ความลับที่ไม่มีทางออก ของทาสสาวมหาลัย

๰่๥๹บ่ายหลังพักเที่ยง ณิชายังคงนั่งอยู่ในห้องเรียนด้วยความรู้สึกที่แตกต่างจากทุกวันที่ผ่านมา

กระโปรงตัวโปรดที่เคยใส่แล้วมั่นใจ ตอนนี้กลับกลายเป็๲สิ่งที่ทำให้เธอหวาดกลัวตลอดเวลา ไม่มีชั้นในคั่นระหว่าง๶ิ๥๮๲ั๹กับผ้าบางๆ เลยแม้แต่น้อย ทุกครั้งที่เธอขยับตัว หรือมีลมจากเครื่องปรับอากาศพัดผ่าน เธอจะรู้สึกถึงอากาศเย็นๆ ที่ลอดเข้าไปตามต้นขาด้านในจนตัวแข็งทื่อ

เธอกดกระโปรงลงกับต้นขาแน่นตลอดเวลา นั่งขาชิดผิดปกติ และหลีกเลี่ยงการลุกขึ้นยืนโดยไม่จำเป็๲

แต่เจนนี่ไม่ปล่อยให้เธอได้อยู่เงียบๆ

ระหว่างเปลี่ยนคาบ ขณะที่ณิชาเดินขึ้นบันไดไปยังตึกเรียนชั้นสาม เธอได้ยินเสียงฝีเท้าคุ้นเคยตามหลังมา

“ขึ้นบันไดช้าจังนะวันนี้” เสียงของเจนนี่ดังขึ้นใกล้ๆ ด้านหลัง

ณิชาไม่ได้หันกลับ เธอเร่งฝีเท้าขึ้น แต่ทันใดนั้นฝ่ามืออุ่นๆ ก็ปัดผ่านก้นของเธอเบาๆ แล้วบีบแน่นขึ้นชั่วเสี้ยววินาที ก่อนจะปล่อยทันที

ณิชาสะดุ้งแรงจนเกือบสะดุด มือกำราวบันไดแน่น

“ทำอะไรของเธอ!” เธอกระซิบเสียงสั่นโดยไม่กล้าหันหน้า

เจนนี่เดินขึ้นมาให้ขนานกัน ยิ้มอย่างสบายๆ ราวกับไม่ได้ทำอะไรผิด “ก้นเธอไม่มีอะไรบังเลยนะ รู้สึกไหม? เวลาขึ้นบันไดแบบนี้ ถ้ามีใครยืนอยู่ข้างล่าง… คงเห็นหมดเลย”

คำพูดนั้นทำให้ณิชาตัวเย็นวาบ เธอรีบกดกระโปรงลงแรงขึ้น ทั้งที่รู้ดีว่าไม่มีประโยชน์อะไร

เจนนี่หัวเราะแ๶่๥ๆ แล้วเดินแซงขึ้นไปก่อน โดยแอบปาดกระโปรงด้านหลังของณิชาให้พลิกขึ้นนิดหนึ่งก่อนจากไป

ตลอดทั้งบ่าย ข้อความจากเจนนี่ก็ไม่ขาดสาย

เจนนี่: กระโปรงสั้นแบบนี้ ไม่ใส่ชั้นในเลยเหรอ โรคจิตชัดๆ

เจนนี่: หรือว่าชอบให้ลมโชยเข้าไปข้างใน?

เจนนี่: ถ้ามีคนเห็นตอนนี้จะว่ายังไงนะ หัวหน้าชมรมชอบโชว์หีกลางวันแสกๆ

ทุกข้อความทำให้ณิชาหน้าแดงและมือสั่น เธออยากจะปิดเครื่อง แต่ก็ไม่กล้า เพราะรู้ดีว่าเจนนี่อาจทำอะไรรุนแรงกว่านี้ได้

๰่๥๹พักระหว่างคาบ ณิชาแอบหลบเข้าห้องน้ำผู้หญิงเพื่อพยายามตั้งสติ แต่พอเดินออกมาจากคอก เจนนี่ก็ยืนรออยู่แล้วอีกครั้ง

“ยังไม่หายกลัวเลยสินะ” เจนนี่ยิ้ม มองลงไปที่กระโปรงของณิชาอย่างจงใจ “หรือว่าเปียกแล้ว?”

ณิชาหลุบตา รีบเดินหนีโดยไม่ตอบ

เจนนี่ตามมาแบบไม่เร่งรีบ แล้วในจังหวะที่โถงทางเดินค่อนข้างว่าง เธอก็ยื่นมือมาแอบจับก้นณิชาอีกครั้ง คราวนี้บีบแรงกว่าเดิมและลูบผ่านโพรงเนื้อนุ่มจนเกือบถึงร่องด้านหน้า

“เ๾็๲๰ากว่าเมื่อกี้นะ” เธอกระซิบใกล้หู “หรือว่าเริ่มมีน้ำแล้ว?”

ณิชาผลักมือนั้นออกด้วยความสั่นเทา “เลิกนะ… ได้โปรด”

เจนนี่ยิ้มกว้างขึ้นแต่ก็ยอมปล่อย แล้วเดินจากไปอย่างสบายๆ ทิ้งให้ณิชายืนเกร็งอยู่กลางโถง

ใกล้เลิกเรียน ความตึงเครียดสะสมจนถึงจุดที่ณิชาควบคุมร่างกายตัวเองได้ยากขึ้นเรื่อยๆ

ทุกครั้งที่เจนนี่ปรากฏตัว หรือทุกครั้งที่ข้อความใหม่เด้งขึ้นมา ความกลัวและความอับอายก็ถูกกระตุ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนเธอเริ่มรู้สึกถึงความอุ่นชื้นที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นระหว่างขาโดยห้ามไม่ได้

เธอพยายามนั่งขาชิดแน่นที่สุดในห้องเรียนสุดท้าย กดกระโปรงลงแรงๆ และหลับตาพยายามกลั้น

แต่ร่างกายกลับไม่ยอมฟัง

เมื่ออาจารย์ประกาศเลิกเรียน ณิชารีบลุกขึ้นและรีบเดินออกจากห้องโดยไม่รอใคร แต่พอเธอเดินถึงมุมบันไดด้านหลังตึก เจนนี่ก็ปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง ขวางทางไว้

“หนีเร็วขนาดนี้เลยเหรอ” เจนนี่ยิ้ม “หรือว่ามีอะไรให้ฉันดู?”

ณิชาพยายามเดินผ่าน แต่เจนนี่ยื่นมือมาจับข้อมือแล้วดึงเข้าไปในมุมอับหลังเสา

“อย่า…” ณิชาพูดเสียงแ๶่๥

เจนนี่ไม่สนใจ มืออีกข้างเลื่อนเข้าไปใต้กระโปรงของณิชาอย่างรวดเร็ว นิ้วกลางปาดผ่านรอยแยกเบาๆ แล้วหยุดนิ่ง

รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอค่อยๆ กว้างขึ้น

“เปียกแล้วจริงๆ ด้วย” เธอพูดเสียงต่ำเต็มไปด้วยความพอใจ “น้ำหีไหลขนาดนี้เลยนะ… ทั้งที่กลัวคนเห็นสุดๆ”

นิ้วของเจนนี่ยังคงแตะอยู่ตรงนั้น ไม่ได้ขยับมาก แต่ก็เพียงพอที่จะรู้สึกถึงความเปียกชื้นที่ชัดเจน

ณิชาตัวแข็งทื่อ ใบหน้าแดงก่ำจนถึงใบหู ความอับอายพุ่งขึ้นจนน้ำตาคลออีกครั้ง เธออยากจะผลัก แต่แรงในตัวเหมือนหายไปหมด

“โรคจิตจริงๆ เลย” เจนนี่กระซิบใกล้หู “กลัวคนเห็น แต่หีกลับแฉะขนาดนี้”

เธอค่อยๆ ถอนมือออก แล้วยกนิ้วที่มีรอยเปียกขึ้นมาให้ณิชาเห็นชัดๆ ก่อนจะยิ้มอย่างเ๾็๲๰า

“ณิชา… วันนี้สนุกดีนะ”

แล้วเจนนี่ก็เดินจากไปอย่างไม่เร่งรีบ ทิ้งให้ณิชายืนสั่นเทาอยู่ในมุมอับ ความเปียกชื้นระหว่างขายังคงชัดเจน และการตระหนักรู้ว่าถูกจับได้นั้นกัดกินจิตใจเธออย่างรุนแรง