ฟู่ๆๆๆๆๆๆ! บรู๊ม!
รถเข็นหยกเย็นระบบเทอร์โบร่อนลงจอดใจกลางลานกว้างหน้า ‘ศาลาวารีศักดิ์สิทธิ์’ อาคารทรงแปดเหลี่ยมสีเงินยวงขนาดมหึมาที่ตั้งตระหง่านอยู่บนเกาะลอยฟ้าอย่างนุ่มนวลและทรงพลัง ไอพ่นความเย็นพ่นควันหมอกสีฟ้าครามกระจายตัวปกคลุมไปทั่วพื้นลานหินหยกที่สลักลวดลายเมฆาคล้อย ทันทีที่ล้อหยกแตะพื้น บรรดาศิษย์สายตรงและองครักษ์ชุดคลุมเงินนับร้อยคนก็พากันกระโดดพุ่งร่างออกมาจากซอกมุมอาคาร ชักกระบี่วารีโปร่งแสงล้อมกรอบพวกของเสี่ยวเป่าเอาไว้ทุกทิศทางด้วยสีหน้าเคร่งเครียดและจิตสังหารที่แผ่ออกมาหนาแน่น
"บังอาจนัก! เจ้าพวกเดียรถีย์พ่อค้าเร่ชั้นต่ำและพวกคนทรยศนิกาย กล้าดีอย่างไรถึงได้บุกรุกมาถึงดินแดนศักดิ์สิทธิ์สูงสุดของพวกเรา!" เสียงแผดคำรามแหบพร่าทว่าทรงพลังอำนาจมหาศาลดังสะท้อนก้องมาจากภายในศาลาแปดเหลี่ยม เสียงนั้นทรงพลังจนทำให้น้ำพุรอบๆ ลานพุ่งสูงขึ้นฟ้าและกลายเป็นน้ำแข็งในเสี้ยววินาที
ร่างของ ‘พระสังฆราชวารีอนันต์’ ชายชราอายุหลายร้อยปีในชุดคลุมยาวหรูหราดุจพระจักรพรรดิสีเงินขลิบทองคำ ก้าวเดินลอยตัวกลางอากาศออกตระหง่านอยู่เหนือลานประลอง รอบกายของแกมีลูกแก้วน้ำพุวิเศษเก้าลูกลอยวนเวียนส่งเสียงขู่ฟู่ๆ แกแผ่รังสีปราณกดทับระดับตัดผ่านมิติขั้นสูงสุดออกมาจนพื้นที่และอากาศรอบข้างเกิดการบิดเบี้ยวบีบอัด ดวงตาที่เคยขุ่นมัวทว่าบัดนี้กลับคมกริบดั่งเหยี่ยว จ้องมองหลงเยว่และเสี่ยวเป่าด้วยความโกรธแค้นรุนแรงราวกับจะฉีกร่างของทั้งสองเป็นชิ้นๆ
"หลงเยว่! เจ้าสุนัขรับใช้ทรยศข้า!" พระสังฆราชเฒ่าตวาดลั่นจนแผ่นดินเกาะลอยฟ้าสั่นสะเทือนเลื่อนลั่น "ข้าชุบเลี้ยงเจ้ามาตั้งแต่ยังเป็นทารก มอบพลังและวิชาให้เจ้าคอยเป็นเงาสังหาร แต่อัตราค่าจ้างและบุญคุณทั้งหมด เจ้ากลับลืมสิ้น! เจ้าไปเข้าพวกกับไอ้พ่อค้าหน้าอ่อนไม่มีหัวนอนปลายเท้า และยังบังอาจนำพามันมาทำลายค่ายกลป้องกันของนิกายข้า!"
หลงเยว่ก้าวเท้าออกมาข้างหน้าอย่างมั่นคง แววตาของอดีตยอดสายลับไม่มีความหวาดกลัวหรือความลังเลหลงเหลืออยู่อีกต่อไป แป้งทุเรียนน้ำขิงที่เขากินเข้าไปเมื่อคืนได้ชำระล้างจิตมารและพันธนาการทาสจนหมดสิ้น แกยืดอกขึ้นตรงพลางแค่นเสียงตอบโต้ "ตาแก่สังฆราชหน้าเลือด! ท่านหาได้ชุบเลี้ยงข้าด้วยความเมตตาแท้จริงไม่! ท่านล้างสมองข้า ใช้งานข้าเหมือนเครื่องมือสังหารไร้ชีวิต และกักขังข้าไว้ในความมืดหนาวชื้นมาตลอดหลายสิบปี แต่บัดนี้... ข้าพึ่งได้ลิ้มลองแก่นแท้แห่งรสชาติ เสรีภาพ และความสุขจากอาจารย์เป่า! น้ำพุวิเศษรสชาติจืดชืดเหมือนน้ำล้างจานของท่านมันหมดอุคโคหมดเวลาไปแล้ว ยอมแพ้แล้วหันมาจับกระบวยตักท็อปปิ้งซะเถอะ จะได้ไม่เจ็บตัว!"
"สามหาว! ไอ้เด็กทรยศ!" พระสังฆราชเฒ่าเดือดดาลจนเส้นเลือดบนหน้าผากปูดโป่ง แกสะบัดมือควบคุมลูกแก้วน้ำพุวิเศษทั้งเก้าลูกทันที "วันนี้ข้าจะใช้ ‘น้ำพุอนันต์ล้างดารา’ วิชาสูงสุดของหอคอย แช่แข็งพวกเจ้าและร้านรถเข็นเฮงซวยนี่ให้กลายเป็นผงธุลีไอเย็นใต้หมู่เมฆ!"
ลูกแก้วทั้งเก้ารวมตัวกันกลายเป็นมังกรวารีขนาดยักษ์สีเงินยวงความยาวกว่าสามสิบเมตร มันอ้าปากกว้างแผ่รังสีไอเย็นอนธการขั้นสูงสุด พุ่งดิ่งลงมาจากท้องฟ้าตรงเข้าโจมตีรถเข็นของเสี่ยวเป่าทันที อุณหภูมิรอบด้านลดฮวบลงจนพื้นหินเริ่มแตกสลายเพราะความเย็นจัดขั้นวิกฤต
เสี่ยวเป่ายิ้มกริ่มขยับผ้ากันเปื้อนจักรพรรดิ แววตาทอประกายเจ้าเล่ห์และเปี่ยมด้วยความตื่นเต้น "ถังป้า! หลงเยว่! เสี่ยวหลาน! คุมเชิงหน้าร้านไว้ให้ข้า! ช่วยกันสกัดกั้นเจ้ามังกรน้ำนั่นซักสิบนาที! วันนี้เถ้าแก่เป่าจะเปิดใช้งาน ‘เตาหลอมของหวานระดับพระเจ้าสูงสุด’ รุ่นท็อปออปชัน ปรุงเมนูเด็ดที่จะมาเปลี่ยนเกาะลอยฟ้าชื้นแฉะแห่งนี้ให้กลายเป็นสวรรค์สายหวานข้ามมิติเองโว้ยยย!"
พูดจบ เสี่ยวเป่าก็หันหลังกลับเข้าสู่เคาน์เตอร์หยกเย็น เริ่มต้นกระบวนการเปิดระบบเตาหลอมมหาเวทสูงสุดเพื่อปรุงท็อปปิ้งกู้โลกในทันที โดยมีเสียงระเบิดของพลังปราณและเสียงปะทะกระบี่ของลูกทีมดังระงมอยู่ด้านนอกเป็นฉากหลัง