ตำนานจอมกระบี่สะท้านหมื่นภพ

บทที่ 136: คำขู่

ราตรีกาลเข้าปกคลุมนครเมฆาอีกครั้ง แต่ความร้อนแรงของการประลองยังไม่จางหายไปจากบทสนทนาของผู้คน โดยเฉพาะเรื่องราวของ "อสูรผมเงิน" ที่สังหารยอดฝีมือระดับแก่นทองคำไปแล้วถึงสองคนบนเวที

ภายในห้องพักชั้นบนสุดของหอสุราเมฆาเหิน หลิงเซียวนั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียง ปรับลมหายใจให้สม่ำเสมอ แม้การต่อสู้เมื่อตอนกลางวันจะไม่ได้ผลาญพลังเขามากนัก แต่เขารู้ดีว่ารอบต่อไปคือของจริง

วูบ...

เปลวเทียนในห้องวูบไหวเล็กน้อย ทั้งที่หน้าต่างทุกบานปิดสนิท

หลิงเซียวลืมตาขึ้นช้าๆ มุมปากยกยิ้มเย็นเยียบ "แขกยามวิกาล... มักจะนำมาแต่เรื่องยุ่งยากเสมอ"

"ประสาทสัมผัสไวดีนี่"

เสียงแหบพร่าดังขึ้นจากมุมห้องที่มืดมิด เงาร่างของชายชราในชุดคลุมสีครามปรากฏตัวขึ้น เขาคือ "ผู้อาวุโสอู่" มือขวาของกู่เทียนฉิง ยอดฝีมือขอบเขตแก่นทองคำขั้นปลาย!

"เจ้าสำนักกระบี่ครามส่งท่านมาสังหารข้าหรือ?" หลิงเซียวถามอย่างไม่สะทกสะท้าน

"สังหารเจ้า?" ผู้อาวุโสอู่หัวเราะในลำคอ "ไม่... ท่านเจ้าสำนักเมตตากว่านั้น ท่านเห็นพรสวรรค์ของเจ้า จึงส่งข้ามามอบ 'ทางรอด' ให้"

ผู้อาวุโสอู่เดินเข้ามาใกล้ วางม้วนกระดาษลงบนโต๊ะ "พรุ่งนี้ในรอบรองชนะเลิศ เจ้าจะต้องเจอกับองค์ชายรอง... และถ้าเจ้าชนะ เจ้าก็อาจจะได้เจอกับเจี้ยนเฉินในรอบชิง"

"ท่านเจ้าสำนักฝากคำเตือนมาว่า... จงแพ้ซะ"

ผู้อาวุโสอู่จ้องตาหลิงเซียวเขม็ง แรงกดดันระดับแก่นทองคำขั้นปลายแผ่ออกมาข่มขวัญ "ยอมแพ้ในรอบรองชนะเลิศ หรือไม่ก็ยอมแพ้ให้เจี้ยนเฉินในรอบชิงอย่างหมดรูป แล้วเจ้าจะได้รับเงินทองและตำแหน่งในนิกายกระบี่คราม... แต่หากเจ้าดื้อดึง..."

"ข้าก็จะกลายเป็นศพเหมือนคนอื่นๆ สินะ?" หลิงเซียวต่อประโยคให้

"ฉลาด" ผู้อาวุโสอู่แสยะยิ้ม "เจี้ยนเฉินคือผู้ที่ถูกลิขิตให้เป็นแชมป์ เพื่อเกียรติยศของนิกาย เราไม่อนุญาตให้มีตัวแปรอื่น เจ้าเลือกเอา จะมีชีวิตอยู่อย่างสุนัขรับใช้ หรือจะตายอย่างสวะที่ไม่มีใครจดจำ"

หลิงเซียวลุกขึ้นยืนช้าๆ เขาหยิบม้วนกระดาษบนโต๊ะขึ้นมาดู แล้วเผามันด้วยไฟปราณในมือจนกลายเป็นเถ้าถ่าน

"ข้ามีข้อเสนอที่ดีกว่า" หลิงเซียวกล่าว

"โอ้?" ผู้อาวุโสอู่เลิกคิ้ว

"ท่านกลับไปบอกเจ้าสำนักของท่านว่า..."

ชิ้ง!

แสงสีดำวาบผ่านความมืด!

รวดเร็วยิ่งกว่าความคิด! รวดเร็วยิ่งกว่าเสียง!

ผู้อาวุโสอู่เบิกตากว้าง เขายังไม่ทันได้โคจรพลังป้องกัน หรือแม้แต่จะขยับมือไปแตะอาวุธ โลกของเขาก็หมุนคว้าง...

ตุ้บ!

ศีรษะของผู้อาวุโสอู่ร่วงหล่นลงบนพื้นห้อง กลิ้งไปหยุดแทบเท้าของหลิงเซียว ร่างกายที่ไร้หัวยังคงยืนโซเซอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะล้มลง เลือดสาดกระเซ็นย้อมพื้นไม้เป็นสีแดง

หลิงเซียวเก็บกระบี่เข้าฝัก เขามองศีรษะที่ยังมีสีหน้าตกตะลึงนั้นด้วยสายตาเรียบเฉย

"บอกเขาว่า... ข้าไม่รับคำขู่"

หลิงเซียวหยิบกล่องไม้ใบหนึ่งออกมาจากถุงเก็บมิติ เขาหยิบศีรษะของผู้อาวุโสอู่ใส่ลงไปในกล่องอย่างบรรจง ราวกับกำลังจัดของขวัญล้ำค่า ปิดฝา แล้วผนึกด้วยเชือก

จากนั้น เขาเปิดหน้าต่างออก เรียก "เงา" (หน่วยลับขององค์หญิงที่คอยเฝ้าสังเกตการณ์อยู่ห่างๆ) ให้เข้ามารับของ

"ส่งสิ่งนี้ไปที่คฤหาสน์รับรองของนิกายกระบี่คราม" หลิงเซียวสั่งเสียงเย็น "บอกว่าเป็นของขวัญจากข้า... ถึงกู่เทียนฉิง"

เงาร่างนั้นรับกล่องไปอย่างสั่นเทา ก่อนจะรีบหายตัวไปในความมืด

หลิงเซียวปิดหน้าต่าง แล้วกลับมานั่งลงบนเตียง ท่ามกลางกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้ง

"คืนนี้คงนอนหลับสบายดี"

สงครามประสาทจบลงแล้ว พรุ่งนี้คือสงครามของจริง