ฟึ่บ!!! เคร้ง!! กระบี่เล่มบางถูกปัดออกอย่างรวดเร็วด้วยปลายเท้าของอีกฝ่าย อาเฟิ่งะโถอยหลังขึ้นไปบนยอดไม้คว้ากิ่งไผ่ออกมาถือเป็อาวุธเมื่อกระบี่ของตนตกลงสู่พื้นด้านล่างความไม่ยอมแพ้ ฉายชัดในดวงตากลม เห็นได้ชัดว่ารอยบากข้างแก้มยับย่นไปตามใบหน้าจดจ้องคนอายุมากกว่าที่ยังคงฟาดฟันกับหยางหลงและอี้หลิง
ในจังหวะที่ลู่ชิงเทียนผงะหงายหลังหลบฝ่าเท้าของเ้าอี้หลิง อาเฟิ่งไม่รอช้าะโเข้าหาอีกฝ่าย ตวัดฟาดปลายไม้ไผ่จู่โจมออกไปด้านข้างของลู่ชิงเทียน ฟุ่บ!!! ฟุ่บ!! “ผัวะ!!” เสียงเตะ ตุ่บ! ตุ่บ!! เสียงตก
ปึ่ก!! “อ้า!!” อาเฟิ่งถูกลู่ชิงเทียนตวัดปลายเท้าใส่แขนก่อนจะเสียหลักเซตกลงสู่พื้นร้องเสียงดัง “อูยยยย” นั่งตะแคงข้างลูบก้นป้อยๆ
หยางหลงและอี้หลิงใะโลั่น “อาเฟิ่ง!!!/อาเฟิ่ง”
อาหว่างที่ะโเข้าอย่างรวดเร็วแต่มิทันการณ์เพราะอยู่ห่างเกินไป สองมือประคองคนที่นั่งก้นจ้ำเบ้าตรงพื้นแม้จะตกลงมาไม่สูงนักแต่คาดว่าสะโพกต้องบอบช้ำเป็แน่ “เจ็บมากหรือไม่”
“เจ็บ แต่ไม่มาก” ทำหน้าเหยเก ก้นปวด แขนปวด “เป็ธรรมดาของการฝึกพี่หว่างอย่าได้ห่วงไป”
ฟุ่บ!! ฟุ่บ!! ฟุ่บ! ฟุ่บ!! สี่เด็กหนุ่มะโลงมาจากยอดไม้อย่างพร้อมเพรียง เ้าหยางหลงรีบคุกเข่าลงอุ้มฝาแฝดตนเองขึ้นแนบอกกิริยาท่าทางเช่นนี้ สองสหายคนใหม่ย่อมคิดว่าทั้งสองเป็คู่ต้วนซิ่ว แต่ก็หาได้ใส่ใจเมื่อเื่ช่วยคนเจ็บต้องมาก่อน
“นี่คือผลของการคิดเล่นอะไรแปลกๆของเ้าอาเฟิ่ง” หยางหลงส่ายหัวใส่คนที่เล่นเป็ผู้ลอบกัด ‘จะมีผู้ใดกล้าคิดเช่นเ้ากัน’
“ขออภัยที่ข้าใแล้วใช้เท้าถีบเ้า แต่ข้าออมแรงไว้แล้วนะ” ลู่ชิงเทียนเดินตามสหายใหม่เข้าไปในกระท่อมในอกเสื้อหยิบยานวดออกมาเพื่อแสดงความจริงใจ “ยาตลับนี้แทนคำขอโทษ..โปรดรับไว้ด้วย” ยื่นให้อาเฟิ่ง
“ไม่เป็ไร เื่นี้เป็เหตุสุดวิสัยข้ามิถือโกรธท่านโทษ..โอยยย” จับแขนที่เริ่มปวดระบม
“ให้อาจารย์หมอมาตรวจดูดีหรือไม่” ตั้งมู่เกอเสนอ
“อย่าเลยแค่ทายาก็คงจะหาย พวกท่านออกไปรับสำรับด้านนอกเถิดข้าจะชำระร่างกายทายาและพักผ่อน” อาเฟิ่งเริ่มปวดจนทนไม่ไหวเอ่ยไล่ทุกคนในห้องยกเว้นพี่หว่าง ใบหน้าที่มีรอยบากอดทนข่มความเจ็บเอาไว้ แสร้งทำหน้าเรียบเฉยแต่เหงื่อกลับไหลซึมลงทั่วแผ่นหลังบอบบาง
อาหว่างเห็นแล้วรีบกล่าวสมทบ “หยางหลงช่วยพาอาเฟิ่งเข้าห้องด้วย อีกครู่ข้าต้องเช็ดตัวให้น้องข้าก่อนจะทายา” ผายมือส่งคนอื่นๆคล้ายกับไล่ทางอ้อม
“เช่นนั้นเราออกไปเถิด” เ้าอี้หลิงชักชวนเมื่อรู้ว่าอาเฟิ่งจะต้องเปลื้องผ้า
“อืม..ขออภัยอีกครั้งอาเฟิ่ง” ลู่ชิงเทียนกล่าวย้ำก่อนจะเดินตามเ้าอี้หลิงออกไปหน้าเรือน
เ้าหยางหลงอุ้มอาเฟิ่งเข้าไปนอนในห้องพร้อมกับพร่ำบ่น “ข้าอยากจะตีเ้าให้เจ็บกว่านี้นะเฟิ่งเอ๋อร์!”
“ตีเื่ใด พี่ออกไปได้แล้วพี่หว่างจะถอดเสื้อผ้าข้า..รึพี่อยากจะดู” แม้เ็ปแต่ก็ยังไม่วายหยอกเย้าพี่ชายฝาแฝด
“ผู้ใดจะอยากดูร่างกายของเ้ากันเ้าเด็กหน้าบาก!!” ปั่ก!! วางตลับยามากมายลงกับโต๊ะตรงหัวนอน “ทายาแล้วอย่าลืมออกไปต้มยาน้ำมาให้อาเฟิ่งด้วยเล่าพี่หว่าง”
“ขอรับ”
คล้อยหลังหยางหลง
“บ่าวขออภัยที่มามิทันช่วยคุณหนูเ้าค่ะ” อาหว่างน้อมรับผิดในขณะที่กำลังเปลื้องผ้าให้อาเฟิ่งจนร่างบางเปลือยเปล่า รูปร่างเด็กสาวเริ่มมีเอวคอดกิ่ว สะโพกกลมม่วงช้ำเป็วงปรากฏแก่สายตาองครักษ์สตรี ดวงตาวูบไหวเสียใจอย่างไม่น่าให้อภัย มือบางเช็ดเนื้อเช็ดตัวจนสีผิวแปลกปลอมหลุดออกจนหมดเหลือเพียงร่างกายขาวนวลเนียน ยาในตลับจากเ้าหยางหลงถูกป้ายลงบนแก้มก้นข้างขวาที่ตกกระแทกพื้น “บ่าวสำนึกผิดยิ่งนัก คุณหนูโปรดลงโทษด้วย”
“หาใช่ความผิดของพี่แต่เป็ข้าที่เล่นไม่เข้าเื่เอง พี่มารับข้ามิทันก็ยังมิผิดเท่าพี่หยางหลงกับพี่อี้หลิงที่อยู่ใกล้ข้าเพียงสอง่ตัวแต่ยังช่วยข้าไม่ทัน” นิ่วหน้าเมื่อฝ่ามืออาหว่างนวดถูกจุดม่วงช้ำ “พี่ชิงเทียนกำลังภายในขั้นสามหากเขาเตะข้าเต็มแรงแน่นอนว่าข้าคงกระดูกหักไปแล้วเป็แน่ คอยดูเถอะข้าจะต้องฝึกจนสำเร็จไปถึงขั้นห้าให้จงได้” หมายมั่นปั้นมือ “โอ๊ย!!” ร้องเสียงดัง
“กว่าจะถึงตอนนั้นคุณหนูจะไม่พ้นวัยปักปิ่นไปแล้วรึเ้าคะ บ่าวว่าคุณหนูจะต้องได้ลงเขาไปก่อนสิบห้าหนาวเป็แน่” อาหว่างครุ่นคิดถึงรูปร่างและความงดงามที่เริ่มฉายชัดขึ้น นางมั่นใจว่าคุณหนูจะต้องลงเขาในตอนสิบสามเกือบจะสิบสี่หนาวแน่ๆเท่านั้นไม่พอ ไม่สำเร็จไปจนถึงขั้นห้านางผ่าน่เวลาโหดร้ายนั้นมาแล้ว ยิ่งฝึกยิ่งกดดัน สมองมิมีทางว่างเปล่าเพราะเฝ้าแต่พะวง ตัวนางถึงได้ตันอยู่แค่ขั้นสี่ตอนปลาย
พลิกกลับมานอนตะแคงโดยมีอาหว่างหยิบผ้าห่มขึ้นคลุมกายขาวเผยออกมาเพียงแขนเรียวสีเขียวเป็ปื้นใหญ่ “แขนข้าปวดมากเลยพี่หว่าง หรือว่ามันร้าวข้างในรึเปล่า” ความวิตกฉายชัด “พรุ่งนี้ข้าต้องไปโคจรลมปราณนะ”
ผู้ฟังแอบถอนหายใจแล้วจับแขนของอาเฟิ่งคลำๆดู “เช่นนี้เจ็บหรือไม่เ้าคะ”
“เจ็บ” หน้าเหยเก
บิดแขน พลิกซ้ายพลิกขวา “เช่นนี้เจ็บหรือไม่”
“ไม่แต่ถ้าบีบตรงรอยช้ำก็เจ็บและปวดมาก”
“ไม่ร้าวหรือหัก เพียงแค่ปวดเพราะบวมช้ำเท่านั้นบ่าวจะทายาให้เ้าค่ะ” อาหว่างควักยาออกมากวาดทาไปทั่วบริเวณที่เขียวช้ำ “คุณหนูนอนพักสักครู่นะเ้าคะ บ่าวจะออกไปต้มยาแก้ปวดแน่นอนว่าคืนนี้คุณหนูอาจจะมีไข้ยังไงก็ต้องกันไว้ก่อน”
“อืม..พี่เอาชุดคลุมมาให้ข้าด้วยแล้วอย่าลืมว่าข้าเป็น้องพี่มิใช่คุณหนูนะ” อาหว่างรับคำและทำตามคำสั่งก่อนจะเดินออกไปต้มยาโดยปิดประตูจนสนิท
--++++--+++++++++
หน้ากระท่อมกลางดงไม้ไผ่
สี่เด็กหนุ่มมองผู้ที่เปิดประตูออกมาด้วยสีหน้าที่แตกต่างกัน แน่นอนว่าเป็หยางหลงที่สวมบทเป็คู่ต้วนซิ่วเป็ผู้ถามออกมาก่อน
“อาเฟิ่งเป็เช่นไร”
“เพียงแค่ฟกช้ำเท่านั้นคุณชายหยางหลงอย่าได้เป็ห่วง” อาหว่างตอบคำ “ต้องขอบคุณคุณชายลู่ที่ออมแรงไว้ มิเช่นนั้นน้องชายข้าคงแขนหักไปแล้วเป็แน่” ก้มหัวขอบคุณ
“อย่าได้กล่าวเช่นนี้พี่อาหว่างเป็ข้าที่ผิดเองเช่นนั้นจนกว่าอาเฟิ่งจะหายดีข้าขอดูแลอาเฟิ่งแทนพี่หว่างดีหรือไม่” ลู่ชิงเทียนกล่าวเสนอออกมาอย่างจริงใจมิมีสิ่งใดเคลือบแคลง..แต่เขากลับลืมไปว่า
“ไม่ต้อง!!!” เ้าหยางหลงตวาดลั่น “คนของข้าข้าจะดูแลเองเื่นี้เป็แค่อุบัติเหตุคุณชายลู่อย่าได้ห่วงไป” จ้องลู่ชิงเทียนเขม็งจนอีกฝ่ายนึกขึ้นได้
85K
