ประตูเส้นทางโบราณ

Chapter 170 การโจมตีที่โง่เง่า

   สายฝนใช้มีดโบราณป้องกันตามสัญชาตญาณ ใบดาบควันเขาแทงโดนมีดจากโบราณสถาน ร่างสายฝนกระเด็นปลิวไปไกลอีกครั้งหนึ่ง ตูมมม! โต๊ะอีกตัวพัง สายฝนรีบลุก และเป็นแบบรอบก่อน โลซานโจมตีใส่สายฝนด้วยดาบควันขาว ตูมมม! ชายหนุ่มผมดำรอดชีวิตโดยได้สัญชาตญาณช่วย เขาลอยไปตกลงที่เก้าอี้ตัวหนึ่ง

   ทุกครั้งที่สายฝนลุกขึ้น ก็จะมีใบดาบควันขาวรอเขาอยู่ ชายหนุ่มผมดำไม่สามารถโจมตีสวนกลับหรือหลบได้เลยแม้เพียงนิด ทุกๆรอบเขาจะกระเด็นไปชนกับบางสิ่งบางอย่าง มันเป็นเช่นนั้นอยู่หลายรอบและรอบปัจจุบันก็ยังคงเป็นอยู่

   “ฟีซิเลีย เขาจะเป็นอะไรหรือไม่?” โซเฟียถามด้วยความกังวล

   “เขาจะไม่เป็นไร ข้าเชื่อเช่นนั้น” ฟีซิเลียกล่าวอย่างมั่นใจ ความมั่นใจที่เธอแสดงออกมาราวกับไม่มีสิ่งใดทำลายมันได้ ด้วยเหตุผลบางอย่างเธอเชื่อว่าสายฝนสามารถชนะโลซาน

   ในตอนที่สายฝนต่อสู้กับพวกรูโน่เขาก็ดูเหมือนจะแพ้ ทว่าเขากลับไม่แพ้ สายฝนสามารถสังหารเพื่อนทั้งสองของรูโน่ได้และสร้างโอกาสให้เธอโจมตีรูโน่จนมันเสียชีวิต นั่นคือหนึ่งในเหตุผลที่ทำให้ฟีซิเลียเชื่อ มันไม่ได้มีเหตุผลเดียว ยังมีอีกหลายเหตุผล น่าเสียดาย มีเพียงตัวฟีซิเลียเองที่รู้เหตุผลเหล่านั้น

   “พวกเราควรทำอย่างไรดี?” โซเฟียถามฟีซิเลีย เด็กสาวไม่เคยเจอเหตุการณ์กดดันเช่นนี้มาก่อน เธอไม่รู้ว่าตัวเองควรทำอย่างไรดี

   “พวกเราทำอะไรไม่ได้ หากพวกเราหนี โลซานสามารถรู้ได้ทันที เขาจะเปลี่ยนเป้าหมายมาที่พวกเราแทนสายฝน พวกเราทำได้แค่ยืนอยู่เฉยๆและรอผลการต่อสู้ปรากฏ ถ้าสายฝนชนะ พวกเรารอด หากเขาแพ้ พวกเราก็คงตาย” ฟีซิเลียกล่าวด้วยนํ้าเสียงนิ่งสงบ เธอเคยเจอเหตุการณ์กดดันแบบนี้ไม่มากนัก ทว่าเธอก็ชินกับมันอย่างรวดเร็ว ฟีซิเลียไม่ใช่เด็กสาวธรรมดา เธอสังหารผู้อื่นได้โดยไม่ลังเล และเธอก็ไม่ได้กลัวการสังหารผู้อื่น ในตอนที่ฟีซิเลียฆ่ารูโน่ เธอไม่ได้รู้สึกกลัวหรือเก็บมันไปเป็นฝันร้าย หากเป็นเด็กสาวอื่นคงฝันร้ายอยู่หลายวัน

   “ข้าไม่อยากตาย” โซเฟียหน้าซีด เธออยากจะร้องไห้

///

   ทางด้านสายฝน เขายังคงเป็นฝ่ายเสียเปรียบ สายฝนมีวิธีเปลี่ยนทิศสถานการณ์อยู่ แต่เขาไม่มั่นใจว่าวิธีนี้มันจะสำเร็จหรือไม่ หลังจากโดนส่งกระเด็นเป็นรอบสิบรอบ สายฝนก็ตัดสินใจใช้วิธีนั้น เขาไม่มีทางเลือก ชายหนุ่มผมดำลุกยืนขึ้น เหมือนเดิม ใบดาบควันขาวแทงไปยังตำแหน่งหัวใจเขา โลซานบ้าคลั่งมาก เวลาที่ผ่านมามันโจมตีสายฝนไม่หยุด นึกกลัวว่าถ้าชายหนุ่มผมดำไม่เสียชีวิตมันคงไม่หยุดโจมตี

   เพียงหนึ่งความคิดของสายฝน พื้นไม้พลันเกิดรอยแตกร้าวขนาดใหญ่เบื้องหน้าเขา ดินจำนวนมากลอยออกมาจากรอยแตกนั้น พวกมันทั้งหมดรวมตัวกันกลายเป็นโกเลม ตูมมมม! โกเลมดินถูกทำลายทันทีที่ดาบควันขาวแทงใส่ มันเป็นระดับสี่ การทนความแข็งแกร่งระดับห้าเป็นเรื่องยาก ถ้าสายฝนไม่มีมีดโบราณ เขาก็คงมีสภาพไม่ต่างจากโกเลมดินมากนัก

   ชายหนุ่มไม่ได้ใช้จังหวะที่โกเลมถูกทำลายในการหนี มันยังมีโอกาสที่เขาจะชนะโลซานอยู่ อีกอย่างสายฝนไม่ต้องการปล่อยให้โลซานมีชีวิตรอด มันจะลำบากเขาในอนาคตหากอีกฝ่ายรอดชีวิต สายฝนใช้ท่าเหยียบจันทร์ดับแสงเคลื่อนที่เข้าหาศัตรู ต่อมาเขาก็ปล่อยมีดโบราณและโจมตีใส่โลซานด้วยท่าแย่งชิงแสงจันทร์

   โลซานไม่คิดหลบการโจมตีสายฝนแม้เพียงนิด ต่ออีกฝ่ายโจมตีโดนความแข็งแกร่งก็ไม่เพียงพอทำให้มันบาดเจ็บ เวลานี้จิตใจโลซานเป็นระดับห้า นั่นเท่ากับว่าเกราะควันขาวเองก็เป็นระดับห้า ปึง! หมัดสายฝนต่อยโดนเกราะควันขาว ไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น ความแข็งแกร่งเขาไม่เพียงพอสร้างความเสียหายให้เกราะควันขาว 

   สายฝนเคลื่อนที่สร้างระยะห่างระหว่างเขากับโลซาน เขาทำได้เพราะมีดโบราณช่วยเปิดโอกาสให้เขา

   “เจ้าไม่สามารถสร้างความเสียหายกับเกราะข้าได้ เจ้าคงรู้ตัวแล้วว่าเจ้าไม่มีโอกาสชนะข้า สายฝน เจ้าน่าสนใจ ข้าอยากให้เจ้าทำงานให้กับข้า แต่น่าเสียดาย เจ้าทำลายอัญมณีนั่น พรุ่งนี้ชีวิตเจ้าจะไม่มีอยู่อีกต่อไป” โลซานกล่าวอย่างเย็นชา

   “นายคิดถูก ฉันสร้างความเสียหายให้เกราะนายไม่ได้” สายฝนหยุดชั่วครู่ก่อนเอ่ยต่อว่า “แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าฉันชนะนายไม่ได้ พูดตามตรง ตอนแรกฉันชนะนายไม่ได้ นายระมัดระวังตัวมาก ทว่าเวลานี้ต่างออกไป”

   “เจ้ากำลังบอกว่าเวลานี้ข้าประมาทเจ้าเกินไป?” หลังได้ฟังคำพูดสายฝนโลซานก็เริ่มรู้สึกไม่ดี

   “ใช่” สายฝนตอบสั้นๆ ฉับพลันร่างเขาเคลื่อนที่ไปเบื้องหน้าโลซาน ฝ่ามือเขาตบเข้ากลางชุดเกราะควันขาวอย่างแรง ไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น เกราะควันขาวยังคงไม่เกิดร่องรอยความเสียหาย โลซานหัวเราะอย่างบ้าคลั่งให้กับการโจมตีที่โง่เง่าของสายฝน มันสลัดความรู้สึกไม่ดีทิ้งทันที สายฝนซึ่งระดับตํ่ากว่ามันจะทำอะไรมันซึ่งมีเกราะควันขาวได้? ความแตกต่างของระดับนั้นกว้างใหญ่ เห็นได้อย่างชัดเจนว่าสายฝนไม่ได้เป็นสัตว์ประหลาดที่สามารถต่อสู้ข้ามระดับได้

   สายฝนไม่สนใจเสียงหัวเราะโลซาน เขายังคงใช้ฝ่ามือโจมตีฝ่ายตรงข้ามต่อไป โลซานปล่อยให้สายฝนโจมตีไม่หยุด ไม่คิดโจมตีสวนกลับ มันรอให้เขาหมดแรง เมื่อถึงตอนนั้นโลซานจะลงมือสังหารสายฝนทิ้ง ปึง! ปึง! ปึง! เสียงฝ่ามือกระทบเกราะควันขาว

   ตบสิบครั้ง…. ยี่สิบครั้ง…. สามสิบครั้ง….. เจ็ดสิบครั้ง…… เก้าสิบครั้ง…… เกราะควันขาวไม่ได้รับความเสียหายแม้แต่น้อย สายฝนเริ่มเหลือเรี่ยวแรงน้อยนิด การโจมตีเขาเบาและช้าลงเรื่อยๆ คล้ายกับว่าอีกไม่นานเขาจะหมดแรง โลซานยิ้มชั่วร้าย ปึง! สายฝนตบครั้งที่ร้อยและเคลื่อนที่ออกห่างจากโลซาน

   “ข้าบอกแล้ว เจ้าไม่มีทางชนะข้าได้” โลซานมองสายฝนแล้วกล่าว

   สายฝนยิ้มเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มเหนื่อยล้า วันนี้เขาใช้พลังจิตใจและพลังร่างกายไปมาก โชคดีหลายชั่วโมงที่ผ่านมาพลังทั้งสองฟื้นฟูมาพอสมควร ไม่งั้นเขาคงไม่มีทางต่อสู้กับกับโลซานได้

   การโจมตีใส่โลซานร้อยกว่าครั้งนั้นเป็นขีดจำกัดของเขาในปัจจุบัน หากสายฝนไม่ได้ใช้พลังจิตใจและพลังกายไปกับการปิดผนึกซอมบี้นับพัน เขาอาจจะโจมตีโลซานได้มากกว่านี้

   ‘เวลาแบบนี้พลังสายเลือดกลับไม่ทำงาน เป็นพลังที่น่าหงุดหงิดจริงๆ” สายฝนกล่าวภายในใจ เขาเชื่อว่าหากพลังสายเลือดเทพปีศาจทำงานและโลซานยังคงประมาทเขาอยู่ เขาจะมีโอกาสชนะโลซานเกือบร้อยเปอร์เซ็นต์

///

   ชายหนุ่มผมดำมองโลซาน เขาส่ายหัวก่อนเอ่ยว่า “ฉันไม่คิดว่าฉันไม่สามารถเอาชนะนายได้ เกราะควันขาวและดาบควันขาวของนายอาจแข็งแกร่ง ทว่ามันไม่เพียงพอปกป้องชีวิตของนาย จักรวาลนั้นกว้างใหญ่ อะไรก็สามารถเกิดขึ้นได้ บางทีในวินาทีต่อไปนายอาจจะใช้งานเกราะกับดาบนั่นไม่ได้”

   “ไร้สาระ! พวกมันคือความแข็งแกร่งของข้า ข้าจะใช้งานพวกมันไม่ได้งั้นหรือ? เป็นคำพูดที่ตลกที่สุดเท่าที่ข้าเคยได้ยินมา” โลซานคำราม มันรู้สึกไม่ชอบคำกล่าวและท่าทางของสายฝน อีกฝ่ายทำตัวราวกับว่าสามารถสังหารตัวมันได้ ทั้งๆที่ในความเป็นจริงอีกฝ่ายกำลังจะตายในอีกไม่ช้า