ยอดพธูซ่อนคม (นิยายแปลจีน) by ตำหนักไร้ต์รัก

ตอนที่ 19 เครื่องประทินโฉม (1)

อู่เวยถูกกักบริเวณหลังจากอู่เย่ว์กลับมาถึงจวนก็วุ่นเรื่องที่ได้ดูแลเรือนเฉาอวี่อยู่พักใหญ่ ดังนั้นตั้งแต่กลับจวนมาสองสามวันนี้จึงไร้คลื่นลม

“คุณหนูเจ้าคะ หลายวันก่อนคุณหนูบอกจะตัดชุดสำหรับฤดูร้อนวันนี้เถ้าแก่ร้านอวิ๋นผิ่นเอาผ้าเนื้อดีมาให้หลายพับ มีทั้งผ้าทอเนื้อโปร่งผ้ามีลวดลาย ผ้าทอเนื้อละเอียด บ่าวเห็นแล้วใช้ได้ทีเดียวคุณหนูลองดูนะเจ้าคะว่าจะตัดแบบไหน ไว้ช่างตัดเย็บมาเมื่อไรบ่าวจะได้บอกนางให้เจ้าค่ะ”

อู่เย่ว์ลุกขึ้นมองดูบนโต๊ะ ผ้าพวกนั้นเป็นของดีจริงร้านอวิ๋นผิ่นนับเป็นร้านขายผ้าอันดับต้นๆ ของเมืองหลวงนอกจากร้านหวงจิ่นที่เป็นร้านผลิตผ้าสำหรับเป็นเครื่องบรรณาการ ก็เรียกได้ว่าผ้าของร้านอวิ๋นผิ่นดีที่สุดแล้วจวนติ้งกั๋วกงเป็นตระกูลสูงศักดิ์ ผ้าที่ส่งมาให้ย่อมไม่มีทางเป็นของไม่ดีทว่าแต่ละร้านต่างมีสินค้าชั้นดีที่เก็บไว้อยู่ชิ้นถึงสองชิ้นนั่นเป็นของดีที่จะเอาออกมาต่อเมื่อเจอลูกค้าที่มีเกียรติเป็นพิเศษเมื่อเทียบกับของล้ำค่าพวกนั้นแล้ว ผ้าที่เอามาส่งในวันนี้ดูธรรมดาอย่างยิ่ง

อู่เย่ว์พอจะเดาได้ว่าสตรีสูงศักดิ์ส่วนใหญ่ในเมืองหลวงล้วนใช้ผ้าจากร้านอวิ๋นผิ่นบางบ้านยังตั้งใจไปเลือกซื้อผ้าราคาแพงอย่างเช่นผ้าอวิ๋นจิ่น[1]กับผ้าสูจิ่น[2]เป็นการเฉพาะเพียงแต่ก็ดูกันแค่ว่าชุดของใครตัดได้โดดเด่นกว่ากันเท่านั้นนางครุ่นคิดแล้วหยิบกระดาษที่วาดเอาไว้เมื่อหลายวันก่อนออกมาหลายแผ่น ก่อนจะหันไปสั่งอิ๋งชิวว่า“เจ้าเอาภาพวาดพวกนี้แยกส่งไปให้เถ้าแก่ร้านหวงจิ่นกับร้านอวิ๋นผิ่นบอกว่าคุณหนูของเจ้าอยากทำชุดพวกนี้ แต่เลือกหาผ้าที่ถูกใจไม่ได้สักทีหากพวกเขามีผ้าที่เหมาะจะทำชุดเหล่านี้ เมื่อทำออกมาแล้ว ข้าจะเก็บไว้แค่ชุดเดียว ส่วนชุดอื่นถือเป็นของแสดงความขอบคุณ”

อิ๋งชิวถึงได้เข้าใจว่าช่วงหลายวันนี้ที่คุณหนูวาดๆเขียนๆ ทำไปเพื่ออะไร นางเปิดภาพดูแล้วก็อดตกใจไม่ได้ชุดพวกนี้คุณหนูวาดได้ละเอียดอย่างมาก ลายดอกไม้ผีเสื้อ ลายเมฆ หรือลายตามใจชอบที่อยู่บนชุดล้วนมีความประณีตแม้แต่ลายปักที่อยู่รอบชายแขนเสื้อแบบกว้างก็วาดออกมา นอกจากนี้ยังมีการเสริมเครื่องประดับรวมถึงทรงผม ลำพังแค่มองภาพวาดก็ทำให้ดวงตาเป็นประกายแล้ว หากตัดเป็นชุดออกมาไม่รู้ว่าจะเป็นชุดที่งดงามเพียงใด

“คุณหนูเจ้าคะ เหตุใดถึงไม่สั่งให้ช่างตัดเย็บตัดให้ล่ะเจ้าคะ”ถงซินดูเสร็จก็อดถามขึ้นไม่ได้

“ไม่มีใครรู้ดีเท่าคนของร้านขายผ้าว่าต้องใช้ผ้าแบบไหนถึงจะตัดชุดออกมาได้สมบูรณ์แบบที่สุด”หากนางไปสั่งตัดเอง เกรงว่าคงได้ทำของดีเสียหายหมดชุดพวกนี้เป็นชุดล้ำค่าของช่างฝีมือดีที่เมื่อก่อนจ้าวเจียงสิงตามหาต่อมาตกอยู่ในมือของนาง นางก็แค่ปรับเปลี่ยนเล็กน้อยเพื่อให้เข้ากับฤดูกาลและความชอบของสตรีจิ้งถังในตอนนี้เท่านั้น

นี่ก็คือสาเหตุที่นางให้อิ๋งชิวแยกเอาไปส่งให้ร้านขายผ้าทั้งสองร้านดูนับตั้งแต่โบราณมา หากมีการแข่งขันก็ย่อมปรากฏของดี ร้านขายผ้าทั้งสองร้านนี้ย่อมต้องเอาผ้าที่ดีที่สุดของตัวเองออกมาและใช้ช่างตัดเย็บที่เก่งที่สุด

“เจ้าค่ะคุณหนูบ่าวจะไปเดี๋ยวนี้” อิ๋งชิวเข้าใจความต้องการของคุณหนูแล้ว นางเดินออกไปทันที

อู่เย่ว์นั่งลงตรงหน้าโต๊ะเครื่องแป้งให้ถงซินช่วยนางแต่งตัว

“คุณหนูจะไปข้างนอกหรือเจ้าคะ”

นางมองดูเครื่องประทินโฉมที่วางอยู่บนโต๊ะแล้วพยักหน้า“ข้าอยากเปลี่ยนเครื่องประทินโฉมใหม่”

ถงซินขานรับช่วยอู่เย่ว์แต่งตัวจนเสร็จ จากนั้นบอกกับคนในจวน แล้วก็ออกไปข้างนอก

ร้านเครื่องประทินโฉมที่ใหญ่ที่สุดในเมืองหลวงมีหออวี้หงกับเย่ว์จี่ฟังสองร้านนี้ต่างมีจุดเด่นแตกต่างกัน เครื่องประทินโฉมของหออวี้หงเนื้อละเอียด หลังแต่งแต้มบนใบหน้าจะไม่เลือนหายได้ง่ายกล่องบรรจุมีความประณีตกะทัดรัด เมื่อเปิดออกมากลิ่นหอมเตะจมูกมีผงชาดชนิดหนึ่งที่หลังจากใช้แต่งบนใบหน้าจะทำให้ดูอ่อนหวานชวนหลงใหลสตรีสูงศักดิ์ในเมืองหลวงมีเงินก็ซื้อไม่ได้ ทว่าเย่ว์จี่ฟังนั้นไม่เหมือนกัน เครื่องประทินโฉมของร้านนี้มีสีสันหลากหลายตามการแต่งหน้าในแต่ละแบบมีตั้งแต่อ่อนหวานละมุนไปจนถึงจัดจ้านยั่วยวน ลูกค้าต้องการแบบไหนพวกเขาย่อมหามาให้ได้

ถงซินประคองอู่เย่ว์ขึ้นรถม้าจากนั้นถามขึ้น “คุณหนูเจ้าคะ พวกเราจะไปหออวี้หงหรือเย่ว์จี่ฟังเจ้าคะ”

อู่เย่ว์กลับส่ายหน้า“ไม่ใช่ทั้งนั้น พวกเราจะไปร้านเครื่องประทินโฉมเล็กๆ ที่อยู่บนถนนตะวันตก”

“เหตุใดคุณหนูถึงไปที่นั่นเครื่องประทินโฉมที่นั่นไม่เหมาะกับคุณหนูนะเจ้าคะ” ร้านเล็กๆขึ้นชื่อเรื่องราคาถูก ถึงแม้การค้าจะรุ่งเรือง ทว่าก็เป็นการค้าขนาดเล็กของชาวบ้านธรรมดาสามัญบรรดาสาวใช้ในตระกูลใหญ่อย่างพวกนางชอบไปซื้อจากร้านแบบนั้นเป็นที่สุดประการแรกคือถูก ประการที่สองคือเพราะมีครบทุกชนิด

อู่เย่ว์รู้ว่านางกำลังคิดอะไรอยู่“พวกเจ้าใช้ได้ เหตุใดข้าถึงใช้ไม่ได้”

“นั่นไม่เหมือนกันเจ้าค่ะ คุณหนูเป็นบุตรสาวของจวนขุนนางสถานะสูงส่ง เครื่องประทินโฉมของที่นั่นราคาถูกมาก จะใช้ส่งเดชได้อย่างไรเจ้าคะ”

“ข้าไม่ได้จะไปซื้อเครื่องประทินโฉมที่นั่น”

ไปร้านเครื่องประทินโฉมแต่ไม่ซื้อเครื่องประทินโฉมถ้าเช่นนั้นไปทำอะไร ถงซินมองคุณหนูของตัวเองด้วยความสงสัย

อู่เย่ว์ยิ้มน้อยๆ พลางพูดขึ้น“ข้าไปหาคน”

**ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่ https://www.readawrite.com/a/0bbbc3b1cc93fc7757bd93c032d45e97