เซียนสาวเขย่าขวัญ(ใจ)

​เช้าวันต่อมา บรรยากาศในคฤหาสน์ตระกูลหวังเต็มไปด้วยความวุ่นวาย พี่ชายทั้งสามคนฟิตจัดตามคำสั่งน้องสาว หวังอี้สั่งทรายเงินมาสามตันจนกองพูนเป็นภูเขาเลากาอยู่ที่หน้าบ้าน ส่วนหวังลั่วก็ติดต่อหาเหล็กไหลจากตลาดมืดจนวุ่นไปหมด ขณะที่ชิงเซียนยังคงนั่งนิ่งอยู่ที่โต๊ะอาหาร... หน้าจานหมูปิ้งเจ้าดัง

​[เสียงในใจของชิงเซียน: อื้มมม... หมูปิ้งเจ้านี้มันช่างมีพลังงานธาตุไฟที่พลุ่งพล่านจริงๆ! เคี้ยวหนึ่งคำ ตบะเพิ่มขึ้นหนึ่งหยด เคี้ยวสองคำ ตบะเพิ่มขึ้นสองหยด... ถ้าข้ากินหมดสิบไม้ ข้าต้องเหาะได้แน่ๆ! แต่เอ๊ะ... เมื่อคืนข้าฝันประหลาดแฮะ ฝันว่าเห็นกาน้ำชาใบนั้นที่ระเบิดใส่หน้าข้า มันมาลอยล่องอยู่หน้าบ้าน... หรือว่าข้าจะหลอนเพราะหิวเกินไปนะ?]

​เฟยหลงที่นั่งจิบกาแฟอยู่ฝั่งตรงข้ามลอบมองท่าทางเคี้ยวตุ้ยๆ ของชิงเซียนพลางลอบยิ้ม [ถ้าหมูปิ้งช่วยเพิ่มตบะได้จริงๆ ป่านนี้ชิงชิงคงกลายเป็นมหาเทพไปนานแล้วครับ] เขาคิดในใจพลางแสร้งถาม "ชิงชิง... เมื่อคืนนอนหลับสบายดีไหม?"

​"สบายมากค่ะพี่เฟยหลง! ยกเว้นแค่ฝันเห็นกาน้ำชาหน้าตาอัปลักษณ์นั่นแหละค่ะ" ชิงเซียนตอบพลางกัดหมูปิ้งคำโต

​แขกที่ไม่ได้รับเชิญ (และไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าบ้าน) 

​"คุณท่านคะ! มี... มีขอทาน เอ๊ย นักพรตแต่งตัวแปลกๆ มายืนอยู่หน้าบ้าน บอกว่ามาขอพบ 'แม่นางเป็ดชมพู' ค่ะ!" สาวใช้รีบวิ่งหน้าตาตื่นมาบอก

​ชิงเซียนสะดุ้งจนหมูปิ้งเกือบติดคอ [เสียงในใจของชิงเซียน: กรี๊ดดด! ใครมันเรียกข้าว่าแม่นางเป็ดชมพู! ถึงข้าจะใส่ชุดนอนเป็ดบ่อย แต่ข้าก็มีศักดิ์ศรีนะโว้ย! แต่เดี๋ยวนะ... นักพรตงั้นเหรอ? หรือจะเป็นพวกสมุนจอมมารปลอมตัวมา?]

​ทุกคนรีบพากันออกไปที่หน้าคฤหาสน์ทันที ที่นั่นพวกเขาพบชายชราในชุดรุ่มร่ามที่มีรอยไหม้เกรียมไปทั้งตัว ในมือถือ "กาน้ำชาดินเผา" ที่ร้าวระแหงแต่ยังคงรูปทรงเดิมที่ชิงเซียนจำได้ติดตา!

​"เจ้า! ไอ้กาน้ำชาปีศาจ!" ชิงเซียนชี้นิ้วสั่นระริก

​"หึๆ... ในที่สุดก็เจอตัวเสียที นังหนูเซียนซุ่มซ่าม" ชายชราเงยหน้าขึ้น แววตาเขาดูลึกลับและขี้เล่น "เจ้าทำกาน้ำชาข้าพังจนข้าต้องระเห็จมาอยู่โลกมนุษย์นี่รู้ไหม? แล้วนั่น... เจ้าเอามุก 'หัวใจนรก' ของข้าไปไว้ที่ไหน!"

​ความจริงที่น่าตกใจ 

​[เสียงในใจของชิงเซียน: หัวใจนรก?! กรี๊ดดด! ท่านตาพูดเรื่องอะไรคะ! ข้าจำได้ว่าข้ากลืนมุกเซียนสีขาวนวลลงไปนะ ไม่ใช่หัวใจดำปี๋อะไรนั่นซักหน่อย! หรือว่า... ตอนที่สายฟ้าฟาดกาน้ำชา พลังงานมันเกิดการ 'ผ่าเหล่า' จนมุกเปลี่ยนสี?! มิน่าล่ะ จอมมารใต้ดินมันถึงเรียกข้าว่ากุญแจ!]

​เฟยหลงก้าวมาข้างหน้าทันที พลังเทพสงครามในตัวเขาเริ่มแผ่ออกมาปกป้องชิงเซียน "ท่านเป็นใคร? แล้วต้องการอะไรจากเธอ?"

​"ข้าคือนักพรตเฒ่าผู้เฝ้ากาน้ำชาของสวรรค์ที่ต้องดื่มก่อนจะบรรลุเซียนเพื่อเพิ่มพลังปราณ" ชายชราบ่นอุบอุิบ "และยัยหนูนี่ดันมาทำอาวุธระดับจักรพรรดิของข้าพัง! มุกที่เจ้ากลืนลงไปน่ะ มันคือ 'แกนกลางแห่งความสมดุล' ถ้าจอมมารได้ไป มันจะเปิดเหวนรกได้ แต่ถ้าอยู่ในตัวเจ้า... มันจะดูดกลืนตบะเจ้าจนเจ้ากลายเป็นมนุษย์ธรรมดาไปตลอดกาล!"

​[เสียงในใจของชิงเซียน: ห๊ะ?! กลายเป็นมนุษย์ธรรมดา?! ไม่นะ! ข้ายังอยากเหาะได้ อยากปล่อยแสงได้อยู่นะ! แล้วถ้าข้าไม่มีตบะ ข้าจะเอาชนะจอมมารที่จะตื่นขึ้นมาในอีกเจ็ดวันได้ยังไงล่ะเนี่ย!]

​หลักสูตรฟื้นฟูตบะเร่งด่วน (ฉบับรั่วจัด) 

​"ท่านนักพรตคะ! ท่านต้องช่วยหนูนะ!" ชิงเซียนรีบเปลี่ยนท่าทีมาเกาะแขนชายชรา "หนูยอมรับก็ได้ว่าหนูซุ่มซ่าม แต่หนูต้องปกป้องครอบครัวนี้นะคะ!"

​ชายชรามองชิงเซียนแล้วถอนหายใจ "ก็ได้... ในเมื่อเจ้าทำพัง เจ้าก็ต้องเป็นคนซ่อม แต่วิธีฟื้นฟูตบะเพื่อข่ม 'หัวใจนรก' ในตัวเจ้า ไม่ใช่การนั่งสมาธิโง่ๆ แบบที่เจ้าเคยทำ"

​"แล้วต้องทำยังไงคะ?"

​"เจ้าต้อง... 'ใช้ชีวิตให้สุด'" ชายชราแสยะยิ้ม "หัวใจนรกจะโตได้ด้วยความเครียดและความโกรธ แต่ถ้าเจ้ามีความสุขและผ่อนคลาย พลังเซียนในตัวเจ้าจะสร้าง 'กรงขัง' มาครอบมันไว้เอง เพราะฉะนั้น... เจ็ดวันต่อจากนี้ ข้าขอสั่งให้เจ้าไปเที่ยว! ไปกิน! ไปเต้น! ทำอะไรก็ได้ที่ทำให้เจ้าหัวเราะได้มากที่สุด!"

​[เสียงในใจของชิงเซียน: ห๊ะ?! นี่มันหลักสูตรสวรรค์ชั้นไหนเนี่ย! ให้ข้าไปเที่ยวไปกินเพื่อปราบมาร? ท่านนักพรตคะ ท่านเป็นพวกเดียวกับบริษัททัวร์รึเปล่าคะเนี่ย?! แต่ก็นะ... ถ้ามันเป็นคำสั่ง ข้าก็จะน้อมรับด้วยความเต็มใจยิ่ง! พี่อี้คะ! จองตั๋วไปทะเลด่วนเลยค่ะ! หนูจะไปบ่มเพาะตบะที่ชายหาด!]

​ภารกิจ "ทัวร์ปราบมาร" 

​ท่านประธานหวังที่ยืนฟังอยู่ (และแน่นอนว่าได้ยินเสียงในใจลูกสาว) รีบกระตือรือร้นทันที "จองตั๋วเครื่องบินเหมาลำไปภูเก็ตเดี๋ยวนี้เลยอี้! เราจะไปบ่มเพาะตบะกันทั้งตระกูล!"

​"ผมจะไปดูแลความปลอดภัยให้เองครับ" เฟยหลงกล่าวเสียงเรียบ แต่ในใจกลับแอบคิดภาพชิงเซียนในชุดเดินชายหาด [ถ้าการพักผ่อนคือการปราบมาร ผมก็จะช่วยเธอพักผ่อนอย่างเต็มที่ครับ]

​[เสียงในใจของชิงเซียน: อุ๊ย... พี่เฟยหลงดูจริงจังจังเลยนะคะ หรือพี่อยากเห็นน้องในชุดว่ายน้ำลายเป็ดกันแน่? หึๆ อย่าหวังเลยค่ะระดับชิงชิงแล้ว ต้องชุดบิกินี่สีชมพูสู้ตายเท่านั้น! ...อ๊ะ! ลืมไป พี่ก็ได้ยินนี่หว่า! หน้าจะร้อนทำไมเนี่ยตัวข้า!]

​เฟยหลงหันหน้าหนีไปทางอื่นทันทีเพื่อซ่อนรอยยิ้มและใบหน้าที่เริ่มขึ้นสีแดง

​ในขณะที่ทุกคนกำลังตื่นเต้นกับการเตรียมตัวไปเที่ยวเพื่อ "กู้โลก" จอมมารที่อยู่ใต้ดินคฤหาสน์กลับไม่ได้อยู่นิ่ง มันส่ง "เงาข้ารับใช้" สีม่วงจางๆ แอบมุดเข้าไปในกระเป๋าเดินทางของหวังซิงอย่างเงียบเชียบ

​"หัวเราะเข้าไปเถอะ... หลินชิงเซียน" เสียงกระซิบเยือกเย็นดังสะท้อนในห้องใต้ดิน "ยิ่งเจ้ามีความสุขเท่าไหร่... เวลาที่เจ้าตกลงสู่ความสิ้นหวัง มันจะยิ่งหอมหวานสำหรับข้าเท่านั้น!"

​และเหนือสิ่งอื่นใด นักพรตเฒ่าที่ยืนยิ้มอยู่หน้าบ้าน กลับแอบบดกาน้ำชาในมือจนกลายเป็นผง พลางพึมพำกับตัวเองว่า... "กุญแจตัวจริงไม่ใช่แค่มุกหรอกนังหนู... แต่มันคือการที่เจ้าต้องเลือกระหว่าง 'ชีวิตเซียน' กับ 'หัวใจเทพสงคราม' ต่างหาก"