะออกไปได้เป็นชุดๆละหลายสิบดอก สามารถซ่อนเอาไว้ในแขนเสื้อได้อย่างมิดชิด ระหว่างที่เสี่ยวเทียนกำลังเดินออกจากฝูงชน ก็มีชาวบ้านพยายามยื่นมือออกมาขอสัมผัสมือของเสี่ยวเทียนมากมาย แต่เหล่า หลวงจีนอีกหลายร้อยคนเข้ามาช่วยกันเอาไว้ แต่ก็มีชาวบ้านมากมายเหลือเกิน  เสี่ยวเทียนเลยใช้มือสัมผัส คนเหล่านั้น แต่พอเริ่มสัมผัสไปสักพัก ก็เริ่มรู้สึกถึงสัญญาณอันตราย

มีนักฆ่าเงาทมิฬ ยื่นมือออกมา พร้อมกระบอกสังหารใต้ชายเสื้อ ยิ่งเข็มพิษเข้าใส่เสี่ยวเทียน ฟิ้ว ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ !!  เข็มทั้งหมดกลับถูกเกราะเทพเจ้ายับยั้งเอาไว้  ไม่สามารถทำอะไรได้ จากนั้น ก็มี นักฆ่าอีกหลายคนใช้กระบอกสังหารยิงเข้ามาอีกนับไม่ถ้วน เสี่ยวเทียนกระโดดขึ้นฟ้า ดูดเข็มทั้งหมดมาไว้ในตรงหน้าจนหมด เพื่อไม่ให้ถูกผู้บริสุทธิ์ แต่พวกมันไม่ยอมแพ้ ขว้าง ลูกระเบิดเพลิงเข้ามาใส่อีกนับสิบลูก คราวนี้เสี่ยวเทียนไม่ทันที่ ทำลาย ระเบิดกลับทำงานเสียก่อน ตูม ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ !!

ถึงแม้เสี่ยวเทียนจะไม่เป็นอะไร แต่ผู้คนกลับบาดเจ็บล้มตายกันเป็นจำนวนมาก

“ ใช้เข็มสังหาร ปล่อยออกไป” อาจารย์ลู่เอินเอ่ยจบ เสี่ยวเทียนปล่อยเข็มออกไปสิบเล่ม แต่ละเล่ม ลอยเข้าหานักฆ่า ที่กำลังจะคิดขว้างระเบิดเพลิงเข้ามาอีก แต่ไม่ทันแล้ว เข็มสังหาร ถูก อาจารย์ลู่เอิน บังคับพุ่งเข้าใส่ศรีษะนักฆ่าทั้งหมด 18 คน ด้วยความเร็วที่เฉียบขาด สายตาคนทั่วไปมิอาจมองเห็น ฟิ้ว ๆ ๆ ๆ ๆ !!

ตายพร้อมกันทีเดียว 18 คนหมดสิทธิ์ปล่อยระเบิดเพลิงออกมาได้อีก

ด้านฝั่งของมารปรมันต์กำลังมองเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น อย่างนิ่งสงบ

“ ไอ้พวกหน้าโง่  เอ๋ย ดันไปทำให้มันรู้ตัวก่อนเสียแล้ว”  ขุนพลมารที่ 1 เอ่ยขึ้นลอยๆ แล้วหันหน้ามามอง จอมมารปรมันต์ ดูว่าจะตัดสินใจอย่างไรดี

“ รอต่อไป  เวลาพวกมันมาถึงที่พัก พวกเจ้าโจมตีคนคุ้มกันของมันทั้งหมด ข้าจะลงมือกับ อรหันต์น้อย ด้วยตัวเอง”  ขุนพลมารทั้งสิบ พยักหน้า และเฝ้ารอคอยที่บ้านพักของเสี่ยวเทียนอย่างเงียบสงบ

หลังจากที่มีคนบาดเจ็บเป็นจำนวนมาก เสี่ยวเทียนก็ถอดชุดที่หนักอึ้งออกจนหมด แล้วแต่งกายด้วยชุดปกติ แล้วเข้าไปช่วยผู้บาดเจ็บที่ถูกระเบิดเพลิง ที่มีอยู่เกือบร้อยคนเหล่าฝูงชนต่างแยกย้ายกันกลับไปเหลือแต่ผู้บาดเจ็บ หลวงจีนและทางราชสำนักส่งคนมาช่วยกันมากมาย เสี่ยวเทียนช่วยรักษาคนที่บาดเจ็บหนัก โดยให้กินยาเม็ดสวรรค์โดยไม่เสียดาย ทำให้คนที่สาหัสกลับมีชีวิตรอดเป็นปกติได้อีกครั้ง  สร้างความศรัทธา ดีใจ ให้กับทุกคนยิ่งนัก โดยเฉพาะหมอเทวะ  เซียนสมุนไพรกู้เยี่ย และ หลานสาวกู้ชิงหลิง คิดว่าหากเสี่ยวเทียนไปช่วยผู้คนที่แดนเทวะอุดร คงจะมีคนรอดตายได้อีกเป็นจำนวนมากแน่

เสี่ยวเทียนรักษาผู้คนอยู่นานเกือบเที่ยงคืน จึงแล้วเสร็จ ส่วนคนของจอมมารปรมันต์ก็เฝ้ารออย่างกระวนกระวายใจ บางคนถึงกับงีบหลับไป  ทุกคนได้แต่สงสัย ว่าทำไมเสี่ยวเทียนถึงไม่กลับมาที่พักเสียที....