หลี่หนิงฮวากลับมาเลี้ยงลูกเลี้ยงสามี

" ท่านแม่เจ้าค่ะนี่เป็นปิ่นที่ข้ากับพี่ชายเลือกสำหรับท่านแม่เลยนะเจ้าค่ะ " เมื่อเข้ามาภายในบ้านแล้วจางหลี่มี่ก็รีบนำปิ่นทองคำที่ตนและพี่ชายเลือกออกมาให้ผู้เป็นแม่ดู

" ขอบใจจ้ะ สาวน้อยของแม่ออกไปเที่ยวก็ยังไม่ลืมซื้อของมาฝากแม่ " หลี่หนิงฮวารับปิ่นจากมือบุตรสาวพินิจเพ่งเล็งอยู่ในมืออยู่นานก่อนจะปากปิ่นนั้นลงบนหัว

" สวยมากเลยเจ้าค่ะท่านแม่ ปิ่นนี้เหมาะสมกับท่านแม่จริงๆเจ้าค่ะ " เมื่อกินผู้เป็นแม่ใส่ปิ่นที่ตนซื้อมาให้ด้วยความยินดี จางหลี่มี่ก็ยิ้มออกมาอย่างดีใจและคิดว่าตนคิดไม่ผิดที่ซื้อปิ่นมาให้แม่เพราะเมื่อ หลี่หนิงฮวาสวมปิ่นนั้นเข้าไปบนหัวมันช่างงดงามจริงๆ

" เอาล่ะวันนี้แม่จะลงมือทำอาหารให้พวกลูกกินเอง " หลี่หนิงฮวาตั้งใจว่าจะลงมือทำอาหารให้ลูกสาวและลูกชายและสามีกินในวันนี้ เพราะตั้งแต่ออกมาจากบ้านตระกูลจางแล้วก็ไม่เคยทำอาหารอีกเลย เมื่อคิดว่าการใช้ชีวิตสุขสบายจนเกินไปมันก็ดูน่าเบื่อ เลยคิดจะลงมือทำอาหารมื้อนี้

" ดีเจ้าค่ะถ้าไม่ได้กินอาหารฝีมือท่านแม่มานานแล้ว " เมื่อได้ยินว่าผู้เป็นแม่จะลงมือทำอาหารให้กินจางหลี่มี่ก็ยิ้มดีใจจนแก้มปิ เพราะรู้ดีว่าอาหารฝีมือของแม่ตนนั้นอร่อยและไม่เหมือนใคร 

" ถ้าเช่นนั้นเดี๋ยวแม่ไปห้องครัวก่อน พวกเจ้าสองคนมีอะไรต้องการกินพิเศษหรือไม่ " เมื่อจะไปที่ห้องครัวก็ไม่ลืมหันมาถามบุตรทั้งสองว่าต้องการอะไรกินพิเศษหรือไม่

" ไม่เจ้าค่ะท่านแม่ ไม่ว่าท่านแม่จะทำสิ่งใดข้าและพี่ชายก็สามารถกินมันได้ทั้งนั้น เพราะข้าเชื่อว่าท่านแม่จะต้องทำในสิ่งที่ข้าและพี่ชายชอบ " จางหลี่มี่เอ่ยตอบผู้เป็นแม่แล้วก็หันกลับมาสนใจสิ่งของตรงหน้าที่ตนเองเพิ่งซื้อมา

" ข้าก็เหมือนกับน้องสาวขอรับท่านแม่ " จางหลี่หมิงเองก็ไม่ใช่คนกินยากไม่ว่าแม่จะทำอะไรให้เขา เขาก็สามารถกินได้ทั้งนั้น 

เมื่อได้คำตอบจากลูกๆทั้งสองแล้ว หลี่หนิงฮวาก็เดินจากไปที่ห้องครัว

" นายหญิงท่านมาที่ห้องครัวทำไมต้องการอะไรหรือเจ้าค่ะ " ซูเหยาเมื่อเห็นว่าหลี่หนิงฮวาเดินเข้ามาภายในครัวก็เอ่ยถามอย่างรวดเร็ว 

" ไม่มีอะไรหรอกข้าแค่อยากลงมาทำอาหารให้ลูกๆกินก็เท่านั้นเอง " หลี่หนิงฮวาไม่ได้ตอบอะไรซูเหยาให้มากความ เมื่อเดินเข้ามาภายในห้องครัวแล้วก็เดินไปดูวัตถุดิบที่มีสำหรับทำอาหารในวันนี้

สำหรับวัตถุดิบทำอาหารภายในครัวล้วนแล้วแต่เป็นของดีและมีจำนวนมากและหลากหลาย เพราะจางอี้ฝานอยากเติมเต็มส่วนที่ขาดหายให้กับครอบครัวของตนเองจึงไม่เกี่ยงเรื่องการกินไม่ว่าจะค่อนข้างราคาสูงก็ยอมจ่าย

ไม่ใช่ไม่ใช่เพียงเพราะคิดว่าเงินมันหามาง่ายแค่นำโสมไม่กี่ต้นไปขาย แต่เพราะว่าต้องการเติมเต็มส่วนที่ขาดหายให้กับครอบครัว

" วัตถุดิบในการทำอาหารมีจำนวนมากเลยเจ้าค่ะนายหญิง นายท่านต้องการให้การทำอาหารมีความหลากหลาย จึงมีวัตถุดิบจากต่างเมืองมาหลายอย่างนายท่านเห็นว่าสิ่งไหนอร่อยก็ซื้อมา แล้วก็ถามพวกเราว่าสามารถทำอะไรได้ หลายอย่างพวกเราก็รู้จัก หลายอย่างพวกเราก็ไม่รู้จักแต่นายท่าน บอกว่าเป็นสิ่งของจากต่างเมืองคนพูดว่าอร่อยในท่านก็ซื้อมาเจ้าค่ะ " เมื่อเห็นหลี่หนิงฮวาเดินตรวจดูวัตถุดิบในการทำอาหารภายในห้องครัวทั้งหมด ซูเหยาก็อธิบายถึงวัตถุดิบต่างๆภายในห้องครัวเพราะมันมีจำนวนมากหลายอย่างทั้งมีของจากต่างเมืองที่หากินในเมืองนี้ไม่ได้และเป็นของมีราคาแพง

" นี่คือ " สายตาของหลี่หนิงฮวามองซ้ายมองขวาดูวัตถุดิบสำหรับทำอาหารและคิดว่าจะทำเมนูอะไรสำหรับวันนี้แต่สายตาก็หันไปเจอเข้ากับถังไม้ขนาดใหญ่ 1 ถังซึ่งภายในถังมีสัตว์หลายขาจำนวนมากอยู่ภายในถังที่กำลังไต่ไปมา พยายามจะคลานออกจากถังแต่สุดท้ายก็ต้องตกลงมาเพราะถังมีขนาดสูงพอสมควร

" นี่เป็นของจากเมืองที่นายท่านซื้อมาเจ้าค่ะพ่อค้าบอกว่ามันอร่อยมากแต่พวกเราเองก็ไม่รู้จักและไม่เคยกินเจ้าค่ะ " เมื่อเห็นนายหญิงของตนสนใจสิ่งของที่อยู่ภายในถัง  ซูเหยาได้ถามคนอื่นภายในบ้านแล้ว แต่ก็ไม่มีใครรู้จักจึงได้ปล่อยมันไว้อยู่อย่างนั้นถึงแม้จะอยู่ในเมืองหลวงมาตั้งแต่เกิดแต่ตนก็ยังไม่เคยเห็นสัตว์ประเภทนี้มาก่อน

" นี่มันคือปูทะเลหากินยากมาก " หลี่หนิงฮวามองปูภายในถังพร้อมกับคิดเมนูขึ้นมาในหัวว่าจะทำเมนูอะไรกินดี ปูนี้สามารถนำไปทำเมนูอาหารอะไรได้หลายๆอย่างหรือจะกินเปล่าๆก็อร่อย