ทองคำอสูร

     " หะ? หนีข้า หนีทำไม " เธอถามด้วยความสงสัยและมึนงง

     " ก็ถ้าไม่ทำแบบนี้ ท่านอาจจะกินเด็กคนนี้ก็ได้ " เขาพูดพร้อมใช้สายตาแบบน่ารังเกียจใส่รูน

     เธอได้ยินเขาพูดแบบนั้น ก็รู้สึกเหมือนฟ้าผ่าลงมากลางอกจนจุกไปหมด " หะ-หา!.....นะ-นี่เจ้าคิดว่าข้าเป็นตัวอะไร? "

     " ก็เห็นเคยบอกว่าท่านชอบกินเนื้อ ข้าก็เลย.... " เขาพูดแล้วมองต่ำลงโดยไม่กล้าสบตารูน

     " ข้าเป็นมนุษย์! ไม่ใช่ปอบนะจะกินเครื่องในมนุษย์ได้ยังไง เจ้าน่ะคิดมากไปแล้ว " เธอพูดอย่างเบื่อหน่ายกับนิสัยของเจ้าหมาที่ชอบมโนไปเรื่อย

     " แต่แวมพูเป็นอสูรนะ ก็เหมือนสัตว์อสูรชนิดหนึ่ง " เขาพยามยามหาข้อแก้ตัวเพื่อจะจำผิดรูนให้ได้

     " เอาเป็นว่าข้าไม่กินล่ะกัน "

     " จะแน่ใจได้ยังไงว่าท่านจะไม่เปลี่ยนใจ "

     " นี่เจ้าหมา! จริงอยู่ที่ข้าชอบกินเนื้อมากๆ แต่ข้าก็ไม่นิยมกินเนื้อแปลกๆหรอกนะ " เธออธิบายให้เจ้าหมาเลิกคิดมาก

     " จริงนะ "

     " เออ.....จะต้องให้พูดสักกี่ครั้ง " เธอพูดเสียงแข็งด้วยความโมโหที่เจ้าหมาหาว่าเธอไม่ใช่มนุษย์ คิดจะกินเครื่องในเด็ก

     กริ๊ง กริ๊ง

     เสียงกระดิ่งบอกเวลาทานอาหารดังขึ้น จากนั้นทุกคนก็เข้ามาในร้านอย่างคับคั่ง พนักงานต้อนรับเห็นรูนนั่งอยู่ที่โต๊ะก่อนแล้วจึงรีบเดินมาหา

     " ขอโทษนะคะ รอนานไหม " เธอตอบอย่างร้อนรนกลัวว่ารูนจะตวาดใส่

     " ก็นานพอดูเหมือนกัน " เธอพูดอย่างอารมณ์เสีย แล้วหันไปทางอื่น

     " ที่นี่เขากินอาหารไม่ตรงเวลารึไง " รูนดุใส่เธอจนเธอเริ่มหน้าซีด

     " ต้องขอโทษด้วยค่ะที่ไม่ได้บอกเวลาล่วงหน้าให้กับพวกท่าน ขอโทษจริงค่ะๆ " เธอโค้งขอโทษรูนหลายๆครั้งเผื่อว่าเธอจะยกโทษให้

     " หึ! ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปข้าก็คงแย่แน่ รีบหาที่พักใหม่เลยดีกว่า " รูนพูดเหน็บแนมใส่เธอ จากนั้นจึงเอาอะไรบางอย่างออกมาจากกระเป๋า 4 มิติ

     เมื่อเธอเห็นเธอจึงคิดว่าเป็นความผิดของเธอเองที่ไม่ได้บอกเวลาล่วงหน้าให้กับลูกค้าก่อน จึงคิดไปเองว่ารูนจะฆ่าเธอด้วยปืน

     " อย่าทำอะไรข้าเลยค่ะ ข้าขอโทษ ข้าสำนึกผิดแล้ว " เธอนั่งลงแล้วก้มขอขมารูนให้ไว้ชีวิตเธอ

     หลังจากที่เธอได้ทำแบบนั้น ผู้คนทั้งหมดจากที่เสียงดังต่างก็เงียบกริบและมองตรงไปที่จุดๆเดียว นั่นก็คือ โต๊ะของรูน

     " นี่มันอะไรกัน เกิดอะไรขึ้น! " พ่อครัวที่ได้ยินเสียงพนักงานต้อนรับตะโกน ออกมาดู