Level up ไปกับระบบวิเศษ 【จบ】

        พลบค่ำ บ้านพักตากอากาศชิงอวิ๋น

        ในตอนนี้เย่เฉียวเฉี่ยวกำลังสวมชุดเต้นรำนั่งอยู่บนม้านั่งตัวเล็ก ดวงตากลมโตมองไปยังภูเขาด้านล่างตาไม่กะพริบ

        “พี่คะ ทำไมพี่ซูฮ่าวถึงยังไม่มาหรือคะ?” 

        เย่จื่ออี๋ที่อยู่ด้านข้างก็ลูบศีรษะของเย่เฉียวเฉี่ยวแล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า “เฉียวเฉี่ยว ตอนนี้เพิ่งจะสองทุ่มเอง พี่ซูฮ่าวอาจจะกำลังกินข้าวอยู่อย่าใจร้อนสิ”

        “ก็ได้… ” เย่เฉียวเฉี่ยวมุ้ยปาก จากนั้นก็มองไปที่ภูเขาด้านหลังต่อไป

        ทันใดนั้นเหมือนเธอเห็นอะไรบางอย่าง เธอจึงลุกขึ้นยืนแล้วพูดด้วยความดีใจ “มีรถมาทางนี้ เป็นพี่ซูฮ่าวล่ะ!”

        เย่จื่ออี๋ชะงักไป แล้วเงยหน้าขึ้นมอง สีหน้าย่ำแย่เล็กน้อย 

        เมื่อเห็นว่าเป็นรถบูกัตติ เวย์รอนสีดำคันหนึ่งขับเข้ามาด้วยความเชื่องช้า รถคันนั้นจอดอยู่ที่หน้าทางเข้าด้านหลังยังมีรถตามมาอีกสองคัน 

        ทันใดนั้นเฉินไห่คั่วที่สวมชุดสูทจงชานก็เดินลงมาจากรถ

        “คนเลว!” ทันทีที่เย่เฉียวเฉี่ยวเห็นเฉินไห่คั่วเธอก็รีบหลบไปที่ด้านหลังของเย่จื่ออี๋ ก่อนจะเผยใบหน้าเล็กๆ ออกมาเพียงครึ่งหนึ่งเท่านั้น ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความหวาดระแวง

        เฉินไห่คั่วที่เห็นภาพเหตุการณ์นั้นก็รู้สึกเสียใจเล็กน้อยครั้งหนึ่งเขาเคยสร้างเสียงหัวเราะให้กับเย่เฉียวเฉี่ยว แต่ตอนนี้เมื่อเธอเห็นหน้าเขาก็ทำตัวราวกับพบหน้าศัตรู 

        เขาสะกดความขมขื่นภายในใจลง ก่อนจะหันมามองทางเย่จื่ออี๋ แล้วถามด้วยรอยยิ้มว่า “จื่ออี๋เธอกับเฉียวเฉี่ยวกินข้าวแล้วหรือยัง?”

        “ไม่เกี่ยวกับคุณ!” เย่จื่ออี๋มีสีหน้าเย็นชาท่าทางเฉยเมย 

        “จื่ออี๋ อย่าทำแบบนี้สิ” เฉินไห่คั่วเดินเข้ามาหนึ่งก้าวแล้วพูดอย่างจริงจังว่า “ฉันกลับตัวกลับใจแล้วจริงๆ นะ”

        “กลับตัวกลับใจ?” เย่จื่ออี๋หัวเราะออกมาแต่ใบหน้ายังคงเย็นชาเช่นเดิม “ถ้าคุณอยากกลับตัวกลับใจจริงๆถ้าอย่างนั้นก็อย่าใช้แต่ปากพูดในสิ่งที่ไม่มีประโยชน์” 

        “เชิญคุณลงจากเขาไปได้แล้ว อย่ามารบกวนฉันกับเฉียวเฉี่ยวอีก!”

        เมื่อพูดจบ เย่จื่ออี๋ก็อุ้มเย่เฉียวเฉี่ยวขึ้นมาแล้วเดินเข้าไปในบ้านพัก 

        “จื่ออี๋ รอเดี๋ยวสิ!” เฉินไห่คั่วเห็นดังนั้นจึงรีบตะโกนขึ้นมาว่า “ฉันรู้ว่าเพราะเรื่องในตอนนั้นเธอจึงโกรธฉันมากฉันผิดเองที่ไม่ได้อยู่ข้างกายเธอและไม่ได้ช่วยแบ่งเบาภาระของเธอ แต่เธอวางใจเถอะวันนี้ฉันตั้งใจเอาของขวัญชิ้นใหญ่มาให้” 

        ทันทีที่สิ้นเสียง เขาก็โบกมือให้กับบอดี้การ์ดที่อยู่ด้านหลังสองคน 

        ทันใดนั้นประตูหลังของรถบูกัตติ เวย์รอนทั้งสองคันก็ถูกเปิดออกมา ชายหญิงเจ็ดแปดคนที่ใบหน้าเขียวช้ำบวมเป่งมีบาดแผลเต็มร่างกายก็ถูกลากลงมาจากรถ

        พวกเขาพิการแขนขา บางคนก็ปากเน่าบางคนใบหน้าเสียโฉม 

        เมื่อเย่จื่ออี๋เห็นคนเหล่านั้นรูม่านตาก็หดเล็กลง 

        “จื่ออี๋ นี่คือเจ้าหนี้ที่ทวงหนี้เธอในเวลานั้นฉันจับมาทั้งหมดแล้ว มือที่พวกเขาใช้ทุบตีเธอ ฉันก็ตัดทิ้งไปแล้วเท้าที่เคยทำร้ายเธอ ฉันก็หักทิ้งไปแล้ว ปากที่เคยด่าเธอ ฉันก็ตบจนเน่าไปแล้ว” เฉินไห่คั่วชี้นิ้วไปทางคนกลุ่มนั้นแล้วพูดให้เย่จื่ออี๋ฟังทีละคำ

        “คนที่ใช้น้ำร้อนสาดหน้าเธอฉันเพิ่งเจอตัวเขาเมื่อบ่ายวันนี้ เขาและพรรคพวกกำลังนั่งอยู่ในร้านเหล้ากำลังดื่มกันอย่างสนุกสนานเลย แต่วางใจเถอะฉันก็ได้ใช้น้ำร้อนตอบแทนน้ำใจของเขาไปแล้ว แน่นอนว่าไม่ใช่แค่ที่ใบหน้า แต่เป็นทั้งตัว”

        น้ำเสียงของเขาราบเรียบแต่บอดี้การ์ดที่อยู่ด้านข้างทั้งสองคนกลับสามารถได้ยินความแค้นจากน้ำเสียงของเขาอย่างชัดเจน

        เป็นเพราะคนเหล่านี้ถึงทำให้เย่จื่ออี๋ต้องมีสภาพเช่นนี้ ถ้าเขาไม่ต้องการให้เย่จื่ออี๋เห็นสภาพอันน่าอนาถของพวกเขา เขาก็คงจะยิงอีกฝ่ายจนตายไปตั้งนานแล้ว

        “ตอนนี้ชีวิตของคนเหล่านี้อยู่ในกำมือของเธอแล้ว เธออยากจะให้ใครตาย ฉันก็จะทำให้คนนั้นตาย!”

        น้ำเสียงของเฉินไห่คั่วเย็นยะเยือกเสียงนี้ทำให้ผู้คนหวาดกลัวสุดขีด

        “คุณเย่ขอร้องล่ะอย่าฆ่าฉันเลย ในตอนแรกฉันเป็นฝ่ายผิดเองแต่ฉันแค่อยากจะเอาเงินคืนเท่านั้น”

        “ใช่แล้ว คุณเย่พวกเราเป็นเพียงแค่คนธรรมดา ในบ้านยังมีเด็กและคนแก่ หากไม่ทวงหนี้แล้วฉันจะใช้ชีวิตอยู่ได้อย่างไร”

        “คุณเย่พวกเราก็ได้รับโทษแล้ว คุณช่วยเปิดทางรอดแล้วปล่อยพวกเราเถอะ”

        ………………..

        เสียงขอร้องอ้อนวอนเจือด้วยเสียงสะอื้นดังขึ้นอย่างต่อเนื่องและดังก้องไปทั่วบริเวณ

        เย่จื่ออี๋กวาดสายตามองคนเหล่านี้ ร่างกายของเธอสั่นสะท้านเล็กน้อย 

        สองปีที่ผ่านมานี้คนเหล่านี้ทำให้เธอต้องใช้ชีวิตทรมานเหมือนกับหมูหมา 

        ชีวิตเหมือนแขวนอยู่บนเส้นด้ายทุกวันเพื่อไม่ให้คนเหล่านี้พบเจอ เธอจึงต้องทำร้ายตัวเองให้มีบาดแผลเพิ่มขึ้นอีก

        วันเวลาเหล่านั้นยังเป็นเหมือนตราบาปในใจของเธอและยังคงสลักอยู่ในใจ ขณะนอนหลับฝันก็ยังต้องสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึก

        เธอเกลียดคนเหล่านี้มากมากเสียจนอยากจะฆ่าพวกเขาให้ตายไปเลยด้วยซ้ำ

        แต่ในตอนนี้เธอไม่ได้มีความแค้นเท่าในครั้งแรกแล้ว

        และสิ่งที่พวกเขาพูดก็ถูกต้องพวกเขาแค่ทวงหนี้ นั่นเป็นเพราะพวกเขาก็ต้องใช้ชีวิตต่อไป 

        เพียงแค่วิธีการไม่ถูกต้องแต่ในตอนนี้พวกเขาก็ได้รับความทุกข์ทรมานแล้วอีกทั้งความทรมานเหล่านั้นก็ไม่ได้น้อยไปกว่าเธอเลย

        เย่จื่ออี๋สูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วโบกมือขึ้น “เรื่องมันผ่านไปแล้วก็ให้มันผ่านไปคุณปล่อยพวกเขาไปเถอะ”

        ทันทีที่สิ้นเสียงใบหน้าของคนเหล่านั้นก็เต็มไปด้วยความยินดีที่รอดพ้นจากภัยพิบัติ พวกเขาโค้งคำนับเย่จื่ออี๋และกล่าวคำขอบคุณ

        “จื่ออี๋ เธอแน่ใจแล้วหรือ?” เฉินไห่คั่วมองไปทางเย่จื่ออี๋อย่างไม่อยากจะเชื่อเขาพูดขึ้นด้วยความไม่เข้าใจว่า “ในตอนแรกเธอบอกว่าต่อให้พวกเขาขอโทษก็จะไม่มีวันปล่อยพวกเขาไป พวกเขาทำให้เธอลำบากขนาดนี้แต่เธอก็จะปล่อยพวกเขาไปอย่างนั้นหรือ?”

        “แต่ฆ่าพวกเขาแล้วจะมีประโยชน์อะไร?” เย่จื่ออี๋เบนสายตาจากคนกลุ่มนั้นแล้วหันมามองเฉินไห่คั่วก่อนจะพูดเยาะเย้ยว่า “เฉินไห่คั่วคุณอย่าเข้าใจผิดนะ คนที่ทำให้ฉันลำบากไม่ใช่พวกเขา แต่เป็นคุณ!”

        “ถ้าไม่ใช่เพราะปีนั้นคุณล้มเหลวในการเทรดหุ้นจากนั้นก็หนีไปคนเดียวแล้วทิ้งฉันเอาไว้ ฉันจะตกอยู่ในสภาพนี้ได้อย่างไร?”

        “ถ้าไม่ใช่เพราะคุณ ฉันกับเฉียวเฉี่ยวจะจนตรอกขนาดนี้ได้อย่างไรฉันไม่ได้รับความช่วยเหลือ และยังสิ้นหวังจนถึงที่สุด!”

        เธอยิ่งพูดก็ยิ่งโมโห น้ำเสียงในประโยคสุดท้ายแทบจะตวาดออกมาอยู่แล้ว

        “ขอโทษ… ” เฉินไห่คั่วพูด แล้วก้มหน้าลงต่ำ 

        ใช่แล้ว ทั้งหมดนี้เป็นความผิดของเขาเอง 

        เจ้าหนี้เหล่านี้ ก็เป็นแค่คนที่มาจัดการความทุกข์ทรมานที่เขาทิ้งเอาไว้ 

        “พวกคุณไปเถอะ!” เขาโบกมือแล้วให้เจ้าหนี้เหล่านี้ลงเขาไป 

        “ขะ… ขอบคุณ!” พวกเขาน้ำตาไหลอาบหน้าแล้วรีบวิ่งหนีออกไปจากที่นี่อย่างรวดเร็ว 

        เมื่อเห็นดังนั้น สีหน้าของเย่จื่ออี๋ก็ค่อยๆ สงบลงเธอจับมือเย่เฉียวเฉี่ยวแล้วกลับหลังหัน ก่อนจะพูดโดยไม่หันหน้ากลับมามองด้วยซ้ำ “คุณกลับไปเถอะ แล้วอย่ามาที่นี่อีก” 

        แต่เฉินไห่คั่วไม่ยอมแพ้ เขาอุ้มสุนัขตัวหนึ่งลงมาจากรถบูกัตติ เวย์รอน

        “จื่ออี๋ ดูสินี่คืออะไร?”  

        “โฮ่งๆ ๆ !”

        เงาร่างของเย่จื่ออี๋สั่นสะท้าน เมื่อเธอหันกลับมาก็เห็นสุนัขขนฟูตัวหนึ่ง

        ดวงตากลมโตของหมาน้อยตัวนี้จ้องหน้าเธออยู่ตลอด เหมือนหาครอบครัวเจอแล้ว มันจึงเห่าเรียกไม่หยุด 

        เธอจำได้ว่าในวันแต่งงานของเธอกับเฉินไห่คั่วมีหมาจรจัดตัวหนึ่งวิ่งเข้ามาในงานของพวกเขาอีกทั้งยังนอนหลับบนชุดแต่งงานของเธอด้วย 

        เดิมทีเพื่อนและญาติของเธอจะไล่หมาจรจัดตัวนี้ออกไป แต่เธอไม่ได้ทำแบบนั้นเธอได้ปรึกษากับเฉินไห่คั่วว่าเธอจะแบ่งปันช่วงเวลาที่สำคัญและหอมหวานที่สุดนี้ให้กับหมาน้อยที่ไม่มีบ้านตัวนี้ในที่สุดพวกเขาทั้งคู่ก็ตัดสินใจว่าจะมอบบ้านที่อบอุ่นให้มันอยู่ตลอดกาล

        แต่หลังจากที่เฉินไห่คั่วเทรดหุ้นล้มเหลว เธอก็พยายามหลบเลี่ยงเจ้าหนี้ทำให้ต้องยกหมาตัวนี้ให้คนอื่น 

        คิดไม่ถึงเลยว่าเฉินไห่คั่วจะรับสุนัขจรจัดตัวนี้กลับมาอีกครั้ง 

        ในตอนที่เย่จื่ออี๋กำลังตกตะลึงอยู่นั้นเฉินไห่คั่วก็หยิบกล่องขนาดเล็กที่ดูเก่าออกมาจากในกระเป๋าเสื้อเขาให้บอดี้การ์ดเปิดไฟรถบูกัตติ เวย์รอน จากนั้นเขาก็คุกเข่าข้างหนึ่งลงกับพื้นแล้วเปิดกล่องใบเล็กพร้อมกับยื่นไปด้านหน้า

        “ฉันโง่มาก ฉันไม่รู้ว่าจะแสดงความรู้สึกที่มีต่อเธออย่างไรไม่ว่าฉันจะไปที่ไหน ภายในเรือแห่งชีวิตก็จะมีเงาร่างของเธออยู่ตลอดเวลาในสายตาของเธอ ฉันมองเห็นตัวเองที่ผมหงอกขาว ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยเหี่ยวย่นฟันร่วงหมดปาก จนในที่สุดฉันก็เข้าใจแล้วว่าฉันเป็นเพียงแค่คนธรรมดาที่อยู่ใต้เท้าของพระเจ้า ฉันรักเธอ เพียงแค่สามคำนี้  ฉันไม่มีคำขอร้องสิ่งอื่นอีกแล้ว” 

        “ฉันเข้าใจว่าการจับมือมันง่าย แต่การจับมือไปตลอดชีวิตนั้นมันยากแต่ฉันก็อยากจะจับมือกับเธอแล้วก้าวผ่านทุกช่วงเวลาของชีวิตไปด้วยกันฉันไม่กล้าพูดว่าฉันจะมอบให้เธอทั้งหมด แต่เท่าที่ฉันสามารถให้ได้ฉันยินดีจะมอบให้โดยไม่ลังเล”

        “ใช่แล้ว ฉันรักเธอมาก!”

        “ดังนั้นฉันไม่มีทางจากไป!”

        ทันทีที่สิ้นเสียงนั้น หางตาของเย่จื่ออี๋ก็เปียกชื้นขึ้นมาทันที 

        ในปีนั้นเฉินไห่คั่วเคยขอเธอแต่งงานด้วยคำพูดเหล่านี้อีกทั้งกล่องแหวนขนาดเล็กในมือของเขานั้น ก็เป็นแหวนเพชรที่เขามอบให้เธอในตอนนั้น

        สองปีที่เธอหนีหนี้ เธอต้องเอาแหวนแต่งงานนี้ไปขายเพื่อแลกกับเงินให้ชีวิตได้อยู่รอด

        เดิมทีเธอคิดว่าชาตินี้ก็คงไม่ได้เห็นแหวนวงนี้อีกแล้วแต่คิดไม่ถึงเลยว่าแหวนวงนี้จะมาอยู่ตรงหน้าเธอด้วยเหตุการณ์แบบเดิมอีกครั้ง

        เฉินไห่คั่วที่คุกเข่าลง หมาจรจัดที่เห่าเรียกและแหวนที่อยู่ในมือของอีกฝ่าย ทำให้เย่จื่ออี๋นึกย้อนกลับไปถึงงานแต่งงานในปีนั้น

        เธอเคยอาศัยอยู่กับเฉินไห่คั่ว เคยหัวเราะมีความสุขด้วยกันภาพความทรงจำเหล่านั้นสะท้อนอยู่ในสมองของเธอเหมือนมีโปรเจกเตอร์ฉายอยู่

        “จื่ออี๋ ขอโอกาสให้ฉันอีกสักครั้งให้ความรู้สึกเป็นดั่งเข็ม ให้ความรักเป็นดั่งด้าย กาลเวลาจะถักทอร้อยเป็นสร้อย!” เฉินไห่คั่วมองหน้าเย่จื่ออี๋ด้วยสายตาจริงจังจากนั้นเขาก็ให้บอดี้การ์ดสองคนยกกล่องขนาดใหญ่ออกมา 

        หลังจากเปิดออกแล้ว ภายในนั้นมีเสื้อผ้าและสิ่งของมากมาย 

        เย่จื่ออี๋ดวงตาแดงก่ำขึ้นมาทันที 

        ของเหล่านี้เป็นของที่เธอกับเฉินไห่คั่วเคยใช้ด้วยกัน แต่หลังจากที่เขาเทรดหุ้นล้มเหลวบ้านก็ถูกจำนอง ของที่อยู่ในบ้านก็หายไปหมด 

        แต่ในวันนี้ สิ่งของที่คิดว่ามันหายไปแล้วก็มาอยู่ตรงหน้าของเธออีกครั้ง 

        และหนึ่งในนั้นคือชุดแต่งงาน 

        ชุดแต่งงานชุดนี้ยังดูใหม่มาก ไม่ได้ถูกกาลเวลาสองปีที่ผ่านมาทำลายเลย

        เฉินไห่คั่วชี้ไปที่ชุดแต่งงาน หางตามีหยาดน้ำปกคลุมเล็กน้อย “ตอนที่ฉันเจอชุดแต่งงานชุดนี้ มีคนอื่นกำลังสวมใส่อยู่ เจ้าสาวสวยมากเจ้าบ่าวก็หล่อมาก ฉันจึงไม่ได้รบกวนทั้งสองคนนั้น เพียงแต่รอให้พวกเขาทั้งสองคนแต่งงานกันเสร็จเรียบร้อยแล้วฉันจึงไปซื้อกลับคืนมา แม้ว่าเจ้าสาวจะสวยมากแต่ฉันคิดว่าชุดแต่งงานชุดนี้มันเป็นของเธอ ไม่ใช่ของผู้หญิงคนนั้น”

        น้ำตาของเย่จื่ออี๋ไหลรินออกมา แล้วกระทบที่มุมปากของเธอเบาๆ 

        ภายในระยะเวลาสั้นๆ หนึ่งวัน เฉินไห่คั่วก็สามารถเอาของทั้งหมดกลับคืนมาได้เธอไม่รู้ว่าเขาใช้เงินไปทั้งหมดเท่าไรแต่เธอรู้ว่าอีกฝ่ายตั้งใจกอบกู้ความรู้สึกที่สูญเสียไป 

        แต่ว่าอดีตที่มันผ่านไปแล้ว ก็เหมือนกับผ้าเช็ดตัวที่ใช้แล้วเมื่อใช้นานไปก็กลายเป็นแค่เศษผ้า และในเมื่อตอนนี้มันกลายเป็นเศษผ้าแล้วจะให้เอากลับมาเช็ดตัวได้อย่างไร?

        เฉินไห่คั่วสามารถเอาของที่กระจัดกระจายไปกลับคืนมาได้ภายในเวลาหนึ่งวันนั่นหมายความว่าฐานะของเขาไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้วเธอสามารถมองออกตั้งแต่เขาขับรถหรูและมีบอดี้การ์ดติดตาม 

        และในขณะเดียวกัน เธอยิ่งไม่กล้าเชื่อใจความรักในครั้งนี้อีกต่อไปแล้ว

        หากวันใดวันหนึ่ง เฉินไห่คั่วล้มเหลวอีกครั้ง แล้วทอดทิ้งเธออีกครั้งล่ะครั้งนั้นจะมีคนอย่างซูฮ่าวมาช่วยเหลือเธอหรือเปล่า?

        คำตอบคือ ไม่!

        เมื่อเห็นว่าเย่จื่ออี๋เงียบเสียงไม่พูดไม่จาอยู่นานเฉินไห่คั่วก็หยิบแหวนออกมา และเดินเข้ามาหาเธอ 

        ระยะห่างของพวกเขาแคบลงเรื่อยๆแต่เย่จื่ออี๋กลับรู้สึกว่าหัวใจของพวกเขาห่างกันไปมากขึ้นเรื่อยๆ 

        “จื่ออี๋ ให้ฉันได้รักเธออีกครั้งเถอะ!” เฉินไห่คั่วยื่นมือออกมาจากนั้นก็จะดึงเย่จื่ออี๋เข้าไปในอ้อมกอด

        ความรู้สึกที่คุ้นเคย ทำให้เย่จื่ออี๋ขัดขืนดิ้นรนอยู่นานแต่ทันใดนั้นก็มีเงาร่างของคนผู้หนึ่งปรากฏขึ้นในสมองของเธอ 

        เขาเคยช่วยเธอออกมาจากตรอก เขาช่วยให้เธอไม่ต้องกลับไปอยู่ในวังวนเดิม 

        เขาเคยไปอยู่ที่ใต้สะพานลอยแล้วแกล้งปลอมตัวเป็นพนักงานต้อนรับเพื่อที่จะได้ส่งอาหารให้เธอกับเฉียวเฉี่ยว

        เขาเคยปรากฏตัวตอนที่เธอกับเฉียวเฉี่ยวถูกคนร้ายรังแกเขาเคยมอบอ้อมกอดที่อบอุ่นที่สุดให้แก่เธอและเฉียวเฉี่ยว 

        เขาทำให้เธอกับเฉียวเฉี่ยวได้พบบ้านใหม่และทำให้เธอได้รักษาใบหน้าของตนเองอีกครั้ง

        ในขณะนี้เงาร่างของซูฮ่าวกำลังชัดเจนมากขึ้นเรื่อยๆ 

        เย่จื่ออี๋กัดฟันกรอดแล้วผลักเฉินไห่คั่วออกไป

        “จื่ออี๋ เธอเชื่อฉันเถอะนะ?” เฉินไห่คั่วชะงักไปจากนั้นก็สาวเท้าเข้ามา ก่อนจะดึงเธอเข้าไปกอดอีกครั้ง

        แต่ตอนนั้นก็มีมือข้างหนึ่งที่ปรากฏขึ้นจากความมืดและคว้ามือของเฉินไห่คั่วเอาไว้

        “คุณครับ ฝืนใจคนอื่นไม่ใช่เรื่องดีนะครับ!”