จงเรียกข้าว่าจอมราชัน

ณ ย่านการค้า

           เห้อทำไมนายท่านถึงให้ข้าต้องมาจับคู่กับเจ้าหมอนี่ด้วย โจนั้นบ่นขึ้นมาภายในจิตใจของตัวเองเจ้าแกรมเบียร์มันไม่เพียงจะเก่งเท่านั้นหมอนี่มันยังสติแตกได้ง่ายๆหากมันบ้าขึ้นมาตนเองจะทำอย่างไรพลังของคนทั้งสองนั้นห่างกันมากจนเกินไปโจมีความแข็งแกร่งแค่ติด 1ใน 100 แต่เจ้าหมอนี่ติด 1ใน10 และปีที่แล้วมันก็เป็นถึงอันดับ 2 เป็นรองเพียงแค่คิงเท่านั้น

เรื่องความบ้าของมันยิ่งไม่ต้องพูดถึงแต่เดียวนี้มันทำตัวสงบเสงี่ยมโดยผิดปกติตั้งแต่ที่มันได้ติดตามนายท่านเซย์รินเช่นเดียวกันกับตนคนเรายิ่งทำตัวเงียบมากมันก็ยิ่งน่ากลัว ถึงแม้ว่าโจมันจะเป็นคนชั่วช้าขนาดไหนในอดีตที่ชอบรังแกผู้ที่อ่อนแอกว่าแต่หากกับผู้แข็งแกร่งละก็มันก็เป็นคนขี้ขาดคนนึงเท่านั้นที่ไม่ว่าจะอย่างไรก็จะไม่เข้าไปยุ้งโดยเด็ดขาด

"ว่าแต่เจ้าเถอะโจตั้งแต่เดินกับข้ามาเพียงลำพังสองคนรู้สึกว่าเจ้าจะเงียบไปนะแกรมเบียร์ถามเพื่อนร่วมทาง

"เพราะข้ากลัวว่าจะทำให้ท่านแกรมเบียร์จะต้องรู้สึกไม่พอใจที่จะต้องมาทำงานนี้ร่วมกันกับข้า…

"หากเป็นเมื่อก่อนข้าคงจะไม่เห็นเจ้าอยู่ในสายตาแต่ในเมื่อเจ้าและข้าต่างก็เป็นผู้รับใช้ของท่านเซย์รินเหมือนกันด้วยสายตาและความฉลาดของท่านเซย์รินจะต้องมองเห็นข้อดีบางอย่างของเจ้าเป็นแน่ต่อให้ข้าไม่ชอบหน้าเจ้าสักแค่ไหนข้าก็จะไม่ทำอะไรเจ้าเป็นอันขาดวางใจเถอะ

"ไม่รู้ว่าข้าคิดไปเองหรือไม่ท่านแกรมเบียร์เดียวนี้จะใจเย็นลงจนหน้ากลัวแม้แต่อาจารย์ผู้สอนหลายคนก็เริ่มจะกลัวท่านขึ้นมาแล้ว…ท่านรู้ตัวหรือไม่

"ข้าไม่ได้ใจเย็นหรอกเพียงแต่ความรู้สึกที่ข้ามีทั้งหมดถูกเก็บไว้ในจิตใจก็เท่านั้นเพราะข้าไม่อยากจะทำตัวให้ท่านเซย์รินจะต้องรู้สึกขายหน้า

"แล้วพวกเราจะมาที่ย่านการค้าแห่งนี้ทำไมอย่างงั้นเหรอ โจ ถามด้วยความแปลกใจ

"เราจะมาซื้อของที่จำเป็นสำหรับภารกิจของพวกเรายังไงล่ะแกรมเบียร์ ยิ้มให้กับคนตรงหน้าพร้อมทั้งปล่อยจิตสังหารจางๆออกมา"

               โจ มันถึงกับกลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงคอถึงคนตรงหน้ามันจะพูดจาเป็นมิตรสักเพียงไหนแต่ไอ้วีรกรรมเก่าๆที่มันเคยก่อมายังคงตาตรึงในหัวใจของมันแล้วยังจิตสังหารนี่อีก ยังไงมันก็คือตัวอันตรายอยู่ดี…

"เอาล่ะนี่คือชุดของเจ้าจงใส่มันซ่ะแล้วปิดบังใบหน้าของเจ้าให้ดีๆไว้ด้วยหากมันรู้ว่าพวกเราทั้งสองเป็นใครคงจะได้เกิดปัญหาใหญ่ตามมาแน่

"แล้วทีนี้พวกเราจะทำอย่างไรกันต่อท่านแกรมเบียร์โจถามด้วยน้ำเสียงที่ตื่นเต้นเหมือนกำลังจะมีเรื่องสนุกเกิดขึ้นกับพวกมันทั้งสองคนแล้ว

"ก็ไม่มีอะไรมากพวกเราจะดักเจ้าดอนครีกอยู่ที่ป่าข้างทางนี่แหละเพราะช่วงเวลานี้หมอนั้นชอบออกไปเที่ยวหอนางโลมบ่อยๆข้าจะใช้ลูกดอกยาสลบยิงมันซะถึงเวลานั้นเจ้ายัดมันใส่กระสอบแล้วรากมันไปหาที่เงียบสงบไร้ผู้คนเมื่อเวลานั้นมาถึงมันจะกลายเป็นเวลาสนุกหรรษาของพวกเรา

จิ๊ จิ๊ จิ๊ ฮ่า ฮ่า ฮ่า

"ท่านแกรมเบียร์ท่านนี่ช่างยอดเยี่ยมยิ่งนัก รสนิยมของท่านและข้าไม่ได้ต่างกันเลย ฮ่า ฮ่า ฮ่า

"เฮ้ยย เงียบ เจ้าหมอนั้นมันมาแล้ว….

เมื่อเป้าหมายอยู่ในระยะหวังผลแกรมเบียร์ไม่รอช้ายิงลูกดอกยาสลบโดยทันที….

เปรี๊ยง เปรี๊ยง……………

คอนครีกหลับการอากาศในทันทีด้วยลูกดอกยาสลบ ชนิดแรงสูง

"เร็วเจ้ารีบนำร่างของมันยัดใสนี่ ก่อนที่คนอื่นจะมาเห็นพวกเรา...เร็วเข้า !!!

พรึบ พรีบ พรึบ

โจทำการยัดร่างของดอนครีกด้วยความชำนาญเหมือนว่าการทำงานแบบนี้จะไม่ใช้ครั้งแลกของมัน

ทั้งสองรากร่างของมันไปในที่กระท่อมแห่งหนึ่งกลางภูเขาเป็นสถานที่ซึ่งยากแก่การพบเห็น

"เฮ้ย…เจ้าหนุ่มน้อยนักรักเจ้าตื่นขึ้นมาได้แล้ว!!!

แกรมเบียร์เตะที่ท้องของมันอย่างรุนแรงเพราะรู้ว่ามันฟื้นจากการสลบแล้วเขาก็ไม่รอช้าเริ่มทำงานโดยทันที

"โอ๊ยยย พวกเจ้าเป็นใครกันปิดหน้าปิดตารู้หรือไม่ว่าพ่อข้าเป็นถึงแม่ทัพใหญ่ฝ่ายซ้ายแห่งราชอาณาจักรเชียวนะหากพวกเจ้ายังอย่างจะมีชีวิตอยู่ละก็รีบปล่อยตัวของข้าซ่ะ"

 ท่าทางของดอนครีกนั้นเต็มไปด้วยความหยิ่งยโส เพราะตัวมันเป็นถึงบุตรชายแม่ทัพใหญ่ฝ่ายซ้าย จะมีใครหน้าไหนกล้าทำอะไรมันในเมื่อรู้ฐานะของตน

"นี่แกจะตายอยู่แล้วยังกล้าที่จะปากดีอยู่อีกเหรอด้วยความโมโหของแกรมเบียร์ตุบตีไม่ยั้ง…

เอ้ย…ลูกพี่เดียวเจ้าหมอนี่มันก็ตายเอาหรอก….นายท่านของเราสั่งว่าห้ามฆ่ามันเด็ดขาดแค่สั่งสอนเท่านั้น

หืม…โทษทีข้าลืมตัวไปนิสัยเก่ามันเลิกยาก งั้นเจ้าช่วยทุบตีมันแทนข้า สัก 2ชั่วยามก็พอ…สงสารมันอย่ารุนแรงไปนักล่ะ !!

ได้เลยลูกพี่ในที่สุดก็ถึงคิวของมันสักทีเพราะมันปล่อยให้แกรมเบียร์เล่นสนุกมานานแล้ว

อ๊ากกกกกกกกก อ๊ากกกกกกกกกกก ไม่………ปล่อยข้าทีได้โปรด…….

อย่าทำอะไรข้า ข้ากลัวแล้ว!!!!!!!

เมื่อถึงคิวของแกรมเบียร์มันใช้เท้าของมันเตะเจ้ามังกร น้อยของดอนครีก อย่างโหดเหี้ยม….มังกรน้อย นั้นถึงกับแหลกสลายโดยทันที

อ๊ากกกกกกกกกกกกกมันแหกปากร้องดังรั่นกว่าครั้งไหนๆแม้แต่โจเองก็แอบเสียวสันหลังแทนไม่ได้…

"เอาล่ะมาเข้าเรื่องกันพอดีเจ้าดันไปยุ้งเกี่ยวกับผู้หญิงของนายท่านของข้าเข้า เจ้าเลยต้องตกสภาพเป็นเช่นนี้และเหตุการณ์ในครั้งนี้นั้นเพียงแค่ตักเตือนเท่านั้นถ้าหากมีครั้งหน้าละก็เจ้าและคนของเจ้าก็ต้องคอยรับผลแห่งชะตากรรมที่จะเกิดขึ้นแม้แต่บิดาที่ยิ่งใหญ่ของเจ้าก็ไม่มีกำลังมากพอที่จะปกป้องเจ้าได้นายท่านของข้ามีทั้งพลังและอำนาจยิ่งใหญ่กว่าพ่อของเจ้าไปไกลแสนไกลต่อไปนี้ห้ามไปยุ้งกับแชลเทียร์เป็นอันขาดเข้าใจรึไม่

"ได้ข้าจะไม่ไปยุ้งเกี่ยวกับนางอีกข้าสาบาน ข้ากลัวแล้วพวกท่านปล่อยข้าไปเถอะ

"หืม เป็นงั้นก็ดี เอาล่ะนี่ไปซ่ะนี่คือยาที่สามารถรักษามังกรน้อยของเจ้าได้ แล้วพบกันใหม่

พรึบ พรึบ พรึบ

ทั้งสองหายตัวไปต่อหน้าของดอนครีกโดยทันที

                           ดอนครีกถึงกับน้ำตาไหลพราก…กับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นมันสาบานภายในจิตใจว่าต่อไปนี้มันจะไม่ไปยุ้งกับแชลเทียร์อีกเป็นอันขาดเพราะมันไม่อยากเจอกับเจ้าโรคจิตทั้งสองอีกแล้ว