หลังจากวันนั้นรดาและภัทรก็เจอกันบ่อยขึ้น เจอกันบ้างในมหาลัยหรือไม่ก็นัดเจอกันที่สวนสาธารณะบ้าง รู้สึกจะเป็ความโชคดีหรือพรหมลิขิตก็ไม่รู้ ที่รดากับภัทรดันเรียนมหาลัยที่เดียวกัน นี่เราต้องเป็คนเก็บตัวขนาดไหนกันนะ ถึงไม่เคยเจอพี่เขาเลย แต่ก็อย่างว่าพี่ภัทรเรียนบริหาร เราเรียนคหกรรม ก็คงจะมีความเป็ไปได้น้อยมากที่จะเจอกัน และวันนี้ก็เป็อีกวันที่เรานัดเจอกันที่สวนสาธารณะที่เดิม
15.00 น. เป็เวลาที่ไม่เย็นมากนัก อากาศกำลังสบายๆ เหมาะแก่การเดินเล่น (มั้งนะ) ตอนนี้รดานั่งรอพี่ภัทรอยู่ที่ม้านั่งตัวเดิม แต่ก็รอมาสักพักแล้วก็ยังไม่มา อาจจะติดธุระอยู่ละมั้ง ออ วันนี้เป็วันเสาร์แหละ ถึงได้นัดกันมาเดินเล่นได้ เอาจริงตอนนี้รดาก็ยังไม่แน่ใจว่าตัวเองกับพี่ภัทรนั้นเรียกว่าคนคุยกันได้หรือยัง หลายๆครั้งก็อยากจะคิดเข้าข้างตัวเองนะ ว่าพี่เขาอาจจะมีใจให้เราบ้าง และลึกๆรดาก็คิดว่าพี่เขาก็น่าจะรู้ ว่ารดารู้สึกยังไง
" รดา รอนานมั้ยครับ " นั่งคิดเรื่อยเปื่อยสักพักก็มีเสียงทุัมเรียก ก็คงไม่พ้นพี่ภัทรที่นัดเขามาเดินเล่นวันนี้
" มาสักพักแล้วค่ะ แต่ก็ไม่นานนะคะ รดารอได้ " รดาตอบตามที่คิดจริงๆนะ ต่อให้นานกว่านี้ก็รอได้
" โทษทีนะ พอดีพี่ให้ข้าวเต้าหู้อยู่น่ะ เลยมาช้าไปหน่อย" พี่ภัทรอธิบายให้รดาเข้าใจ รู้สึกพิเศษจัง
" แล้วทำไมไม่พามาด้วยล่ะคะ " รดาถาม
" ไม่ดีกว่า พี่กลัวว่าจะซนไม่เข้าเื่อีก อีกอย่างนะ พี่อยากเดินเล่นกับรดาแค่สองคน " ภัทรตอบพร้อมกับจ้องตารดาไปด้วย สายตาที่ดูกี่ครั้งๆก็ต้องตกหลุมรักตลอด แบบนี้จะไปไหนรอด
" อ่า ห ห หรอคะ " เอาละสิ ไปไม่ถูกเลยมั้ยล่ะ ชอบทำให้เขินอยู่เรื่อย หลายครั้งแล้วนะ รดาจะคิดจริงๆแล้วนะว่าพี่ภัทรก็มีใจให้รดาเหมือนกัน
" ฮ่ะ ฮ่ะ น่ารักจริงๆเลยเรา เวลาเขินชอบพูดติดอ่างตลอด " ภัทรพูดไม่พอก็เอื้อมมือมาลูบหัวรดาไป พร้อมกับยิ้มละมุนไปหนึ่งที
อบอุ่น อบอุ่นมาก ทำไมถึงเป็ผู้ชายที่ดูอบอุ่นขนาดนี้กันนะ หัวใจรดาทำงานหนักทุกครั้งที่เจอกันเลย
ตอนนี้เวลาก็ล่วงเลยมาจนจะ5โมงแล้ว ต้องแยกย้ายกันกลับบ้านแล้ว ถึงแม้ว่ารดาอยากจะอยู่แบบนี้ไปนานๆก็เถอะ แต่ไม่เป็ไร อย่างน้อยก็ยังมีวันอื่นๆอีก
" รดากลับยังไงหื้ม " พี่ภัทรหันมาถามรดาขณะที่เดินตามทางไปด้วย
" รดาว่าจะโบกแท็กซี่กลับค่ะ เพราะตอนนี้รถเมล์น่าจะไม่มีแล้ว " รดาตอบ
" ให้พี่ไปส่งมั้ย วันนี้พี่ขับรถมา " ภัทรหยุดเดินแล้วหันมาถาม สายตาเหมือนขอร้องว่าอยากจะไปส่งจริงๆ
" ก็ได้ค่ะ " โอกาสมาขนาดนี้แล้วก็ต้องคว้าเอาไว้แล้วยัยดา
ภัทรขับรถมาส่งรดาถึงหน้าบ้าน บ้านของรดาก็ไม่ได้ไกลจากมหาลัยมากนัก อีกทั้งยังทางผ่านเดียวกันกับบ้านพี่ภัทรอีก อะไรจะเหมาะเจาะขนาดนี้ อยากให้พี่ภัทรมาส่งทุกวันเลยจะได้มั้ยนะ
" ขับรถดีๆนะคะ แล้วก็ขอบคุณมากนะคะที่มาส่งรดา " รดาหันไปขอบคุณก่อนจะเปิดประตูแล้วลงจากรถ
" รดา " ภัทรเปิดกระจกรถแล้วเรียกรดา
" หื้ม "
" ฝันดีนะครับ " ภัทรบอกฝันดีพร้อมกับยิ้มหวานให้รดา
พี่ภัทรบอกฝันดีเราหรอ อ่า หัวใจเต้นแรงมากๆเลย จะเป็โรคหัวใจมั้ยเนี่ยเรา แล้วบอกฝันดีเฉยๆไม่พอ ยังจะยิ้มแบบนั้นอีก รอยยิ้มแบบนั้นเขาแพ้ที่สุด หรือจะบอกว่าอะไรที่เป็พี่ภัทรเขาก็แพ้ไปหมด
" ฝันดีค่ะ " รดาตอบพร้อมรอยยิ้มที่คิดว่าสวยที่สุดให้ภัทร
รดายืนรอจนรถของภัทรขับลับสายตาไปถึงจะเข้าบ้านตัวเอง เฮ้อ วันนี้มีความสุขจัง จะมีวันแบบนี้อีกมั้ยนะ รดาภาวนาทุกวัน ว่ามันจะมีสักวันที่รดาจะกล้าบอกความในใจกับพี่ภัทร ให้พี่ภัทรได้รู้ว่าตอนนี้รดาชอบพี่ภัทรมากแค่ไหน
หลังจากวันที่พี่ภัทรมาส่งรดาที่บ้าน รดากับพี่ภัทรก็คุยกันมาเรื่อยๆ จนวันนี้วันศุกร์ รดาที่กำลังยืนแต่งตัวอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ ใช้เวลาเลือกชุดนานพอสมควรก็ยังไม่เจอชุดที่ถูกใจสักที จนตอนนี้เตียงนอนได้เต็มไปด้วยชุดหลากหลายมากมายก่ายกองของรดาไปแล้ว แทบจะขนมาทั้งตู้แล้ว สาเหตุที่รดาต้องเลือกชุดนานขนาดนี้เพราะว่าจะไปเที่ยวกับพี่ภัทรแหละ แล้วใครเป็คนชวนน่ะหรอ หึ แน่นอนว่าต้องเป็พี่ภัทรอยู่แล้ว มีใจให้เราแน่ๆ รดาคิดอย่างงั้น
สุดท้ายรดาก็ได้ชุดเสื้อแขนยาวสีขาวกางเกงขาสั้นสีดำและมีเสื้อคลุมอีกที ส่วนทรงผมก็เลือกที่ลอนนิดๆแล้วปล่อยไปเลย สุดท้ายก็เลือกที่จะใส่ชุดง่ายๆไม่หวือหวาอลังการมาก เพราะคิดว่าพี่ภัทรก็น่าจะชอบประมาณนี้แหละ
ปี๊นๆ สักพักก็มีเสียงแตรรถดังมาจากหน้าบ้าน คาดว่าพี่ภัทรน่าจะมาถึงแล้ว อ่าตื่นเต้นจัง พี่ภัทรจะชอบมั้ยนะ คิดได้สักพักก็รีบหยิบของใช้ส่วนตัวลงกระเป๋าสะพายใบเล็กคู่ใจ พร้อกกับเช็คความเรียบร้อยตัวเองก่อนออกจากห้อง
" รอนานมั้ยคะ " รดาที่ได้ขึ้นมาบนรถแล้วก็เอ่ยถาม เพราะกลัวว่าพี่ภัทรนั้นจะรอเขานาน
" ไม่นานครับ วันนี้แต่งตัวน่ารักนะเรา เหมาะกับเราดี " ภัทรเอ่ยปากชมพร้อมกับรอยยิ้มที่เป็เอกลักษณ์ของเขา
" ขอบคุณค่ะ วันนี้พี่ภัทรก็หล่อมากเลยนะคะ ถึงแม้ว่าจะหล่อทุกวันอยู่แล้วก็เถอะ " ประโยคหลังรดาพูดกับตัวเองเบาๆ แต่ก็คงจะไม่เอ่ยปากชมอีกคนก็ไม่ได้ เพราะวันนี้พี่ภัทรแต่งตัวเรียบๆแต่ดันดูมีสเน่ห์มากๆ เสื้อยืดแขนสั้นสีดำ กางเกงยีนส์ แล้วยังมีแจ็คเก็ตหนังอีก เอ้ะ จะว่าไป เราสองคนแต่งตัวโทนเดียวกันเลยแหะ อ่า เหมือนไปเดทกันเลย คิดแล้วก็เขิน
" ฮ่า ฮ่า ขอบคุณครับ รู้สึกเขินๆนะที่มีคนมาชมว่าหล่อตรงๆแบบนี้ " ไม่ว่าเปล่า ยังหันมายิ้มกรุ้มกริ่มให้รดาอีก ร้ายจริงๆ
เราสองคนออกจากบ้านมาประมาณ9 โมงกว่า ตอนนี้ก็มาถึงที่หมายเกือบๆ10โมง ตอนแรกถามพี่ภัทรว่าพาไปเที่ยวไหน ก็ดันบอกว่ารอดูเอง จะได้เซอร์ไพรส์ ซึ่งก็เซอร์ไพรส์สำหรับรดาจริงๆ เพราะไม่คิดว่าพี่ภัทรจะพาเรามาเที่ยวสวนสนุก มันเหมาะสำหรับมาเดทจริงๆนะ
" ทำไมถึงพารดามาสวนสนุกล่ะคะ " เราสองคนมานั่งตรงม้านั่งกันก่อน เพื่อจะนั่งคิดว่าจะเล่นเครื่องเล่นอะไรกันดี
" ไม่รู้สิ พี่คิดว่ารดาน่าจะชอบ เลยพามาที่นี่ " ภัทรเอ่ยตอบยิ้มๆ
" รดาชอบมากๆค่ะ เราเริ่มเล่นเลยมั้ยคะ เล่นเครื่องเล่นที่เบาๆก่อนก็ได้ " รดาเอ่ยชวน เพราะตอนนี้เห็นคนอื่นเล่นแล้วรู้สึกฮึกเหิมอยากจะเล่นแล้ว
" รดาเลือกเลยนะ พี่ยังไงก็ได้ " ภัทรเอ่ยตอบ พี่ภัทรต้องอยากตามใจรดาแน่ๆ รดาคิดอย่างงั้น
เวลาผ่านไป 20นาที รดาและภัทรได้เล่นเครื่องเล่นไปแล้ว 3-4อย่าง จนตอนนี้มานั่งพักอย่างเหนื่อยหอบกันอยู่สองคน ดีที่ทั้งสองคนไม่มีใครเมาเครื่องเล่น ไม่งั้นไม่สนุกแน่
" รดานั่งรอพี่ตองนี้แป๊บนึงนะ เดี๋ยวพี่ไปซื้อน้ำมาให้ " ภัทรลุกขึ้นยืนเตรียมจะไปซื้อน้ำให้รดา
" ค่ะ " รดาตอบ
นั่งคิดโน่นคิดนี่สักพัก พี่ภัทรก็กลับมาด้วยน้ำเปล่าในมือ 1 ขวด รดาคิดในใจว่า พี่ภัทรซื้อมาแค่ขวดเดียวเองหรอ แล้วพี่ภัทรไม่หิวน้ำหรือไงกัน
" น้ำเย็นๆมาแล้วครับ " ภัทรบอกพร้อมกับส่งน้ำเปล่าที่เปิดฝาขวดแล้วให้รดา
" ขอบคุณค่ะ แล้วพี่ภัทรไม่หิวน้ำหรอคะ เห็นซื้อมาขวดเดียว " รดาถามด้วยความสงสัย
" พี่ก็รอกินต่อจากรดานี่แหละ กินสองคนก็น่าจะพออยู่นะ " ภัทรตอบด้วยรอยยิ้มกรุ้มกริ่มอีกแล้ว
" อ อ ออ ค่ะ " อย่ามามองด้วยสายตาแบบนั้นนะ เขินไม่ไหวแล้ววว หลอดก็มีแค่หลอดเดียว คิดว่าพี่ภัทรคงจะกระดกเอาล่ะมั้ง อย่าคิดมากๆ
" นี่ค่ะ น้ำ " รดาส่งน้ำให้ภัทร
" ครับผม " ภัทรตอบพร้อมกับหยิดหลอดที่รดาดูดไปก่อนหน้านี้ขึ้นมาดูดน้ำต่อ ว่าจะไม่คิดมากแล้วนะ นี่มันจูบทางอ้อมชัดๆ รดาไม่ไหว ฮือออ
" เราไปคาเฟ่มั้ยรดา ไปหาอะไรกินรองท้องกัน พี่เริ่มหิวๆแล้วสิ อีกอย่างนี่ก็เริ่มร้อนๆเพราะมันใกล้จะเที่ยงแล้ว " ภัทรเอ่ยถาม เพราะที่สวนสนุกนี้ก็มีคาเฟ่ มีร้านอาหารหลายที่เลย น่าเข้าทั้งนั้น
" ไปค่ะๆ รดาอยากกินเค้ก " อยากกินจริงๆนะ ส่วนนึงก็เริ่มร้อนด้วยแหละ แหะๆ
ภายในร้านคาเฟ่นี้ตกแต่งโทนมินิมอล เรียบๆแต่ดูสบายตา เหมาะแก่การมานั่งจิบกาแฟแล้วถ่ายรูปจริงๆ ขนมก็น่าตาน่าทานอีก ไหนจะเพลงที่ร้านเปิดคลอๆอีก ทุกอย่างดูลงตัวไปหมด และอีกอย่าง พี่ภัทรดูเอ็นจอยกับร้านคาเฟ่มาก น่าจะชอบเข้าคาเฟ่แน่ๆ
" รดาจะกินอะไรสั่งเลยนะ " ภัทรว่าพร้อมกับยื่นเมนูที่พนักงานเอามาให้
" อืม เอาชาไทยปั่น แล้วก็เค้กมะพร้าวอ่อนค่ะ " รดาหันไปสั่ง
" ผมเอาอเอริกาโน่ไม่ใส่น้ำตาลครับ " ภัทรก็หันไปสั่งของตัวเอง
" พี่ภัทรชอบอเมริกาโน่หรอคะ " รดาถาม จะได้จำไว้ เผื่อจะรู้ใจพี่เขาเพิ่มขึ้น
" ใช่ครับ เข้าคาเฟ่เมื่อไหร่ก็จะสั่งแต่อเมริกาโน่นี่แหละ " ภัทรตอบ
" แสดงว่าพี่ภัทรชอบเข้าร้านคาเฟ่บ่อยเลยใช่มั้ยคะ "
" จะเรียกว่าบ่อยเลยก็ได้นะ เพราะพี่ชอบนั่งทำงานในร้านคาเฟ่แบบนี้แหละ มันได้ฟิลดีน่ะ ฮ่ะ ฮ่ะ " ภัทรตอบแล้วก็หัวเราะออกมา
" งั้นถ้าเรียนจบแล้วรดามาเปิดร้านคาเฟ่แบบนี้ดีไหมคะ " รดาถาม เพราะคิดจริงๆเลยนะตอนนี้ ส่วนตัวรดาเองก็เรียนคหกรรมด้วย คงไม่ยากเกินความสามารถถ้าจะมาเปิดร้านคาเฟ่เป็ของตัวเอง อีกอย่างก็อยากจะเอาใจคนที่เราชอบด้วย คนนี้รดาจริงจังนะบอกก่อน รักแรกและรักเดียวของรดา
" หืม นี่รดาพูดจริงหรือเล่นเนี่ย " เหมือนแววตาพี่ภัทรจะดูเหมือนแอบดีใจนะ
" จริงสิคะ รดาเรียนคหกรรมนะพี่ก็รู้ ถ้ารดาเปิดร้านคาเฟ่จริงๆ พี่ภัทรจะมามั้ยคะ " รดาถามอย่างรอคำตอบ
" ฮ่า ฮ่า ถ้ารดาเปิดจริงๆพี่ก็ต้องมาอยู่แล้วสิ จะพลาดได้ยังไงล่ะหื้ม " ภัทรตอบพร้อมกับเอามือเท้าคางแล้วมองรดา อ่า สายตาแบบนี้มันคืออะไรกันนะ ทำไมทำให้เราเขินได้ขนาดนี้ ไปไม่ถูกเลยสิเรา
" ถือว่าพี่ภัทรสัญญากับรดาแล้วนะ " รดายื่นนิ้วก้อยไปหาภัทร
" ครับ พี่สัญญา " ภัทรยื่นนิ้วก้อยมาเกี่ยวกับนิ้วก้อยของรดา แล้วทั้งสองคนส่งยิ้มให้กัน ถือว่าเราสองคนมีสัญญาด้วยกันแล้วนะ
ครืด ๆ ๆ เสียงโทรศัพท์ดังในกระเป๋ากางเกงดังขึ้น ทำให้รดาออกจากภวังค์ได้สำเร็จ อ่า นี่เรานั่งอยู่นี่มากี่ชั่วโมงแล้วเนี่ย เหมือนฟ้าจะเริ่มมืดอีกแล้วเลย สงสัยฝนคงจะตกอีกรอบแน่ๆ
" ฮัลโหล ออ พี่นั่งเล่นเพลินไปหน่อยน่ะ มีลูกค้าแล้วหรอ โอเคๆพี่จะกำลังจะกลับแล้ว " รดารับสาย แน่นอนว่าเป็น้องฝึกงานที่ร้านโทรมา สงสัยคงเห็นว่ารดาออกมาเดินเล่นนานเกินไปละมั้ง ก็นานเกินไปจริงๆแหละ
รดากลับมาถึงร้านแล้ว ตอนนี้ก็จะ 5 โมง แล้ว เป็เวลาที่นักศึกษาเลิกเรียน ส่วนคนทำงานก็เลิกงานสินะ คนถึงเริ่มเยอะขึ้นๆ รดาก็วุ่นอยู่กับหน้าเคาน์เตอร์มาเกือบชั่วโมงแล้ว คนเยอะจริงๆ และในที่สุดคนก็เริ่มน้อยลงแล้ว ได้พักแล้วเรา เหมือนโดนทำโทษที่ออกไปเดินเล่นนานเลยแหะ
ในระหว่างที่รดากำลังเช็ดทำความสะอาดตรงเคาน์เตอร์ และล้างแก้วที่ชงกาแฟอยู่นั้น จู่ๆก็มีเสียงทุ้มหนึ่งดังขึ้น
" สั่งกาแฟหน่อยครับ "
7K
