นิทานคีตา กาลครั้งนั้น

        ตอนที่ 67 ผู้อยู่เบื้องหลัง

        กาน้ำชาสีม่วงเปล่งแสงเจิดจ้า มหาสมุทรในกาน้ำชาเข้าล้อมบุคคลปริศนาที่ปกคลุมด้วยเงาสีดำทมิฬ มหาสมุทรนี้ราวกับมีชีวิต มันทะลักเข้ารัดพันทุกส่วนของร่างกาย เมื่อเงาสีดำอ้าปาก มหาสมุทรก็ทะลักเข้าสู่ปาก เมื่อเขาสะบัดแขน มหาสมุทรก็โอบล้อมแขน เมื่อเขาเร่งพลัง มหาสมุทรก็จู่โจม

        เงาสีดำถูกพันธนาการอย่างสิ้นเชิง กลายเป็นลูกบอลวารีขนาดยักษ์ที่ขังเขาไว้ภายใน

        คีตาไม่รอช้าแม้แต่น้อย พุ่งเข้าจู่โจมทะลวงเข้าไปในลูกบอลวารีขนาดยักษ์ เมื่อคีตาสัมผัสกับน้ำ มันสามารถทะลุผ่านไปได้อย่างไร้แรงต้าน ราวกับน้ำนี้มีตัวตนอยู่ในสายตาของเงาสีดำเท่านั้น

        ในปากของคีตาคาบไว้ด้วยมีดสั้นสีเขียวมรกตเจิดจ้า ทัณฑ์สีขจี วัตถุสลักคำระดับผู้เรียนรู้ที่นิทานได้รับมาจากหมีขนมรกต

        ทัณฑ์สีขจีเปล่งแสงเจิดจ้า คีตาเร่งความเร็วตัดผ่านลูกบอลวารี เพียงชั่วพริบตาก็ถึงตัวร่างเงานั้น มันตวัดคออย่างชำนาญ ทัณฑ์สีขจีเฉือนผ่านลำคอของร่างเงาอย่างไร้รอยต่อ

        หลังจากคีตาหยุดร่างลงที่อีกฝั่ง ลำคอที่ถูกตัดผ่านก็เปล่งแสงเจิดจ้า ร่างเงานั้นเบิกตาอย่างตื่นตระหนก

        ตูม!

        คำแห่งพลัง ระเบิดพลัง สำแดงเดช! ทัณฑ์สีขจีจะทำให้ทุกสิ่งที่ถูกมันโจมตีระเบิดปะทุ! ทุกครั้งที่คีตาและนิทานใช้งาน พวกเขามักอัดพลังลงไปจนเต็มก่อนการใช้งานเป็นนิสัยอยู่แล้ว แรงระเบิดจึงปะทุอย่างสูงสุด 

        เสียงระเบิดกึกก้องดังสนั่น พัดพาลูกบอลวารีขนาดยักษ์ให้แตกกระจายหายไป เงาสีดำที่ปกคลุมร่างนั้นพลันแตกกระจาย ปรากฏให้เห็นร่างของชายหนุ่มรูปร่างกำยำผู้หนึ่ง ร่างนั้นไร้ซึ่งหัว ตรงลำคอมีรอยบิดและซากเนื้อที่เละเทะจากแรงระเบิด

        องค์หญิงไพลินสีหน้าเรียบเฉย เธอโบกมือเบา ๆ หนึ่งครั้ง ก้อนกรวดก้อนหนึ่งก็ล่องลอยออกมาจากกระเป๋าเสื้อของเธอ กรวดก้อนนั้นขยายขนาดขึ้นในพริบตา กลายเป็นรูปปั้นของชายผู้หนึ่งที่มีใบหน้าดุร้าย มือหนึ่งถือกรงคุมขัง อีกมือหนึ่งถือแส้หนาม

        “ผนึก” องค์หญิงไพลินพูดแผ่วเบา รูปปั้นขนาดยักษ์นั้นก็หล่นลงมาทับร่างไร้หัวนั้น

        วินาทีที่รูปปั้นกำลังจะทับร่างนั้นโดยสมบูรณ์ ร่างนั้นพลันเปล่งแสงเจิดจ้า เพียงชั่วพริบตา ร่างนั้นกลับกลายเป็นนกยักษ์ตัวหนึ่งที่ไร้หัว รูปปั้นนั้นผนึกซากนกยักษ์ไร้หัวอย่างแน่นหนา

        วินาทีเดียวกันนั้นเอง ร่างของชายบึกบึนผู้นั้นกลับปรากฏขึ้นบนท้องฟ้า ไร้ซึ่งร่องรอยแผลใด ศีรษะที่สมควรระเบิดหายกลับยังตั้งอยู่บนบ่าเช่นเคย ดวงหน้านั้นสีคล้ำดำมืด แววตาปรากฏความโกรธแค้นปนความประหลาดใจ เข็มกลัดรูปนกอสูรตรงอกพลันแตกสลาย เสียงกรีดร้องโหยหวนของวิญญาณนกอสูรดังแว่วมาพร้อมซากเข็มกลัด

        ศาสตร์หม่นหมองอสูรแทนตัว นิทานที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกลพึมพำ

        “ก็กะไว้แล้วล่ะว่ามันแปลก ๆ ….. ใช่มั้ยคะ คุณศิลา” องค์หญิงไพลินเผยรอยยิ้มบางเบา จ้องมองร่างของศิลาที่ล่องลอยอยู่กลางท้องฟ้า

        ศิลาไม่ตอบคำ เพียงสะบัดหน้าพลางพุ่งร่างหายไป ร่างของศิลาเคลื่อนไหวราวกับสายลม เพียงพริบตาก็ทะยานออกจากจุดเดิม

        ในวินาทีนี้เขารู้ตัวแล้วว่าเขาโดนหลอก องค์หญิงไพลินย่อมไม่ลอบโจมตีเขาด้วยเธอและสุนัขเพียงหนึ่งตัว บางสิ่งที่ร้ายกาจยิ่งกว่ากำลังรอเขาอยู่

        หากศิลาเคลื่อนตัวไปได้เพียงครู่เดียว ร่างของเขาพลันกระแทกเข้ากับบางสิ่งกลางอากาศ เขาแผ่พลังไปรอบตัว เขาจึงพบว่าหมู่บ้านเปลวเหมันต์ครึ่งนี้ไม่มีชาวบ้านคนไหนอยู่เลย มีเพียงทหารยามบนกำแพงที่มองมา

        ราวกับพื้นที่หลายร้อยตารางเมตรในหมู่บ้านเปลวเหมันต์นี้กลายเป็นหมู่บ้านร้าง เขามองออกไปไกล ๆ กลับพบว่าที่อีกครึ่งของหมู่บ้านนี้ยังมีชาวบ้านอาศัยอยู่อย่างปกติ เขาเพียงถูกขวางกั้นด้วยม่านพลังไร้สภาพแห่งหนึ่งที่แบ่งหมู่บ้านเปลวเหมันต์ออกเป็นสองส่วน

        ครึ่งหนึ่งของหมู่บ้านเปลวเหมันต์ขณะนี้กลายเป็นกรงนกที่ขังเขาเอาไว้

        เสียงหอกมากมายแหวกอากาศพุ่งฝ่ามิติมาด้วยความเร็วสูงลิ่ว หัวหน้าเมย์ปรากฏกายขึ้นบนกำแพงเมืองในกรงนก เธอมีสีหน้าจริงจัง บนศีรษะของเธอปรากฏรัดเกล้าทองคำที่พันรอบ รัดเกล้านั้นเปล่งพลังอย่างแรงกล้า พลังจากรัดเกล้าไหลบ่าสู่ร่างของเธออย่างต่อเนื่อง นัยน์ตาของเธอจับจ้องที่ศิลาอย่างมุ่งร้าย เธอเหวี่ยงแขนครั้งแล้วครั้งเล่า หอกมากมายแหวกอากาศเข้าจู่โจมเข้าราวกับพยุหะหอก

        ศิลาม่านตาหดวูบ ขณะนี้เขาเปล่งพลังทั่วร่างอย่างไม่มีออมรั้ง อักษรโบราณสองคำปรากฏขึ้นบนร่าง

        คำหนึ่งสลักไว้ที่ตาข้างซ้าย ตาข้างนั้นเรืองแสงเจิดจ้า ปรากฏอักษรโบราณที่ดูไปคล้ายกับดาวแปดแฉก ภายในนั้นคืออักษรที่ถูกพันธนาการ

        ผนึก!

        อีกคำหนึ่งสลักอยู่กลางฝ่ามือขวา มวลอากาศรอบมือบิดผันอย่างแปลกประหลาด เงาสีดำปกคลุมมือข้างนั้นจนไม่อาจจำแนกออก

        ปิดบัง!

        ศิลากลับเป็นถึงนักสลักโท!

        “ซ่อนได้มิดชิดสุด ๆ เลยแฮะ ทั้งสัตว์อสูรทั้งคนควบคุม มีพลังประเภทอำพรางทั้งคู่” นิทานที่ไม่รู้มาอยู่ข้างองค์หญิงตั้งแต่เมื่อใดพึมพำออกมา

        “อืม นายคิดถูกจริง ๆ ด้วย สัตว์อสูรตัวนั้นมีคนควบคุมมันอยู่ พฤติกรรมของมันถึงได้แปลกขนาดนั้น” องค์หญิงไพลินพยักหน้าน้อย ๆ เธอจ้องมองการต่อสู้อันดุเดือดบนท้องฟ้า

        หอกมากมายล้วนถูกหยุดกลางอากาศอย่างพิศวง มันไม่ได้ถูกปัดป้องออกหรือเลี้ยวเบนพังทลาย เพียงหยุดกลางอากาศราวกับเวลาแข็งค้าง รอบหอกปรากฏดาวแปดแฉกคุมขังหอกเหล่านั้นไว้

        ในฐานะนักสลักโท ศิลาย่อมเชี่ยวชาญการใช้งานคำแห่งพลังของตัวเอง ศิลาใช้คำแห่งพลังโดยตรง ผนึกหอกกลางอากาศ หักล้างการโจมตีของหัวหน้าเมย์

        หัวหน้าเมย์ขมวดคิ้วเล็กน้อย ร่างของศิลาพลันหายไป เงาสีดำทะมึนเข้าปกคลุมพื้นที่ ชั่วพริบตาร่างของศิลาก็ปรากฏขึ้นข้าง ๆ หัวหน้าเมย์ เขาซัดฝ่ามือโดยเล็งเป้าหมายที่หัวหวังปลิดชีพโดยไว 

        ศิลาปิดบังร่างของตน เข้าสู่สถานะล่องหนที่หัวหน้าเมย์ไม่อาจตรวจพบ

        หน้าผากของหัวหน้าเมย์เรืองแสงเจิดจ้า เธอเกร็งนิ้วชี้ไปที่อีกทิศ ร่างของเธอถูกลากจูงไปโดยบางสิ่ง ไปโผล่อีกที่อย่างรวดเร็ว ศิลาเผยรอยยิ้มร้ายกาจ นัยน์ตาของเขาเรืองแสง จดจ้องไปที่หัวหน้าเมย์ ดาวแปดแฉกขนาดยักษ์พลันล้อมรอบเธออย่างรวดเร็ว 

        เธอขมวดคิ้ว เกร็งนิ้วเตรียมย้ายร่างหนีอีกครั้ง หากดาวแปดแฉกพวกนี้กลับหดลงอย่างรวดเร็ว หายไปในพริบตา

        กลางหน้าผากของหัวหน้าเมย์พลันปรากฏดาวแปดแฉกที่พยายามปิดกั้นคำแห่งพลังของเธอ การผนึกการเคลื่อนไหวเป็นเพียงตัวล่อ! 

        ศิลาใช้พลังพร้อมกันสองคำ ปิดบังดาวแปดแฉกกลุ่มเล็กไม่ให้หัวหน้าเมย์รู้ตัว ดาวผนึกแปดแฉกอันใหญ่ถูกใช้เป็นตัวล่อเพื่อให้ดาวแปดแฉกเล็กผนึกคำแห่งพลังบนหน้าผากของเธอ 

        หัวหน้าเมย์เป็นเพียงนักสลักเอก ศิลาเป็นถึงนักสลักโท ขีดความสามารถย่อมต่างกันโดยสิ้นเชิง หากองค์หญิงไพลินและนิทานกลับจ้องมองการต่อสู้อย่างไม่ทุกข์ร้อน แม้ขณะนี้หัวหน้าเมย์กำลังจะพ่ายแพ้

        หัวหน้าเมย์พลันอ้าปากกว้าง ฟันซี่หนึ่งพลันหลุดร่วงออกมาจากปากของเธอ ฟันเม็ดนั้นกลายสภาพเป็นม้วนกระดาษขนาดยักษ์ปกคลุมท้องฟ้า เส้นเชือกที่พันคลายออก แผ่นกระดาษคลี่ออกอย่างรวดเร็ว เผยให้เห็นเนื้อกระดาษที่ราวกับสร้างจากหนังของสัตว์อสูร บนหน้ากระดาษนั้นสลักอักษรโบราณไว้สามคำ คำทั้งสามถูกขีดฆ่าด้วยเส้นสีรุ้งจำนวนมหาศาล

        เมื่อดาวแปดแฉกกำลังจะผนึกคำแห่งพลังของเธอ เส้นสีรุ้งจำนวนหนึ่งพลันหายไป คำคำหนึ่งที่ถูกสลักไว้ในกระดาษพลันเผยโฉม

        ยกเลิก!

        ราวกับทุกสิ่งถูกพลังไร้สภาพแบบหนึ่งขัดขวาง ดาวแปดแฉกแตกกระจาย การผนึกถูกยกเลิกโดยสมบูรณ์!

        “วัตถุสลักคำระดับอริยะ! นักสลักเอกอย่างแกพกพาของแบบนี้ได้ยังไง!” ศิลาพูดด้วยความหงุดหงิด เขานั้นแข็งแกร่งกว่าสตรีตรงหน้าตั้งมากมาย หากสตรีตรงหน้ากลับมีวัตถุเสริมอาคมที่เสริมพลังอย่ามหาศาลอย่างรัดเกล้าสีทองและวัตถุสลักคำระดับอริยะในครอบครอง

        หัวหน้าเมย์ไม่ตอบคำ เธอเพียงซัดหอกแล้วหอกเล่าใส่ศิลา หอกที่ถูกผนึกกลางอากาศเริ่มถูกยกเลิกอย่างรวดเร็วส่งให้ศิลาต้องผิดบังร่างหลบลี้อย่างต่อเนื่อง 

        เธอไม่ใช่เจ้าของคำแห่งพลังโดยสมบูรณ์ เธอไม่สามารถยกเลิกการผนึกพลังและการปิดบังไปพร้อมกันได้ การต่อสู้อย่างดุเดือดจึงดำเนินต่อไป ร่างของหัวหน้าเมย์โผล่ตรงนู้นทีตรงนี้ทีด้วยการลากร่างไปมา ศิลาพยายามไล่ตามอย่างต่อเนื่องพร้อมกับหลบหลีกพยุหะหอกทะลวงหากก็ไม่อาจจับได้ทัน 

        รอบนอกม่านพลัง สมาชิกหน่วยสามต่างนั่งขัดสมาธิล้อมรอบธูปดอกหนึ่ง พวกเขาแผ่พลังจิตวิญญาณอัดเข้าไปในธูปอย่างต่อเนื่อง ควันของธูปดอกนี้ลอยขึ้นสู่ฟ้า รวมกลายเป็นม่านพลังที่ปกคลุมครึ่งหนึ่งของหมู่บ้านเปลวเหมันต์

        แม้พวกเขาจะเพ่งสมาธิแผ่พลังจิตวิญญาณ หากพวกเขายังสามารถจ้องมองการต่อสู้ภายในนั้นได้

        “ตราศักดิ์สิทธิ์สามคำนี่สุดยอดจริง ๆ แฮะ ไม่น่าเชื่อว่าหน่วยพิทักษ์เมืองจะยินยอมให้หัวหน้าเมย์เบิกมันมาใช้ได้” นภาพูดขึ้น

        “ก็เพราะเป็นภารกิจที่องค์หญิงไพลินมาด้วยนั่นแหละ หน่วยพิทักษ์เมืองถึงได้ยอม” กีออนตอบ

        พวกเขามองการต่อสู้อันดุเดือดภายในราวกับกำลังจ้องมองละครฉากหนึ่ง ขณะนี้ศิลากำลังถูกไล่ต้อนอย่างหนัก หอกหัวหน้าเมย์ที่ได้รับการเสริมพลังนั้นทั้งรวดเร็วและมีจำนวนมากมาย การที่เขาต้องพึ่งพาการหลบหลีกอย่างเดียวนั้นไม่เพียงพอ แม้เขาจะหลบส่วนมากได้ หากหอกบางส่วนก็ยังทะลวงร่างของเขาฝากบาดแผลไว้  แม้จะเป็นแบบนั้นแต่เขากลับไม่อ่อนกำลังลงแม้แต่น้อย

        บนบาดแผลปรากฏดาวแปดแฉกที่ผนึกแผลเหล่านั้นไว้ ไม่ให้แผลเหล่านั้นสร้างผลกระทบต่อร่าง หลายต่อหลายครั้งที่ศิลาเข้าถึงตัวหัวหน้าเมย์ได้โดยการยอมรับการโจมตีบางส่วน หากหัวหน้าเมย์ก็หลบหนีออกมาได้พร้อมกับบาดแผลเพียงเล็กน้อย

        หากร่างของศิลามีทีท่าจะหายไปเมื่อใด เมื่อนั้นกระดาษบนท้องฟ้าก็จะเรืองแสง ถ้อยคำในนั้นส่องสว่าง ร่างของศิลาปรากฏชัดอีกครั้ง พลังของเขาถูกยกเลิกอยู่เรื่อยไป ตราศักดิ์สิทธิ์สามคำถูกควบคุมให้สยบพลังของศิลาอย่างวนเวียนไปมา หากศิลาจะผนึกหัวหน้าเมย์โดยตรง พลังก็จะถูกยกเลิกเช่นกัน 

        ศิลาหลอกล่อใช้ดาวแปดแฉกขนาดยักษ์คลุมร่างของหัวหน้าเมย์ เมื่อพลังยกเลิกทำงาน ศิลาใช้โอกาสนั้นปิดบังร่างเข้าประชิด หากหัวหน้าเมย์ที่มีประสบการณ์ต่อสู้สูงย่อมไม่พลาดพลั้งง่าย ๆ เธอเห็นดังนั้นจึงทะลวงร่างหลบอย่างต่อเนื่องจนกลายเป็นภาพเบลอบนท้องฟ้า

        “ว่าแต่สัญชาตญาณของนิทานกับองค์หญิงนี่เหลือจะเชื่อจริง ๆ นะ อย่างกับไม่ใช่คน” คาซาถอนหายใจ

        “จริงครับ ตอนพวกเขาเล่าแผนให้ฟังผมยังตกใจเลย” เตวันพยักหน้าน้อย ๆ

        “ศิลาหยิบอะไรออกมาแล้วล่ะ” กีออนพูดขึ้น เรียกสายตาของทุกคนให้กลับสู่สนามรบอีกครั้ง

        ศิลาขณะนี้สีหน้าดำคล้ำ เขาล้วงเข้าไปในอกเสื้อ หยิบน้ำยาสีเหลืองทองขวดหนึ่งขึ้นมากระดก หัวหน้าเมย์ขมวดคิ้ว สะบัดมือเหวี่ยงหอกอย่างรุนแรงโดยเล็งเป้าหมายไปที่ขวดนั้น

        ศิลาหยุดหอกกลางอากาศอย่างง่ายดายด้วยความสามารถผนึก พร้อมทั้งผนึกร่างของหัวหน้าเมย์บีบให้เธอต้องยกเลิกพลังนั้น ของเหลวสีทองไหลลงคอของศิลาอย่างรวดเร็ว ร่างของเขาพลันดีดตัวขยายขนาดขึ้น นัยน์ตาเปล่งแสงสีทอง

        ศิลาโบกมือ ปิดบังร่างของตนหายไป เมื่อร่างของศิลาปรากฏขึ้นข้างหัวหน้าเมย์อีกครั้ง คราวนี้แสงสีทองรอบกายของศิลากลับดูดรั้งตัวเธอไว้ ไม่อาจเกร็งนิ้วทะลวงร่างผ่านอากาศได้อีกต่อไป ศิลาแสยะยิ้ม ดาบขนาดยักษ์ปรากฏจากความว่างเปล่า ฟาดลงมาอย่างรวดเร็ว

        องค์หญิงไพลินขมวดคิ้ว เธอกระทืบเท้าหนึ่งครั้ง รองเท้าของเธอพลันแตกกระจาย เผยให้เห็นเท้าเปล่าสีขาวที่ได้รับการดูแลเป็นอย่างดี เศษซากของรองเท้าลอยขึ้นสู่ท้องฟ้า ผสานรวมเข้ากับแผ่นกระดาษบนท้องฟ้า

        เส้นสีรุ้งจำนวนหนึ่งหดกลับเข้าไปในกระดาษ อันตรฐานหายไป เบื้องหลังเส้นสีรุ้ง คำอีกคำหนึ่งเผยโฉม

        ปัดป้อง!

        ม่านพลังปรากฏขึ้นล้อมรอบร่างของหัวหน้าเมย์ภายในพริบตา ดาบขนาดยักษ์ของศิลาพลันสะท้อนออก มือของเขากระตุกชาด้วยความเจ็บปวด

        “สมบัติเยอะสุดยอดไปเลยนะ องค์หญิงน่ะ” คาซานัยน์ตาเบิกกว้างอย่างนับถือ เธอไม่มั่นใจเลยว่าสิ่งที่ดูธรรมดา ๆ มากมายบนร่างขององค์หญิงมีชิ้นใดบ้างที่เป็นสมบัติทรงอานุภาพ

        “บางทีฉันก็สงสารตัวเองเหมือนกันนะ” นภาถอนหายใจ

        บรรยากาศภายนอกม่านพลังและภายในม่านพลังช่างต่างกันราวฟ้ากับเหว ภายในม่านพลังคือศึกต่อสู้อันดุเดือดระหว่างนักสลักเอกและนักสลักโท ด้านหนึ่งคือสตรีวัยกลางคนที่เรืองแสงเจิดจ้า ซัดหอกฝ่ามิติเล่มแล้วเล่มเล่า อีกด้านคือร่างเงาขนาดยักษ์สีดำทมิฬที่กวัดแกว่งดาบเล่มยักษ์ ซากบ้านเรือนและพื้นหินถูกทำลายอย่างไม่มีชิ้นดี ไม่ว่าทั้งสองจะขยับไปทางใดรอบด้านก็พังทลายลงอย่างรวดเร็ว 

        ส่วนภายนอกม่านพลังนั้นสงบสุขยิ่ง ไร้ซึ่งคลื่นพลังผันผวนใด ๆ แม้แต่เสียงก็ไม่เล็ดลอดออกมา

        การต่อสู้ดำเนินมาถึงจุดสำคัญ เมื่อหัวหน้าเมย์ได้รับการเสริมพลังจากต่างหูข้างหนึ่งขององค์หญิงไพลิน ซัดร่างขนาดยักษ์ของศิลาร่วงหล่นลงสู่พื้น ร่างของศิลาพลันหดกลับเหลือขนาดเท่าเดิม สองตาของศิลาแดงฉาน เขาไม่อาจฝืนสู้เช่นนี้ต่อไปได้ ภายใต้การสนับสนุนของสมบัติมากมายขององค์หญิง เขาจะพ่ายแพ้สตรีตรงหน้าเมื่อใดขึ้นอยู่กับเวลาเท่านั้น ภายในความบ้าคลั่งนั้น ศิลารวมพลัง ทะลวงท้องของตนเป็นรูโหว่ มือนั้นล้วงควานหาบางสิ่งในท้องของตน

        หัวหน้าเมย์ขมวดคิ้วแน่น แม้แต่องค์หญิงไพลินยังกำสร้อยข้อมือของตนแน่น เตรียมตัวโยนออกไปได้ทุกเมื่อ

        ในมือโชกเลือดนั้น ปรากฏขวดเล็กสีดำขวดหนึ่ง ขวดนั้นแผ่กลิ่นอายแห่งความชั่วร้ายอย่างหนาแน่น หากฟังดี ๆ จะสามารถได้ยินเสียงคร่ำครวญดังออกมาจากขวดนั้นได้อย่างเด่นชัด

        องค์หญิงไพลินเพียงมองขวดนั้นก็สัมผัสได้ถึงความรู้สึกไม่ปลอดภัย เธอเหงื่อไหลโทรมกาย สัญชาตญาณของเธอร้องเตือนให้เธออยู่ห่างจากมัน นิทานและคีตาย่อมสัมผัสได้เช่นกัน นิทานสีหน้าอึมครึม พลังในร่างถูกรีดเร้น ร่างของคีตากลายเป็นเงาวับราวกับเหล็กไหล พุ่งเข้ายืนขวางหน้าองค์หญิงไพลินและนิทาน 

        นิทานคว้าองค์หญิงไพลินกระโดดถอยห่างออกมาอีกหลายสิบเมตร เขารู้สึกไม่ปลอดภัยเป็นอย่างยิ่ง แม้แต่คีตาที่ยืนรับหน้าพร้อมพลังปราการยังขนทั่วตัวลุกชูชัน

        “หากข้าจะไม่รอดไปจากที่นี้ เช่นนั้นข้าก็ขอให้ชาวบ้านหมู่บ้านเปลวเหมันต์นี้ร่วมทางข้าไปเยือนแดนของทีราน!” ศิลาหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง ขวดในมือถูกกำอย่างรุนแรง

        เสียงแคร่กแสนแผ่วเบาเวลานี้กลับทิ่มแทงใจยิ่งกว่าการโจมตีใด ๆ