“เท่านี้ก่อนนะทุกคน วันนี้พักก่อน” แอนนากล่าวเมื่ออาทิตย์เริ่มลับขอบฟ้า สมาชิกชมรมทั้งหลายจึงเลิกฝึกซ้อม มีเพียงหยางจงที่พยายามทำเวทขั้นที่เก้าให้ได้ โดยมีริชาร์ดกับโดโรธีคอยประกบ
“พรุ่งนี้ค่อยมาฝึกดีมั้ย” ลิซ่ากล่าวเมื่อเห็นหยางจงพยายามอย่างหนัก มานาในอากาศถูกดูดเข้าร่างของเขาอย่างต่อเนื่อง เนื่องจากพลังเวทในร่างของเขาไม่เพียงพอจะก่อร่างเวทขั้นเก้าด้วยตัวเอง
“ถ้าเป็นไปได้ฉันอยากทำเวทขั้นที่สิบ และเลื่อนเป็นมหาเวทขั้นหนึ่งวันนี้เลย” หยางจงกล่าว “อุตส่าห์รู้เทคนิคการพัฒนาพลังเวทแล้วแท้ๆ แต่กลับทำไม่ได้”
“ฝืนมากไม่ดีนะ” แลนซ์กล่าว “จอมเวทอย่างเรานั้นหยิบยืมพลังจากธรรมชาติและตัวตนเหนือมนุษย์ อาศัยพลังอำนาจนั้นเข้าสู่ร่างกายเพื่อแสดงปาฏิหาริย์ และร่างกายของคนเราแต่ละคนก็ไม่เหมือนกัน จะอาศัยเกณฑ์คนอื่นมาตัดสินตนคงไม่ได้”
หยางจงพยักหน้ารับ ก่อนที่เขาจะทรุดลงตัวกับพื้นทันทีพลางเหนื่อยหอบ ร่างกายเขามาถึงขีดจำกัดแล้ว ริชาร์ดกับโดโรธีจึงช่วยประคองเขาทันที
“ขอแนะนำว่าคืนนี้พักให้เต็มที่” แลนซ์กล่าวกับหยางจง “อย่าลืมนะว่าพรุ่งนี้พวกเรามีฝึกต่อ”
หยางจงยิ้มรับเนือยๆ ก่อนที่เขาจะรับขวดน้ำจากโดโรธี และไปนั่งพักตรงม้านั่งข้างชมรม
หลังจากนั้นทุกคนในชมรมก็ช่วยกันเก็บกวาดห้องชมรม และพื้นที่หน้าชมรมให้สะอาดเหมือนใหม่ ซึ่งการทำความสะอาดนั้นมีแค่ปัดกวาดง่ายๆ เพราะภายในห้องชมรมยังเป็นพื้นที่โล่งๆไม่มีอะไรมาก นอกจากดาบและกระบองไม้สำหรับฝึกซ้อมเท่านั้น
หลังจากนั้นแลนซ์ก็ทำการล็อคห้องด้วยกุญแจอย่างดี ซึ่งคนถือกุญแจมีเพียงผู้บริหารชมรมและเขาเท่านั้น
“นั่นใครน่ะ” แลนซ์กล่าวพลางมองไปยังมุมอาคารพละ ในเวลานี้ดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้าเรียบร้อยแล้ว และเขาเป็นคนเดียวที่ยังอยู่ในพื้นที่ชมรม ส่วนทุกคนนั้นแยกย้ายกันกลับห้องพักของตนจนหมด
“ผมเอง” โจเซฟกล่าวก่อนจะเดินออกมา “จำผมได้มั้ย ที่พวกเราพบกันแถวฝ่ายธุรการ”
“อ่อ จำได้สิ” แลนซ์กล่าวพลางวิเคราะห์อีกฝ่าย “แม่นายเป็นเจ้าหน้าที่ฝ่ายธุรการในโรงเรียนด้วย ถ้าฉันจำไม่ผิด”
โจเซฟในครั้งนี้มาแบบนอบน้อมและไม่ถือตัว ต่างกับก่อนหน้านี้ที่ทักทายเขาด้วยหมัดลุ่นๆ และก็โดนสั่งสอนไปนิดหน่อยพอเป็นพิธี
ถึงแลนซ์จะไม่ค่อยได้ตามข่าวเพื่อนในห้อง แต่แลนซ์ทราบมาว่าจากการที่โจเซฟพ่ายแพ้แลนซ์ และร้องไห้ต่อหน้าทุกคน ตอนนี้เขาจึงไม่ได้อยู่ในสถาณะผู้นำกลุ่มแต่อย่างใด อีกทั้งยังมีบางคนในกลุ่มท้าทายเขาเพื่อขึ้นเป็นผู้นำกลุ่มแทนอีกด้วย
“คือผมอยากจะมาขอเข้าชมรมด้วย” โจเซฟกล่าว “ไม่ทราบว่าจะได้หรือไม่ครับ ลูกพี่แลนซ์”
“ไอ้ฉันน่ะไม่ขัดข้องหรอก” แลนซ์กล่าว “แต่นายยื่นใบสมัครผิดคน ไว้พรุ่งนี้นายมายื่นกับแอนนา ประธานชมรมแล้วกันนะ...เดี๋ยวนะ เมื่อกี้นายเรียกฉันว่าลูกพี่!!”
“ครับ ลูกพี่” โจเซฟกล่าวพลางก้มหัวลง “ได้โปรดรับผมเป็นลูกน้องด้วยเถอะครับ ผมสัญญาว่าจะเชื่อฟังและช่วยเหลือลูกพี่อย่างดี นะครับลูกพี่แลนซ์”
“ฉันไม่ใช่นักเลงหรือผู้มีอิทธิพลนะ” แลนซ์กล่าว “ฉันไม่รับลูกน้องหรอก”
โจเซฟมีสีหน้าผิดหวังทันที เมื่อแลนซ์กล่าวเช่นนั้น โจเซฟก้มหน้าไปนิดหนึ่ง ก่อนจะถามแลนซ์ด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“ถ้าอย่างนั้นคนที่จะมีคุณสมบัติเป็นลูกน้องของลูกพี่ ต้องทำยังไงบ้างครับ”
“ไอ้หมอนี่มันจริงจังแฮะ” แลนซ์กล่าวพลางกุมขมับ ถ้าอีกฝ่ายจริงจังขนาดนี้ เห็นทีเขาคงต้องเล่นด้วย
“มีสามข้อ” แลนซ์กล่าว “ข้อแรก ไม่สร้างความเดือดร้อนให้กับตัวเองและผู้อื่น ข้อสองอย่ารังแกหรือข่มเหงผู้ที่อ่อนแอกว่า และข้อสามซึ่งสำคัญที่สุด จงแข็งแกร่งยิ่งขึ้น เพื่อตัวเองและคนที่เรารัก”
“ผมจะทำตามที่ลูกพี่ว่ามาครับ” โจเซฟกล่าวเสียงหนักแน่น “แบบนี้ผมก็สามารถสมัครเช้าชมรมลูกพี่ได้แล้วสิ”
“เออ” แลนซ์กล่าว “พรุ่งนี้ชมรมเรานัดฝึกตอนสิบโมง หลังรอรับงานรายประจำวันจากอาจารย์ที่ปรึกษา จะชวนเพื่อนคนอื่นมาก็ได้นะ ชมรมนี้ไม่ปิดกั้น”
“ผมจะลองชวนอดีตแก๊งของผมมาครับ” โจเซฟกล่าว “ไอ้พวกนั้นมันเองก็อยากรู้จักลูกพี่เหมือนกัน”
“ขอให้มาเถอะ จะจับฝึกให้เก่งทุกคนเลย” แลนซ์กล่าวพลางโบกมือให้อีกฝ่าย โจเซฟโค้งคำนับให้เขาก่อนจะวิ่งกลับห้องพักตนเอง
เมื่อพื้นที่หลังอาคารพละเหลือแลนซ์เพียงคนเดียว เขาจึงตัดสินใจจะกลับห้องพักของตัวเองบ้าง แต่ทว่าเขายังกลับไม่ได้ เพราะมีแขกอีกคนที่ต้องต้อนรับ
“สวัสดีครับ อาจารย์ลอร่า” แลนซ์กล่าวเมื่ออาจารย์ในชุดคลุมสีดำปรากฏตัวจากข้างอาคารพละเช่นกัน
“มาดูชมรมที่ตัวเองเป็นที่ปรึกษาน่ะ” อาจารย์ลอร่ากล่าว “แต่เหมือนจะมาช้าไป ทุกคนกลับกันหมดแล้วสินะ”
“ครับ ทุกคนกลับหมดแล้ว” แลนซ์กล่าว “แต่ผมพาเดินชมห้องชมรมได้นะครับ จะเดินชมไหม”
“ไม่เป็นไร” อาจารย์ลอร่ากล่าวก่อนจะเดินเข้ามาใกล้แลนซ์ “ดีเลยที่อยู่กันสองคน ฉันจะได้คุยธุระสำคัญกับเธอได้”
เมื่ออาจารย์ลอร่ากล่าวจบ เธอก็ร่ายเวทเขตแดนกักกั้นเสียงขึ้นมา ทำให้เฉพาะเธอกับแลนซ์เท่านั้น ที่จะได้ยินเสียงสนทนานับจากนี้
“แลนซ์ อาจารย์เอาใจช่วยกลุ่มของเธอนะ หวังว่าเธอจะนำพาห้องดีให้ทัดเทียมกับห้องเอและห้องบีได้ หากว่าเธอทำได้ พวกเราคนของกระทรวงศึกษาธิการก็จะหาโอกาสแทรกแทรงเพื่อให้ความยุติธรรมกับโรงเรียนนี้ได้ดั่งเดิม”
อาจารย์ลอร่ามอบตำราการศึกษาระดับมาตรฐานที่ใช้ในห้องเอและบีให้แลนซ์ โดยเธอเรียกมันออกมาจากวงเวทมิติเก็บของ ซึ่งเป็นเวทจุดเด่นของธาตุมืด
“อาจารย์บอกว่าตัวเองเป็นคนของกระทรวงศึกษาหรือครับ” แลนซ์เอ่ยถาม อาจารย์ลอร่าส่ายหน้าก่อนจะกล่าว
“สามีของฉันต่างหากล่ะ เขาทราบความเคลื่อนไหวในโรงเรียนเพราะฉัน เนื่องจากฉันเคยเป็นขุนนางของเอเธียน่า จึงรู้ว่าโรงเรียนนี้กำลังจะเปลี่ยนแปลงไปในทิศทางใด พวกเราเอาใจช่วยเธอนะ แสดงผลลัพธ์ของชมรมนี้ซะ เพื่อให้เราได้มีโอกาสเข้าไปแทรกแทรง และแก้ไขกฏต่างๆภายในโรงเรียน”
“ผมจะไม่ทำให้อาจารย์ผิดหวัง” แลนซ์กล่าว “แต่ว่างๆอาจารย์ก็มาช่วยสอนเวทเขตแดนให้พวกเราบ้างก็ดีนะครับ เพราะในกลุ่มของพวกเราไม่มีใครเชี่ยวชาญเขตแดนแบบอาจารย์เลย”
อาจารย์ลอร่าในตอนนี้ มีพลังเวทมากกว่าแอนนาเมื่อกาลก่อน โดยแอนนาในกาลก่อนสำเร็จมหาเวทถึงระดับสี่ แต่อาจารย์ลอร่านั้นมีมหาเวทถึงระดับหก
โดยแลนซ์วัดจากระดับพลังเมื่อตอนทดสอบก่อนเข้าเรียน หากได้เธอเป็นพวก เธอจะกลายเป็นกำลังสำคัญอย่างยิ่ง
“ได้สิ ฉันจะหาเวลามาสอน” อาจารย์ลอร่ากล่าว “ยังไงฉันก็เป็นที่ปรึกษาชมรมนี่นะ”
แลนซ์โค้งคำนับส่งอาจารย์ไล่หลัง ในเวลานี้บริเวณห้องชมรมเหลือเพียงเขาลำพัง เขาจึงมองย้อนกลับไปยังห้องชมรมของตัวเอง
“ดูเหมือนชมรมเล็กๆที่ตั้งขึ้นเพื่อเป็นกระบอกเสียงให้กับนักเรียนสามัญชน จะได้รับการสนับสนุนและการยอมรับแล้วสินะ”
แลนซ์กลับห้องพักของตัวเอง ก่อนที่เช้าวันถัดมาโจเซฟจะนำพวกของตนมาสมัครเข้าชมรมด้วย และถัดมาโดโรธีก็นำเพื่อนจากห้องซีของเธอมาอีกห้าคน ตามต่อด้วยไลร่าและพวกของเธอจากห้องบีก็มาขอสมัครเข้าชมรมนี้เช่นกัน เพราะพวกเธอถูกแบ่งแยกจากกลุ่มของขุนนาง
เรียกได้ว่าชมรมนี้เต็มไปด้วยสามัญชน ที่คนของจักรวรรดิดูถูกมาตลอด และสามัญชนกลุ่มนี้กำลังฝึกฝนตัวเอง และแลกเปลี่ยนประสบการณ์การฝึกฝนของกันและกัน ทั้งในด้านทฤษฏี และด้านปฏิบัติ...
...จนกระทั่งหลายเดือนผ่านไป คะแนนการสอบปลายภาคในด้านทฤษฏีประกาศผล เหล่านักเรียนห้องเอและบีซึ่งมั่นใจในความสามารถของตนเองทั้งด้านทฤษฏีและปฏิบัติ ต่างต้องตกตะลึง เมื่อคะแนนอันดับหนึ่งของชั้นเรียนด้านทฤษฏี ไม่ใช่ของนักเรียนห้องเอ อีกทั้งลำดับอื่นยังมีห้องอื่นผสมมาด้วย
“ลำดับที่หนึ่งของสายชั้นด้านทฤษฏี แอนนา ห้องดี ” เด็กห้องเอคนหนึ่งกล่าวด้วยน้ำเสียงตกตะลึง ก่อนจะอ่านรายชื่ออย่างต่อเนื่อง
“ลำดับที่สอง แลนซ์ ห้องดี
ลำดับที่สาม อาเธอร์ เอเธียน่า ห้องเอ
ลำดับที่สี่ แอนดอร่า เอเธียน่า ห้องเอ
ลำดับที่ห้า โรซ่า เฟลเมียร์ ห้องเอ
ลำดับที่หก แคลร์ ไอเล็กซ์ ห้องดี
ลำดับที่เจ็ด โซอี้ เฟลเมียร์การ์ด ห้องบี
ลำดับที่แปด อาราก้อน เลโอนิกซ์ ห้องเอ
ลำดับที่เก้า โดโรธี บูทเวล ห้องซี
ลำดับที่สิบ ริชาร์ด ไมเยอร์ ห้องดี...
...เดี๋ยวนะ หนึ่งในสิบของระดับชั้นทำไมมีไอ้พวกห้องดีกับซีมาร่วมด้วยเล่า!!”
พวกนักเรียนห้องเอหลายๆคนต่างส่งเสียงไม่พอใจ เพราะแต่ไหนแต่ไรมาห้องซีและดีจะไม่มีวันโผล่ติดหนึ่งในสิบแน่ๆ
“แต่ผู้ตรวจคำตอบในปีนี้คือกระทรวงศึกษาธิการนะ” เด็กนักเรียนห้องบีคนหนึ่งกล่าว “ดังนั้นไม่น่าจะผิดพลาดได้ เพราะพวกเขาเป็นกลาง”
“แต่มันเป็นกระทรวงของประเทศที่ปกครองด้วยไพร่ มันอาจตรวจข้อสอบโรงเรียนผิดก็ได้ ดีไม่ดีมันอาจโกงเราด้วยซ้ำ”
เด็กหนุ่มผู้มีผมสีครีมยาวรากไทรนุ่มฟู และดวงตาสีน้ำตาลอ่อนบนใบหน้าคมเข้ม กล่าวด้วยความไม่พอใจ เมื่อเขากล่าวเช่นนั้นนักเรียนห้องบีรีบโค้งคำนับให้เขาทันที
“ขอโทษด้วยครับ ท่านดยุค (Duke) อาราก้อนแห่งราชรัฐเลโอนิกซ์ ผมเองก็คิดว่าพวกไพร่ในกระทรวงศึกษาธิการมันต้องแอบแทรกรายชื่อปลอมปนแน่ๆ”
“เราอภัยให้” ดยุคอาราก้อนกล่าว “ก่อนอื่นพวกเราต้องติดต่อท่านผู้อำนวยการมาริคโดยด่วน และยื่นคำร้องให้เขานำลำดับที่ชอบธรรมมาประกาศใหม่...ท่านเห็นด้วยไหม ดัชเชสแอนดอร่า”
อาราก้อนมองไปยังเด็กสาวผู้งดงามคนหนึ่ง เธอมีผมบลอนด์ทองแดงเปล่งประกายยาวสยายเลยช่วงเอว และมีดวงตาสีม่วงอันงดงามบนใบหน้าสวยหยาดราวกับนางฟ้า เธอคือดัชเชส (Duchess) แอนดอร่า เอเธียน่า ลูกพี่ลูกน้องของอาเธอร์นั่นเอง
“แน่นอนค่ะ ท่านอาราก้อน คู่หมั้นของข้า” แอนดอร่ากล่าว “ป่านนี้ท่านพี่อาเธอร์เองก็คงกำลังกริ้วอย่างหนัก จนล่วงหน้าไปหาผู้อำนวยการก่อนพวกเราแล้วแน่ๆ”
“งั้นฉันควรจะไปสมทบกับองค์รัชทายาท” อาราก้อนกล่าว “ไปกันเถอะ คู่หมั้นของข้า”
เมื่อทั้งสองมาถึงห้องของผู้อำนวยการมาริค ปรากฏว่าอาเธอร์มารออยู่ก่อนแล้ว อาเธอร์กำลังโวยวายใส่มาริคยกใหญ่ ทำเอามาริคกุมขมับ
“เราทำอะไรไม่ได้” มาริคกล่าว “เนื่องจากพวกกระทรวงศึกษาธิการเป็นคนออกข้อสอบในปีนี้เอง และพวกเขาก็ตรวจด้วยตัวเอง เราจึงค้านอะไรไม่ได้เลย”
“อะไรนะ...ข้อสอบนี้เราไม่ได้ออกเองหรือ เราควบคุมอะไรไม่ได้หรือ” อาเธอร์กล่าว “ท่านมาริค ท่านปล่อยให้เป็นแบบนี้ได้ยังไง”
“มีเด็กที่ทำข้อสอบหลายคนร้องเรียนไปยังกระทรวงน่ะสิ ตอนสอบคัดเลือกห้องก่อนเข้าเรียน” มาริคกล่าว “และหนึ่งในนั้นคือบุตรชายคนเล็กของปลัดกระทรวงศึกษาธิการ”
กลุ่มของอาเธอร์กลืนน้ำลายคำโต เมื่อผู้อำนวยการของเขาดันสะดุดตอเข้าให้ มาริคถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะกล่าวต่อ
“พวกเขาร้องเรียนว่าตัวเองทำข้อสอบโรงเรียนได้ แต่ถูกจับยัดไปอยู่ห้องซีหรือดี พวกเขากล่าวหาว่าเราไม่ยุติธรรม เพราะพวกเขาควรจะได้อยู่ห้องเอหรือบี ที่นั่งของพวกเขาถูกสลับ
ดังนั้นทางกระทรวงจึงออกข้อสอบให้กับโรงเรียนเอง และตรวจด้วยตัวเอง เพื่อประเมินประสิทธิภาพที่แท้จริงของนักเรียนในปีนี้ ว่าเราจัดระดับชั้นเรียนตามความเหมาะสมจริงหรือเปล่า”
“แย่เลยนะแบบนั้น” อาเธอร์กล่าว “เราตกลงกันแล้วนี่ ว่าถ้าบุตรของเจ้าหน้าที่รัฐชั้นสูงมาเรียนที่นี่ เราจะให้พวกเขาอยู่ห้องเอหรือบีทุกกรณี”
“ปัญหาคือไอ้เด็กนี่เป็นบุตรนอกสมรส เราเลยไม่มีข้อมูล” มาริคกล่าวเสียงขุ่น “แต่มันดันเป็นลูกชู้ซุกซ่อนที่ปลัดรักมาก...อันที่จริงเราสามารถแก้ต่างด้วยการส่งข้อสอบที่ไอ้เด็กนี่ทำให้ดูได้ ว่าทำไมมันถึงอยู่ห้องซี แต่ถ้าส่งไปกลัวเรื่องจะใหญ่โตกว่าเดิม”
“ถ้าส่งไป เราอาจถูกตรวจสอบหนักกว่าเดิมสินะคะ” แอนดอร่ากล่าว “และกระทรวงจะรู้ว่าเราไม่ได้ใช้กระดาษคำตอบมาตรฐานที่กระทรวงกำหนด แต่ใช้กระดาษคำตอบของเราเองที่สามารถแก้ไขหรือแทรกแทรงชื่อและคะแนนสอบได้”
“อันที่จริงแล้วต่อให้กระทรวงออกข้อสอบเอง มันก็ไม่ใช่ปัญหาหรอก เพราะยังไงพวกห้องซีหรือดีก็ไม่มีทางทำคะแนนสู้ห้องเอหรือบีได้ เพราะฉันจงใจให้พวกมันเรียนคนละหลักสูตรกับเรา ยังไงกระทรวงก็ทำอะไรเราไม่ได้” มาริคกล่าวพลางกุมขมับ “แต่ที่เกิดเป็นปัญหาจนฉันกังวล ก็คือพวกชมรมพัฒนาพลังเวทน่ะสิ พวกมันผลักดันพวกขยะห้องดีจนทัดเทียมกับเราได้”
“ชมรมพัฒนาพลังเวท ชมรมของไอ้พวกชั้นต่ำที่ใฝ่ฝันถึงพลังน่ะหรือ” อาราก้อนกล่าวพลางพ่นลมทางจมูก “มันทำได้ขนาดนี้เลยหรือ”
“มันไม่ได้แค่ฝึกซ้อมเวทมนตร์แบบที่เราคิดน่ะสิ” มาริคกล่าว “แต่มันสอนหลักสูตรของเวทมนตร์ และทฤษฏีเวทมนตร์ชั้นสูง เหมือนกับที่ห้องเอและบีเรียนกัน และตัวการก็คือยัยที่หนึ่งกับที่สองปีนี้ยังไงล่ะ”
“แลนซ์ แอนนา ไพร่ชั่วสองคนนั่นน่ะหรือ” อาเธอร์กล่าวเสียงสั่น พลางกำหมัดแน่น “เพราะมันจึงทำให้ห้องชั้นต่ำอย่างดีมาผงาดเหนือเออย่างเรา ยอมไม่ได้จริงๆ”
นอกจากสิบอันดับแรก ที่มีคนของห้องดีขึ้นมาแล้ว ห้าสิบอันดับแรกยังมีจำนวนนักเรียนห้องดีทั้งหมดติดอยู่ด้วย และนักเรียนห้องดีดันมาทำคะแนนได้สูงตอนที่กระทรวงศึกษาเป็นคนออกข้อสอบ และตรวจข้อสอบเอง มาริคจึงกังวลว่าเขาอาจถูกสอบสวนเรื่องความไม่ยุติธรรม และการแบ่งแยกนักเรียนโดยฐานะและชนชั้น แทนที่จะเป็นความสามารถ
“เหลือการสอบภาคปฏิบัติเพียงอย่างเดียว ที่จะกู้หน้าห้องเอหรือบีได้ และช่วยไม่ให้พวกกระทรวงมาแทรกแทรง” มาริคกล่าว “พวกเธอจงบอกต่อคนของพวกเธอด้วย ว่าการสอบภาคปฎิบัติ ที่ชื่อว่า คลาสรูม แบทเทิ่ล (Classroom battle) ฉันอนุญาติให้เอาจริงโดยไม่ต้องออมมือ”
“ทำให้อีกฝ่ายตายก็ไม่ผิดสินะครับ” อาราก้อนกล่าวพลางแสยะยิ้ม “ผมล่ะหงุดหงิดจริงๆที่ชื่อของพวกไพร่มันอยู่เหนือหัวชื่อของผมในอันดับการสอบทฤษฏี ขอฆ่าให้หายแค้นหน่อยล่ะกัน”
“อยากทำอะไรก็ทำ” มาริคกล่าว “อย่างน้อยในภาคปฏิบัติ เราก็ต้องสั่งสอนให้พวกมันรู้ถึงความต่างชั้นของสายเลือดและฐานะ”
161K
![สดุดีมหาราชา [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1723483718_81968770.webp)
![[จบ] แม่ปากร้ายยุค 80](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1664518889_43567285.webp)