หลังจากสรุปข้อมูลอยู่เนิ่นนาน ลู่ฟานก็ตัดสินใจที่จะพักการหาข้อมูลไปก่อน
เพราะถึงแม้ว่าลู่ฟานจะเคยทำอะไรนานๆ แต่นั่นก็เป็แค่เวลาไม่กี่วัน เพราะบางทีโลกจริงของเขาอาจจะขาดสารอาหารและน้ำจนตายได้
ดังนั้นผู้เล่นแม้จะว่างมากแค่ไหนจึงไม่สามารถอยู่ในเกมเป็เดือนๆได้ เพราะถึงแม้เทคโนโลยีสมัยใหม่จะทันสมัยขึ้น แต่มันก็มีแค่การให้สารอาหารและน้ำที่จำเป็เท่านั้น เมื่อไม่การขยับตัวก็อาจจะเป็ง่อยไปเลยก็ได้
ว่าแล้วลู่ฟานก็ออกไปสูดอากาศข้างนอก
ภายในสวนลู่ฟานกำลังผ่อนคลายกลับบรรยากาศอันน่ารื่นรมย์ ตัวลู่ฟานอยากให้เวลาหยุดอยู่ตรงนี้ไปนายๆเลยก็ว่าได้
แต่ถึงแม้ว่าตัวเขาจะทำได้แต่เขาก็มีภาระงานที่ต้องทำอีกมากมาย
"เห้อ~ ไม่รู้ว่าโลกใบเก่านั้นตอนนี้เป็ยังไงแล้วบ้าง พ่อแม่ และน้องสาวจะอยู่กันได้หรือเปล่านะ แล้วเพื่อนๆสนิทล่ะ พวกเขาคงจะเศร้าใช่ไหมที่เราได้หายตัวไปน่ะ"
เอาจริงๆแล้วลู่ฟานก็คิดว่าตัวเขาในโลกเก่าอาจจะตายไปแล้วก็ได้
เพราะในนิยายหลายเื่ที่ลู่ฟานเคยอ่านมันก็มีเื่แบบนี้อยู่
ลู่ฟานเดินเล่นไปในสวนเรื่อยๆ ความกว้างใหญ่ของสวนนั้นเหมือนจะไม่มีที่สิ้นสุด
ลู่ฟานเดินไปยังต้นไม้ต้นหนึ่งภายในสวน ก่อนจะนั่งลงใต้ต้นไม้ก่อนจะงีบหลับไปในเวลาไม่นาน
ลู่ฟานได้ฝันถึงชีวิตของเขาในอีกโลกหนึ่ง เป็ชีวิตที่สงบสุขจนเรียกได้ว่าไม่มีอะไรท้าทายแม้แต่น้อย
แต่นั้นก็เป็สิ่งที่บางคนต้อการ พวกเขาไม่้าชีวิตที่ท้าทาย ไม่้าชีวิตที่ตื่นเต้น เพียงอยู่กับความเรียบง่ายของชีวิต นั่งจิบชาไปวันๆอยู่อย่างนั้น
หลังจากนั้นเขาก็ฝันไปอีกความฝันหนึ่ง ความฝันนี้เป็ความฝันเกี่ยวกับวัยเรียนของเขา
ลู่ฟานเคยได้มีเพื่อนมากมาย แต่จะคนที่จะเรียกว่าเพื่อนแท้กับเขานั้นมันมีเพียงนับนิ้วได้เลย
ลู่ฟานเองก็เคยมีความรักอยู่3ครั้ง แต่สุดท้ายแม้ว่าเขาจะสารภาพรักออกไปก่อนจะโดนปฏิเสธกลับมาทุกครั้ง
ลู่ฟานได้สอบเข้ามหาลัยชื่อดังแห่งหนึ่ง ลู่ฟานได้อดหลับอดนอนเป็เวลาหลายวันกว่าจะผ่านเข้าไปในมหาลัยได้ นับว่าเป็่ที่ลำบากทีเดียว
หลังจากที่เข้ามหาลัยไปแล้วเขาก็ใช้ชีวิตตามปกติของนักศึกษาทั่วไป ไม่ได้มีอะไรพิเศษ
ตอนนั้นเองภาพความฝันก็เริ่มแปรเปลี่ยน มันกลายเป็ภาพของลู่ฟานในขณะที่ว่างงานอยู่
ในเวลานั้นเขาว่างงานจึงไม่รู้จะทำอะไรดี แล้วเขาก็ดันไปเห็นโฆษณาเข้าจึงคิดจะเป็นักเล่นมืออาชีพ
ใน่เวลาที่เขาเข้าไปในเกมนั้น เขาอยู่เพียงลำพัง ทำการอัพเวลอยู่เงียบๆ และเมื่อเลเวลสูงขึ้นๆลู่ฟานก็เริ่มมีปัญหากับพวกตระกูลใหญ่ เนื่องจากตระกูลพวกนั้นเชิญชวนให้ลู่ฟานเข้าร่วมตระกูลของตน แต่ลู่ฟานก็ได้ปฏิเสธไป จึงทำให้พวกมันโกรธแค้นเป็อย่างมาก
ลู่ฟานจึงไปซ่อนตัว แล้วพอเขาแข็งแกร่งพอเขาจึงกลับมาโค่นล้มเหล่าตระกูลใหญ่จนพังพินาศ
กระทั่งตระกูลใหญ่ก็ยังไม่เว้น
หลังจากนั้นผู้คนต่างให้ลู่ฟานเป็ผู้เล่นอันดับหนึ่ง
ซึ่งแน่นอนว่าเขาเล่นโซโล่จนถึง่ท้ายเกมเกมเลยก็ได้ เขาไม่เคยเข้าปาร์ตี้ไหนเลยแม้แต่ปาร์ตี้เดียว อย่างมากสุดก็แค่พูดคุยและแลกเปลี่ยนสิ่งของกันเท่านั้น
เขาเดินไปบนเส้นทางอันโดดเดี่ยวแล้วปีนขึ้นไปอยู่บนจุดสูงสุดของเกมได้ภายในระยะเวลาไม่กี่ปี
จึงมีพวกตระกูลใหญ่มาหาเื่ลู่ฟานอยู่เรื่อยๆ เขาจึงต้องฝึกหลายๆอย่าง เช่นทักษะการแสดง หรือทำให้ตัวเองดูมีกลิ่นอายที่สูงส่งเพื่อป้องกันใครมาหาเื่ง่ายๆ
หลังจากนั้นเขาก็ทำลายเหล่าตระกูลใหญ่ที่มาหาเื่เขาจนสิ้นซาก
ผู้คนในตระกูลเ่าั้ต่างก็เริ่มเกมกันใหม่ทั้งหมด
หลังจากนั้นความฝันของลู่ฟานก็ดับลงไป
ไม่รู้กี่ชัวโมงเขาจึงลืมตาตื่นขึ้นมา
แล้วมองดูแสงอาทิตย์สักพัก ก่อนจะเข้าไปในราชวังต่อ
18K
