เสี่ยวฮวาเอ่ยตอบเสียงเบา"พี่เจียงคะ หนูเข้าใจแล้วค่ะ"
เจียงอิ๋งอิ๋งทำได้เพียงเย็บเครื่องประดับตกแต่งต่อไปอย่างจนใจช่างเถอะ อย่างไรเสียเื่นี้ก็ไม่เกี่ยวกับเธอขอแค่ทำเสื้อผ้าของเธอออกมาได้เรียบร้อย ในวันหน้าเธอก็ยังจะจ้างเด็กสาวคนนี้ต่อและไม่รังเกียจที่จะยื่นมือช่วยอีกสักสองสามครั้ง
เหลือเสื้อผ้าอีกเพียงสองชุดเด็กสาวทั้งสองคนลงมือทำได้คล่องแคล่วกว่าเมื่อวานมาก ใช้เพียงเวลาชั่วโมงเศษๆงานทุกอย่างก็เสร็จสิ้นสมบูรณ์
ยามนี้ภายในห้องเต็มไปด้วยเสื้อผ้าหลากหลายรูปแบบสีสันละลานตาวางเรียงราย
ทั้งชุดกระโปรงคอบัวชุดกระโปรงยาวสไตล์โบฮีเมียน ชุดเอี๊ยมกระโปรง ชุดกระโปรงคอปกแบบผูกเอว...
รูปแบบเหล่านี้ล้วนเป็สิ่งที่พวกเธอไม่เคยเห็นมาก่อนความสวยงามทันสมัยของมันดูแปลกแยกขัดกับบ้านดินซอมซ่อในยุคสมัยนี้อย่างสิ้นเชิง
อีกทั้งการเลือกใช้สีสันแม้จะไม่ถือว่าฉูดฉาดบาดตาจนเกินไปแต่การใช้เครื่องประดับชิ้นเล็กชิ้นน้อยที่มีสีตัดกันกลับช่วยขับเน้นให้เสื้อผ้าดูโดดเด่นสะดุดตา
กระดุมที่หุ้มด้วยผ้าต่างสีชายกระโปรงที่ปักลวดลายเกลียวคลื่นหลากสีสันหรือแม้แต่การเย็บระบายกลีบบัวทับซ้อนหลายชั้นตรงปลายแขนเสื้อ...
ทุกจุดล้วนแฝงไปด้วยรายละเอียดและความพิถีพิถันที่น่าทึ่ง
เสิ่นเสี่ยวอวิ๋นลูบไล้เนื้อผ้าเ่าั้พลางอุทานด้วยความทึ่ง"พี่สะใภ้ พี่คิดแบบเสื้อผ้าพวกนี้ออกมาได้ยังไงคะเนี่ยมันสวยเกินไปแล้ว!"
ดวงตาของเสี่ยวฮวาก็เป็ประกายเจิดจ้าเช่นกันเธอจ้องมองเจียงอิ๋งอิ๋งด้วยความเลื่อมใส "พี่เจียงพี่เก่งจริงๆ ค่ะ!"
เจียงอิ๋งอิ๋งอมยิ้ม"พวกเธอสองคนต่างหากที่เก่งที่สุด คนทั่วไปทำเสื้อผ้าสวยๆแบบนี้ไม่ได้หรอกนะ ทั้งหมดนี้ฝีมือพวกเธอทั้งนั้น"
คำชมเพียงประโยคเดียวทำเอาเด็กสาวทั้งสองยืดอกด้วยความภาคภูมิใจขึ้นมาทันที
เสี่ยวฮวาก้มมองเศษผ้าชิ้นเล็กชิ้นน้อยที่ถูกตัดวางกองไว้บนพื้นแล้วเอ่ยถามเสียงเบา "พี่เจียงคะเศษพวกนี้ยังจะใช้อยู่ไหมคะ?"
เศษผ้าบนพื้นมีคละเคล้ากันทุกสีเพียงแต่แต่ละชิ้นมีขนาดเล็กมาก ชิ้นที่ใหญ่ที่สุดก็กว้างไม่เกินฝ่ามือแถมยังมีรูปทรงบิดเบี้ยวไม่แน่นอน
เจียงอิ๋งอิ๋งส่ายหน้า"ไม่ใช้แล้วล่ะ เดี๋ยวเก็บกวาดไปทิ้งเถอะ"
เสิ่นเสี่ยวอวิ๋นรู้สึกเสียดายขึ้นมาจับใจ"ทิ้งทำไมคะพี่ นี่มันซื้อมาด้วยเงินทั้งนั้นเลยนะ!"
เจียงอิ๋งอิ๋งถึงกับพูดไม่ออก"งั้นไหนลองบอกมาหน่อยสิ ว่ามันเอาไปทำอะไรได้บ้าง?"
คราวนี้เป็ทีของเสิ่นเสี่ยวอวิ๋นที่อึ้งไปบ้างเธอนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนเสนอว่า "หรือจะเก็บไว้ทำไส้ในเสื้อนวมตอนหน้าหนาวดีคะ?"
"แบบนั้นคงหนาวตายพอดี"
เจียงอิ๋งอิ๋งค้อนขวับใส่เธอ"เอาเถอะ เก็บรวมๆ กันไว้เดี๋ยวค่อยเอาไปทิ้ง มันรกหูรกตาจะแย่"
เสี่ยวฮวาทำท่าเหมือนจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็ยั้งไว้เธอเฝ้ามองเสิ่นเสี่ยวอวิ๋นรวบเศษผ้าเ่าั้มากองรวมกันจนในที่สุดก็รวบรวมความกล้าเอ่ยปากออกมา "คือว่า...ถ้าอย่างนั้น พี่ให้หนูได้ไหมคะ?"
เจียงอิ๋งอิ๋งเหลือบมองเธอด้วยความประหลาดใจ"จะเอาไปทำอะไรหรือ?"
เห็นว่าเวลายังเหลืออีกมากเสี่ยวฮวาจึงทรุดตัวลงนั่ง ค้นหาชิ้นผ้าในกองนั้นไม่นานนักเธอก็หยิบเศษผ้าที่มีสีสันเข้าคู่กันออกมาได้สองสามชิ้น
เธอยิ้มบางๆ"หนูจะลองใช้ด้ายเพิ่มอีกหน่อย... ลองดูเฉยๆ ค่ะ"
เสิ่นเสี่ยวอวิ๋นทรุดตัวลงนั่งข้างๆด้วยความอยากรู้ "เธอคงไม่ได้จะเอาเศษพวกนี้มาปะเป็เสื้อหรอกนะ?"
เสี่ยวฮวาส่ายหน้ามือไม้ขยับเย็บปักอย่างรวดเร็ว
ภาพที่เห็นคือเธอเอาเศษผ้ามาวางต่อกันแล้วใช้เข็มเย็บตรึงเข้าด้วยกันอย่างประณีต
ไม่นานนักเศษผ้าเ่าั้ก็กลายเป็ผืนผ้าผืนใหญ่ที่เกิดจากการต่อลายแบบสีตัดกันอย่างมีสไตล์
เจียงอิ๋งอิ๋งเริ่มเผยรอยยิ้มออกมาดูเหมือนเธอจะรู้แล้วว่าเสี่ยวฮวาตั้งใจจะทำอะไร
และก็เป็ไปตามคาดภายใต้ปลายเข็มที่ร่ายรำไปมากระเป๋าใบเล็กกะทัดรัดสวยงามก็ถูกรังสรรค์ขึ้นมาใบหนึ่งขนาดของมันใกล้เคียงกับสมุดโน้ต เหมาะสำหรับให้คนทำงานในเมืองถือเป็ที่สุด
ที่ประจวบเหมาะยิ่งกว่านั้นคือสีสันของกระเป๋าใบนี้มีความหลากหลายไม่ว่าจะนำไปจับคู่กับเสื้อผ้าชุดไหนในกองนี้ก็ดูเข้ากันไปหมด
เสิ่นเสี่ยวอวิ๋นหัวเราะร่าด้วยความดีใจเธอรีบก้มลงค้นกองเศษผ้าทันที "ฉันทำด้วยฉันจะทำด้วย..."
เจียงอิ๋งอิ๋งนั่งลงมองดูพวกเธอทั้งสองพลางยิ้มละไม"ถ้าทำเสร็จ พรุ่งนี้พี่จะหิ้วเข้าเมืองไปด้วยกันแล้วเรามาแบ่งเงินกันคนละครึ่งนะ"
เสี่ยวฮวารีบลุกขึ้นยืนโบกไม้โบกมือพัลวัน"ไม่ได้นะคะ ไม่ได้เด็ดขาด ปกติพี่ก็ให้ค่าจ้างหนูอยู่แล้วผ้าก็ของพี่ ด้ายก็ของพี่ หนูจะรับเงินได้ยังไง..."
อีกอย่าง่เวลานี้ก็ยังถือเป็เวลาทำงานของเธออยู่ด้วย
เจียงอิ๋งอิ๋งเริ่มรู้สึกเอ็นดูเด็กสาวรูปร่างผอมบางคนนี้มากขึ้น"แต่ถ้าไม่ใช่เพราะเธอ ของพวกนี้คงถูกทิ้งเป็ขยะไปแล้วล่ะ"
"แต่... ถึงอย่างนั้น หนูก็รับไว้ตั้งครึ่งหนึ่งไม่ได้หรอกค่ะ..."
เสี่ยวฮวาก้มหน้าต่ำ"หนูรับไม่ได้จริงๆ ค่ะ"
เจียงอิ๋งอิ๋งถอนหายใจ"งั้นแบ่งเป็สี่ส่วนหกส่วนก็แล้วกัน พี่หกส่วน เธอสี่ส่วน"
พูดจบเธอก็หัวเราะออกมาพร้อมขยิบตาให้ทั้งสองคน "นี่เป็ความลับของพวกเราสามคนนะห้ามไปบอกคนอื่นล่ะ!"
เสิ่นเสี่ยวอวิ๋นรีบพยักหน้าอย่างเคร่งขรึม"พี่สะใภ้ วางใจได้เลยค่ะ แม้แต่พ่อกับแม่ฉันก็จะไม่ปริปากบอก!"
เสี่ยวฮวาพลอยหัวเราะตามไปด้วยทว่าหัวเราะได้เพียงไม่กี่คำ ท้องเ้ากรรมก็ส่งเสียง"โครกคราก" ออกมาอย่างไม่ถูกกาลเทศะ...
รอยยิ้มของเธอกลายเป็ความเก้อเขินทันทีศีรษะที่เพิ่งเงยขึ้นมาถูกก้มลงไปจนมิดอีกครั้ง
เสิ่นเสี่ยวอวิ๋นขมวดคิ้วเตรียมจะอ้าปากทักแต่ถูกเจียงอิ๋งอิ๋งส่ายหน้าปรามไว้ก่อน
เธอไม่ได้พูดอะไรและก้มหน้าก้มตาเก็บเศษผ้าต่อไป
ครู่หนึ่งถึงค่อยเอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงปกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น"เอาล่ะ วันนี้พวกเรามีเวลาเหลือเฟือ นั่งพักกันสักหน่อยเถอะ"
"เสี่ยวอวิ๋น ไปรินน้ำต้มมาที พี่มีน้ำตาลทรายขาวอยู่ทางนี้"
เสิ่นเสี่ยวอวิ๋นรับคำขยับตัวอย่างคล่องแคล่วไม่นานก็ยกโถกระเบื้องใส่น้ำใบใหญ่พร้อมถ้วยอีกสามใบเข้ามา
เจียงอิ๋งอิ๋งใส่น้ำตาลลงไป"เสี่ยวฮวา เลิกทำก่อนเถอะ มาดื่มน้ำก่อนมา"
"ค่ะ..."
เสียงของเสี่ยวฮวาแ่เบาราวกับเสียงยุงเธอกล่าวรับคำแล้วจึงวางด้ายในมือลง
แค่น้ำตาลทรายเพียงเล็กน้อยเธอไม่จำเป็ต้องปฏิเสธอีกอย่างตอนนี้ท้องของเธอว่างเปล่าจนรู้สึกแสบไส้ไปหมดแล้วจริงๆ
น้ำตาลทรายรสหวานฉ่ำที่อุ่นซ่านไปทั่วท้องช่วยบรรเทาความทรมานจากความหิวโหยลงได้บ้าง
เสี่ยวฮวาค่อยๆจิบน้ำอย่างทะนุถนอม พลางเหลือบมองดวงอาทิตย์ด้านนอก เวลานี้น่าจะประมาณสิบโมงเช้าอดทนอีกเพียงนิดเธอก็จะได้กินข้าวแล้ว
ทว่าตอนนั้นเองเจียงอิ๋งอิ๋งกลับหยิบขนมสองสามชิ้นออกมาจากห่อผ้าแล้ววางลงบนโต๊ะ"เสี่ยวอวิ๋น เอาไปให้พ่อกับเหวินฉินเหวินชงคนละสองสามชิ้นนะที่เหลือพวกเราค่อยกินกัน"
นี่เป็ขนมที่เธอซื้อมาจากในเมืองเมื่อวานซืนวันนั้นเธอกินไปบ้างแล้ว ตอนนี้จึงยังเหลืออยู่อีกเจ็ดแปดชิ้น
กลิ่นหอมของขนมยั่วยวนจมูกเสี่ยวฮวารู้สึกว่าตัวเองยิ่งหิวหนักกว่าเดิมจนคำปฏิเสธที่ตั้งใจจะพูดกลับจุกอยู่ที่ลำคอ...
เสิ่นเสี่ยวอวิ๋นพลันเข้าใจเจตนาของพี่สะใภ้ขึ้นมาทันทีเธอรีบขานรับเสียงดังแล้วสะกิดไหล่เพื่อนรัก "เสี่ยวฮวาวันนี้เธอลาภปากแล้วล่ะ ขนมที่พี่สะใภ้ฉันซื้อมาอร่อยสุดๆ ไปเลย!"
พูดจบเธอก็หักขนมออกเป็สองซีกครึ่งหนึ่งส่งเข้าปากตัวเอง อีกครึ่งหนึ่งวางลงตรงหน้าเสี่ยวฮวา
..........
ศักดิ์ศรีของเด็กสาวในยามยากจนข้นแค้นมักไม่มีใครใส่ใจทว่ากลับมีคนบางคนพยายามปกป้องมันไว้อย่างแเี
เสี่ยวฮวากินขนมคำใหญ่น้ำตาเกือบจะร่วงหล่นลงมาจนต้องพยายามกลั้นไว้ เธอทั้งกินทั้งยิ้มออกมา"อร่อยค่ะ เสี่ยวอวิ๋น พี่เจียง อร่อยจริงๆ ค่ะ!อร่อยกว่าเนื้อเมื่อวานอีก!"
"มื้อเที่ยงยังมีปลากินอีกด้วยนะ!"
เสิ่นเสี่ยวอวิ๋นยักคิ้วหลิ่วตาพลางสะกิดเพื่อนอีกครั้งก่อนจะถือขนมเดินออกไปข้างนอก
เจียงอิ๋งอิ๋งก้มหน้าลงกัดขนมคำเล็กๆ อย่างสง่างาม ในใจพลันรู้สึกทอดถอนใจอย่างประหลาดนี่เธอเริ่มมีความรู้สึกเห็นอกเห็นใจคนในที่แห่งนี้ขึ้นมาแล้วหรือ
คงเป็เพราะในอดีตตัวเธอในวัยเยาว์ก็เคยตกอยู่ในสถานการณ์ที่น่ากระอักกระอ่วนและไม่มั่นคงเช่นนี้เหมือนกัน...
ในที่สุดก็มาถึง่เวลามื้อเที่ยง
หลี่เสวี่ยเหลียนกับเสิ่นเหยาออกไปทำงานในนามื้อนี้เสิ่นชิ่งหงจึงเป็คนลงครัวเอง
เขาใช้ปิ่นโตใบใหญ่ตักปลาชิ้นโตพร้อมน้ำซุปจนเต็มและใช้กล่องอีกใบใส่แป้งทอดจากนั้นจึงค่อยยกน้ำซุปปลาและเนื้อปลาที่เหลือเข้ามาในห้องครัว
เสิ่นเสี่ยวอวิ๋นกินอย่างรวดเร็วเพราะประเดี๋ยวเธอต้องไปส่งข้าวให้แม่และพี่รอง
"งานส่วนใหญ่เกือบเสร็จหมดแล้วล่ะเสี่ยวอวิ๋นส่งข้าวเสร็จก็อยู่ช่วยแม่ทำงานต่อเถอะ แล้วค่อยกลับมา"
เจียงอิ๋งอิ๋งจิบซุปปลาพลางเอ่ยต่อ"ตอนบ่ายให้เสี่ยวฮวาทำคนเดียวก็พอแล้ว"
891
