เกิดใหม่ชาตินี้ ขอเป็นภรรยาชาวสวนผู้กล้าหาญ (จบแล้ว)

        หลี่ชิงหลิงชะงัก วางชามในมือ หยิบคันธนูและลูกธนูแล้ววิ่งออกไปทันที

        ทันทีที่เด็กสาวออกไปข้างนอกก็เห็นเสือสองตัวยืนอยู่ด้านล่าง หนึ่งในนั้นคืออาหวง

        หัวใจของนางเต้นไม่เป็นจังหวะ เสือนี่เอง โชคดีที่หลิวจือโม่วิ่งเร็ว

        นางหายใจเข้าลึกๆ จับคันธนูในมือแน่น เล็งเสืออีกตัวพร้อมที่จะยิง

        "อาหวง ขึ้นมา!" นางกระชับคันธนูและเรียกอาหวง

        อาหวงเงยหน้าขึ้นมองหลี่ชิงหลิง มันส่งเสียงเรียก เดินไปหาเสืออีกตัวและส่งเสียงอีกครั้ง

        “อาหวง?”

        หลี่ชิงหลิงมองด้วยความประหลาดใจ มันไม่ให้นางยิงเสือตัวนั้นหรือ?

        พวกมันรู้จักกันหรือ?

        เมื่อเห็นหลี่ชิงหลิงวางคันธนูลง อาหวงก็ส่งเสียงใส่หลี่ชิงหลิงอีกครั้ง ก่อนจะวิ่งขึ้นมา ใช้หัวโตๆ ดุนเอวของหลี่ชิงหลิง

        หลี่ชิงหลิงมองเสือที่ยืนอยู่ตำแหน่งเดิมแล้วยื่นมือไปลูบหัวของอาหวง "เจ้ารู้จักเสือตัวนั้นหรือ? เป็นเพื่อนเจ้าหรือ?” เพิ่งรู้จักหรือรู้จักอยู่ก่อนแล้วนะ?

        ถ้ารู้จักอยู่ก่อนแล้ว ทั้งหมดนี้ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่เลย หลิวจือโม่คงไม่ต้องวิ่งเอาเป็นเอาตายขนาดนั้น

        อาหวงพูดไม่ได้ มันเอาแต่ถูศีรษะกับหลี่ชิงหลิง หันจ้องมองถ้ำด้วยจมูกที่สูดฟุดฟิด

        เมื่อเห็นเช่นนี้หลี่ชิงหลิงก็รู้ว่ามันตะกละอยากกินแล้ว

        นางส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้พลางลูบหัวอาหวง "เสือจอมตะกละ คืนนี้กินโจ๊กไก่ เก็บไว้ให้เจ้าแล้ว” นางมองเสืออีกตัวด้วยความกังวลเล็กน้อย กลัวว่ามันจะวิ่งขึ้นมา ก่อนจะหันไปมองหลิวจือโม่ "พี่จือโม่ ยกโจ๊กของอาหวงออกมาให้มันกินที!"

        หลิวจือโม่พยักหน้า หันหลังกลับไปตักโจ๊กไก่ที่เป็นของอาหวงลงในชามและเอาออกมาให้

        อาหวงดุนต้นขาของหลิวจือโม่ มันไม่กินแต่คาบชามวิ่งลงไป

        มันวางไว้ข้างหน้าเสืออีกตัวและคำรามใส่เสือตัวนั้น ท่ามกลางความประหลาดใจของหลี่ชิงหลิงและหลิวจือโม่

        เสือตัวนั้นก็คำรามใส่อาหวง

        อาหวงจ้องเสืออีกตัว จากนั้นมันก็เริ่มก้มหัวกินโดยไม่ส่งเสียง

        ท่าทางราวกับจะบอกว่า ถ้าเจ้าไม่กิน ข้าจะกินเอง

        หลังจากที่เสืออีกตัวเห็น มันก็รู้สึกไม่เต็มใจจึงส่งเสียงร้อง ดันอาหวงออกไปและก้มหัวลงเพื่อเลียโจ๊กไก่

        อาจเป็นเพราะถูกปาก มันจึงเริ่มกินคำใหญ่ จัดการโจ๊กไก่ชามใหญ่ในพริบตา หลังกินเสร็จยังเลียปากเหมือนว่ายังกินไม่พอ

        อาหวงไม่โกรธที่ไม่ได้กินโจ๊กไก่อร่อย ๆ มันคาบชามแล้ววิ่งกลับมาอย่างมีความสุข

        หลี่ชิงหลิงและหลิวจือโม่ที่เห็นเหตุการณ์ตกตะลึง

        “อาหวงมีแฟนหรือ” เสือตัวนั้นเป็นตัวเมียใช่ไหม? คงไม่ใช่ตัวผู้ใช่ไหม?

        “แฟน?” หลิวจือโม่มองหลี่ชิงหลิงด้วยความสับสน ไม่ค่อยเข้าใจว่าแฟนหมายถึงอะไร

        หลี่ชิงหลิงตกตะลึงกับเหตุการณ์คืนนี้ สมองเริ่มหมุนตามไม่ทัน นางตบหัวตนเองแล้วหัวเราะพลางอธิบาย "ข้าหมายถึงว่า นั่นอาจจะเป็นคู่รักที่อาหวงถูกใจหรือเปล่า?” นางเห็นอาหวงดูมีความสุขโดยไม่ได้กินอาหารอร่อยๆ เป็นครั้งแรกเลย

        หลิวจือโม่มองอาหวงที่วิ่งคาบชามมาวาง ก่อนจะวิ่งลงไปอีกแล้วรู้สึกขบขันในใจ พยักหน้าว่ามันอาจจะเป็นเช่นนั้น

        ถึงเวลาที่อาหวงจะต้องหาคู่ครองแล้ว หลี่ชิงหลิงรู้สึกเศร้าใจเหมือนลูกชายโตกำลังจะแต่งภรรยา

        นางถอนหายใจแผ่วเบา มองอาหวงที่กำลังเล่นกับเพื่อน ก้มเก็บชามบนพื้นแล้วเดินเข้าไป

        ทันทีที่เด็กสาวเข้าไป เด็กๆ ก็ทยอยถามกันทีละคนว่าอาหวงกลับมาแล้วใช่ไหม?

        เมื่อครู่กลัวว่าจะมีอันตราย หลิวจือโม่จึงไม่อนุญาตให้เด็กๆ ออกมา ปล่อยให้พวกเขาห่มผ้าอยู่บนเตียง

        ทันทีที่พวกเขาสองคนเข้ามา เด็ก ๆ ก็อดใจถามไม่ไหว

        หลังหลี่ชิงหลิงวางชามในมือ ตอบอืมและบอกอาหวงกลับมาแล้ว

        "ท่านพี่ อาหวงไม่เป็นไรใช่ไหม" หลี่ชิงเฟิงมองหลี่ชิงหลิงด้วยความกังวล สีหน้าพี่สาวดูไม่ดี เกิดอะไรขึ้นกับอาหวงหรือไม่

        เห็นความกังวลในดวงตาของน้องชาย หลี่ชิงหลิงก็ยกยิ้มมุมปากหัวเราะ "ไม่ มันไม่เป็นไร แถมยังพาคู่ของมันกลับมาด้วย” มันทำให้พวกเขากังวลเปล่าๆ เลย

        ทันทีที่นางพูดจบ เด็กๆ ก็อุทานและถามซ้ำอีกรอบด้วยความตกใจ อาหวงมีคู่แล้ว? สวยไหม? ดุไหม?

        หลี่ชิงหลิงเห็นเด็กๆ ที่ได้ยินแล้วเหมือนจะสดใสก็ยกมือเคาะหัวแต่ละคนเบา ๆ บอกให้พวกเขาเข้านอนโดยเร็ว หลังวันพรุ่งนี้ตื่นขึ้นมาก็จะได้รู้

        แม้แต่นางก็ยังไม่กล้าเข้าใกล้คู่ของอาหวง แล้วนางจะรู้ได้อย่างไรว่ามันดุร้ายหรือไม่? ในใจมันหวังว่ามันจะไม่ดุ อย่างน้อยก็ไม่ดุร้ายกับพวกเขา

        บางทีอาจเพราะมีบางอย่างในใจ ฟ้าสว่างหลี่ชิงหลิงจึงตื่นขึ้น นางลืมตามองถ้ำครู่หนึ่ง ก่อนจะลุกขึ้นอย่างแผ่วเบา

        เด็กสาวยืดตัวและก้าวยาวออกไป ก่อนจะถึงทางเข้าถ้ำ คู่อาหวงลุกขึ้นจ้องหลี่ชิงหลิงเหมือนมองเหยื่อ

        ฝีเท้าของหลี่ชิงหลิงหยุดลง นางและเสือมองหน้ากัน เมื่อคืนดึกเกินไป นางจึงไม่ได้เห็นลักษณะของเสือตัวนี้อย่างชัดเจน

        ตอนนี้มองเห็นอย่างชัดเจนแล้ว มันคือเสือขาว เทียบกับอาหวงแล้วดูเหมือนเด็กที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะ

        ทว่ากลิ่นอายความดุดันของมันไม่น้อยเลย สบตากันแบบนี้ มือของนางมีเหงื่อเย็นซึม นางไม่มีคันธนูและไม่มีอาวุธอื่นๆ ถ้ามันกระโจนเข้าใส่ นางต้องตายแน่

        ในจังหวะนี้เอง อาหวงลุกขึ้นอย่างสบายๆ ยกเท้าหน้าข้างหนึ่งตบหัวเสือขาว และส่งเสียงขู่ใส่มัน

        เสือขาวดูไม่พอใจที่โดนอาหวงตี มันหันกลับมากัดอาหวง

        จากนั้นอาหวงก็เริ่มกัดกับมัน

        พวกสัตว์ก็แบบนี้ หากความเห็นไม่ตรงกันก็จะทะเลาะกัน หลี่ชิงหลิงลูบขมับด้วยท่าทางปวดหัว

        พวกมันสู้กันตรงนี้ นางอยากออกก็ออกไม่ได้แล้ว

        "มีอะไรแต่เช้า? ทะเลาะกันหรือ?” หลิวจือโม่และคนอื่นๆ ถูกเสือสองตัวปลุกตื่น เขาเดินไปข้างหลี่ชิงหลิงพร้อมกับขมวดคิ้ว

        หลี่ชิงหลิงยักไหล่อย่างช่วยไม่ได้ "ก็ตามที่เห็นเลย" เมื่อเห็นอาหวงปราบเสือขาวสำเร็จ นางก็หัวเราะพลางส่งเสียง “อาหวง เจ้าขวางทางอยู่ จะให้เราออกไปยังไง? เจ้าพามันออกไปเดินเล่นหน่อยเถอะ เดี๋ยวกลับมามีอาหารเช้าให้กิน”

        เมื่อได้ยินคำพูดของหลี่ชิงหลิง อาหวงก็ร้องสองครั้ง กัดคอของเสือขาวเบาๆ แล้วหันหลังวิ่งไป

        เสือขาวคำรามและตามไป

        หลังจากที่เสือสองตัววิ่งไปกันหมด หลี่ชิงหลิงบอกหลิวจือโม่ว่านางจะไปเอาน้ำกลับมาทำอาหารเช้า

        หลิวจือโม่ตอบรับ และตามเด็กสาวไปที่แม่น้ำ

        หลี่ชิงหลิงเห็นแล้วหัวเราะ แต่ไม่ได้พูดอะไร

        เมื่อพวกเขากำลังจะใกล้ถึงแม่น้ำก็เห็นถังสองใบที่หลิวจือโม่วางบนพื้นเมื่อคืนนี้

        เมื่อเขาเห็นก็หน้าแดงเล็กน้อย เขารีบเดินไปหยิบถังทั้งสอง เดินไปที่แม่น้ำแล้วตักน้ำให้เต็ม

        หลี่ชิงหลิงมองหน้าแดงก่ำ เม้มริมฝีปากและยิ้ม แต่ไม่ล้อเขา ถ้านางพูดดอกไปเขาอาจจะเขินอายจนไม่กล้าเจอคน

        นางได้แต่ใจดีปล่อยไปเพื่อรักษาหน้าเขาไว้!

        เมื่อเห็นว่านางไม่ได้หัวเราะใส่เขาอย่างซุกซนเหมือนแต่ก่อน หลิวจือโม่จึงแอบโล่งใจ

        เขายังคงหวังว่าตนเองจะเป็นคนดีที่น่าพึ่งพาในสายตานาง

        หลังจากที่ทั้งสองคนล้างหน้าล้างตาเสร็จ ระหว่างทางกลับ หลิวจือโม่บอกว่าเขาอยากเอาถังที่บ้านมาด้วย มีถังนั้นจะได้เก็บน้ำได้

        เมื่อเห็นแม่น้ำสายเล็กมีน้ำไม่เยอะเหมือนแต่ก่อน เขาก็แอบรู้สึกกังวลอยู่ในใจ

        สิ่งที่พวกเขากลัวที่สุดในการอาศัยอยู่ที่นี่ก็คือการขาดน้ำ ถ้าไม่มีน้ำดื่มจะลำบากมาก

        หลี่ชิงหลิงเองก็คิดเหมือนกัน "หลังกินมื้อเช้าเสร็จข้าจะกลับไปเอาถัง” นางอยากจะสร้างขึ้นมาเอง แต่น่าเสียดายที่ไม่มีฝีมือ จึงได้แต่ต้องกลับไปอีกครั้ง

        “ข้าจะกลับไปพร้อมเจ้า”

        เมื่อเหลือบมองใบหน้าที่แน่วแน่ รู้ว่าเปลี่ยนใจเขาไม่ได้ก็ได้แต่ตอบตกลง

        ด้วยความที่มีอาหวงคอยปกป้องเจ้าตัวน้อยทั้งสี่ บวกกับเป็นเวลากลางวัน นางจึงไม่กังวลมากนัก

        นอกจากนี้นางยังอยากไปดูสักหน่อยว่าตอนนี้สถานการณ์เป็นอย่างไรบ้าง? ราชาหนานเยี่ยนบุกมาถึงหรือยัง?

        เมื่อรู้สถานการณ์เหล่านี้ นางจึงจะสามารถเตรียมพร้อมรับมือด้วยความมั่นใจ

        ทั้งสองคนเพิ่งกลับมาที่ปากถ้ำ อาหวงและอาไป๋ก็กลับมาพร้อมกับกระต่ายสองตัวในปาก เมื่อเห็นพวกเขาสองคน พวกมันก็โยนกระต่ายให้

        อาหวงมองหลี่ชิงหลิง ความหมายนั้นชัดเจนโดยไม่ต้องพูด

        หลี่ชิงหลิงยิ้มขณะหยิบกระต่ายสองตัวขึ้นมา "ได้ ข้าจะเพิ่มอาหารให้ก็ได้ แต่เจ้าต้องสัญญากับข้าอย่างหนึ่ง" นางขุดหลุมและรอให้อาหวงกระโดดลงมา

        อาหวงส่งเสียง ราวกับจะถามว่าให้สัญญาอะไร

        “หลังกินข้าวเช้าข้ากับพี่โม่จะกลับบ้าน เจ้าอยู่ที่นี่เพื่อปกป้องเด็กๆ จะไปเที่ยวเล่นไม่ได้จนกว่าเราจะกลับมา ได้ไหม”

        อาหวงส่งเสียงสองครั้ง แสดงว่าเห็นด้วย

        หลี่ชิงหลิงเอื้อมมือไปลูบหัวอาหวง อาไป๋จ้องมือนางตาเป็นมันจึงรีบหดมือกลับทันที

        ความหึงหวงของอาไป๋รุนแรงมากจนนางไม่สามารถเข้าใกล้อาหวงได้เลย

        ช่างเถอะ ไว้สนิทแล้วค่อยว่ากัน ก่อนสนิทนางควรหลีกเลี่ยงอาหวงไปก่อน! มิฉะนั้นโดนอาไป๋มองเป็นคู่แข่งทางความรักคงไม่ดีนัก

        “พี่จือโม่ พี่ขึ้นไปทำอาหารเช้าก่อน เดี๋ยวข้าไปจัดการกระต่ายสองตัวนี้”

        "ได้…"

        หลังจากทั้งสองรับประทานอาหารเช้าแล้วก็บอกเด็กๆ ว่าจะกลับบ้าน ให้พวกเขาอยู่ในถ้ำอย่างเชื่อฟัง ห้ามออกไปไหน เมื่อเด็กๆ พยักหน้าแล้วพวกเขาจึงจากไป

        ระหว่างทางกลับ หลี่ชิงหลิงบอกหลิวจือโม่ว่าอยากไปดูในเมืองว่ามีข่าวคราวอะไรหรือไม่?

        หลิวจือโม่ย่อมกังวลไม่ปล่อยให้นางไปคนเดียว เขาจึงไปกับด้วย

        หลังจากไปถึงเมือง พวกเขาจึงตระหนักว่าสถานการณ์ร้ายแรงกว่าที่คิด