เสียงฝนตกพรำยังคงกระทบกระจกหน้าต่างเบา ๆ
ภายในห้องมีเพียงแสงไฟหัวเตียงสีอุ่น และเสียงลมหายใจของภีมที่เริ่มชะงัก
ประตูเปิดแง้มออก
และเธอก็เข้ามา…
แพรวา ยืนอยู่ในชุดคลุมผ้าซาตินบางเบาสีครีมอ่อน
ชายชุดคลุมเปิดเผยผิวเนียนตรงหน้าอกขาวสะอาด ขาข้างหนึ่งโผล่พ้นชายผ้าเผยเรียวขาเรียบลื่น ทุกย่างก้าวของเธอแ่เบา ราวกับไม่ได้ตั้งใจ…แต่กลับจงใจยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด
“ขอโทษนะ…ฉันแค่จะเอาผ้าห่มมาเพิ่ม”
เสียงเธอเบาราวกระซิบ มือถือผ้าห่มพาดแขน ท่าทางอ่อนโยนแต่สายตากลับเหมือนกำลังสำรวจเขา
ภีมนั่งพิงหัวเตียง ใส่แค่เสื้อกล้ามและกางเกงขาสั้น
กล้ามเนื้อหน้าอกกระตุกเล็กน้อยเมื่อเธอเดินเข้ามาใกล้
“ขอบคุณครับ…” เขารับผ้าห่มไป
แต่เธอไม่ขยับออก…กลับยืนอยู่ตรงนั้น
สายตาของแพรวามองเลยผ้าห่มในมือเขาไป ยังกล้ามแขนเรียวยาวที่ตึงแน่น
แล้วเธอก็เอ่ยเบา ๆ
“นาย…โตเป็หนุ่มแล้วจริง ๆ นะภีม”
เสียงเธอแ่ลึก แต่แฝงบางอย่าง
“…แม่ครับ” เขาพูดเบา ๆ แต่ไม่มั่นคง
“อย่าเรียกฉันแบบนั้น”
เธอพูดทันที น้ำเสียงดูเยือกเย็น แต่ดวงตาร้อนระอุ
เธอนั่งลงบนขอบเตียง…ชิดกับเขา
กลิ่นกายหอมสะอาดลอยมาแตะจมูก ภีมกลืนน้ำลาย ความร้อนวูบไหลซ่านทั่วร่าง
เธอเอื้อมมือมาดึงชายผ้าห่ม…ปลายนิ้วััมือเขาแ่เบาอย่างตั้งใจ
“ขอโทษนะ ฉันแค่…เหงาไปหน่อย”
เธอยิ้มบาง ๆ ดวงตาเศร้าอย่างน่าเอ็นดูในคราเดียว
เขาไม่กล้าขยับตัว แต่ข้างในหัวใจเขาเต้นแรงแทบบ้า
ความเงียบระหว่างทั้งสองราวกับกำลังเผาผลาญทุกสำนึกดีขั่วที่ยังเหลืออยู่
มือของแพรวาเอื้อมมาจับหลังมือเขา…
นิ้วเรียวไล้ช้า ๆ ไปตามหลังฝ่ามือจนถึงข้อมือ
“ถ้านาย…ไม่อยาก ฉันก็จะลุกออกไปตอนนี้เลย”
เธอพูดพลางสบตาเขา
แต่สายตานั้น…คือคำเชิญชวนที่ชัดเจนที่สุด
ภีมหายใจแรง เขาไม่รู้ว่าเพราะความรู้สึกในอดีต หรือเพราะความห่างเหินที่ก่อให้เกิดช่องว่างในใจ
แต่ในวินาทีที่เธอขยับเข้ามาอีกนิด…
เขาก็ไม่ถอยเช่นกัน
ริมฝีปากของแพรวาแตะลงที่แก้มเขาอย่างแ่เบา แล้วเคลื่อนลงข้างลำคอ…
มือของเขาสั่นเล็กน้อยก่อนจะวางลงบนต้นแขนของเธอ
เนื้อผิวของเธออุ่นนุ่ม…และสั่นไหวเบา ๆ
เขาไม่พูดอะไร…แค่โน้มตัวเข้าหาเธอแบบเงียบงัน
ราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุน
และในจังหวะนั้น…ร่างของแพรวาก็เอนพิงเข้าหาเขาอย่างเต็มตัว
เสียงหอบหายใจเบา ๆ ของหญิงสาวดังข้างหู
มือของเขาวางบนสะโพกของเธอ
และเธอก็ไม่ขัดขืนเลยสักนิด
ในห้องเงียบ ๆ มีเพียงเสียงฝน และเสียงหายใจที่เริ่มถี่ขึ้น…
ความเงียบถูกแทนที่ด้วยบรรยากาศเร่าร้อน แต่ไม่กระโชกโฮกฮาก
เป็ความเร่าร้อนที่ทั้งช้า ลึก และรุนแรงทางอารมณ์
เขาโน้มเธอลงบนเตียงอย่างช้า ๆ
เธอก็ปล่อยให้เป็แบบนั้น ให้เขาทำตามใจ้า
และในขณะที่ริมฝีปากแตะกันในจังหวะที่ทุกอย่างพร้อม
ไม่มีใครรู้เลยว่า…
ด้านนอก…ตรงบันไดชั้นบน
มีร่างเล็ก ๆ ของ พิม ยืนอยู่
ดวงตาเบิกโพลง…มือสั่น…และน้ำตาเริ่มคลอ
370
