ตอนที่18 หยุดขี้แยเดี๋ยวนี้นะ
“นี่ ยั่ยทึ่ม”
ผมนั่งอยู่บนโซฟาใช้ด้ามไม้กวาดเขี่ยร่างของยัยมินนี่ที่กำลังนอนอุตุอยู่บนพื้นข้างๆ กับโซฟาอีกตัวซึ่งอยู่ตรงข้ามกับผม
“อือ… เช้าแล้วเหรอ”
เธอสวมใส่ชุดนอนลายการ์ตูนสีชมพูลุกขึ้นมานั่งหน้าตางัวเงีย ผมเผ้ายุ่งกระเซอะกระเซิง นี่เป็ครั้งแรกที่ผมเห็นหน้าสดของเธอที่ยังไม่ได้แต่งหน้าด้วยเครื่องสำอาง ร่องรอยจากการร้องไห้เมื่อคืนทำให้ตาบวมเป่งจนเห็นได้ชัด
ทว่า… เธอก็ยังดูน่ารัก
“นี่บ่ายโมงแล้ว จะนอนกินบ้านกินเมืองเหรอไง”
“อื้อ ทำไมวันนี้ฉันนอนตื่นสายขนาดนี้นะ”
มินนี่ประสานมือแล้วยืนออกมาบิดี้เี
“วันนี้วันอาทิตย์ เธอคงไม่ได้ออกไปไหนสินะ”
“อื้อ”
“ดี มาอาศัยห้องคนอื่นก็ควรทำตัวให้เป็ประโยชน์”
ผมยื่นด้ามไม้กวาดให้เธอ
“ทำความสะอาดห้องให้เรียบร้อยแล้วก็ขัดล้างห้องน้ำด้วย ในตะกร้ามีเสื้อผ้าที่ฉันยังไม่ได้ซักเอาไปซักให้ด้วย รู้ใช่ไหมว่าเครื่องซักผ้าใช้งานยังไง”
“รู้…”
เธอลากเสียงยาวทำหน้างอ
“เข้าใจงานของเธอในวันนี้แล้วใช่ไหม มินนี่” ผมย้ำอีกครั้ง
“เข้าใจค่าเ้านาย”
ผมหรี่ตามองยัยแสบที่ทำเสียงกวนประสาทผมกลับมา
“ฉันเข้าใจแล้ว”
เธอก้มหน้าทำเสียงอ่อยๆ เมื่อรู้สึกได้ถึงความไม่พอใจจากสายตาดุๆ ของผม
“ดี คืนนี้ฉันจะกลับมาดูความเรียบร้อย”
ผมหยิบแก้วกาแฟที่วางไว้ข้างๆ ขึ้นมาจิบ
“แล้วเมื่อคืนทำไมลงไปนอนบนพื้นแบบนั้น”
ตอนที่ผมออกมาจากห้องนอนก็พบว่ามินนี่นอนอยู่บนพื้นข้างๆ โซฟาแทนที่เธอจะขึ้นไปนอนบนโซฟานุ่มๆ
“อ่อ ตอนแรกฉันก็นอนบนโซฟานี่แหละ แต่มันคงมีพื้นที่น้อยไปหน่อยฉันเลยนอนดิ้นลงมาข้างล่าง แฮร่ๆ” มินนี่ยิ้มแห้งๆ ส่งกลับมา
“นอนดิ้นจนตกมาข้างล่างนี่นะ”
“ช่าย”
“เก็บเสื้อผ้าข้าวของเธอไปไว้มุมห้องให้เรียบร้อยด้วยล่ะ ฉันไม่ชอบเห็นอะไรวางแกะกะในห้อง”
“แหมทำยังกับห้องตัวเองเป็ระเบียบเรียบร้อยยังงั้นแหละ ห้องรกยังกับรังหนู อุ๊บ!” ยัยคนปากพล่อยยกมือปิดปากตัวเอง ก่อนจะยกขึ้นประสานกัน
“ฉันขอโทษ”
อันที่จริงห้องผมมันก็รกเหมือนที่เธอว่านั้นแหละ แต่ผมก็ชินกับมันเพราะมันหยิบจับหาข้าวของอะไรได้ง่ายในความรู้สึกของผม แต่พอมีข้าวของคนอื่นมากองรวมอยู่ด้วยมันทำให้ดูรกหูรกตาไปหมด
“ถ้ามันรกเธอก็ยิ่งควรทำให้มันเป็ระเบียบ แล้วก็ห้ามเข้าไปยุ่มย่ามในห้องนอนของฉันเด็ดขาดเข้าใจไว้ด้วย”
“เข้าใจแล้ว”
“ฉันต้องไปทำงานละ เธอรู้ใช่ไหมมินนี่ว่าหากเธอหายออกไปจากห้องของฉัน โดยมีทรัพย์สินของฉันหายไปด้วยแม้นแต่แปรงสีฟันเพียงอันเดียว ฉันจะตามล่าเธอไปทุกที่”
ผมขู่เธอพร้อมกับทำหน้าตาโหดสุด
“ฉันไม่ทำแบบนั้นแน่นอน ตอนนี้นายเป็คนเดียวที่ยื่นมือเข้ามาช่วยตอนที่ฉันไม่เหลือใครเลยสักคน ฉันน่ะไม่มีวันทรยศนายเด็ดขาด”
จู่ๆ ยัยทึ่มมินนี่ก็จะเล่นบทดราม่าน้ำตาคลอขึ้นมาซะยังงั้น
“หยุดเดี๋ยวนี้เลยนะ ห้ามร้องไห้” ผมลุกขึ้นยืนชี้หน้าเธอ
“อื้อๆ อิบ อึบ”
มินนี่หยุดสะอื้นทันทีทันใด
“ถ้าหากจะอยู่ห้องของฉันก็ห้ามร้องไห้เด็ดขาด ฉันไม่ชอบเห็นน้ำตาเข้าใจเอาไว้ด้วย”
“ฉันจะพยายาม”
เธอเงยหน้ามองผมพร้อมกับเม้มปากแน่น ผมได้แต่ถอนหายใจออกมายาวๆ ให้กับตัวเอง หวังว่าการที่ให้ยัยมินนี่มาพักอยู่ด้วยจะเป็การตัดสินใจที่ถูกแล้วนะ
“ทำงานดีดีนะคะ”
มินนี่ลุกเดินมาส่งผมที่หน้าประตูห้อง เธอยกมือขึ้นบ้ายบาย
คำพูดของเธอมันฟังแล้วทำให้ผมรู้สึกแปลกๆ ยังไงบอกไม่ถูก แล้วฉากแบบนี้มันก็ดูคุ้นๆ ชะมัด
“อือ”
ผมปิดประตูห้องแล้วสะบัดหัวแรงๆ เพื่อขับไล่ความคิดพิลึกๆ ที่เกิดขึ้น
110
